Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About:
Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? Making plans as we go along. We left the Netherlands in the summer of 2009. We sailed the Carieb, Bahamas and US in 2010. Crossed the Atlantic once more in 2011 to the Carieb. [...]
Extra: Copyright © 2009-2018 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved.
18 February 2018 | Walvisbaai
30 January 2018 | Luderitz
17 January 2018
29 December 2017 | Kaapstad schiereiland
14 December 2017 | Tafelbaai, Kaapstad
23 November 2017 | Simonstown
12 November 2017 | Mosselbaai
29 October 2017 | Christchurch
27 September 2017 | Richardsbay
04 September 2017 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
14 August 2017 | Richards Bay, Zuid Afrika
23 July 2017 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
28 November 2016 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
17 November 2016 | Richards Bay, Zuid Afrika
28 October 2016 | Richards Bay, Zuid Afrika
14 October 2016 | Moramba Bay, Madagaskar
05 October 2016 | Nosy Sakatia Madagaskar
20 September 2016 | Le Port, Reunion
08 September 2016 | Port Louis
Recent Blog Posts
18 February 2018 | Walvisbaai

Vast in de woestijn

Hij trekt het niet meer in zijn 3, niet meer in zijn 2...niet meer in zijn 1....vast! Daar staan we met ons Polootje, met zijn buik in een zandverstuivinkje op een onverharde weg in de woestijn. We waren er bijna doorheen, nog 100 meter. Urenlang geen auto gezien, wel schedels van dieren langs de weg....dit is niet best.... We hebben de satelliet telefoon bij ons, maar wie moeten we bellen? De verhuurder zit 300 km verderop dus eerst maar graven. Het is 40 graden, het zand is gloeiend heet. We hebben geen schep, alleen een losse hoedenplank. Met de knieën daarop graven we met de blote handen zand weg onder de motor en voor de wielen vandaan. De eerste poging brengt ons 10 cm ver. We vinden het wel zo spannend dat we helemaal vergeten een foto te maken. Na 3 kwartier ploeteren komt er een auto aan, een 4wd nog wel! Onze redding! Een Engels stel, maar ze hebben geen touw... en wij ook niet....Dus weer graven, wel zijn er nu 3 personen om te duwen. Het losse zand naast het spoor blijkt maar een dun laagje op een steviger ondergrond. Dus proberen we de Polo uit het spoor te krijgen, na 3 pogingen lukt het. Ons autootje ploegt moeizaam naar het gravel. We bedanken de Engelsen hartelijk, we zijn weer op weg. Bij het tanken is ons deze D-weg als toeristische route aangeraden i.p.v. de C-weg (ook een gravelweg). "Geen enkel probleem met een Polo meneer!" Weer terug op de C-weg worden we gek van het gerammel over de ribbels die op een of andere manier op dit soort gravelwegen ontstaan. Na 350 km afzien komen we aan in Sossusvlei, bekend van zijn hoge rode duinen. Ons resort is letterlijk een oase, we genieten er van een welverdiende fles bubbels op het terras in de woestijn. De volgende morgen om 5 uur op want de rode duinen zijn het roodst en het mooist bij zonsopkomst. Zodra we er zijn klauteren we door het losse zand van een hoog duin naar boven. De hele verdere ochtend sjouwen we rond in deze bijzondere rode wereld. Wat kan natuur toch mooi zijn! Als we teruglopen naar de auto zien we een park ranger zich vastrijden in het zand, met een 4wd nog wel! De terugweg gaat zonder problemen. We verbazen ons over de verschillende gezichten van de woestijn. Hier en daar een hoop stenen alsof er slopers bezig zijn geweest, dan weer grillig rood en zwart gekleurde rotsen. Soms een enkele boom maar vooral dor en droog. Er lopen nog dieren ook! Meestal oryxen (soort antilope) maar we zien ook struisvogels, zebra's en blauwe wildebeesten. Hoe vinden ze eten en water? Het laatste stukje naar Lüderitz komen we in een zandstorm, heel gewoon hier. Net als bij ons in een sneeuwstorm is een shovel bezig de weg schoon te houden. Weer terug aan boord gaan we zo snel mogelijk op weg voor de 250 mijl naar Walvisbaai. De zee bruist weer van het leven, we zien nog meer zeehondjes dan de vorige keer. Er zijn honderden dolfijnen rond de boot, in groepjes komen ze op ons af. Ze zijn van de acrobatische soort, salto's en ruggelingse sprongen uit het water, mooi! In Walvisbaai hebben we een week om voorraden aan te vullen en te klussen. Ons nieuwe buitenboordmotortje wordt onder garantie gerepareerd, Anne-Mieke doet een hele berg was, ik duik om schroef en romp van zeepokken te ontdoen. Zaterdag is Ben aan boord gekomen voor de oversteek naar St. Helena. De 19e gaan we vertrekken, 1230 mijl varen (8-10 dagen).

30 January 2018 | Luderitz

Mist en diamanten

Het is alsof we een andere wereld binnenvaren. Al na een halve dag na ons vertrek uit Kaapstad betrekt de lucht en komt de horizon steeds dichterbij, mist! Het zicht varieert van 500 -1000 meter dus dat is te doen al wordt alles klam en wordt het koud. De wind komt uit het zuidzuidoosten rechtstreeks van Antarctica net als de Benguela stroom hier langs de kust. Lange broek, fleeces en een muts(!) komen te voorschijn. De koude Benguela stroom is rijk aan plankton en het wemelt hier van het zeeleven, vogels, dolfijnen, pinguïns en overal zeehondjes die ons nieuwsgierig nakijken of koddig op hun rug liggen te dommelen met de flippers wuivend boven water. Twee keer duikt er een enorme walvis op een paar meter naast de boot, we schrikken ons wild, daar kun je beter niet tegenaan varen. De beesten kijken ons lodderig aan, of slaperig? Hebben we ze wakker gemaakt? Ondanks dat de dieptemeter niets meer aangeeft omdat het te diep is, hebben we hem aan laten staan omdat het ultrasone geluid walvissen zou storen in hun slaap aan de oppervlakte. Waar of niet, vanaf nu gaat het ding niet meer uit. Helaas krijgen we de laatste 30 uur steeds minder wind, de motor moet bij en de mist wordt potdicht. Het blijft griezelig alleen op instrumenten te moeten vertrouwen, niets zien dan een paar stippen die over een scherm heen schuiven en een grijs gordijn om je heen. We komen Luderitz veilig binnen en kunnen net voldoende zien om een vrije mooring (touw met drijver aan een blok beton op de zeebodem) op te pikken, we zijn in Namibië! Er ligt een soort drijvende fabriek aan de kade en aan de moorings naast ons liggen kleine diamant mijnbouw schepen. We zijn hier in het rijkste diamant mijnbouw gebied ter wereld. Begonnen met het op de knieën zoeken van diamanten in de woestijn in 1908 is de mijnbouw steeds professioneler geworden en uitgebreid tot de zeebodem voor de kust. Inmiddels wordt meer dan de helft van de diamant productie uit zee gehaald. De grote fabrieksschepen zijn eigendom van een joint venture van de staat Namibië en de bekende firma De Beers. Gravel wordt tot een diepte van 130 meter van de zeebodem gezogen waarna de diamanten er in een stellage van zeven, centrifuges en röntgensorteerders worden uitgehaald. De kleine boten gaan tot een diepte van 30 meter. Een duiker loopt met een dikke stofzuigerslang over de bodem en zuigt gravel op dat vervolgens in een soort garnalenzeefmachine wordt gezeefd en vervolgens aan land verder verwerkt. Vlakbij Luderitz ligt Kolmanskop waar net voor de Eerste Wereldoorlog de Duitsers met diamant mijnbouw zijn begonnen. Het stadje is nu verlaten en ligt als een spookstad in de woestijn waar rondleidingen worden gehouden. Vermakelijk is hoe de hebzuchtige mens toen diamanten heeft proberen weg te smokkelen, holle schoenzolen, kofferhandvaten, pijl en boog etc. Het ziekenhuis had als een van de eerste ter wereld röntgen apparatuur, niet uit geneeskundig oogpunt maar om ingeslikte diamanten op te sporen. De mens is niet veranderd, controle boven alles. Op de huidige grote diamantschepen komt geen mensenhand meer te pas aan het uitzeven en sorteren, de uitgezeefde diamanten worden aan het eind van het proces ingeblikt als doperwten en met een helikopter afgevoerd. Zelf graven en zoeken in het verboden woestijn gebied rond Luderitz doen we liever niet, betrapt met een diamant = 10 jaar gevangenis en niet af te kopen met een boete!

17 January 2018

Vrienden

Oud en nieuw vieren we aan boord met onze vier vrienden uit Nederland met het traditionele oudejaarsdiner. Anne-Mieke weet 5 gangen uit de kombuis te toveren en het wordt erg gezellig. Klokslag 12 loeien de scheepshoorns van de marineboten naast ons, ik antwoord door op mijn scheepstoeter te blazen. Leuk, weer eens wat anders dan vuurpijlen waar hier geen geld aan wordt verspild. Onze vrienden hebben er een vakantie aan vast geknoopt en we gaan met zijn zessen de tuinroute rijden in een busje. We gaan eerst naar Robbeneiland waar Nelson Mandela gevangen heeft gezeten. We worden rondgeleid door een ex-gevangene die hem heeft meegemaakt in de tijd dat het er al wat beter aan toe ging. Beter eten, betere bedden en het belangrijkst: toegestaan om onderling contact te hebben. Nelson Mandela heeft vrijwel meteen na zijn aantreden als president besloten dat Robbeneiland niet langer gebruikt mocht worden als gevangenis maar een herdenkingsmuseum moest worden. Twee jaar na zijn aantreden was dat een feit. Hij heeft toen al zijn ex-medegevangenen uitgenodigd om de officiele opening bij te wonen. De opening vond plaats in de steengroeve waar hij jarenlang stukken rots heeft zitten bikken. Mandela stond op na zijn openingsspeech, pakte een stuk steen, liep een rondje rond de groeve en gooide de steen in het midden. Zijn mede ex-gevangenen deden hetzelfde en nu ligt er dus een hele hoop. Indrukwekkend. We vervolgen onze tocht naar Stellenbosch, lunchen in een van de vele mooie wijnestates en we doen nu eens geen wijnproeverij maar een rondleiding door een wijngaard om de "Big Five" wijnrassen te zien. Op humoristische wijze wordt de vergelijking gemaakt tussen de wijnrassen Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Chardonnay, Merlot, Pinotage en de vijf grote wilde dieren. Leuk en leerzaam, witte en rode wijnrassen staan in rijen met de zon mee of juist niet, wat invloed heeft op het suikergehalte en karakter. De Pinotage wordt niet strak gesnoeid maar een beetje wild gelaten om de specifieke smaak beter naar voren te laten komen. Voortaan kijken we met een "kennersblik" naar de rijen druiven! Twee van onze vrienden zijn afstammelingen van Hugenoten dus gaan we naar het Hugenotenmuseum en -monument in Franschhoek. Het was maar een kleine groep die zich via de VOC hier heeft gesetteld maar hun invloed op de wijnteelt is heel groot geweest en tot op heden te zien aan de Franse namen van de wijnhuizen. Maar dat is dan ook de enige invloed van de Franse taal die is overgebleven omdat de VOC verder korte metten heeft gemaakt met het Frans. De Hugenoten moesten verspreid tussen de overige Nederlands sprekende kaapbewoners gaan wonen, mochten ook thuis geen Frans spreken en hun kinderen verplicht naar een Nederlands sprekende school. Binnen 3 generaties was de Franse taal verdwenen in de Kaapkolonie. We trekken verder langs de kust met veel mooie plekjes, stranden en rivieren. Addo Elephant park is onze laatste bestemming. Het is er droog waardoor veel dieren bij de plekken zijn waar water is, uiteraard veel olifanten waar het park zijn naam aan ontleent. We zien 3 olifanten die een waterplaatsje volledig bezetten als er 2 buffels aan komen lopen. Hoe zal dit gaan? De grootste buffel komt langzaam dichtbij, een olifant gaat uit het water, de andere iets opzij, de buffel kijkt ze beurtelings strak aan en de olifanten maken plaats! Mooi te zien hoe de hierarchie in de dierenwereld werkt. De volgende ochtend gaan we om 5.30 uur op een wilddrive en hebben veel geluk want de gids ziet meteen een leeuw in de verte. We kunnen er dicht bij komen, indrukwekkend wat een kracht straalt dat beest uit. Hij kijkt ons aan: zal ik jullie opvreten of niet, gaapt zijn grote muil wijdopen en loopt dan langzaam weg om een stukje verder naast zijn broer verder te gaan slapen. En dan is het al weer de laatste dag, we kijken terug op een mooie reis, niemand van ons heeft zich onveilig of bedreigd gevoeld evalueren we. Integendeel, iedereen was buitengewoon vriendelijk en aardig. Maar op weg naar het vliegveld rijden we door een township waar een verkeersbord staat met de waarschuwing: "Hijack hotspot area", dan besef je weer dat het hier toch anders is dan in Nederland. Zaterdag de vrienden uitgezwaaid en weer terug op de boot moeten we meteen aan de bak want de wind is perfect om de baai bij Simonstown uit te varen dus dat doen we ook, zondagavond komen we aan in Kaapstad. Hier klaren we uit, geen lastige vragen, we storen de ambtenaren in hun lunchpauze en ze vragen nergens naar. Ruim een jaar geleden aangekomen in Zuid Afrika, nu verlaten we dit prachtige land, op weg naar Namibie!

29 December 2017 | Kaapstad schiereiland

Kunst en klussen in Kaapstad

We verbazen ons er altijd over hoe vol ons programma steeds weer is. We hebben ons voorgenomen flink wat van Kaapstad te zien maar er zijn ook weer projecten die gedaan moeten worden. Ons nieuwe grootzeil is pas na 3x passen in orde. De nieuwe buiskap gaat op dezelfde manier, ze hebben dingen vergeten eraan te maken waardoor alles erop en eraf en weer terug moet naar Kaapstad. Dat moet toch veel geld kosten en in ieder geval ons veel tijd omdat er ook nog iets is kapot gemaakt wat we zelf repareren, uiteindelijk komt het goed en zitten we er weer netjes bij. Met Annerieke en Job rijden we over Chapmans peak drive, een spectaculaire weg die zich langs steile rotsen langs de oceaan slingert met mooi uitzicht over baaien en de kust. Uiteraard gaan we met hen naar Kaap de Goede Hoop waar het nog harder waait dan bij ons in de haven. Als de kinderen zijn vertrokken gaan we naar het net geopende Zeitzmuseum in het silo gebouw. Alleen al het gebouw is de moeite waard, voormalige graansilo's zijn op een verrassende manier verbouwd tot hotel en museum voor uitsluitend Afrikaanse moderne kunst, heel mooi gedaan. Met name werk van kunstenaars met duidelijk herkenbare thema's zoals slavernij, apartheid en mafia-achtig geweld in de townships maakt indruk op ons. Schilderijen, foto's en films zijn dagen later nog in mijn gedachten. Tussen onze toeristische uitstapjes door installeer ik een nieuwe marifoon wat ook al weer niet vanzelf gaat omdat ik ergens een draadje niet goed heb aangesloten waardoor het een hele dag kost. We bevoorraden de boot voor de komende oceaanoversteek met tassen vol blikvoer, wcpapier, koffie etc. en kopen nog wat laatste bootspullen op de valreep omdat al een week voor Kerst veel bedrijven dicht gaan vanwege het begin van de grote schoolvakanties. Om alvast in Kerststemming te komen gaan we naar het Sunset Christmas Carols openlucht concert in Kirstenbosch gardens, de botanische tuin in Kaapstad. Het gaat er gemoedelijk aan toe, veel gezinnen met kinderen, een picnicmand en een fles wijn mee. De Zuid-Afrikanen zijn gastvrij, onze buren delen hun plaid, bier en koekjes met ons terwijl alle bekende kerstliederen langskomen. Mooie muziek door een koperblazersband en een mannenkoor met tussendoor het kerstverhaal uit de bijbel, ik voelde me weer even 60 jaar terug in de tijd op de zondagschool. Een must is natuurlijk de kabelbaan naar de Tafelberg, als we er komen is er een rij van een uur om een ticket te kopen en dan weer een uur voor de kabelbaan, dat doen we niet. Daar krijgen we wel spijt van als de kabelbaan vervolgens een week lang dicht is vanwege wolken of harde wind. Maar uiteindelijk lukt het net voor Kerst toch nog, we boeken online en we gaan vroeg, inderdaad mooi. Kerst vieren we in een mengelmoesje van culturen met de Frans-Canadees/Thaise bemanning van "Whistler" hier in de haven. En nu staan onze vrienden uit Nederland bijna voor de deur! We gaan samen oud en nieuw vieren en vervolgens de bekende gardenroute rijden langs de kust naar Port Elizabeth, zin in!

14 December 2017 | Tafelbaai, Kaapstad

Meevaren op een Volvo Ocean racer!

Job heeft voor elkaar gekregen dat hij en ik meemogen op een Volvo oceanracer op de dag voor de inport race. Wij doen mee aan de pro am race voor relaties en genodigden, per boot zijn er 6 vaste bemanningsleden en 10 gasten. Annerieke en Job zijn een week bij ons aan boord voor de Volvo ocean race en [...]

04 December 2017 | Simonstown

Volvo ocean, Kaap der stormen en Zuid Afrikaanse politiek

We gaan met een taxi naar Kaapstad voor de aankomst van de Volvo ocean race en om de stad een beetje te verkennen. Shirley is onze chauffeusse, ze heeft een leuk gevoel voor humor, we lachen wat af om haar verhalen. Zoals over haar ervaringen als vrouwelijke taxichauffeur. Wij verwachten iets met messen, pistolen of ongewenste aanrakingen in deze tijd van "Me too". Maar nee, haar ergste ervaring was die met een Zuid Afrikaanse passagier omdat...... die de hele rit helemaal NIETS ZEI! Die wil ze nooit meer in haar auto heeft ze tegen haar baas gezegd. Het Volvo ocean race village is in het V&A waterfront. We scharrelen op ons gemakje rond om de boel te verkennen en lunchen heerlijk in een van de talloze restaurants langs het water. We willen de aankomst van de winnaar van deze etappe zien maar het is niet helemaal duidelijk wannneer die aan zal komen. We staan een uur te kleumen in de harde wind voor Mapfre eindelijk komt. Ze meren bijna recht onder onze neus af aan hun steiger, welkom geheten door familie en pers. Ze zien er minder afgepeigerd uit dan we hadden verwacht. Weer terug op onze eigen boot klussen we wat en verbazen ons over de harde wind in de "beschutting" van Kaap de Goede Hoop. De gribfiles voorspellen 17-20 knopen, het waait 35-40 in de haven die in de acceleratiezone van de steile kaap ligt. Dagenlang en dag en nacht gaat het door, Kaap Goede Hoop heette vroeger niet voor niets Kaap der stormen! Het voortdurende geschommel en geschud van de boot is niet erg comfortabel. Maar dat wordt meer dan goed gemaakt door de hartelijke ontvangst die we hier krijgen. Al na een paar dagen nodigen Rolf en Irene ons uit voor een kennismakingsborrrel. Ze nemen ons mee naar avondjes van de yachtclub en we gaan uit eten in een prima restaurant in de buurt. Piet vraagt ons mee te gaan hiken met zijn wandelclub in de heuvels van het Tafelberg nationaal park. De clubleden zijn voornamelijk oude knarren zoals wij, van allerlei pluimage en goed geoefende wandelaars. We verbazen ons over het gemak waarmee Delene met haar 79(!) jaar tegen de rotsen opklautert naar het topje van "Eagles nest". Mooie natuur, er bloeit van alles geel en paars want het is voorjaar hier. Aan de ene kant kijken we wijds uit over het Constantia wijngebied, aan de andere kant tegen de indrukwekkende achterkant van de Tafelberg. Alle tijd ook voor gesprekken met Piet en anderen over hoe het leven in Zuid Afrika is veranderd. Iedereen vindt het goed dat de apartheid is verdwenen maar men heeft geen goed woord over voor president Zuma en de corruptie in het ANC. Maatregelen die in vrij korte tijd zijn ingevoerd zoals vaste quota voor blanke en zwarte Zuid Afrikanen (globaal: slechts 1 op de 10 werknemers in een bedrijf mag blank zijn) maken het leven er niet gemakkelijker op voor zowel blanke ondernemers als blanke werknemers. Ook bijv. een regel dat bedrijven die aan de overheid willen leveren voor 51% eigendom van zwarte Zuid Afrikanen moet zijn. Daarom vertrekken veel jonge Zuid Afrikanen als ze daar de kans voor krijgen naar landen als Nieuw Zeeland, Australie en Canada. Het woord van het jaar in de kranten hier is "State Capture". En het boek van het jaar dat daarover gaat is "the president keepers" met als ondertitel "those keeping Zuma in power en out of prison". Geschreven door iemand met insider kennis, we krijgen het als e-boek van Piet toegemaild. Interessante ontmoetingen!

Vast in de woestijn

18 February 2018 | Walvisbaai
Gerrit, zonnig 25graden
Hij trekt het niet meer in zijn 3, niet meer in zijn 2...niet meer in zijn 1....vast! Daar staan we met ons Polootje, met zijn buik in een zandverstuivinkje op een onverharde weg in de woestijn. We waren er bijna doorheen, nog 100 meter. Urenlang geen auto gezien, wel schedels van dieren langs de weg....dit is niet best.... We hebben de satelliet telefoon bij ons, maar wie moeten we bellen? De verhuurder zit 300 km verderop dus eerst maar graven. Het is 40 graden, het zand is gloeiend heet. We hebben geen schep, alleen een losse hoedenplank. Met de knieën daarop graven we met de blote handen zand weg onder de motor en voor de wielen vandaan. De eerste poging brengt ons 10 cm ver. We vinden het wel zo spannend dat we helemaal vergeten een foto te maken. Na 3 kwartier ploeteren komt er een auto aan, een 4wd nog wel! Onze redding! Een Engels stel, maar ze hebben geen touw... en wij ook niet....Dus weer graven, wel zijn er nu 3 personen om te duwen. Het losse zand naast het spoor blijkt maar een dun laagje op een steviger ondergrond. Dus proberen we de Polo uit het spoor te krijgen, na 3 pogingen lukt het. Ons autootje ploegt moeizaam naar het gravel. We bedanken de Engelsen hartelijk, we zijn weer op weg. Bij het tanken is ons deze D-weg als toeristische route aangeraden i.p.v. de C-weg (ook een gravelweg). "Geen enkel probleem met een Polo meneer!" Weer terug op de C-weg worden we gek van het gerammel over de ribbels die op een of andere manier op dit soort gravelwegen ontstaan. Na 350 km afzien komen we aan in Sossusvlei, bekend van zijn hoge rode duinen. Ons resort is letterlijk een oase, we genieten er van een welverdiende fles bubbels op het terras in de woestijn. De volgende morgen om 5 uur op want de rode duinen zijn het roodst en het mooist bij zonsopkomst. Zodra we er zijn klauteren we door het losse zand van een hoog duin naar boven. De hele verdere ochtend sjouwen we rond in deze bijzondere rode wereld. Wat kan natuur toch mooi zijn! Als we teruglopen naar de auto zien we een park ranger zich vastrijden in het zand, met een 4wd nog wel! De terugweg gaat zonder problemen. We verbazen ons over de verschillende gezichten van de woestijn. Hier en daar een hoop stenen alsof er slopers bezig zijn geweest, dan weer grillig rood en zwart gekleurde rotsen. Soms een enkele boom maar vooral dor en droog. Er lopen nog dieren ook! Meestal oryxen (soort antilope) maar we zien ook struisvogels, zebra's en blauwe wildebeesten. Hoe vinden ze eten en water? Het laatste stukje naar Lüderitz komen we in een zandstorm, heel gewoon hier. Net als bij ons in een sneeuwstorm is een shovel bezig de weg schoon te houden. Weer terug aan boord gaan we zo snel mogelijk op weg voor de 250 mijl naar Walvisbaai. De zee bruist weer van het leven, we zien nog meer zeehondjes dan de vorige keer. Er zijn honderden dolfijnen rond de boot, in groepjes komen ze op ons af. Ze zijn van de acrobatische soort, salto's en ruggelingse sprongen uit het water, mooi! In Walvisbaai hebben we een week om voorraden aan te vullen en te klussen. Ons nieuwe buitenboordmotortje wordt onder garantie gerepareerd, Anne-Mieke doet een hele berg was, ik duik om schroef en romp van zeepokken te ontdoen. Zaterdag is Ben aan boord gekomen voor de oversteek naar St. Helena. De 19e gaan we vertrekken, 1230 mijl varen (8-10 dagen).

Mist en diamanten

30 January 2018 | Luderitz
Gerrit, 17 graden zonnig
Het is alsof we een andere wereld binnenvaren. Al na een halve dag na ons vertrek uit Kaapstad betrekt de lucht en komt de horizon steeds dichterbij, mist! Het zicht varieert van 500 -1000 meter dus dat is te doen al wordt alles klam en wordt het koud. De wind komt uit het zuidzuidoosten rechtstreeks van Antarctica net als de Benguela stroom hier langs de kust. Lange broek, fleeces en een muts(!) komen te voorschijn. De koude Benguela stroom is rijk aan plankton en het wemelt hier van het zeeleven, vogels, dolfijnen, pinguïns en overal zeehondjes die ons nieuwsgierig nakijken of koddig op hun rug liggen te dommelen met de flippers wuivend boven water. Twee keer duikt er een enorme walvis op een paar meter naast de boot, we schrikken ons wild, daar kun je beter niet tegenaan varen. De beesten kijken ons lodderig aan, of slaperig? Hebben we ze wakker gemaakt? Ondanks dat de dieptemeter niets meer aangeeft omdat het te diep is, hebben we hem aan laten staan omdat het ultrasone geluid walvissen zou storen in hun slaap aan de oppervlakte. Waar of niet, vanaf nu gaat het ding niet meer uit. Helaas krijgen we de laatste 30 uur steeds minder wind, de motor moet bij en de mist wordt potdicht. Het blijft griezelig alleen op instrumenten te moeten vertrouwen, niets zien dan een paar stippen die over een scherm heen schuiven en een grijs gordijn om je heen. We komen Luderitz veilig binnen en kunnen net voldoende zien om een vrije mooring (touw met drijver aan een blok beton op de zeebodem) op te pikken, we zijn in Namibië! Er ligt een soort drijvende fabriek aan de kade en aan de moorings naast ons liggen kleine diamant mijnbouw schepen. We zijn hier in het rijkste diamant mijnbouw gebied ter wereld. Begonnen met het op de knieën zoeken van diamanten in de woestijn in 1908 is de mijnbouw steeds professioneler geworden en uitgebreid tot de zeebodem voor de kust. Inmiddels wordt meer dan de helft van de diamant productie uit zee gehaald. De grote fabrieksschepen zijn eigendom van een joint venture van de staat Namibië en de bekende firma De Beers. Gravel wordt tot een diepte van 130 meter van de zeebodem gezogen waarna de diamanten er in een stellage van zeven, centrifuges en röntgensorteerders worden uitgehaald. De kleine boten gaan tot een diepte van 30 meter. Een duiker loopt met een dikke stofzuigerslang over de bodem en zuigt gravel op dat vervolgens in een soort garnalenzeefmachine wordt gezeefd en vervolgens aan land verder verwerkt. Vlakbij Luderitz ligt Kolmanskop waar net voor de Eerste Wereldoorlog de Duitsers met diamant mijnbouw zijn begonnen. Het stadje is nu verlaten en ligt als een spookstad in de woestijn waar rondleidingen worden gehouden. Vermakelijk is hoe de hebzuchtige mens toen diamanten heeft proberen weg te smokkelen, holle schoenzolen, kofferhandvaten, pijl en boog etc. Het ziekenhuis had als een van de eerste ter wereld röntgen apparatuur, niet uit geneeskundig oogpunt maar om ingeslikte diamanten op te sporen. De mens is niet veranderd, controle boven alles. Op de huidige grote diamantschepen komt geen mensenhand meer te pas aan het uitzeven en sorteren, de uitgezeefde diamanten worden aan het eind van het proces ingeblikt als doperwten en met een helikopter afgevoerd. Zelf graven en zoeken in het verboden woestijn gebied rond Luderitz doen we liever niet, betrapt met een diamant = 10 jaar gevangenis en niet af te kopen met een boete!

Vrienden

17 January 2018
Gerrit, 28 graden, zonnig
Oud en nieuw vieren we aan boord met onze vier vrienden uit Nederland met het traditionele oudejaarsdiner. Anne-Mieke weet 5 gangen uit de kombuis te toveren en het wordt erg gezellig. Klokslag 12 loeien de scheepshoorns van de marineboten naast ons, ik antwoord door op mijn scheepstoeter te blazen. Leuk, weer eens wat anders dan vuurpijlen waar hier geen geld aan wordt verspild. Onze vrienden hebben er een vakantie aan vast geknoopt en we gaan met zijn zessen de tuinroute rijden in een busje. We gaan eerst naar Robbeneiland waar Nelson Mandela gevangen heeft gezeten. We worden rondgeleid door een ex-gevangene die hem heeft meegemaakt in de tijd dat het er al wat beter aan toe ging. Beter eten, betere bedden en het belangrijkst: toegestaan om onderling contact te hebben. Nelson Mandela heeft vrijwel meteen na zijn aantreden als president besloten dat Robbeneiland niet langer gebruikt mocht worden als gevangenis maar een herdenkingsmuseum moest worden. Twee jaar na zijn aantreden was dat een feit. Hij heeft toen al zijn ex-medegevangenen uitgenodigd om de officiele opening bij te wonen. De opening vond plaats in de steengroeve waar hij jarenlang stukken rots heeft zitten bikken. Mandela stond op na zijn openingsspeech, pakte een stuk steen, liep een rondje rond de groeve en gooide de steen in het midden. Zijn mede ex-gevangenen deden hetzelfde en nu ligt er dus een hele hoop. Indrukwekkend. We vervolgen onze tocht naar Stellenbosch, lunchen in een van de vele mooie wijnestates en we doen nu eens geen wijnproeverij maar een rondleiding door een wijngaard om de "Big Five" wijnrassen te zien. Op humoristische wijze wordt de vergelijking gemaakt tussen de wijnrassen Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Chardonnay, Merlot, Pinotage en de vijf grote wilde dieren. Leuk en leerzaam, witte en rode wijnrassen staan in rijen met de zon mee of juist niet, wat invloed heeft op het suikergehalte en karakter. De Pinotage wordt niet strak gesnoeid maar een beetje wild gelaten om de specifieke smaak beter naar voren te laten komen. Voortaan kijken we met een "kennersblik" naar de rijen druiven! Twee van onze vrienden zijn afstammelingen van Hugenoten dus gaan we naar het Hugenotenmuseum en -monument in Franschhoek. Het was maar een kleine groep die zich via de VOC hier heeft gesetteld maar hun invloed op de wijnteelt is heel groot geweest en tot op heden te zien aan de Franse namen van de wijnhuizen. Maar dat is dan ook de enige invloed van de Franse taal die is overgebleven omdat de VOC verder korte metten heeft gemaakt met het Frans. De Hugenoten moesten verspreid tussen de overige Nederlands sprekende kaapbewoners gaan wonen, mochten ook thuis geen Frans spreken en hun kinderen verplicht naar een Nederlands sprekende school. Binnen 3 generaties was de Franse taal verdwenen in de Kaapkolonie. We trekken verder langs de kust met veel mooie plekjes, stranden en rivieren. Addo Elephant park is onze laatste bestemming. Het is er droog waardoor veel dieren bij de plekken zijn waar water is, uiteraard veel olifanten waar het park zijn naam aan ontleent. We zien 3 olifanten die een waterplaatsje volledig bezetten als er 2 buffels aan komen lopen. Hoe zal dit gaan? De grootste buffel komt langzaam dichtbij, een olifant gaat uit het water, de andere iets opzij, de buffel kijkt ze beurtelings strak aan en de olifanten maken plaats! Mooi te zien hoe de hierarchie in de dierenwereld werkt. De volgende ochtend gaan we om 5.30 uur op een wilddrive en hebben veel geluk want de gids ziet meteen een leeuw in de verte. We kunnen er dicht bij komen, indrukwekkend wat een kracht straalt dat beest uit. Hij kijkt ons aan: zal ik jullie opvreten of niet, gaapt zijn grote muil wijdopen en loopt dan langzaam weg om een stukje verder naast zijn broer verder te gaan slapen. En dan is het al weer de laatste dag, we kijken terug op een mooie reis, niemand van ons heeft zich onveilig of bedreigd gevoeld evalueren we. Integendeel, iedereen was buitengewoon vriendelijk en aardig. Maar op weg naar het vliegveld rijden we door een township waar een verkeersbord staat met de waarschuwing: "Hijack hotspot area", dan besef je weer dat het hier toch anders is dan in Nederland. Zaterdag de vrienden uitgezwaaid en weer terug op de boot moeten we meteen aan de bak want de wind is perfect om de baai bij Simonstown uit te varen dus dat doen we ook, zondagavond komen we aan in Kaapstad. Hier klaren we uit, geen lastige vragen, we storen de ambtenaren in hun lunchpauze en ze vragen nergens naar. Ruim een jaar geleden aangekomen in Zuid Afrika, nu verlaten we dit prachtige land, op weg naar Namibie!

Kunst en klussen in Kaapstad

29 December 2017 | Kaapstad schiereiland
Gerrit, zonnig 21 graden
We verbazen ons er altijd over hoe vol ons programma steeds weer is. We hebben ons voorgenomen flink wat van Kaapstad te zien maar er zijn ook weer projecten die gedaan moeten worden. Ons nieuwe grootzeil is pas na 3x passen in orde. De nieuwe buiskap gaat op dezelfde manier, ze hebben dingen vergeten eraan te maken waardoor alles erop en eraf en weer terug moet naar Kaapstad. Dat moet toch veel geld kosten en in ieder geval ons veel tijd omdat er ook nog iets is kapot gemaakt wat we zelf repareren, uiteindelijk komt het goed en zitten we er weer netjes bij. Met Annerieke en Job rijden we over Chapmans peak drive, een spectaculaire weg die zich langs steile rotsen langs de oceaan slingert met mooi uitzicht over baaien en de kust. Uiteraard gaan we met hen naar Kaap de Goede Hoop waar het nog harder waait dan bij ons in de haven. Als de kinderen zijn vertrokken gaan we naar het net geopende Zeitzmuseum in het silo gebouw. Alleen al het gebouw is de moeite waard, voormalige graansilo's zijn op een verrassende manier verbouwd tot hotel en museum voor uitsluitend Afrikaanse moderne kunst, heel mooi gedaan. Met name werk van kunstenaars met duidelijk herkenbare thema's zoals slavernij, apartheid en mafia-achtig geweld in de townships maakt indruk op ons. Schilderijen, foto's en films zijn dagen later nog in mijn gedachten. Tussen onze toeristische uitstapjes door installeer ik een nieuwe marifoon wat ook al weer niet vanzelf gaat omdat ik ergens een draadje niet goed heb aangesloten waardoor het een hele dag kost. We bevoorraden de boot voor de komende oceaanoversteek met tassen vol blikvoer, wcpapier, koffie etc. en kopen nog wat laatste bootspullen op de valreep omdat al een week voor Kerst veel bedrijven dicht gaan vanwege het begin van de grote schoolvakanties. Om alvast in Kerststemming te komen gaan we naar het Sunset Christmas Carols openlucht concert in Kirstenbosch gardens, de botanische tuin in Kaapstad. Het gaat er gemoedelijk aan toe, veel gezinnen met kinderen, een picnicmand en een fles wijn mee. De Zuid-Afrikanen zijn gastvrij, onze buren delen hun plaid, bier en koekjes met ons terwijl alle bekende kerstliederen langskomen. Mooie muziek door een koperblazersband en een mannenkoor met tussendoor het kerstverhaal uit de bijbel, ik voelde me weer even 60 jaar terug in de tijd op de zondagschool. Een must is natuurlijk de kabelbaan naar de Tafelberg, als we er komen is er een rij van een uur om een ticket te kopen en dan weer een uur voor de kabelbaan, dat doen we niet. Daar krijgen we wel spijt van als de kabelbaan vervolgens een week lang dicht is vanwege wolken of harde wind. Maar uiteindelijk lukt het net voor Kerst toch nog, we boeken online en we gaan vroeg, inderdaad mooi. Kerst vieren we in een mengelmoesje van culturen met de Frans-Canadees/Thaise bemanning van "Whistler" hier in de haven. En nu staan onze vrienden uit Nederland bijna voor de deur! We gaan samen oud en nieuw vieren en vervolgens de bekende gardenroute rijden langs de kust naar Port Elizabeth, zin in!

Meevaren op een Volvo Ocean racer!

14 December 2017 | Tafelbaai, Kaapstad
Gerrit, 10 knopen wind, zonnig
Job heeft voor elkaar gekregen dat hij en ik meemogen op een Volvo oceanracer op de dag voor de inport race. Wij doen mee aan de pro am race voor relaties en genodigden, per boot zijn er 6 vaste bemanningsleden en 10 gasten. Annerieke en Job zijn een week bij ons aan boord voor de Volvo ocean race en natuurlijk ook om ons te zien. Omdat Annerieke in verwachting is van ons tweede kleinkind kan ze niet meedoen aan de race maar mag ze samen met Anne-Mieke in het VIP paviljoen kijken hoe wij het er vanaf gaan brengen. Ongewoon voor Kaapstad waait het bijna niet op de dag van onze race. We mogen mee op de AKZO Nobel, de boten zijn al buitengaats, we worden er met hun snelle rubberboot naar toe gebracht. Leuk, we hadden uiteraard gehoopt om op een Nederlandse boot te varen. Simeon Tienpoint is niet aan boord maar wel Nederlander Peter van Niekerk.
Emily Nagel is een van de 2 vrouwen aan boord en neemt ons mee de kajuit in om ons een beetje in te wijden in het leven aan boord. Ze draaien wachten van 4 uur op en 4 uur af waardoor ze in principe 12 uur slaap per dag hebben. Alleen komt daar niets van terecht want in de af-wacht tijd moet gegeten worden, buiswater weggepompt, geholpen worden bij een manoevre of zeilwisseling want dan is het alle hens aan dek waarna zeilen van lij naar loef moeten gebracht wat als kleinste en jongste aan haar is toebedeeld. Effectief schiet er niet meer dan 6 uur slaap per etmaal over. Interessant is dat ze net als wij allerlei onderdelen meeslepen voor motor, watermaker, hydraulisch kielsysteem en uiteraard voor tuigage en zeilen. Ook voor hen geldt natuurlijk dat ze zich op de oceaan moeten zien te redden met wat ze hebben, alleen had ik gedacht dat ze veel minder zouden meenemen vanwege het gewicht. Job en ik gaan onder leiding van trimmer Peter van Niekerk aan een koffiemolen draaien die met 6 snelheden drie verschillende lieren aan kan drijven plus nog de steekzwaarden op en neer. Wij moeten al snel een tandje lager dan Peter gewend is van zijn mannen natuurlijk. Hoogtepunt is uiteraard om een stukje te mogen sturen. Niet lastiger dan op onze eigen boot, wel iets minder gevoel op het roer omdat de bemanning de boot perfect in balans houdt door niet alleen schoten te trimmen maar ook voortdurend zwenkkiel en zwaarden met het hydraulisch systeem dat wordt aangedreven door eenzelfde Volvo motor als in onze boot. Een vreemd gezicht om de zwenkkiel onder water naast de boot te zien steken. Helaas waait het niet hard genoeg om water rond onze oren te laten spuiten maar ook bij 10 knopen wind was het een geweldige ervaring!
Uiteraard gaan we ook naar de inportrace de volgende dag. We hebben ongelofelijk veel mazzel dat we door een afzegging op het laatste moment nog meekunnen op een toeschouwersboot. Geweldig om de race van dichtbij te kunnen volgen. Nu waait het wel en de boten spuiten er over, machtig gezicht! Onze favoriet is uiteraard AKZO Nobel die als 6e over de startstreep komt maar zich goed terug vecht naar een 3e plaats. Na de race praten we nog even met Simeon Tienpoint die erg tevreden is met dit resultaat. Leuke mannen deze zeilers, absoluut geen poeha. We wensen hen veel succes in de 3e etappe die nog wel een stukje ruiger zal worden dan onze tocht hier langs de kust.

Volvo ocean, Kaap der stormen en Zuid Afrikaanse politiek

04 December 2017 | Simonstown
Gerrit, harde wind 18 graden
We gaan met een taxi naar Kaapstad voor de aankomst van de Volvo ocean race en om de stad een beetje te verkennen. Shirley is onze chauffeusse, ze heeft een leuk gevoel voor humor, we lachen wat af om haar verhalen. Zoals over haar ervaringen als vrouwelijke taxichauffeur. Wij verwachten iets met messen, pistolen of ongewenste aanrakingen in deze tijd van "Me too". Maar nee, haar ergste ervaring was die met een Zuid Afrikaanse passagier omdat...... die de hele rit helemaal NIETS ZEI! Die wil ze nooit meer in haar auto heeft ze tegen haar baas gezegd. Het Volvo ocean race village is in het V&A waterfront. We scharrelen op ons gemakje rond om de boel te verkennen en lunchen heerlijk in een van de talloze restaurants langs het water. We willen de aankomst van de winnaar van deze etappe zien maar het is niet helemaal duidelijk wannneer die aan zal komen. We staan een uur te kleumen in de harde wind voor Mapfre eindelijk komt. Ze meren bijna recht onder onze neus af aan hun steiger, welkom geheten door familie en pers. Ze zien er minder afgepeigerd uit dan we hadden verwacht. Weer terug op onze eigen boot klussen we wat en verbazen ons over de harde wind in de "beschutting" van Kaap de Goede Hoop. De gribfiles voorspellen 17-20 knopen, het waait 35-40 in de haven die in de acceleratiezone van de steile kaap ligt. Dagenlang en dag en nacht gaat het door, Kaap Goede Hoop heette vroeger niet voor niets Kaap der stormen! Het voortdurende geschommel en geschud van de boot is niet erg comfortabel. Maar dat wordt meer dan goed gemaakt door de hartelijke ontvangst die we hier krijgen. Al na een paar dagen nodigen Rolf en Irene ons uit voor een kennismakingsborrrel. Ze nemen ons mee naar avondjes van de yachtclub en we gaan uit eten in een prima restaurant in de buurt. Piet vraagt ons mee te gaan hiken met zijn wandelclub in de heuvels van het Tafelberg nationaal park. De clubleden zijn voornamelijk oude knarren zoals wij, van allerlei pluimage en goed geoefende wandelaars. We verbazen ons over het gemak waarmee Delene met haar 79(!) jaar tegen de rotsen opklautert naar het topje van "Eagles nest". Mooie natuur, er bloeit van alles geel en paars want het is voorjaar hier. Aan de ene kant kijken we wijds uit over het Constantia wijngebied, aan de andere kant tegen de indrukwekkende achterkant van de Tafelberg. Alle tijd ook voor gesprekken met Piet en anderen over hoe het leven in Zuid Afrika is veranderd. Iedereen vindt het goed dat de apartheid is verdwenen maar men heeft geen goed woord over voor president Zuma en de corruptie in het ANC. Maatregelen die in vrij korte tijd zijn ingevoerd zoals vaste quota voor blanke en zwarte Zuid Afrikanen (globaal: slechts 1 op de 10 werknemers in een bedrijf mag blank zijn) maken het leven er niet gemakkelijker op voor zowel blanke ondernemers als blanke werknemers. Ook bijv. een regel dat bedrijven die aan de overheid willen leveren voor 51% eigendom van zwarte Zuid Afrikanen moet zijn. Daarom vertrekken veel jonge Zuid Afrikanen als ze daar de kans voor krijgen naar landen als Nieuw Zeeland, Australie en Canada. Het woord van het jaar in de kranten hier is "State Capture". En het boek van het jaar dat daarover gaat is "the president keepers" met als ondertitel "those keeping Zuma in power en out of prison". Geschreven door iemand met insider kennis, we krijgen het als e-boek van Piet toegemaild. Interessante ontmoetingen!
Fruit de Mer's Photos - Main
23 Photos
Created 18 February 2018
12 Photos
Created 30 January 2018
27 Photos
Created 17 January 2018
17 Photos
Created 29 December 2017
16 Photos
Created 14 December 2017
8 Photos
Created 12 November 2017
19 Photos
Created 29 October 2017
36 Photos
Created 27 September 2017
10 Photos
Created 4 September 2017
13 Photos
Created 14 August 2017
5 Photos
Created 23 July 2017
4 Photos
Created 28 November 2016
37 Photos
Created 17 November 2016
11 Photos
Created 28 October 2016
21 Photos
Created 14 October 2016
12 Photos
Created 5 October 2016
22 Photos
Created 20 September 2016
14 Photos
Created 8 September 2016
13 Photos
Created 18 August 2016
13 Photos
Created 31 July 2016
11 Photos
Created 19 July 2016
13 Photos
Created 10 July 2016
15 Photos
Created 26 June 2016
13 Photos
Created 11 June 2016
19 Photos
Created 23 May 2016
9 Photos
Created 2 May 2016
14 Photos
Created 19 April 2016
7 Photos
Created 25 March 2016
6 Photos
Created 9 March 2016
15 Photos
Created 18 February 2016
21 Photos
Created 7 December 2015
15 Photos
Created 10 November 2015
14 Photos
Created 27 October 2015
17 Photos
Created 22 October 2015
24 Photos
Created 8 October 2015
19 Photos
Created 25 September 2015
13 Photos
Created 21 September 2015
11 Photos
Created 8 September 2015
11 Photos
Created 22 August 2015
10 Photos
Created 9 August 2015
8 Photos
Created 20 July 2015
7 Photos
Created 7 July 2015
1 Photo
Created 15 June 2015
9 Photos
Created 5 June 2015
5 Photos
Created 25 May 2015
7 Photos
Created 25 May 2015
10 Photos
Created 3 May 2015
7 Photos
Created 25 April 2015
17 Photos
Created 7 March 2015
11 Photos
Created 17 February 2015
Lake Waikaremoana
13 Photos
Created 9 February 2015
14 Photos
Created 3 January 2015
21 Photos
Created 26 December 2014
9 Photos
Created 10 December 2014
27 Photos
Created 23 November 2014
10 Photos
Created 9 November 2014
12 Photos
Created 18 October 2014
9 Photos
Created 9 October 2014
15 Photos
Created 30 September 2014
20 Photos
Created 18 September 2014
14 Photos
Created 8 September 2014
10 Photos
Created 27 August 2014
20 Photos
Created 20 August 2014
5 Photos
Created 8 August 2014
13 Photos
Created 30 July 2014
22 Photos
Created 21 July 2014
7 Photos
Created 6 July 2014
18 Photos
Created 25 June 2014
5 Photos
Created 16 June 2014
19 Photos
Created 10 June 2014
8 Photos
Created 29 May 2014
2 Photos
Created 14 May 2014
6 Photos
Created 30 April 2014
9 Photos
Created 19 April 2014
5 Photos
Created 21 October 2013
20 Photos
Created 10 October 2013
23 Photos
Created 1 October 2013
22 Photos
Created 16 September 2013
familie reunie Canada
21 Photos
Created 26 August 2013
Yasawa eilanden
20 Photos
Created 21 July 2013
inclusief foto's vorige stukje Lau eilanden
48 Photos
Created 24 June 2013
Snorkelparadijs!
41 Photos
Created 26 May 2013
Overtocht naar Fiji
6 Photos
Created 10 May 2013
Vertrek uit Whangarei
16 Photos
Created 29 April 2013
Abel tasman, Cape Farewell
28 Photos
Created 28 March 2013
Fiordland, Southland en Otago
32 Photos
Created 28 February 2013
Hanmer Springs en Mt Cook
28 Photos
Created 3 February 2013
Zuidereiland
25 Photos
Created 30 December 2012
20 Photos
Created 15 November 2012
Opua, Nieuw zeeland
6 Photos
Created 22 October 2012
Tonga
36 Photos
Created 6 October 2012
Niue
20 Photos
Created 21 September 2012
Cook eilanden
21 Photos
Created 14 September 2012
Bora Bora
22 Photos
Created 28 August 2012
Raiatea en Tahaa
17 Photos
Created 20 August 2012
Tahiti
21 Photos
Created 6 August 2012
Tuamotus
22 Photos
Created 21 July 2012
Ua Pou
22 Photos
Created 3 July 2012
Hiva Oa en Fatu Hiva
18 Photos
Created 5 June 2012
Galapagos
40 Photos
Created 1 May 2012
Neptunus aan boord
22 Photos
Created 14 April 2012
Panama kanaal
18 Photos
Created 31 March 2012
San Blas eilanden
29 Photos
Created 25 March 2012
De Virgineilanden
22 Photos
Created 6 March 2012
De Virgineilanden
No Photos
Created 6 March 2012
Sint Maarten
17 Photos
Created 20 February 2012
13 Photos
Created 5 February 2012
Martinique
16 Photos
Created 22 January 2012
Grenada
21 Photos
Created 8 January 2012
Aangekomen in Grenada
17 Photos
Created 13 December 2011
20 Photos
Created 27 November 2011
30 Photos
Created 13 November 2011
19 Photos
Created 25 October 2011
7 Photos
Created 10 October 2011
20 Photos
Created 4 October 2011
17 Photos
Created 20 September 2011
7 Photos
Created 2 September 2011
13 Photos
Created 26 August 2011
6 Photos
Created 17 August 2011
29 Photos
Created 8 August 2010
27 Photos
Created 6 July 2010
15 Photos
Created 12 June 2010
18 Photos
Created 15 May 2010
14 Photos
Created 20 April 2010
14 Photos
Created 30 March 2010
11 Photos
Created 8 March 2010
10 Photos
Created 6 February 2010
17 Photos
Created 28 October 2009
12 Photos
Created 7 October 2009
27 Photos
Created 26 September 2009
8 Photos
Created 9 September 2009
11 Photos
Created 28 August 2009
8 Photos
Created 21 August 2009
6 Photos
Created 13 August 2009
5 Photos
Created 7 August 2009
8 Photos
Created 18 July 2009

About & Links

Photo Albums
18 February 2018
23 Photos
30 January 2018
12 Photos