 |
28 March 2013 | Tauranga
We halen Henk en Jacomien van het vliegveld in Nelson en rijden meteen naar een cabin in Marahau. Hier beginnen we aan de Abel Tasman coastal walk, een van de zgn "great walks". Het is stralend mooi weer, goed voor ons toeristen maar niet voor de boeren die flink problemen krijgen door de langdurige droogte. De wandeling is afwisselend, stukken bosachtig terrein, dan weer kreekjes of strand. Door het mooie weer is de zee intens blauw en komt de schitterende kust goed tot zijn recht en wordt ons duidelijk waarom deze wandeling zo populair is geworden. Daarbij is het voor ons ook bijzonder om alle tijd te hebben met zijn vieren uitgebreid bij te praten over van alles en nog wat. Overnachten gaat met het bekende concept van 40/50 persoons hutten waar je of op een rijtje ligt te slapen, of met wat meer geluk in het treincoupe-type overnacht. De hutten liggen allemaal vlak bij zee waardoor we de luxe hebben van een verfrissende duik. De catering wordt steeds beter, gevriesdroogde macaroni wordt opgeleukt met stukken salamiworst en gevriesdroogde boontjes en Jacomien weet mijn hart te stelen door zelfs een toetje tevoorschijn te toveren!! De avonden zijn gezellig met medewandelaars van allerlei pluimage, van de eindredacteur van een bekend Nederlands dagblad tot een bouwvakker / leraar (die combinatie kan daar) uit Alaska. We vinden de natuur mooier worden naarmate we verder komen, met name de uitgebreide delta's van de rivieren zijn prachtig. Sommige zijn alleen over te steken met laag water en zelfs dan moet je nog gedeeltes door het water waden, wadlopen tussen de bergen! We zijn vier dagen onderweg geweest en vanaf het eindpunt worden we met een boot opgehaald en terug naar onze auto en cabin gebracht. We trekken verder naar de meest Noordelijke punt van het Zuidereiland, Cape Farewell. Weer een bijzonder landschap, duinen en strand met flinke rotsen, kromme bomen, paraplubomen en jonge zeehondjes die met elkaar dollen in een kommetje aan het strand. Deze omgeving staat bekend om zijn vele bierbrouwerijtjes, daar willen we ook iets van meebeleven dus gaan we, vooral op mijn aandringen, naar de Mussel Inn. Daar tappen ze het biertje "captain Cooker" gebrouwen van o.a. de manoeka boom. Geïnspireerd door het originele recept van captain Cook uit 1773 die zijn bier brouwde van boombladeren met het oogmerk zijn mannen te voorzien van de broodnodige vitamine C om scheurbuik te voorkomen. Uit Captain Cooks boek heb ik begrepen dat de zeelui de voorkeur gaven aan rum. Maar met de captain Cooker van de Mussel Inn is niks mis, daar lever ik mijn rum graag voor in! In een ander brouwerijtje staat een bierproeverijtje op het menu, 6 halve glazen verschillende soorten bier die op een papieren onderlegger worden toegelicht. Grappig, al zijn ze niet allemaal mijn favoriet, met name de ale-bieren zijn hier vaak erg bitter, de donkere en de lagers zijn meer mijn smaak. We bekijken een openluchtmuseum en een winkeltje uit begin 1900, interessant om een beeld te krijgen van de tijd van de settlers en de jonge historie van Nieuw Zeeland. En dan zit onze tijd op het Zuidereiland erop. We brengen Henk en Jacomien naar het vliegveld, rijden door naar Laura Jean's aunt Helen die op onze bagage heeft gepast en dan varen we met de ferry door de sounds op weg naar Wellington. We willen nog graag zien waar Henk en Jacomien hun leven zijn begonnen in Nieuw Zeeland in Stratford, Mount Egmont. We zien het zoals zij het meestal hebben gezien, in de regen (voor het eerst na 2 maanden droogte!). Gelukkig klaart het de volgende ochtend nog even op zodat we een korte wandeling een stukje de berg op kunnen maken. We zien er de oudste waterkrachtcentrale (mini, 17 kW) ter wereld die nog in werking is. Via o.a. de Mangaotaki gorge rijden we over een mooie weg terug naar Tauranga naar de boot. Lekker om weer terug te zijn in ons eigen huisje na bijna vier maanden onderweg te zijn geweest. We gaan meteen aan de slag om de boot weer bewoonbaar te maken, de laatste klussen te klaren voor we kunnen vertrekken en alle spullen op te halen die zijn weggebracht voor reparatie. Als onaangename verrassing doet de koelkast het niet! De reparateur komt meteen en vertelt met een somber gezicht dat het wel eens niet zou kunnen lukken. Dat is wel erg vervelend, waar halen we hier zo gauw eenzelfde vandaan? Gelukkig komt hij een dag later met een oplossing die blijkt te werken en nog betaalbaar is ook. Het is meteen weer gezellig, we gaan naar Pim en Joke voor de bbq. En Kiwi Peter komt helpen om nieuwe lagers in de windmolen te monteren. Anne-Mieke gaat op pad om de boot weer te provianderen voor als we straks niet meer in de buurt van supermarkten zijn. En zo vliegt de tijd. We zijn van plan in de week na Pasen naar Opua of Whangarei te varen en daar een goed weatherwindow af te wachten om over te steken naar Fiji, we hebben er zin in om weer te zeilen!
|
