Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About: Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? We are leaving from the Netherlands and plan to sail to the Canary Islands in the summer of 2009. In January 2010 we plan to go to the Caribbean. We will make plans as we go along.
Extra: Copyright © 2009-2016 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved
23 May 2016 | Cocos keeling
02 May 2016 | Lingga South
19 April 2016 | Pangkor
25 March 2016 | rebak marina, langkawi
09 March 2016 | Rebak marina, Langkawi
18 February 2016 | Kuah
07 December 2015 | Langkawi
10 November 2015 | Tanjung Pinang
26 October 2015 | Ketapang
22 October 2015 | Karimun Jawa
08 October 2015 | Lovina Bay
25 September 2015 | Banta Island Komodo's
21 September 2015 | Riung
08 September 2015 | Maumere
22 August 2015 | Wakatobi
09 August 2015 | Banda eilanden
20 July 2015 | Thursday Island
07 July 2015 | Cairns
15 June 2015 | Cairns
05 June 2015 | Townsville
Recent Blog Posts
23 May 2016 | Cocos keeling

Krakatau

Ons laatste stukje Indonesie is de Sundastraat, als we die op de kaart bestuderen zien we dat de bekende Krakatau vulkaan er middenin ligt en je kan er nog ankeren ook! De straat heeft een slechte reputatie, veel getijdestroom en harde wind, maar wij treffen een kalme dag en tuffen rustig de restanten van de oude krater binnen. Als we bij de voet van de vulkaan heen en weer varen om de ankerplek te verkennen sputtert de motor, ik kan nog net 100 meter weg sturen en dan stopt hij helemaal.... daar drijven we, ook geen wind.... wat nu? De buitenboordmotor! Ooit heb ik eens geprobeerd of hij aan het platform van de zwemtrap past maar er nooit mee gevaren. Het lukt! We gaan met een vaartje van 3 knopen, niet slecht voor een 4 pk'tje, naar de oude kraterrand waar het overal goed is om te ankeren. Het filtertje van de brandstof-opvoerpomp blijkt verstopt wat normaal gesproken nooit voorkomt maar nu dus wel, maar het had op een slechter moment kunnen komen. De Krakatau is bekend om zijn enorme uitbarsting in 1883, de combinatie van heet lava en zeewater heeft een explosie veroorzaakt waarbij zo'n beetje de hele vulkaan de lucht in is gevlogen. Stukken steen en lava zijn 40 km in het rond geslingerd en een tsunami van 35 meter hoog heeft dorpen tot in de wijde omtrek weggevaagd waarbij 36.000 mensen zijn omgekomen. Er staan nog drie stukken buitenwand van de oude vulkaan overeind en in het midden is weer een nieuwe "baby" Krakatau gegroeid, inmiddels al een respectable bult. Een pad gaat tot halverwege de helling, als je hier staat en om je heen kijkt naar de buitenste restanten van de oude vulkaan besef je pas goed hoe groot die is geweest en wat een enorme klap het was om alles weg te vagen. We liggen hier een paar dagen aangenaam met alleen af en toe een vissertje die ons genereus van verse vis en krabbetjes voorziet. Dan komen er nog een paar zeilboten die ook naar Cocos Keeling gaan, waaronder de "Eutikia", die hebben we sinds 2012 niet meer gezien, leuk om elkaar hier weer te treffen! Het weerbericht lijkt goed om over een paar dagen de oversteek naar Cocos Keeling te beginnen dus gaan we alvast 35 mijl verderop naar Peucang Island aan het eind van de Sundastraat. Daar maken we een 3 uur lange wandeling door het regenwoud met een gids, we zien een paar wilde zwijnen, veel herten en luisteren naar de oerwoudgeluiden van vogels en andere beesten terwijl de gids spannende verhalen vertelt over pythons van vijftien meter lang aan de andere kant van het park waar wij niet mogen komen. Nog even snorkelen en dan gaat het anker op voor de oversteek, de eerste nacht is afzien, de ene squall (bui) met veel wind, stortbuien en ONWEER na de andere. Het zal toch niet zo zijn dat we alsnog in de allerlaatste donderbui..... een blikseminslag 500 meter achter de boot en dan is het geweld voorbij, gelukkig zonder schade. De tweede dag alleen wat donkere wolken, de zon komt weer tevoorschijn en de wind neemt langzaam toe tot een mooie 15-20 knopen waardoor het zeilen lekker gaat en we na 4 dagen en 3 uur al in Cocos Keeling aankomen. Knalblauw water, kokospalmen en wit strand...

02 May 2016 | Lingga South

Koude douche op de evenaar

Nog 5 mijl naar de evenaar. Echt een tropische dag, blakerende zon, windstil, van een kop koffie optillen breekt het zweet je al uit. Achter ons komt een bui langzaam dichterbij, haalt die ons in voor de evenaar? Een koude douche op de magische streep zou best lekker en bijzonder zijn maar de regen is te laat. Afkoelen is toch wel aanlokkelijk en zwemmen over de evenaar is natuurlijk ook wel apart dus duiken we erin en zwemmen heen en weer over de denkbeeldige streep (gek genoeg is die op de foto echt te zien!) Even later komt toch het buitje, dat koelt pas lekker af, de regen is een stuk kouder dan het zeewater van 32 graden. We zijn dus inmiddels in Indonesie en alweer 790 mijl gevaren sinds Langkawi. We hebben best een beetje opgezien tegen het stuk langs de kust van Maleisie wat berucht is door het vele onweer, 20-25 dagen gemiddeld in april volgens de statistieken! Nogal wat zeilers hebben blikseminslag gehad, veel kosten en gedoe waar we niet op zitten te wachten. We treffen het, regelmatig donderbuien maar alleen in de verte. Tot we op weg zijn naar onze laatste ankerplek in Maleisie, het eilandje Pisang, dan drijft een onweersbui over land met ons mee. We laten het anker vallen en niet te geloven, de onweersbui maakt een u-bocht en drijft nu op tegenkoers over zee langs ons heen. Nu zijn we echt aan de beurt denken we, maar nee, een laatste dikke flits en de bui lost zomaar op! Hoe dichter we bij de Singapore straat komen hoe meer rotzooi er in het water drijft, takken, planken, palmbladeren en vooral plastic in alle soorten en maten. Zuid-Oost Azie draagt beslist zijn steentje bij aan de plastic soep in de oceanen! We zoeken onze weg tussendoor de rotzooi en de vele geankerde zeeschepen bij Singapore. Altijd interessant om te zien, veel tankers, kleintjes naast grote die lading overpompen, we vragen ons af of groot in klein gaat of omgekeerd? Het oversteken van de Straat lukt bijna feilloos, als het grote containerschip maar geen vaart geminderd zou hebben om de loods aan boord te nemen, we moeten even stilliggen en dan het gas er weer op en er over. Het inklaren in Nongsa Point in Indonesie gaat van een leien dakje, de procedure is sinds 1 april eenvoudiger geworden. Wat een verschil met vorig jaar toen het vier dagen heeft geduurd om uit te klaren! Op onze eerste ankerplek weer op het zuidelijk halfrond zitten we tevreden met ons evenaarbiertje in de hand te kijken naar een typische Indonesische zonsondergang. Een berg met halverwege een witte ring van wolken eromheen, een paar dunne strakke wolkenstrepen scherp afgetekend tegen een grijze egale wolken massa met hier en daar banen roodgelig zonlicht, op de voorgrond in de baai een eenzaam roeiertje die er zwart tegen afsteekt, bijna kitscherig mooi!

19 April 2016 | Pangkor

Thailand

In drie dagtochten varen we naar Phuket. Twee leuke ankerplekken, vooral die tussen de eilandjes Rok Nok vinden we mooi, blauw water, wit strand en helder water om te snorkelen. Om vijf uur s'avonds komt er een aftandse rubberboot met vijf jonge mannen in een camouflage pakken. In gebroken Engels zeggen ze dat we in een marinepark liggen en moeten betalen, 100 Baht (€ 2,5) voor de boot, 400 B voor Anne-Mieke en ik ben gratis want de schipper. We vertrouwen het niet helemaal, in de verte drijft een soort vissersboot, hebben ze dit zelf bedacht als een melkkoetje? Ik vraag om een kwitantie en krijg dan twee tickets in het Thais waar we helemaal niets van kunnen lezen. We betalen toch maar want ik herinner me gezien te hebben in de pilot dat sommige natuurparken niet gratis zijn, alleen had ik me de rangers iets anders voorgesteld. De twee volgende boten betalen ook na enige discussie en de derde laten ze liggen na even gestopt te hebben. Op de terugweg begrijpen we waarom. Dan ankeren we hier weer en voor de grap laat ik de tickets met de datum van de vorige keer zien en zeg dat we al betaald hebben. Oh, prima, en ze varen weg! Je blijft je verbazen hier. In Phuket hebben we afgesproken met Ute en Peter die we in Langkawi hebben leren kennen. Ze laten ons het eiland zien en van de Thaise keuken proeven, leuk en lekker! Na een paar dagen gaan we weer op de weg terug naar Langkawi, ik vertrouw de saildrive niet helemaal want die verliest wat olie. We varen via het eiland Phi Phi, de toeristische trekpleister hier. Wat een kermis, boten varen af en aan en op de wal is een toeristendorp dat zich kan meten met Scheveningen. Apart zijn de longboten met automotoren op een lange stok, zonder uitlaat, die met een noodgang en veel herrie langs komen stuiven. We huren er een voor een tourtje om 7 uur de volgende ochtend om de drukte een beetje voor te zijn, best de moeite waard, mooie lagoons, snorkelen en aapjes. Maar we hoeven er niet nog een nacht te liggen en gaan meteen door naar een rustiger ankerplek. Inmiddels wordt wel duidelijk dat de saildrive echt lekt, gevoelige deuk in mijn monteurs ego..... De dealer in Nederland gebeld en hoogstwaarschijnlijk zijn de ingesleten groeven in de schroefas de oorzaak en moet er of een nieuwe of een gereviseerde as komen. Rondbellen in Langkawi en Thailand leert dat de kortste klap is om naar Nederland te vliegen voor een ruilas. Meest snelle, betrouwbare en niet duurdere variant met als bonus moeder en dochter even te zien! Net nog tijd om in Amsterdam een Afrikapilot te kopen en dan zit ik alweer in het vliegtuig terug, zes dagen uit en thuis. De gereviseerde as monteren en de boot weer te water laten is zo gedaan. En er staat alweer 140 mijl op de teller, we hebben een begin aan de 6143 mijl naar Zuid Afrika!

25 March 2016 | rebak marina, langkawi

Weer op weg

Alle noodzakelijke klussen zijn gedaan en de boot drijft weer. Morgen gaan we vertrekken uit Langkawi op weg naar Phuket in Thailand. Onze plannen zijn drastisch veranderd, waren we eerst van plan een jaar in deze contreien te blijven, nu willen we dit jaar nog naar Zuid Afrika. We gaan dat doen via de zuidelijke route, terug door Indonesië en dan via de zuidpunt van Sumatra de Indische oceaan in naar Cocos Keeling en vervolgens via Rodriguez, Mauritius, Reunion naar Zuid Afrika. Het is nu het overgangsseizoen van het droge naar het natte seizoen en de windrichting wordt nu vooral westelijk ipv oostelijk. Niet helemaal ideaal om nog naar Thailand te gaan maar we willen daar toch nog even kijken voor we vertrekken uit de regio. Een week of twee en dan weer terug afzakken naar het zuiden langs de kust van Maleisie. We hebben een maand hard gewerkt om alles klaar te krijgen en het is allemal aardig gelukt. We hadden een risico genomen door het onderhoud in Langkawi te doen waar eigenlijk geen vakmensen zijn en niet veel is te krijgen, maar het is een stuk goedkoper hier. Dus maar hopen dat er niet iets kapot gaat wat je ergens anders moet bestellen want dan ben je zo weer tien dagen verder. Dat merkten wij toen de nieuwe dieptemeter, log en windset die binnen vijf dagen uit Amerika hier zou zijn er uiteindelijk nog zes dagen langer over gedaan heeft om van het vliegveld hier tien kilometer vandaan naar de marina te komen met dank aan de slome douane! Niet te geloven wat we uiteindelijk allemaal zelf aangepakt hebben alsof we er verstand van hebben, nieuwe keerringen in de saildrive toen er water in de olie bleek te zitten, wel even spannend toen een bout was afgebroken maar ook dat kwam weer goed. Instrumenten ingebouwd, kit tussen het teak vervangen, als nieuw! Vriend watermaker gereviseerd, nieuwe antifouling, polyester in de was, rvs gepoetst etc. En dat alles met het zweet blank voor de kop, gevoelstemperatuur boven de 40 graden en het wordt met de dag benauwder want het wil maar niet gaan regenen waardoor het een stuk aangenamer zou moeten worden. Door El Nino is het weer hier van slag, het is veel droger dan normaal waardoor er drinkwater problemen beginnen te komen. Gisteren uitgeklaard, naar de kapper en voorraden ingeslagen. Vandaag opruimen, een massage en nog een laatste happy hour met sail2indonesia vrienden. Morgen weer op weg en nieuwe horizonten verkennen waar we het allemaal voor doen!

09 March 2016 | Rebak marina, Langkawi

Onderhoud

18 February 2016 | Kuah

Bezoek

We zijn al weer bijna een maand terug op de boot, drukke tijden geweest! Na drie dagen al komt Anne-Miekes zus José met haar man Miros op bezoek. Voordeel van bezoek op de boot is dat er verder niet veel valt te doen als je onderweg bent, dus veel tijd om bij te praten. We zien ons eigen leven door [...]

Krakatau

23 May 2016 | Cocos keeling
Gerrit, 29 graden, zonnig
Ons laatste stukje Indonesie is de Sundastraat, als we die op de kaart bestuderen zien we dat de bekende Krakatau vulkaan er middenin ligt en je kan er nog ankeren ook! De straat heeft een slechte reputatie, veel getijdestroom en harde wind, maar wij treffen een kalme dag en tuffen rustig de restanten van de oude krater binnen. Als we bij de voet van de vulkaan heen en weer varen om de ankerplek te verkennen sputtert de motor, ik kan nog net 100 meter weg sturen en dan stopt hij helemaal.... daar drijven we, ook geen wind.... wat nu? De buitenboordmotor! Ooit heb ik eens geprobeerd of hij aan het platform van de zwemtrap past maar er nooit mee gevaren. Het lukt! We gaan met een vaartje van 3 knopen, niet slecht voor een 4 pk'tje, naar de oude kraterrand waar het overal goed is om te ankeren. Het filtertje van de brandstof-opvoerpomp blijkt verstopt wat normaal gesproken nooit voorkomt maar nu dus wel, maar het had op een slechter moment kunnen komen. De Krakatau is bekend om zijn enorme uitbarsting in 1883, de combinatie van heet lava en zeewater heeft een explosie veroorzaakt waarbij zo'n beetje de hele vulkaan de lucht in is gevlogen. Stukken steen en lava zijn 40 km in het rond geslingerd en een tsunami van 35 meter hoog heeft dorpen tot in de wijde omtrek weggevaagd waarbij 36.000 mensen zijn omgekomen. Er staan nog drie stukken buitenwand van de oude vulkaan overeind en in het midden is weer een nieuwe "baby" Krakatau gegroeid, inmiddels al een respectable bult. Een pad gaat tot halverwege de helling, als je hier staat en om je heen kijkt naar de buitenste restanten van de oude vulkaan besef je pas goed hoe groot die is geweest en wat een enorme klap het was om alles weg te vagen. We liggen hier een paar dagen aangenaam met alleen af en toe een vissertje die ons genereus van verse vis en krabbetjes voorziet. Dan komen er nog een paar zeilboten die ook naar Cocos Keeling gaan, waaronder de "Eutikia", die hebben we sinds 2012 niet meer gezien, leuk om elkaar hier weer te treffen! Het weerbericht lijkt goed om over een paar dagen de oversteek naar Cocos Keeling te beginnen dus gaan we alvast 35 mijl verderop naar Peucang Island aan het eind van de Sundastraat. Daar maken we een 3 uur lange wandeling door het regenwoud met een gids, we zien een paar wilde zwijnen, veel herten en luisteren naar de oerwoudgeluiden van vogels en andere beesten terwijl de gids spannende verhalen vertelt over pythons van vijftien meter lang aan de andere kant van het park waar wij niet mogen komen. Nog even snorkelen en dan gaat het anker op voor de oversteek, de eerste nacht is afzien, de ene squall (bui) met veel wind, stortbuien en ONWEER na de andere. Het zal toch niet zo zijn dat we alsnog in de allerlaatste donderbui..... een blikseminslag 500 meter achter de boot en dan is het geweld voorbij, gelukkig zonder schade. De tweede dag alleen wat donkere wolken, de zon komt weer tevoorschijn en de wind neemt langzaam toe tot een mooie 15-20 knopen waardoor het zeilen lekker gaat en we na 4 dagen en 3 uur al in Cocos Keeling aankomen. Knalblauw water, kokospalmen en wit strand...

Koude douche op de evenaar

02 May 2016 | Lingga South
Gerrit, tropische warm
Nog 5 mijl naar de evenaar. Echt een tropische dag, blakerende zon, windstil, van een kop koffie optillen breekt het zweet je al uit. Achter ons komt een bui langzaam dichterbij, haalt die ons in voor de evenaar? Een koude douche op de magische streep zou best lekker en bijzonder zijn maar de regen is te laat. Afkoelen is toch wel aanlokkelijk en zwemmen over de evenaar is natuurlijk ook wel apart dus duiken we erin en zwemmen heen en weer over de denkbeeldige streep (gek genoeg is die op de foto echt te zien!) Even later komt toch het buitje, dat koelt pas lekker af, de regen is een stuk kouder dan het zeewater van 32 graden. We zijn dus inmiddels in Indonesie en alweer 790 mijl gevaren sinds Langkawi. We hebben best een beetje opgezien tegen het stuk langs de kust van Maleisie wat berucht is door het vele onweer, 20-25 dagen gemiddeld in april volgens de statistieken! Nogal wat zeilers hebben blikseminslag gehad, veel kosten en gedoe waar we niet op zitten te wachten. We treffen het, regelmatig donderbuien maar alleen in de verte. Tot we op weg zijn naar onze laatste ankerplek in Maleisie, het eilandje Pisang, dan drijft een onweersbui over land met ons mee. We laten het anker vallen en niet te geloven, de onweersbui maakt een u-bocht en drijft nu op tegenkoers over zee langs ons heen. Nu zijn we echt aan de beurt denken we, maar nee, een laatste dikke flits en de bui lost zomaar op! Hoe dichter we bij de Singapore straat komen hoe meer rotzooi er in het water drijft, takken, planken, palmbladeren en vooral plastic in alle soorten en maten. Zuid-Oost Azie draagt beslist zijn steentje bij aan de plastic soep in de oceanen! We zoeken onze weg tussendoor de rotzooi en de vele geankerde zeeschepen bij Singapore. Altijd interessant om te zien, veel tankers, kleintjes naast grote die lading overpompen, we vragen ons af of groot in klein gaat of omgekeerd? Het oversteken van de Straat lukt bijna feilloos, als het grote containerschip maar geen vaart geminderd zou hebben om de loods aan boord te nemen, we moeten even stilliggen en dan het gas er weer op en er over. Het inklaren in Nongsa Point in Indonesie gaat van een leien dakje, de procedure is sinds 1 april eenvoudiger geworden. Wat een verschil met vorig jaar toen het vier dagen heeft geduurd om uit te klaren! Op onze eerste ankerplek weer op het zuidelijk halfrond zitten we tevreden met ons evenaarbiertje in de hand te kijken naar een typische Indonesische zonsondergang. Een berg met halverwege een witte ring van wolken eromheen, een paar dunne strakke wolkenstrepen scherp afgetekend tegen een grijze egale wolken massa met hier en daar banen roodgelig zonlicht, op de voorgrond in de baai een eenzaam roeiertje die er zwart tegen afsteekt, bijna kitscherig mooi!

Thailand

19 April 2016 | Pangkor
gerrit, 35 graden en benauwd
In drie dagtochten varen we naar Phuket. Twee leuke ankerplekken, vooral die tussen de eilandjes Rok Nok vinden we mooi, blauw water, wit strand en helder water om te snorkelen. Om vijf uur s'avonds komt er een aftandse rubberboot met vijf jonge mannen in een camouflage pakken. In gebroken Engels zeggen ze dat we in een marinepark liggen en moeten betalen, 100 Baht (€ 2,5) voor de boot, 400 B voor Anne-Mieke en ik ben gratis want de schipper. We vertrouwen het niet helemaal, in de verte drijft een soort vissersboot, hebben ze dit zelf bedacht als een melkkoetje? Ik vraag om een kwitantie en krijg dan twee tickets in het Thais waar we helemaal niets van kunnen lezen. We betalen toch maar want ik herinner me gezien te hebben in de pilot dat sommige natuurparken niet gratis zijn, alleen had ik me de rangers iets anders voorgesteld. De twee volgende boten betalen ook na enige discussie en de derde laten ze liggen na even gestopt te hebben. Op de terugweg begrijpen we waarom. Dan ankeren we hier weer en voor de grap laat ik de tickets met de datum van de vorige keer zien en zeg dat we al betaald hebben. Oh, prima, en ze varen weg! Je blijft je verbazen hier. In Phuket hebben we afgesproken met Ute en Peter die we in Langkawi hebben leren kennen. Ze laten ons het eiland zien en van de Thaise keuken proeven, leuk en lekker! Na een paar dagen gaan we weer op de weg terug naar Langkawi, ik vertrouw de saildrive niet helemaal want die verliest wat olie. We varen via het eiland Phi Phi, de toeristische trekpleister hier. Wat een kermis, boten varen af en aan en op de wal is een toeristendorp dat zich kan meten met Scheveningen. Apart zijn de longboten met automotoren op een lange stok, zonder uitlaat, die met een noodgang en veel herrie langs komen stuiven. We huren er een voor een tourtje om 7 uur de volgende ochtend om de drukte een beetje voor te zijn, best de moeite waard, mooie lagoons, snorkelen en aapjes. Maar we hoeven er niet nog een nacht te liggen en gaan meteen door naar een rustiger ankerplek. Inmiddels wordt wel duidelijk dat de saildrive echt lekt, gevoelige deuk in mijn monteurs ego..... De dealer in Nederland gebeld en hoogstwaarschijnlijk zijn de ingesleten groeven in de schroefas de oorzaak en moet er of een nieuwe of een gereviseerde as komen. Rondbellen in Langkawi en Thailand leert dat de kortste klap is om naar Nederland te vliegen voor een ruilas. Meest snelle, betrouwbare en niet duurdere variant met als bonus moeder en dochter even te zien! Net nog tijd om in Amsterdam een Afrikapilot te kopen en dan zit ik alweer in het vliegtuig terug, zes dagen uit en thuis. De gereviseerde as monteren en de boot weer te water laten is zo gedaan. En er staat alweer 140 mijl op de teller, we hebben een begin aan de 6143 mijl naar Zuid Afrika!

Weer op weg

25 March 2016 | rebak marina, langkawi
gerrit, 33 graden en benauwd
Alle noodzakelijke klussen zijn gedaan en de boot drijft weer. Morgen gaan we vertrekken uit Langkawi op weg naar Phuket in Thailand. Onze plannen zijn drastisch veranderd, waren we eerst van plan een jaar in deze contreien te blijven, nu willen we dit jaar nog naar Zuid Afrika. We gaan dat doen via de zuidelijke route, terug door Indonesië en dan via de zuidpunt van Sumatra de Indische oceaan in naar Cocos Keeling en vervolgens via Rodriguez, Mauritius, Reunion naar Zuid Afrika. Het is nu het overgangsseizoen van het droge naar het natte seizoen en de windrichting wordt nu vooral westelijk ipv oostelijk. Niet helemaal ideaal om nog naar Thailand te gaan maar we willen daar toch nog even kijken voor we vertrekken uit de regio. Een week of twee en dan weer terug afzakken naar het zuiden langs de kust van Maleisie. We hebben een maand hard gewerkt om alles klaar te krijgen en het is allemal aardig gelukt. We hadden een risico genomen door het onderhoud in Langkawi te doen waar eigenlijk geen vakmensen zijn en niet veel is te krijgen, maar het is een stuk goedkoper hier. Dus maar hopen dat er niet iets kapot gaat wat je ergens anders moet bestellen want dan ben je zo weer tien dagen verder. Dat merkten wij toen de nieuwe dieptemeter, log en windset die binnen vijf dagen uit Amerika hier zou zijn er uiteindelijk nog zes dagen langer over gedaan heeft om van het vliegveld hier tien kilometer vandaan naar de marina te komen met dank aan de slome douane! Niet te geloven wat we uiteindelijk allemaal zelf aangepakt hebben alsof we er verstand van hebben, nieuwe keerringen in de saildrive toen er water in de olie bleek te zitten, wel even spannend toen een bout was afgebroken maar ook dat kwam weer goed. Instrumenten ingebouwd, kit tussen het teak vervangen, als nieuw! Vriend watermaker gereviseerd, nieuwe antifouling, polyester in de was, rvs gepoetst etc. En dat alles met het zweet blank voor de kop, gevoelstemperatuur boven de 40 graden en het wordt met de dag benauwder want het wil maar niet gaan regenen waardoor het een stuk aangenamer zou moeten worden. Door El Nino is het weer hier van slag, het is veel droger dan normaal waardoor er drinkwater problemen beginnen te komen. Gisteren uitgeklaard, naar de kapper en voorraden ingeslagen. Vandaag opruimen, een massage en nog een laatste happy hour met sail2indonesia vrienden. Morgen weer op weg en nieuwe horizonten verkennen waar we het allemaal voor doen!

Onderhoud

09 March 2016 | Rebak marina, Langkawi
Gerrit, zonnig en 35 graden

We gaan bezig met onderhoud van de boot en van onszelf. Omdat we op een onderdeel liggen te wachten beginnen we met onszelf, we moeten naar de tandarts maar hoe vinden we een goede? Volgens Anne-Mieke wonen onze oude buren Shu en Liesbeth in Penang, drie uur varen met de snelle ferry. Die wonen er al een aantal jaren en ze hebben vast een goede tandarts, bovendien is het gezellig om hen weer eens te zien. Via hun zoon, die nog steeds bevriend is met onze Peter, krijgen we hen te pakken en we zijn van harte welkom. Een afspraak maken met een tandarts is hier op korte termijn te regelen, we kunnen de volgende dag terecht. Meteen na aankomst gaan we er naar toe en we hoeven niet te wachten. Een perfecte reparatie van mijn gebroken voortand, röntgenfoto's en schoonmaken, de tandarts is drie kwartier met ons bezig voor maar € 90! Shu en Liesbeth wonen in een mooi ruim penthouse in Georgetown met prachtig uitzicht over de baai. Er staan veel hoge flatgebouwen in Georgetown en het viel ons op, toen we er voor anker lagen op de heenweg, dat er weinig appartementen zijn waar s'avonds licht brandt. Klopt zegt Shu, veel appartementen zijn gekocht door Chinezen die er niet wonen, maar het gekocht hebben als een belegging of wie weet om ooit nog eens naar toe te gaan mochten de tijden veranderen. Toch wel apart, een spookstad zou je denken, maar overdag is daar niets van te merken want de stad is levendig genoeg. Uiteraard halen we de nodige herinneringen op aan oude buren en de omgeving en ze vertellen over hun leven in Maleisie. De gezondheidszorg is goed en goedkoop, het belastingregiem erg vriendelijk en het leven comfortabel al is het er soms wel erg warm. Dat kunnen we beamen als we een paar dagen later op de wal aan het klussen zijn aan de boot, tussen elf en drie is het niet te harden en trekken we ons terug in de kajuit bij ons op volle toeren blazende aircootje die het met moeite onder de dertig graden krijgt. We lassen zelfs een siesta in en voelen nu voor het eerst aan den lijve hoe de gang er uit kan gaan in een echt tropisch land. Het werk gaat best voorspoedig, ons onderdeel komt bijna precies op tijd en het is hier gezellig want er zijn hier nog steeds een paar boten van de Indonesië rally waar we gezellig happy hour mee kunnen hebben na het werk. Als de andere onderdelen ook op tijd komen, eind volgende week te water...

Bezoek

18 February 2016 | Kuah
Gerrit, zonnig, 33 graden
We zijn al weer bijna een maand terug op de boot, drukke tijden geweest! Na drie dagen al komt Anne-Miekes zus José met haar man Miros op bezoek. Voordeel van bezoek op de boot is dat er verder niet veel valt te doen als je onderweg bent, dus veel tijd om bij te praten. We zien ons eigen leven door de frisse blik van iemand anders, Miros is enthousiast en vraagt honderduit over hoe alles gaat en werkt aan boord. En ze genieten allebei van de mooie ankerplekjes en het leven aan boord. Al is het wel een beetje behelpen want het is erg warm, 33 graden met een hoge luchtvochtigheid. Miros is dat wel gewend natuurlijk maar dan in een huis met airco. Die hebben wij ook maar aangeschaft, een kleintje op 220 V. Teveel voor de accu's dus kunnen we die voor anker niet gebruiken dus springen we gewoon wat vaker overboord. Maar in een marina met wel 220V en minder wind is het best wel comfortabel! Het wordt ons tweede rondje Langkawi en we zien zelf ook weer nieuwe plekjes zoals een drijvende viswinkel waar we dikke scampis kopen, heerlijk! Uiteraard gaan we weer naar "hole in the wall", als we terug komen met het bijbootje van het tochtje er naar toe is Miros kennelijk nog zo onder de indruk dat hij misgrijpt en tussen bijboot en Fruit De Mer terechtkomt. Natte tabak is de enige schade die de rest van de bemanning niet echt betreurt. Tien dagen zijn zo om, na onze gasten om 19.00 uitgewuifd te hebben bij de incheckbalie komen om 19.10 Ate en Gees door de aankomsthal wandelen en beginnen we aan de volgende ronde. Zeilvrienden van het eerste uur, dertig jaar geleden hebben we hen voor het eerst ontmoet en veel zeilavonturen samen beleefd. Geweldig om weer herinneringen op te halen en hen te laten zien hoe het er aan toe gaat in ons zeilende leven hier in Maleisië. En bij te kletsen over van alles en nog wat, leuker dan een avond bij elkaar op bezoek gaan. We klimmen langs de "Seven Wells" waterval over een natuurpad door het regenwoud naar boven. Warm in 33 graden! We varen vlak langs een groep vreemd uitziende vissersboten die grote netten in een cirkel uitleggen en dan weer naar zich toe halen, maar we komen er niet achter wat ze nu precies willen vangen. We ankeren bij het "Lake of the pregnant maiden", zwanger worden onze dames niet meer dus kunnen we er wel naar toe. We lopen langs het mooie kratermeer over een pad langs de oever dat uitkomt bij een idyllisch doorkijkje in de rotsen naar Fruit De Mer voor anker. En dan is ook deze week weer heel gezellig omgevlogen en zijn we weer alleen. Eerst even wat bijkomen en dan aan de slag met het onderhoud waar we nog niet echt veel zin in hebben...


Fruit de Mer's Photos - Martinique
Photos 1 to 15 of 16 | Main
1 2 Next
 
1 2 Next

About & Links

Photo Albums
23 May 2016
19 Photos
02 May 2016
9 Photos