Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About: Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? We are leaving from the Netherlands and plan to sail to the Canary Islands in the summer of 2009. In January 2010 we plan to go to the Caribbean. We will make plans as we go along.
Extra: Copyright © 2009-2016 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved
26 June 2016 | Rodrigues
11 June 2016 | Rodriguez
23 May 2016 | Cocos keeling
02 May 2016 | Lingga South
19 April 2016 | Pangkor
25 March 2016 | rebak marina, langkawi
09 March 2016 | Rebak marina, Langkawi
18 February 2016 | Kuah
07 December 2015 | Langkawi
10 November 2015 | Tanjung Pinang
26 October 2015 | Ketapang
22 October 2015 | Karimun Jawa
08 October 2015 | Lovina Bay
25 September 2015 | Banta Island Komodo's
21 September 2015 | Riung
08 September 2015 | Maumere
22 August 2015 | Wakatobi
09 August 2015 | Banda eilanden
20 July 2015 | Thursday Island
Recent Blog Posts
26 June 2016 | Rodrigues

Rodrigues

Veel boten hebben flinke schade. Aan rompen, roeren, verstaging, zeilen en stuurautomaten. Wij gelukkig alleen maar ons gescheurd passaatzeiltje. Bijna iedereen heeft wel iets, wat een slijtageslag om in Rodrigues te komen. We worden welkom geheten met een stokbroodje door een medezeiler, dat is leuk! [...]

11 June 2016 | Rodriguez

Cocos Keeling naar Rodrigues

We laten het anker vallen in azuurblauw water achter het idyllische Direction Island, Cocos Keeling, welkom geheten door een paar kleine haaien die nieuwsgierig om de boot heen zwemmen. We liggen er mooi, verbazend weinig deining en genoeg wind en zon om de boordaccus op peil te houden. Na vier dagen op zee willen we wel even een stukje lopen, er is een interessante wandeling op het eiland met borden langs het pad die vertellen over de geschiedenis van Cocos Keeling, maar van lezen komt weinig: hordes muggen! Een paar dagen later gaan we met alle zeilers bbq'en op het strand. We leren nieuwe mensen kennen en praten gezellig bij met Karen en Mike die we een tijd niet hebben gezien. Spuitbussen en rookspiralen helpen weinig, we worden allemaal gemeen gestoken, ik zelfs tientallen keren dwars door mijn shirt. Cocos Keeling is genoemd naar de Nederlandse VOC kapitein William Keeling die het heeft ontdekt in 1609. Er zijn vier eilanden waarvan twee bewoond. Op Home Island wonen 500 afstammelingen van Maleisiers die hier in 1860 zijn gekomen als slaven voor de kokosnoot plantage. Aan de slavernij is pas in 1976(!) door tussenkomst van de UN een einde gemaakt, nu zijn de eilanden in bezit van Australie. In het dorp lange rijen grijze barakachtige huizen, een enkel golfkarretje op straat maar verder weinig te beleven, er wordt bijna niet gevist, geen cocosnoten geoogst of groente/fruit verbouwd. Er is dan ook 70% werkloosheid, de overheid is de enige werkgever en de rest krijgt een uitkering. Maar ja, anderhalve eeuw leven in slavernij is natuurlijk niet bevorderlijk voor de ondernemingslust. Op West eiland wonen 200 Australiers die zich bezig houden met bestuur, vliegveld en grensbewaking. Er vaart een enorme boot van de kustwacht rond om bootvluchtelingen tegen te houden. De bemanning ervan zal zich nu wel even schamen, een Maleisische winkelier vertelt grinnikend dat vorige week toch nog een bootje met vluchtelingen ongezien op Home Island is gekomen. Misschien dat ze ons daarom overdreven in de gaten houden als we vertrekken. We melden ons af over de marifoon, in de verte vaart de grote kustwacht boot een paar uur mee totdat een groot viermotorig vliegtuig laag over komt vliegen dat ons oproept, thuishaven, bestemming en waar komen we vandaan? Wat ze natuurlijk al lang over de marifoon hebben gehoord. Nadat ons passaatzeiltje is gescheurd schieten we lekker op maar niet erg comfortabel, de boot hobbelt en rolt nogal vervelend door golven die kruislings door elkaar heen lopen. Na een week komen we terecht in harde wind, 30-35 knopen en warrige hoge zeeen van 4-6 meter die af en toe met zoveel geweld tegen de romp aan slaan dat ik denk dat we ergens tegenop zijn gevaren. Om schade te voorkomen lopen we weg voor wind en golven. Anne-Mieke, met een pleister achter het oor, blijft onversaagd yoghurt en mijn toetjes maken. Na anderhalve dag is de wind afgenomen tot 25 knopen en kunnen we weer recht op ons doel afvaren. Nog een dag later liggen we te rollen in de golven, geen wind meer... maar dat is van korte duur, het laatste stuk worden we weer flink door elkaar gerammeld en geschud onder driedubbel rif in een ruige ruwe Indische oceaan die zijn reputatie alle eer aan doet. Wat een machtig mooi gezicht om na zo'n vermoeiende en lange oversteek weer land uit zee omhoog te zien rijzen, Rodriguez!

30 May 2016

Oversteek Indische Oceaan

Anne-Mieke kan niet zo goed slapen, hoe krijgen we dat passaatzeil eraan? We zijn vastbesloten om dat op de komende oversteek van 2000 mijl te gebruiken. De passaatzeilen zij erg prettig als je plat voor de wind vaart en gemakkelijk te reven in squalls. Maar het moet even niet te hard waaien om het te hijsen, de genua moet naar beneden en dan samen met het passaatzeil weer omhoog aan dezelfde val. Het waait hier dag en nacht 15-20 knopen, mooi voor de accu's maar niet handig om dit zeil te hijsen. De laatste dag voor we weg willen is er even wat minder wind en dan is het zo gepiept. Nog een uurtje prutsen met spinnakerbomen en neerhouders en we zijn klaar voor de strijd. Vrijdag gaan we ankerop, mooi zonnig weer en een briesje van 13 knopen, uiteraard zetten we de passaatzeilen en genoeglijk wiegend gaat Fruit de Mer op weg. De wind draait een beetje, het passaatzeil flappert wat, nog een keer... en scheurt dwars door midden!! Wat een roemloos einde van ons mooie zeiltje, waarschijnlijk tenonder aan het tropische UV. Anderhalf uur hard werken, zeil naar beneden en weer omhoog, bomen en neerhouders weg en nu op een hobbelend voordek op zee. Net voor donker klaar, uren werk gehad en niks bereikt, dat is nou de fun van zeilen! De tweede dag en nacht de ene squall na de andere met veel regen, maar gisteren en vandaag mooi weer en een mooi windje. Nog 1550 mijl te gaan, er zijn nog zeven boten onderweg naar Rodriguez, een eilandje dat bij Mauritius hoort. Er is een radio-netje en ik heb twee keer per dag contact met Gianni van "Eutikia" om het weer en de vissen die we net niet gevangen hebben te bespreken. De zee is knobbelig en warrig maar alles is wel aan boord en we schieten lekker op door een halve knoop stroom die ons helpt. Als het zo blijft gaan denken we nog een dag of tien onderweg te zijn. Zodra we in Rodriguez zijn aangekomen melden we ons op de website met o.a. een stukje over Cocos Keeling.

23 May 2016 | Cocos keeling

Krakatau

Ons laatste stukje Indonesie is de Sundastraat, als we die op de kaart bestuderen zien we dat de bekende Krakatau vulkaan er middenin ligt en je kan er nog ankeren ook! De straat heeft een slechte reputatie, veel getijdestroom en harde wind, maar wij treffen een kalme dag en tuffen rustig de restanten van de oude krater binnen. Als we bij de voet van de vulkaan heen en weer varen om de ankerplek te verkennen sputtert de motor, ik kan nog net 100 meter weg sturen en dan stopt hij helemaal.... daar drijven we, ook geen wind.... wat nu? De buitenboordmotor! Ooit heb ik eens geprobeerd of hij aan het platform van de zwemtrap past maar er nooit mee gevaren. Het lukt! We gaan met een vaartje van 3 knopen, niet slecht voor een 4 pk'tje, naar de oude kraterrand waar het overal goed is om te ankeren. Het filtertje van de brandstof-opvoerpomp blijkt verstopt wat normaal gesproken nooit voorkomt maar nu dus wel, maar het had op een slechter moment kunnen komen. De Krakatau is bekend om zijn enorme uitbarsting in 1883, de combinatie van heet lava en zeewater heeft een explosie veroorzaakt waarbij zo'n beetje de hele vulkaan de lucht in is gevlogen. Stukken steen en lava zijn 40 km in het rond geslingerd en een tsunami van 35 meter hoog heeft dorpen tot in de wijde omtrek weggevaagd waarbij 36.000 mensen zijn omgekomen. Er staan nog drie stukken buitenwand van de oude vulkaan overeind en in het midden is weer een nieuwe "baby" Krakatau gegroeid, inmiddels al een respectable bult. Een pad gaat tot halverwege de helling, als je hier staat en om je heen kijkt naar de buitenste restanten van de oude vulkaan besef je pas goed hoe groot die is geweest en wat een enorme klap het was om alles weg te vagen. We liggen hier een paar dagen aangenaam met alleen af en toe een vissertje die ons genereus van verse vis en krabbetjes voorziet. Dan komen er nog een paar zeilboten die ook naar Cocos Keeling gaan, waaronder de "Eutikia", die hebben we sinds 2012 niet meer gezien, leuk om elkaar hier weer te treffen! Het weerbericht lijkt goed om over een paar dagen de oversteek naar Cocos Keeling te beginnen dus gaan we alvast 35 mijl verderop naar Peucang Island aan het eind van de Sundastraat. Daar maken we een 3 uur lange wandeling door het regenwoud met een gids, we zien een paar wilde zwijnen, veel herten en luisteren naar de oerwoudgeluiden van vogels en andere beesten terwijl de gids spannende verhalen vertelt over pythons van vijftien meter lang aan de andere kant van het park waar wij niet mogen komen. Nog even snorkelen en dan gaat het anker op voor de oversteek, de eerste nacht is afzien, de ene squall (bui) met veel wind, stortbuien en ONWEER na de andere. Het zal toch niet zo zijn dat we alsnog in de allerlaatste donderbui..... een blikseminslag 500 meter achter de boot en dan is het geweld voorbij, gelukkig zonder schade. De tweede dag alleen wat donkere wolken, de zon komt weer tevoorschijn en de wind neemt langzaam toe tot een mooie 15-20 knopen waardoor het zeilen lekker gaat en we na 4 dagen en 3 uur al in Cocos Keeling aankomen. Knalblauw water, kokospalmen en wit strand...

02 May 2016 | Lingga South

Koude douche op de evenaar

Nog 5 mijl naar de evenaar. Echt een tropische dag, blakerende zon, windstil, van een kop koffie optillen breekt het zweet je al uit. Achter ons komt een bui langzaam dichterbij, haalt die ons in voor de evenaar? Een koude douche op de magische streep zou best lekker en bijzonder zijn maar de regen is te laat. Afkoelen is toch wel aanlokkelijk en zwemmen over de evenaar is natuurlijk ook wel apart dus duiken we erin en zwemmen heen en weer over de denkbeeldige streep (gek genoeg is die op de foto echt te zien!) Even later komt toch het buitje, dat koelt pas lekker af, de regen is een stuk kouder dan het zeewater van 32 graden. We zijn dus inmiddels in Indonesie en alweer 790 mijl gevaren sinds Langkawi. We hebben best een beetje opgezien tegen het stuk langs de kust van Maleisie wat berucht is door het vele onweer, 20-25 dagen gemiddeld in april volgens de statistieken! Nogal wat zeilers hebben blikseminslag gehad, veel kosten en gedoe waar we niet op zitten te wachten. We treffen het, regelmatig donderbuien maar alleen in de verte. Tot we op weg zijn naar onze laatste ankerplek in Maleisie, het eilandje Pisang, dan drijft een onweersbui over land met ons mee. We laten het anker vallen en niet te geloven, de onweersbui maakt een u-bocht en drijft nu op tegenkoers over zee langs ons heen. Nu zijn we echt aan de beurt denken we, maar nee, een laatste dikke flits en de bui lost zomaar op! Hoe dichter we bij de Singapore straat komen hoe meer rotzooi er in het water drijft, takken, planken, palmbladeren en vooral plastic in alle soorten en maten. Zuid-Oost Azie draagt beslist zijn steentje bij aan de plastic soep in de oceanen! We zoeken onze weg tussendoor de rotzooi en de vele geankerde zeeschepen bij Singapore. Altijd interessant om te zien, veel tankers, kleintjes naast grote die lading overpompen, we vragen ons af of groot in klein gaat of omgekeerd? Het oversteken van de Straat lukt bijna feilloos, als het grote containerschip maar geen vaart geminderd zou hebben om de loods aan boord te nemen, we moeten even stilliggen en dan het gas er weer op en er over. Het inklaren in Nongsa Point in Indonesie gaat van een leien dakje, de procedure is sinds 1 april eenvoudiger geworden. Wat een verschil met vorig jaar toen het vier dagen heeft geduurd om uit te klaren! Op onze eerste ankerplek weer op het zuidelijk halfrond zitten we tevreden met ons evenaarbiertje in de hand te kijken naar een typische Indonesische zonsondergang. Een berg met halverwege een witte ring van wolken eromheen, een paar dunne strakke wolkenstrepen scherp afgetekend tegen een grijze egale wolken massa met hier en daar banen roodgelig zonlicht, op de voorgrond in de baai een eenzaam roeiertje die er zwart tegen afsteekt, bijna kitscherig mooi!

19 April 2016 | Pangkor

Thailand

In drie dagtochten varen we naar Phuket. Twee leuke ankerplekken, vooral die tussen de eilandjes Rok Nok vinden we mooi, blauw water, wit strand en helder water om te snorkelen. Om vijf uur s'avonds komt er een aftandse rubberboot met vijf jonge mannen in een camouflage pakken. In gebroken Engels zeggen ze dat we in een marinepark liggen en moeten betalen, 100 Baht (€ 2,5) voor de boot, 400 B voor Anne-Mieke en ik ben gratis want de schipper. We vertrouwen het niet helemaal, in de verte drijft een soort vissersboot, hebben ze dit zelf bedacht als een melkkoetje? Ik vraag om een kwitantie en krijg dan twee tickets in het Thais waar we helemaal niets van kunnen lezen. We betalen toch maar want ik herinner me gezien te hebben in de pilot dat sommige natuurparken niet gratis zijn, alleen had ik me de rangers iets anders voorgesteld. De twee volgende boten betalen ook na enige discussie en de derde laten ze liggen na even gestopt te hebben. Op de terugweg begrijpen we waarom. Dan ankeren we hier weer en voor de grap laat ik de tickets met de datum van de vorige keer zien en zeg dat we al betaald hebben. Oh, prima, en ze varen weg! Je blijft je verbazen hier. In Phuket hebben we afgesproken met Ute en Peter die we in Langkawi hebben leren kennen. Ze laten ons het eiland zien en van de Thaise keuken proeven, leuk en lekker! Na een paar dagen gaan we weer op de weg terug naar Langkawi, ik vertrouw de saildrive niet helemaal want die verliest wat olie. We varen via het eiland Phi Phi, de toeristische trekpleister hier. Wat een kermis, boten varen af en aan en op de wal is een toeristendorp dat zich kan meten met Scheveningen. Apart zijn de longboten met automotoren op een lange stok, zonder uitlaat, die met een noodgang en veel herrie langs komen stuiven. We huren er een voor een tourtje om 7 uur de volgende ochtend om de drukte een beetje voor te zijn, best de moeite waard, mooie lagoons, snorkelen en aapjes. Maar we hoeven er niet nog een nacht te liggen en gaan meteen door naar een rustiger ankerplek. Inmiddels wordt wel duidelijk dat de saildrive echt lekt, gevoelige deuk in mijn monteurs ego..... De dealer in Nederland gebeld en hoogstwaarschijnlijk zijn de ingesleten groeven in de schroefas de oorzaak en moet er of een nieuwe of een gereviseerde as komen. Rondbellen in Langkawi en Thailand leert dat de kortste klap is om naar Nederland te vliegen voor een ruilas. Meest snelle, betrouwbare en niet duurdere variant met als bonus moeder en dochter even te zien! Net nog tijd om in Amsterdam een Afrikapilot te kopen en dan zit ik alweer in het vliegtuig terug, zes dagen uit en thuis. De gereviseerde as monteren en de boot weer te water laten is zo gedaan. En er staat alweer 140 mijl op de teller, we hebben een begin aan de 6143 mijl naar Zuid Afrika!

Rodrigues

26 June 2016 | Rodrigues
Gerrit, 25 graden, half bewolkt
Veel boten hebben flinke schade. Aan rompen, roeren, verstaging, zeilen en stuurautomaten. Wij gelukkig alleen maar ons gescheurd passaatzeiltje. Bijna iedereen heeft wel iets, wat een slijtageslag om in Rodrigues te komen. We worden welkom geheten met een stokbroodje door een medezeiler, dat is leuk! Anne-Mieke heeft wel twee weken lang last van draaierigheid bij het bukken en omdraaien in bed. We maken ons al zorgen maar dan horen we dat Helen hetzelfde probleem heeft. Het evenwichtsorgaan van slag denken we, door een zware verkoudheid, twee weken zeeziektepillen slikken en in een wasmachine zitten. We zijn duidelijk in een ander wereldddeel. Fransen en Engelsen zijn de baas geweest in Rodrigues. Behalve het links rijden is van de Engelse invloed niet veel meer te merken. Engels is de officiele taal maar het wordt niet of slecht gesproken. De voertaal is een soort steenkolenfrans, het Creools. Lekkere stokbroodjes, ham, paté en menus in het restaurant zijn duidelijk van de Franse stempel. Maar wat ons het meest opvalt zijn de mensen op straat. De bevolking is 95% Creools, kleurige kleding, blote vrouwenbenen en schouders. En katholiek, we horen kerkklokken s'ochtends, dat is lang geleden! Rodrigues doet al met al een beetje Mediterraan Caribisch aan en eerlijk gezegd voelen we ons daar meer bij thuis dan bij het Aziatische. De natuur van Rodrigues moet mooi zijn met veel wandelpaden. Met een hele groep zeilers gaan we er een lopen. Eerst met een oude kleurige bus met harde muziek door steile heuvels naar de andere kant van het eiland. Het wandelpad is soms nauwelijks te vinden, heuvel op heuvel af. Langs perceeltjes tuinbouw in het bos, langs cactussen en door rivierbeddingen. Na vijf uur lopen eindigen we bij zee vlakbij een bushalte. Goed gepland want over een kwartier gaat de bus. Maar dat is eilandtijd, na anderhalf uur staan we er nog steeds. Iemand heeft een blikken schuur ontdekt waar bier wordt verkocht dus dat houdt ons wel even bezig. Net als mensen taxis beginnen te bellen en we ons afvragen hoe ver het nog lopen is komt de bus eindelijk opdagen. Niet uit het veld geslagen, want de wandeling was mooi, gaan we een paar dagen later weer. Deze keer langs de kust, spectaculair mooi en afwisselend. We zijn nu voorbereid om lang te wachten en installeren ons lekker met een biertje op het terras bij de bushalte. En daar komt de bus, nu veel te vroeg! Ondoorgrondelijke eilandtijd.

We wachten al twee weken op groot nieuws uit Nieuw Zeeland en gisteren komt het dan eindelijk: Peter en Laura Jean hebben een zoon, Israh. We zijn opa en oma geworden! De champagne komt uit de koelkast en om het te vieren bestellen we in een restaurant kreeft. De kok vindt kennelijk dat een groots moment groot gevierd moet worden, de dikste die we ooit gegeten hebben!

Cocos Keeling naar Rodrigues

11 June 2016 | Rodriguez
Gerrit, 25 graden, half bewolkt
We laten het anker vallen in azuurblauw water achter het idyllische Direction Island, Cocos Keeling, welkom geheten door een paar kleine haaien die nieuwsgierig om de boot heen zwemmen. We liggen er mooi, verbazend weinig deining en genoeg wind en zon om de boordaccus op peil te houden. Na vier dagen op zee willen we wel even een stukje lopen, er is een interessante wandeling op het eiland met borden langs het pad die vertellen over de geschiedenis van Cocos Keeling, maar van lezen komt weinig: hordes muggen! Een paar dagen later gaan we met alle zeilers bbq'en op het strand. We leren nieuwe mensen kennen en praten gezellig bij met Karen en Mike die we een tijd niet hebben gezien. Spuitbussen en rookspiralen helpen weinig, we worden allemaal gemeen gestoken, ik zelfs tientallen keren dwars door mijn shirt. Cocos Keeling is genoemd naar de Nederlandse VOC kapitein William Keeling die het heeft ontdekt in 1609. Er zijn vier eilanden waarvan twee bewoond. Op Home Island wonen 500 afstammelingen van Maleisiers die hier in 1860 zijn gekomen als slaven voor de kokosnoot plantage. Aan de slavernij is pas in 1976(!) door tussenkomst van de UN een einde gemaakt, nu zijn de eilanden in bezit van Australie. In het dorp lange rijen grijze barakachtige huizen, een enkel golfkarretje op straat maar verder weinig te beleven, er wordt bijna niet gevist, geen cocosnoten geoogst of groente/fruit verbouwd. Er is dan ook 70% werkloosheid, de overheid is de enige werkgever en de rest krijgt een uitkering. Maar ja, anderhalve eeuw leven in slavernij is natuurlijk niet bevorderlijk voor de ondernemingslust. Op West eiland wonen 200 Australiers die zich bezig houden met bestuur, vliegveld en grensbewaking. Er vaart een enorme boot van de kustwacht rond om bootvluchtelingen tegen te houden. De bemanning ervan zal zich nu wel even schamen, een Maleisische winkelier vertelt grinnikend dat vorige week toch nog een bootje met vluchtelingen ongezien op Home Island is gekomen. Misschien dat ze ons daarom overdreven in de gaten houden als we vertrekken. We melden ons af over de marifoon, in de verte vaart de grote kustwacht boot een paar uur mee totdat een groot viermotorig vliegtuig laag over komt vliegen dat ons oproept, thuishaven, bestemming en waar komen we vandaan? Wat ze natuurlijk al lang over de marifoon hebben gehoord. Nadat ons passaatzeiltje is gescheurd schieten we lekker op maar niet erg comfortabel, de boot hobbelt en rolt nogal vervelend door golven die kruislings door elkaar heen lopen. Na een week komen we terecht in harde wind, 30-35 knopen en warrige hoge zeeen van 4-6 meter die af en toe met zoveel geweld tegen de romp aan slaan dat ik denk dat we ergens tegenop zijn gevaren. Om schade te voorkomen lopen we weg voor wind en golven. Anne-Mieke, met een pleister achter het oor, blijft onversaagd yoghurt en mijn toetjes maken. Na anderhalve dag is de wind afgenomen tot 25 knopen en kunnen we weer recht op ons doel afvaren. Nog een dag later liggen we te rollen in de golven, geen wind meer... maar dat is van korte duur, het laatste stuk worden we weer flink door elkaar gerammeld en geschud onder driedubbel rif in een ruige ruwe Indische oceaan die zijn reputatie alle eer aan doet. Wat een machtig mooi gezicht om na zo'n vermoeiende en lange oversteek weer land uit zee omhoog te zien rijzen, Rodriguez!

Oversteek Indische Oceaan

30 May 2016
Anne-Mieke kan niet zo goed slapen, hoe krijgen we dat passaatzeil eraan? We zijn vastbesloten om dat op de komende oversteek van 2000 mijl te gebruiken. De passaatzeilen zij erg prettig als je plat voor de wind vaart en gemakkelijk te reven in squalls. Maar het moet even niet te hard waaien om het te hijsen, de genua moet naar beneden en dan samen met het passaatzeil weer omhoog aan dezelfde val. Het waait hier dag en nacht 15-20 knopen, mooi voor de accu's maar niet handig om dit zeil te hijsen. De laatste dag voor we weg willen is er even wat minder wind en dan is het zo gepiept. Nog een uurtje prutsen met spinnakerbomen en neerhouders en we zijn klaar voor de strijd. Vrijdag gaan we ankerop, mooi zonnig weer en een briesje van 13 knopen, uiteraard zetten we de passaatzeilen en genoeglijk wiegend gaat Fruit de Mer op weg. De wind draait een beetje, het passaatzeil flappert wat, nog een keer... en scheurt dwars door midden!! Wat een roemloos einde van ons mooie zeiltje, waarschijnlijk tenonder aan het tropische UV. Anderhalf uur hard werken, zeil naar beneden en weer omhoog, bomen en neerhouders weg en nu op een hobbelend voordek op zee. Net voor donker klaar, uren werk gehad en niks bereikt, dat is nou de fun van zeilen! De tweede dag en nacht de ene squall na de andere met veel regen, maar gisteren en vandaag mooi weer en een mooi windje. Nog 1550 mijl te gaan, er zijn nog zeven boten onderweg naar Rodriguez, een eilandje dat bij Mauritius hoort. Er is een radio-netje en ik heb twee keer per dag contact met Gianni van "Eutikia" om het weer en de vissen die we net niet gevangen hebben te bespreken. De zee is knobbelig en warrig maar alles is wel aan boord en we schieten lekker op door een halve knoop stroom die ons helpt. Als het zo blijft gaan denken we nog een dag of tien onderweg te zijn. Zodra we in Rodriguez zijn aangekomen melden we ons op de website met o.a. een stukje over Cocos Keeling.

Krakatau

23 May 2016 | Cocos keeling
Gerrit, 29 graden, zonnig
Ons laatste stukje Indonesie is de Sundastraat, als we die op de kaart bestuderen zien we dat de bekende Krakatau vulkaan er middenin ligt en je kan er nog ankeren ook! De straat heeft een slechte reputatie, veel getijdestroom en harde wind, maar wij treffen een kalme dag en tuffen rustig de restanten van de oude krater binnen. Als we bij de voet van de vulkaan heen en weer varen om de ankerplek te verkennen sputtert de motor, ik kan nog net 100 meter weg sturen en dan stopt hij helemaal.... daar drijven we, ook geen wind.... wat nu? De buitenboordmotor! Ooit heb ik eens geprobeerd of hij aan het platform van de zwemtrap past maar er nooit mee gevaren. Het lukt! We gaan met een vaartje van 3 knopen, niet slecht voor een 4 pk'tje, naar de oude kraterrand waar het overal goed is om te ankeren. Het filtertje van de brandstof-opvoerpomp blijkt verstopt wat normaal gesproken nooit voorkomt maar nu dus wel, maar het had op een slechter moment kunnen komen. De Krakatau is bekend om zijn enorme uitbarsting in 1883, de combinatie van heet lava en zeewater heeft een explosie veroorzaakt waarbij zo'n beetje de hele vulkaan de lucht in is gevlogen. Stukken steen en lava zijn 40 km in het rond geslingerd en een tsunami van 35 meter hoog heeft dorpen tot in de wijde omtrek weggevaagd waarbij 36.000 mensen zijn omgekomen. Er staan nog drie stukken buitenwand van de oude vulkaan overeind en in het midden is weer een nieuwe "baby" Krakatau gegroeid, inmiddels al een respectable bult. Een pad gaat tot halverwege de helling, als je hier staat en om je heen kijkt naar de buitenste restanten van de oude vulkaan besef je pas goed hoe groot die is geweest en wat een enorme klap het was om alles weg te vagen. We liggen hier een paar dagen aangenaam met alleen af en toe een vissertje die ons genereus van verse vis en krabbetjes voorziet. Dan komen er nog een paar zeilboten die ook naar Cocos Keeling gaan, waaronder de "Eutikia", die hebben we sinds 2012 niet meer gezien, leuk om elkaar hier weer te treffen! Het weerbericht lijkt goed om over een paar dagen de oversteek naar Cocos Keeling te beginnen dus gaan we alvast 35 mijl verderop naar Peucang Island aan het eind van de Sundastraat. Daar maken we een 3 uur lange wandeling door het regenwoud met een gids, we zien een paar wilde zwijnen, veel herten en luisteren naar de oerwoudgeluiden van vogels en andere beesten terwijl de gids spannende verhalen vertelt over pythons van vijftien meter lang aan de andere kant van het park waar wij niet mogen komen. Nog even snorkelen en dan gaat het anker op voor de oversteek, de eerste nacht is afzien, de ene squall (bui) met veel wind, stortbuien en ONWEER na de andere. Het zal toch niet zo zijn dat we alsnog in de allerlaatste donderbui..... een blikseminslag 500 meter achter de boot en dan is het geweld voorbij, gelukkig zonder schade. De tweede dag alleen wat donkere wolken, de zon komt weer tevoorschijn en de wind neemt langzaam toe tot een mooie 15-20 knopen waardoor het zeilen lekker gaat en we na 4 dagen en 3 uur al in Cocos Keeling aankomen. Knalblauw water, kokospalmen en wit strand...

Koude douche op de evenaar

02 May 2016 | Lingga South
Gerrit, tropische warm
Nog 5 mijl naar de evenaar. Echt een tropische dag, blakerende zon, windstil, van een kop koffie optillen breekt het zweet je al uit. Achter ons komt een bui langzaam dichterbij, haalt die ons in voor de evenaar? Een koude douche op de magische streep zou best lekker en bijzonder zijn maar de regen is te laat. Afkoelen is toch wel aanlokkelijk en zwemmen over de evenaar is natuurlijk ook wel apart dus duiken we erin en zwemmen heen en weer over de denkbeeldige streep (gek genoeg is die op de foto echt te zien!) Even later komt toch het buitje, dat koelt pas lekker af, de regen is een stuk kouder dan het zeewater van 32 graden. We zijn dus inmiddels in Indonesie en alweer 790 mijl gevaren sinds Langkawi. We hebben best een beetje opgezien tegen het stuk langs de kust van Maleisie wat berucht is door het vele onweer, 20-25 dagen gemiddeld in april volgens de statistieken! Nogal wat zeilers hebben blikseminslag gehad, veel kosten en gedoe waar we niet op zitten te wachten. We treffen het, regelmatig donderbuien maar alleen in de verte. Tot we op weg zijn naar onze laatste ankerplek in Maleisie, het eilandje Pisang, dan drijft een onweersbui over land met ons mee. We laten het anker vallen en niet te geloven, de onweersbui maakt een u-bocht en drijft nu op tegenkoers over zee langs ons heen. Nu zijn we echt aan de beurt denken we, maar nee, een laatste dikke flits en de bui lost zomaar op! Hoe dichter we bij de Singapore straat komen hoe meer rotzooi er in het water drijft, takken, planken, palmbladeren en vooral plastic in alle soorten en maten. Zuid-Oost Azie draagt beslist zijn steentje bij aan de plastic soep in de oceanen! We zoeken onze weg tussendoor de rotzooi en de vele geankerde zeeschepen bij Singapore. Altijd interessant om te zien, veel tankers, kleintjes naast grote die lading overpompen, we vragen ons af of groot in klein gaat of omgekeerd? Het oversteken van de Straat lukt bijna feilloos, als het grote containerschip maar geen vaart geminderd zou hebben om de loods aan boord te nemen, we moeten even stilliggen en dan het gas er weer op en er over. Het inklaren in Nongsa Point in Indonesie gaat van een leien dakje, de procedure is sinds 1 april eenvoudiger geworden. Wat een verschil met vorig jaar toen het vier dagen heeft geduurd om uit te klaren! Op onze eerste ankerplek weer op het zuidelijk halfrond zitten we tevreden met ons evenaarbiertje in de hand te kijken naar een typische Indonesische zonsondergang. Een berg met halverwege een witte ring van wolken eromheen, een paar dunne strakke wolkenstrepen scherp afgetekend tegen een grijze egale wolken massa met hier en daar banen roodgelig zonlicht, op de voorgrond in de baai een eenzaam roeiertje die er zwart tegen afsteekt, bijna kitscherig mooi!

Thailand

19 April 2016 | Pangkor
gerrit, 35 graden en benauwd
In drie dagtochten varen we naar Phuket. Twee leuke ankerplekken, vooral die tussen de eilandjes Rok Nok vinden we mooi, blauw water, wit strand en helder water om te snorkelen. Om vijf uur s'avonds komt er een aftandse rubberboot met vijf jonge mannen in een camouflage pakken. In gebroken Engels zeggen ze dat we in een marinepark liggen en moeten betalen, 100 Baht (€ 2,5) voor de boot, 400 B voor Anne-Mieke en ik ben gratis want de schipper. We vertrouwen het niet helemaal, in de verte drijft een soort vissersboot, hebben ze dit zelf bedacht als een melkkoetje? Ik vraag om een kwitantie en krijg dan twee tickets in het Thais waar we helemaal niets van kunnen lezen. We betalen toch maar want ik herinner me gezien te hebben in de pilot dat sommige natuurparken niet gratis zijn, alleen had ik me de rangers iets anders voorgesteld. De twee volgende boten betalen ook na enige discussie en de derde laten ze liggen na even gestopt te hebben. Op de terugweg begrijpen we waarom. Dan ankeren we hier weer en voor de grap laat ik de tickets met de datum van de vorige keer zien en zeg dat we al betaald hebben. Oh, prima, en ze varen weg! Je blijft je verbazen hier. In Phuket hebben we afgesproken met Ute en Peter die we in Langkawi hebben leren kennen. Ze laten ons het eiland zien en van de Thaise keuken proeven, leuk en lekker! Na een paar dagen gaan we weer op de weg terug naar Langkawi, ik vertrouw de saildrive niet helemaal want die verliest wat olie. We varen via het eiland Phi Phi, de toeristische trekpleister hier. Wat een kermis, boten varen af en aan en op de wal is een toeristendorp dat zich kan meten met Scheveningen. Apart zijn de longboten met automotoren op een lange stok, zonder uitlaat, die met een noodgang en veel herrie langs komen stuiven. We huren er een voor een tourtje om 7 uur de volgende ochtend om de drukte een beetje voor te zijn, best de moeite waard, mooie lagoons, snorkelen en aapjes. Maar we hoeven er niet nog een nacht te liggen en gaan meteen door naar een rustiger ankerplek. Inmiddels wordt wel duidelijk dat de saildrive echt lekt, gevoelige deuk in mijn monteurs ego..... De dealer in Nederland gebeld en hoogstwaarschijnlijk zijn de ingesleten groeven in de schroefas de oorzaak en moet er of een nieuwe of een gereviseerde as komen. Rondbellen in Langkawi en Thailand leert dat de kortste klap is om naar Nederland te vliegen voor een ruilas. Meest snelle, betrouwbare en niet duurdere variant met als bonus moeder en dochter even te zien! Net nog tijd om in Amsterdam een Afrikapilot te kopen en dan zit ik alweer in het vliegtuig terug, zes dagen uit en thuis. De gereviseerde as monteren en de boot weer te water laten is zo gedaan. En er staat alweer 140 mijl op de teller, we hebben een begin aan de 6143 mijl naar Zuid Afrika!
Fruit de Mer's Photos - Martinique
Photos 1 to 15 of 16 | Main
1 2 Next
 
1 2 Next

About & Links

Photo Albums
26 June 2016
15 Photos
11 June 2016
13 Photos