Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About: Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? We are leaving from the Netherlands and plan to sail to the Canary Islands in the summer of 2009. In January 2010 we plan to go to the Caribbean. We will make plans as we go along.
Extra: Copyright © 2009-2016 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved
20 September 2016 | Le Port, Reunion
08 September 2016 | Port Louis
18 August 2016 | Christchurch
31 July 2016 | Mauritius
19 July 2016 | Port Louis
10 July 2016 | Port Louis
26 June 2016 | Rodrigues
11 June 2016 | Rodriguez
23 May 2016 | Cocos keeling
02 May 2016 | Lingga South
19 April 2016 | Pangkor
25 March 2016 | rebak marina, langkawi
09 March 2016 | Rebak marina, Langkawi
18 February 2016 | Kuah
07 December 2015 | Langkawi
10 November 2015 | Tanjung Pinang
26 October 2015 | Ketapang
22 October 2015 | Karimun Jawa
08 October 2015 | Lovina Bay
Recent Blog Posts
20 September 2016 | Le Port, Reunion

Vulkaaneruptie en hiken in Reunion

Good morning Sir! De immigratie ambtenaar staat opeens op de wal om ons uit te klaren uit Mauritius. Ik schrik op, grijp de map met papieren, klim op de wal en mijn paspoort glijdt er uit, in het water... Gebiologeerd kijk ik er naar, het blijft nog drijven ook. Vlug spring er achter aan! roept Anne-Mieke. Even aarzel ik, het schiet door me heen dat er veel moeite is gedaan om het paspoort fraudebestendig te maken, maar is het ook waterbestendig? Als paspoort en ik zijn afgespoeld en opgedroogd is de enige schade de uitgelopen inkt van stempels die er in China zijn ingezet, andere landen gebruiken kennelijk een betere kwaliteit. We hebben een perfect windje om naar Reunion te zeilen. Midden in de nacht zie ik een rood licht, een vuurpijl? Iemand in nood, moet ik er heen varen? Dan zie ik het weer, maar vreemd genoeg blijft het op dezelfde hoogte hangen, een vuurpijl daalt normaal gesproken langzaam naar beneden. Een heteluchtballon dan? Met de verrrekijker zie ik een grote vlam en dan daagt het, dat moet de vulkaan van Reunion zijn. Dat je die op een afstand van 35 mijl ziet! Volgens de havenmeester in Reunion is dat ook niet normaal want de vulkaan is de dag ervoor heel onverwacht uitgebarsten. Een paar dagen later rijden we er naar toe, het dichtst bij gelegen uitkijkpunt zit in de wolken. Een stukje verder er vandaan kunnen we het net zien, indrukwekkend om de lava de lucht in zien te vliegen en het gesis en gebulder te horen. Bijzonder natuurgeweld dat ook de Reunioners zelf willen zien. Tegen het eind van de dag zijn de parkeerplaatsen bijna vol en nog komen er rijen auto's aanstuiven over de vlakte voor de vulkaan. De vulkaan is onze afsluiting van een driedaagse wandeltocht door Le Cirque de Mafate, een reusachtige niet meer actieve vulkaankrater met een doorsnee van tientallen kilometers in het binnenland van Reunion. We klauteren via een steil pad met veel trappen, rotsen of boomstammetjes vijfhonderd meter naar beneden. De natuur is bijzonder, aparte bomen, mosachtige sluiers aan de takken en steeds wisselend uitzicht over spectaculair diepe dalen of tegen een steile kraterwand. We zien een rivier in een gat in de rotsen verdwijnen en even later wandelen we door een zee van witte bloemetjes onder de bomen. We slapen in een "gite", eenvoudige accomodatie bij mensen thuis, weinig meer dan een bed in een houten schuurtje. Warm eten wat de pot schaft, samen met de andere gasten. Een bont gezelschap, wij treffen Zwitsers, Duitsers, Fransen, Oostenrijkers en Reunioners aan onze tafel, gezellig! Het menu is beide dagen kip met rijst, linzen, sla en pruimenjenever, een combinatie die onze spijsvertering aardig op gang weet te brengen. We genieten geweldig van het lopen en klauteren door de mooie natuur en kunnen ons goed voorstellen dat mensen hier komen voor een wandelvakantie van een paar weken. Maar die tijd gunnen wij ons er niet voor. We hebben nog een flink stukje zeilen voor de boeg rondom Madagaskar wat ook heel bijzonder moet zijn. Bovendien zijn de weersvooruitzichten zeldzaam goed om rond de Noordpunt van Madagaskar te varen, dus die kans nemen we waar. We gaan woensdag vertrekken, 640 mijl (ongeveer vijf dagen) te gaan.

08 September 2016 | Port Louis

Toertje Zuidereiland en terug in Mauritius

We gaan met mijn broer Henk en Jacomien een paar dagen op stap. Henk heeft een aandeel in een onderneming met een paar grote boerderijen in de buurt van Oamaru die we gaan bekijken. Meteen een mooi ritje (4 uur vanaf Christchurch) om een stukje Zuidereiland te bekijken waar we nog niet zijn geweest. De schaalgrootte van de bedrijven is indrukwekkend, er worden 3500 koeien gemolken op twee aparte bedrijven. We zien de 60 stands draaimelkstal in werking waar zoveel is geautomatiseerd dat 1 man het werk kan doen. Het is kalftijd, per dag worden er 50 kalfjes geboren. Twee mensen hebben er de handen aan vol om die te verzorgen. Dat de melkers niet meer iedere koe herkennen is begrijpelijk maar wel heel apart is het krantebericht een paar dagen later. Een ander groot bedrijf met 1300 koeien is tot de ontdekking gekomen dat er 500 koeien missen! Een raadsel hoe er zoveel ongezien kunnen verdwijnen. En een strop voor de eigenaar die maar een keer per maand zijn dieren blijkt te tellen. We zakken het Zuidereiland nog wat verder af en dan het binnenland in over een mooie route via het voormalige goudmijnplaatsje St. Bathans en Alexandra weer terug naar Christchurch. We overnachten als het even kan in cottages, huisjes waar soms al een knus houtvuurtje brandt als we binnenkomen. Rugby is voor Nieuw Zeelanders wat voetbal is voor Nederlanders. Een van de avonden kijken we naar de laatste wedstrijd van de Bledisloe Cup, NZ tegen Australie. Mooie kijksport rugby. Henk is helemaal opgetogen, the All Blacks maken de Wallabies in met 25-9 en hebben de Cup weer voor een jaar. De laatste week brengen we door bij Peter en Laura Jean in Christchurch. Verbazend hoe kleine Israh haast per dag lijkt te veranderen. Hij kan zijn hoofd recht houden, zich optrekken, lacht heel aanstekelijk en als hij huilt geven we hem aan zijn vader of moeder..... dat is toch weer een voordeel van het grootouderschap. Al dragen we wel een klein steentje bij door af en toe op te passen. We shoppen nog wat rond voor onderdelen en spullen die we in Mauritius niet kunnen vinden. En dan klimmen we in het vliegtuig voor de lange reis terug die gelukkig weer voorspoedig gaat. De boot ligt er prima bij en al gauw liggen we voor anker. Te kijken naar het Hindoefeest Ganesh Chathurthi waarbij de god met het olifantengezicht net voor zonsondergang in zee gedompeld wordt.

18 August 2016 | Christchurch

Genieten van Israh en jetbootje varen

Na een voorspoedige reis van 38 uur kunnen we eindelijk onze kleinzoon Israh in de armen houden. Geweldig moment natuurlijk om Israh en zijn trotse ouders te zien. We hebben een week om de baby van alle kanten te bewonderen en flink bij te praten en dan gaan we naar de bruiloft van Laura Jeans broer in Queenstown. Het wordt meteen een korte familievakantie met Peters schoonfamilie in Wanaka en Queenstown. Allemaal fervente skieërs, maar wij beperken ons tot de apres ski want we willen niet in het gips de oversteek naar Zuid Afrika maken, we zullen er zo al de handen vol aan hebben. Leuk toeval is dat Peter en Lynne, zeilvrienden van de rally door Indonesië, in Wanaka wonen. We gaan er een hapje eten en spreken af om te gaan golfen, maar de baan is bezet. Peter heeft als leuk alternatief een tochtje met zijn net aangeschafte jetboot over het Wanakameer. We racen met 50 knopen over het spiegelgladde water, koud...het is hier winter! De bedoeling is om de rivier een stukje op te varen waar jetboots met hun geringe diepgang heel geschikt voor zijn. Peter legt uit dat we in de delta van de rivier even over een zandbank moeten zien te komen. Met 30 knopen vliegt hij er vol op en dan ...vast! Shit, hoe krijgen we het ding, 750 kg, er weer vanaf? We hebben alleen een paar stevige peddels en een paar lange dunne stootwillen. Na anderhalf uur wrikken en zeulen hebben we weer water onder de kiel. En steenkoude poten, na al die tijd met kletsnatte voeten rondgesopt te hebben, want geen laarzen bij ons natuurlijk. Gelukkig heeft Lynne een thermos met warme soep en met de voeten op de warme motor is het leed weer snel geleden en genieten we van de zeer fotogenieke natuur, bijna iedere foto kan zo op een ansichtkaart. Golfen doen we ook nog natuurlijk, het is lekker om weer eens een balletje te slaan en leuk om op een baan met hoogteverschillen te spelen. In Nieuw Zeeland geen gedoe met handicaps, gewoon de slagen tellen en niet te geloven, Nederland-Nieuw Zeeland precies 1-1! Voor de 13e hole de pub in voor een pale ale en fish en chips, zeilers weten zich als landrotten ook wel te vermaken! We gaan naar de volgende wintersportplaats, Queenstown, voor de bruiloft. Wij hebben de eer om Israh rustig te houden tijdens de ceremonie en het feest en dat lukt ons nog ook. Onverstoorbaar slaapt hij dwars door pianomuziek, applaus en het geroezemoes van de party.

31 July 2016 | Mauritius

Rondje eiland

Rashid is onze taxichauffeur. Hij weet allerlei dingen te vinden die wij zeilers nodig hebben en begrijpt dat op tijd zijn en zich aan afspraken houden erg op prijs gesteld wordt. En niet te duur zijn natuurlijk, voor een paar tientjes meer dan wat een huurauto kost rijdt hij ons een hele dag het eiland rond. Hebben we meteen een leuke reisgids. De teelt van suikerriet was en is nog steeds erg belangrijk voor Mauritius dus gaan we eerst naar het suikermuseum. Gevestigd in een fabriek die net voor de eeuwwisseling is gesloten, de machtige machines met grote tandwielen staan er nog steeds, interessant. Waren er begin 1900 nog 250 fabrieken nu zijn er nog maar 15 over wat er nog veel zijn als je het vergelijkt met Nederland waar de hele suikerbietenoogst in twee fabrieken wordt verwerkt. Door goedkope arbeidskrachten is de teelt van suikerrriet hier lang met handkracht gedaan. Eerst door slaven, naderhand zijn er gastarbeiders uit China en India naar Mauritius gehaald. Nog steeds, minimumloon kennen ze hier niet. Rashid vertelt, als we langs een grote textielfabriek rijden, dat die van een Chinese eigenaar is die werkt met goedkope arbeidskrachten uit zijn moederland. De werknemers wonen in flats op het fabrieksterrein. Ondanks de goedkope arbeid is de suikerrietteelt langzamerhand aan het mechaniseren. We zien nog drie Chinese vrouwen in een groot veld met machetes suikerriet afhakken, wat een onbegonnen werk lijkt dat! Mijn landbouwmachinehart wil natuurlijk graag een suikerriet oogstmachine aan het werk zien. Rashid spot er een in de verte maar als we er over het veld naar toe zijn gehobbeld gaat de machine in transportstand richting huis, zaterdagmiddag vier uur... jammer! Een paar dagen later op weg naar het vliegeveld stopt Rashid ineens midden op de weg. Wat is er? Een suikerrietmachine! Rashid (en ik ook) vindt het prachtig dat hij er alsnog een heeft gevonden. Onze tocht over het eiland gaat verder langs het monument van nederlanders die als eersten hier zijn geland in 1598. Onze huidige prins Maurits heeft er in 1998 nog een bezoek gebracht lezen we op een nieuw aangebrachte plaat. We gaan lunchen in een typisch eenvoudig Mauritius eethuisje, rotis, warme pannenkoekjes met een smeerseltje van bonen, groenten, kip, vlees of vis. Lekker en goedkoop, 3 Euro voor evenveel personen inclusief een glas cola. Dit eten is overal te koop, langs de weg, in de stad en op alle tijdstippen van de dag wordt het gegeten. We rijden verder en Rashid vertelt waarom veel huizen nog kaal beton zijn en niet geverfd. Het huis is zo nog in aanbouw en dan is er geen belasting schuldig, geen haast verder! Een mooie waterval en een vergezicht over de kloof van de Riviere Noire maken de dag vol. En dan zijn we druk met de boot klaar maken voor ons vertrek naar Nieuw Zeeland. We gaan onze kleinzoon Israh opzoeken in Christchurch waar we inmiddels zijn aangekomen. Maar we blijven in beweging, we gaan naar een bruiloft in Wanaka en Queenstown waar we een tijdje blijven en nog een paar dagen richting Dunedin met Henk en Jacomien. Mooie gebieden waar we op de website over zullen melden natuurlijk.

19 July 2016 | Port Louis

Wachten en een bruiloft

Ik zit in het kantoor van Immigration, te wachten. Dat hebben we veel en vaak gedaan op onze reis, wachten op Immigration, op Customs, op Health. Tot het kantoor veel te laat open gaat, ze terug zijn van lunch, de chef er is of gewoon tot we eindelijk aan de beurt zijn. In Mauritius is het inklaren vlot [...]

10 July 2016 | Port Louis

Rodrigues naar Mauritius

Vanaf 1601 hebben Nederlanders af en toe voet gezet op Rodrigues om schepen te provianderen. Water genoeg en het wemelde er van grote landschildpadden. Lekker vlees dat veel vitamine C bevat tegen scheurbuik. En nog vers ook omdat de dieren maanden lang in leven kunnen blijven aan boord. Begin 1700 hebben de Fransen zich op het eiland gevestigd en zijn toen pas echt werk gaan maken van het schildpadden vangen om schepen te bevoorraden. In 60 jaar tijd was de soort uitgestorven. Nu is er een programma om schildpadden te herintroduceren op Rodrigues. Helaas is de mens nog steeds de grootste vijand. Creolen denken dat het eten van schildpadden goed is voor de gezondheid en zorgt voor een lang leven. Dus worden de dieren in een goed omheind park gehouden in de beschermde en natuurlijke omgeving van een ontoegankelijke kloof. Met een gids wandelen we langs de tientalen beesten die liggen te pitten of in slow motion voortschuifelen. Wat een rimpelige koppen, daarmee vergeleken hebben wij nog een glad velletje! De terugweg gaat door druipsteen grotten, onze verwachtingen zijn niet hoog gespannen. Maar de gids maakt het de moeite waard door ons te wijzen op gelijkenissen met mensen, dieren of een stadsgezicht. We hebben drie uur rond gewandeld en de bus gemist. De volgende en laatste gaat pas over anderhalf uur. Jammer want s’avonds zijn we met alle zeilers uitgenodigd bij een journalist thuis voor een bbq en dat gaan we niet meer halen. Na een half uur wachten en balen langs een stille weg met alleen een enkele voetganger komt er zowaar een taxi langs! Helaas moet die zijn moeder wegbrengen, de andere kant op. Hij kan ons wel een stukje meenemen. We raken aan de praat en als moeder hoort dat we Nederlanders zijn wordt ze helemaal enthousiast. Zoonlief gaat andere taxis bellen. Na een paar pogingen vindt hij er een die ons ruim op tijd bij de bbq weet te krijgen. Het is er gezellig. De journalist speelt gitaar en zingt Rodrigues liedjes. Vrolijke muziek, een beetje Caribische stijl. Wij dragen ook ons steentje bij. Bijna iedere boot is van een andere nationaliteit, Zweden, Fransen, Engelsen, Schotten, Singaporianen, Amerikanen, Italianen en Canadezen zingen om beurten een liedje. Onze Nederlandse bijdrage is, knap vals: “Tulpen uit Amsterdam”. Dat moeten we toch eens beter oefenen! Leuk afscheid van Rodrigues. Er wordt een paar dagen minder wind voorspeld dus gaan we vertrekken naar Mauritius. Het poeiert nog flink als we het anker lichten maar geleidelijk neemt de wind af en we eindigen lekker rustig op de motor. We vangen zelfs eindelijk weer eens een vis, een mooie mahi mahi, onze favoriet. Port Louis is de hoofdstad van Mauritius en de zeehaven waar we moeten inklaren. We gaan naar een klein marinaatje vlakbij het centrum van de stad, we liggen er aan een kade. Op zaterdag en zondag paraderen er stelletjes, groepen jongeren, gezinnen en oude mannetjes die met de handen op de rug nieuwsgierig naar onze boten kijken. Het doet een beetje aan Urk denken wanneer we daar vroeger aan de kade lagen. Alleen is het weer hier beter en zijn de meiden mooier!

Vulkaaneruptie en hiken in Reunion

20 September 2016 | Le Port, Reunion
Gerrit, 25 graden, zonnig
Good morning Sir! De immigratie ambtenaar staat opeens op de wal om ons uit te klaren uit Mauritius. Ik schrik op, grijp de map met papieren, klim op de wal en mijn paspoort glijdt er uit, in het water... Gebiologeerd kijk ik er naar, het blijft nog drijven ook. Vlug spring er achter aan! roept Anne-Mieke. Even aarzel ik, het schiet door me heen dat er veel moeite is gedaan om het paspoort fraudebestendig te maken, maar is het ook waterbestendig? Als paspoort en ik zijn afgespoeld en opgedroogd is de enige schade de uitgelopen inkt van stempels die er in China zijn ingezet, andere landen gebruiken kennelijk een betere kwaliteit. We hebben een perfect windje om naar Reunion te zeilen. Midden in de nacht zie ik een rood licht, een vuurpijl? Iemand in nood, moet ik er heen varen? Dan zie ik het weer, maar vreemd genoeg blijft het op dezelfde hoogte hangen, een vuurpijl daalt normaal gesproken langzaam naar beneden. Een heteluchtballon dan? Met de verrrekijker zie ik een grote vlam en dan daagt het, dat moet de vulkaan van Reunion zijn. Dat je die op een afstand van 35 mijl ziet! Volgens de havenmeester in Reunion is dat ook niet normaal want de vulkaan is de dag ervoor heel onverwacht uitgebarsten. Een paar dagen later rijden we er naar toe, het dichtst bij gelegen uitkijkpunt zit in de wolken. Een stukje verder er vandaan kunnen we het net zien, indrukwekkend om de lava de lucht in zien te vliegen en het gesis en gebulder te horen. Bijzonder natuurgeweld dat ook de Reunioners zelf willen zien. Tegen het eind van de dag zijn de parkeerplaatsen bijna vol en nog komen er rijen auto's aanstuiven over de vlakte voor de vulkaan. De vulkaan is onze afsluiting van een driedaagse wandeltocht door Le Cirque de Mafate, een reusachtige niet meer actieve vulkaankrater met een doorsnee van tientallen kilometers in het binnenland van Reunion. We klauteren via een steil pad met veel trappen, rotsen of boomstammetjes vijfhonderd meter naar beneden. De natuur is bijzonder, aparte bomen, mosachtige sluiers aan de takken en steeds wisselend uitzicht over spectaculair diepe dalen of tegen een steile kraterwand. We zien een rivier in een gat in de rotsen verdwijnen en even later wandelen we door een zee van witte bloemetjes onder de bomen. We slapen in een "gite", eenvoudige accomodatie bij mensen thuis, weinig meer dan een bed in een houten schuurtje. Warm eten wat de pot schaft, samen met de andere gasten. Een bont gezelschap, wij treffen Zwitsers, Duitsers, Fransen, Oostenrijkers en Reunioners aan onze tafel, gezellig! Het menu is beide dagen kip met rijst, linzen, sla en pruimenjenever, een combinatie die onze spijsvertering aardig op gang weet te brengen. We genieten geweldig van het lopen en klauteren door de mooie natuur en kunnen ons goed voorstellen dat mensen hier komen voor een wandelvakantie van een paar weken. Maar die tijd gunnen wij ons er niet voor. We hebben nog een flink stukje zeilen voor de boeg rondom Madagaskar wat ook heel bijzonder moet zijn. Bovendien zijn de weersvooruitzichten zeldzaam goed om rond de Noordpunt van Madagaskar te varen, dus die kans nemen we waar. We gaan woensdag vertrekken, 640 mijl (ongeveer vijf dagen) te gaan.

Toertje Zuidereiland en terug in Mauritius

08 September 2016 | Port Louis
Gerrit, 26 graden, zonnig
We gaan met mijn broer Henk en Jacomien een paar dagen op stap. Henk heeft een aandeel in een onderneming met een paar grote boerderijen in de buurt van Oamaru die we gaan bekijken. Meteen een mooi ritje (4 uur vanaf Christchurch) om een stukje Zuidereiland te bekijken waar we nog niet zijn geweest. De schaalgrootte van de bedrijven is indrukwekkend, er worden 3500 koeien gemolken op twee aparte bedrijven. We zien de 60 stands draaimelkstal in werking waar zoveel is geautomatiseerd dat 1 man het werk kan doen. Het is kalftijd, per dag worden er 50 kalfjes geboren. Twee mensen hebben er de handen aan vol om die te verzorgen. Dat de melkers niet meer iedere koe herkennen is begrijpelijk maar wel heel apart is het krantebericht een paar dagen later. Een ander groot bedrijf met 1300 koeien is tot de ontdekking gekomen dat er 500 koeien missen! Een raadsel hoe er zoveel ongezien kunnen verdwijnen. En een strop voor de eigenaar die maar een keer per maand zijn dieren blijkt te tellen. We zakken het Zuidereiland nog wat verder af en dan het binnenland in over een mooie route via het voormalige goudmijnplaatsje St. Bathans en Alexandra weer terug naar Christchurch. We overnachten als het even kan in cottages, huisjes waar soms al een knus houtvuurtje brandt als we binnenkomen. Rugby is voor Nieuw Zeelanders wat voetbal is voor Nederlanders. Een van de avonden kijken we naar de laatste wedstrijd van de Bledisloe Cup, NZ tegen Australie. Mooie kijksport rugby. Henk is helemaal opgetogen, the All Blacks maken de Wallabies in met 25-9 en hebben de Cup weer voor een jaar. De laatste week brengen we door bij Peter en Laura Jean in Christchurch. Verbazend hoe kleine Israh haast per dag lijkt te veranderen. Hij kan zijn hoofd recht houden, zich optrekken, lacht heel aanstekelijk en als hij huilt geven we hem aan zijn vader of moeder..... dat is toch weer een voordeel van het grootouderschap. Al dragen we wel een klein steentje bij door af en toe op te passen. We shoppen nog wat rond voor onderdelen en spullen die we in Mauritius niet kunnen vinden. En dan klimmen we in het vliegtuig voor de lange reis terug die gelukkig weer voorspoedig gaat. De boot ligt er prima bij en al gauw liggen we voor anker. Te kijken naar het Hindoefeest Ganesh Chathurthi waarbij de god met het olifantengezicht net voor zonsondergang in zee gedompeld wordt.

Genieten van Israh en jetbootje varen

18 August 2016 | Christchurch
Gerrit, 10 graden, zonnig
Na een voorspoedige reis van 38 uur kunnen we eindelijk onze kleinzoon Israh in de armen houden. Geweldig moment natuurlijk om Israh en zijn trotse ouders te zien. We hebben een week om de baby van alle kanten te bewonderen en flink bij te praten en dan gaan we naar de bruiloft van Laura Jeans broer in Queenstown. Het wordt meteen een korte familievakantie met Peters schoonfamilie in Wanaka en Queenstown. Allemaal fervente skieërs, maar wij beperken ons tot de apres ski want we willen niet in het gips de oversteek naar Zuid Afrika maken, we zullen er zo al de handen vol aan hebben. Leuk toeval is dat Peter en Lynne, zeilvrienden van de rally door Indonesië, in Wanaka wonen. We gaan er een hapje eten en spreken af om te gaan golfen, maar de baan is bezet. Peter heeft als leuk alternatief een tochtje met zijn net aangeschafte jetboot over het Wanakameer. We racen met 50 knopen over het spiegelgladde water, koud...het is hier winter! De bedoeling is om de rivier een stukje op te varen waar jetboots met hun geringe diepgang heel geschikt voor zijn. Peter legt uit dat we in de delta van de rivier even over een zandbank moeten zien te komen. Met 30 knopen vliegt hij er vol op en dan ...vast! Shit, hoe krijgen we het ding, 750 kg, er weer vanaf? We hebben alleen een paar stevige peddels en een paar lange dunne stootwillen. Na anderhalf uur wrikken en zeulen hebben we weer water onder de kiel. En steenkoude poten, na al die tijd met kletsnatte voeten rondgesopt te hebben, want geen laarzen bij ons natuurlijk. Gelukkig heeft Lynne een thermos met warme soep en met de voeten op de warme motor is het leed weer snel geleden en genieten we van de zeer fotogenieke natuur, bijna iedere foto kan zo op een ansichtkaart. Golfen doen we ook nog natuurlijk, het is lekker om weer eens een balletje te slaan en leuk om op een baan met hoogteverschillen te spelen. In Nieuw Zeeland geen gedoe met handicaps, gewoon de slagen tellen en niet te geloven, Nederland-Nieuw Zeeland precies 1-1! Voor de 13e hole de pub in voor een pale ale en fish en chips, zeilers weten zich als landrotten ook wel te vermaken! We gaan naar de volgende wintersportplaats, Queenstown, voor de bruiloft. Wij hebben de eer om Israh rustig te houden tijdens de ceremonie en het feest en dat lukt ons nog ook. Onverstoorbaar slaapt hij dwars door pianomuziek, applaus en het geroezemoes van de party.

Rondje eiland

31 July 2016 | Mauritius
Gerrit, 23 graden, zonnig
Rashid is onze taxichauffeur. Hij weet allerlei dingen te vinden die wij zeilers nodig hebben en begrijpt dat op tijd zijn en zich aan afspraken houden erg op prijs gesteld wordt. En niet te duur zijn natuurlijk, voor een paar tientjes meer dan wat een huurauto kost rijdt hij ons een hele dag het eiland rond. Hebben we meteen een leuke reisgids. De teelt van suikerriet was en is nog steeds erg belangrijk voor Mauritius dus gaan we eerst naar het suikermuseum. Gevestigd in een fabriek die net voor de eeuwwisseling is gesloten, de machtige machines met grote tandwielen staan er nog steeds, interessant. Waren er begin 1900 nog 250 fabrieken nu zijn er nog maar 15 over wat er nog veel zijn als je het vergelijkt met Nederland waar de hele suikerbietenoogst in twee fabrieken wordt verwerkt. Door goedkope arbeidskrachten is de teelt van suikerrriet hier lang met handkracht gedaan. Eerst door slaven, naderhand zijn er gastarbeiders uit China en India naar Mauritius gehaald. Nog steeds, minimumloon kennen ze hier niet. Rashid vertelt, als we langs een grote textielfabriek rijden, dat die van een Chinese eigenaar is die werkt met goedkope arbeidskrachten uit zijn moederland. De werknemers wonen in flats op het fabrieksterrein. Ondanks de goedkope arbeid is de suikerrietteelt langzamerhand aan het mechaniseren. We zien nog drie Chinese vrouwen in een groot veld met machetes suikerriet afhakken, wat een onbegonnen werk lijkt dat! Mijn landbouwmachinehart wil natuurlijk graag een suikerriet oogstmachine aan het werk zien. Rashid spot er een in de verte maar als we er over het veld naar toe zijn gehobbeld gaat de machine in transportstand richting huis, zaterdagmiddag vier uur... jammer! Een paar dagen later op weg naar het vliegeveld stopt Rashid ineens midden op de weg. Wat is er? Een suikerrietmachine! Rashid (en ik ook) vindt het prachtig dat hij er alsnog een heeft gevonden. Onze tocht over het eiland gaat verder langs het monument van nederlanders die als eersten hier zijn geland in 1598. Onze huidige prins Maurits heeft er in 1998 nog een bezoek gebracht lezen we op een nieuw aangebrachte plaat. We gaan lunchen in een typisch eenvoudig Mauritius eethuisje, rotis, warme pannenkoekjes met een smeerseltje van bonen, groenten, kip, vlees of vis. Lekker en goedkoop, 3 Euro voor evenveel personen inclusief een glas cola. Dit eten is overal te koop, langs de weg, in de stad en op alle tijdstippen van de dag wordt het gegeten. We rijden verder en Rashid vertelt waarom veel huizen nog kaal beton zijn en niet geverfd. Het huis is zo nog in aanbouw en dan is er geen belasting schuldig, geen haast verder! Een mooie waterval en een vergezicht over de kloof van de Riviere Noire maken de dag vol. En dan zijn we druk met de boot klaar maken voor ons vertrek naar Nieuw Zeeland. We gaan onze kleinzoon Israh opzoeken in Christchurch waar we inmiddels zijn aangekomen. Maar we blijven in beweging, we gaan naar een bruiloft in Wanaka en Queenstown waar we een tijdje blijven en nog een paar dagen richting Dunedin met Henk en Jacomien. Mooie gebieden waar we op de website over zullen melden natuurlijk.

Wachten en een bruiloft

19 July 2016 | Port Louis
Gerrit, 23 graden, buien en flinke wind
Ik zit in het kantoor van Immigration, te wachten. Dat hebben we veel en vaak gedaan op onze reis, wachten op Immigration, op Customs, op Health. Tot het kantoor veel te laat open gaat, ze terug zijn van lunch, de chef er is of gewoon tot we eindelijk aan de beurt zijn. In Mauritius is het inklaren vlot gegaan, daarover niet te klagen. Maar nu heb ik een brief nodig dat ik het land UIT mag om naar onze kleinzoon te vliegen. Weer wat nieuws. In Nieuw Zeeland moesten we indertijd een brief hebben om het land weer IN te mogen toen we terugvlogen vanuit Nederland omdat we per zeilboot het land zouden verlaten. Hier dus een brief om te mogen vertrekken. In mijn paspoort staat naast het datumstempel van Mauritius dat ik "skipper" ben, een hele verantwoordeijkheid hier, die ik moet overdragen aan iemand anders. Om de BTW te betalen als ik niet terug kom of om de boot op een veilige plek te leggen als er een cycloon komt of misschien wel om de boel bij elkaar te vegen als de boot toch aan barrels is gewaaid. Hoe dan ook, ik zit hier met een grote bos papieren te wachten en te kijken naar vooral Indiërs die een visum willen hebben of verlengen. Geen bewijs van een bankrekening? Kom maar terug als je die wel kan laten zien. Ik wordt ook teruggestuurd. Kopieën van alles en nog wat maar de kopie van mijn overeenkomst met een agent die op onze boot zal passen is niet voldoende. Er moet nog een brief komen waarin staat dat ik de agent opdracht geef! Maar dat staat toch in de overeenkomst???......ok,ok. Weer een keer terug met mijn brief en dan nog een keer (weer zitten wachten) om de brief op te halen dat ik het land per vliegtuig mag verlaten.
We zijn inmiddels gewend aan de flanerende mensen langs onze boot en kijken al niet meer op of om. Opeens staat er een stralend bruidspaar naast onze boot. Of ze ook foto's OP de boot mogen nemen? Dat kunnen we niet weigeren natuurlijk, poseren achter het roer, Titanic op de boeg etc. Als dank worden we uitgenodigd voor de receptie de volgende dag, gehaald en gebracht door de fotograaf, leuk! Het is een moslimbruiloft, dus geen drank maar Coca Cola. Geen muziek, geen speeches, maar eten. Traditie is Briani, kruidige rijst met een grote aardappel en een brok vlees afkomstig uit enorme pannen. Tot onze verbazing eten de meeste mensen met hun blote rechterhand. Dat hebben we in arme Indonesische dorpjes vaak gezien maar hier niet verwacht in een familie van leraren en ambtenaren. Volgens onze gastheer een gewoonte/traditie die van India naar Mauritius is gekomen. Als je het lekker vindt laat je drie keer opscheppen vertellen ze ons als we na de tweede keer zijn afgehaakt. En dan moet je plaatsmaken voor de volgende, want er zijn lang niet genoeg stoelen. Staande wordt er gezellig verder gepraat of ze gaan alweer naar huis, bruiloftsfeest op zijn Mauritiaans!

Rodrigues naar Mauritius

10 July 2016 | Port Louis
Gerrit, 23 graden, zonnig
Vanaf 1601 hebben Nederlanders af en toe voet gezet op Rodrigues om schepen te provianderen. Water genoeg en het wemelde er van grote landschildpadden. Lekker vlees dat veel vitamine C bevat tegen scheurbuik. En nog vers ook omdat de dieren maanden lang in leven kunnen blijven aan boord. Begin 1700 hebben de Fransen zich op het eiland gevestigd en zijn toen pas echt werk gaan maken van het schildpadden vangen om schepen te bevoorraden. In 60 jaar tijd was de soort uitgestorven. Nu is er een programma om schildpadden te herintroduceren op Rodrigues. Helaas is de mens nog steeds de grootste vijand. Creolen denken dat het eten van schildpadden goed is voor de gezondheid en zorgt voor een lang leven. Dus worden de dieren in een goed omheind park gehouden in de beschermde en natuurlijke omgeving van een ontoegankelijke kloof. Met een gids wandelen we langs de tientalen beesten die liggen te pitten of in slow motion voortschuifelen. Wat een rimpelige koppen, daarmee vergeleken hebben wij nog een glad velletje! De terugweg gaat door druipsteen grotten, onze verwachtingen zijn niet hoog gespannen. Maar de gids maakt het de moeite waard door ons te wijzen op gelijkenissen met mensen, dieren of een stadsgezicht. We hebben drie uur rond gewandeld en de bus gemist. De volgende en laatste gaat pas over anderhalf uur. Jammer want s’avonds zijn we met alle zeilers uitgenodigd bij een journalist thuis voor een bbq en dat gaan we niet meer halen. Na een half uur wachten en balen langs een stille weg met alleen een enkele voetganger komt er zowaar een taxi langs! Helaas moet die zijn moeder wegbrengen, de andere kant op. Hij kan ons wel een stukje meenemen. We raken aan de praat en als moeder hoort dat we Nederlanders zijn wordt ze helemaal enthousiast. Zoonlief gaat andere taxis bellen. Na een paar pogingen vindt hij er een die ons ruim op tijd bij de bbq weet te krijgen. Het is er gezellig. De journalist speelt gitaar en zingt Rodrigues liedjes. Vrolijke muziek, een beetje Caribische stijl. Wij dragen ook ons steentje bij. Bijna iedere boot is van een andere nationaliteit, Zweden, Fransen, Engelsen, Schotten, Singaporianen, Amerikanen, Italianen en Canadezen zingen om beurten een liedje. Onze Nederlandse bijdrage is, knap vals: “Tulpen uit Amsterdam”. Dat moeten we toch eens beter oefenen! Leuk afscheid van Rodrigues. Er wordt een paar dagen minder wind voorspeld dus gaan we vertrekken naar Mauritius. Het poeiert nog flink als we het anker lichten maar geleidelijk neemt de wind af en we eindigen lekker rustig op de motor. We vangen zelfs eindelijk weer eens een vis, een mooie mahi mahi, onze favoriet. Port Louis is de hoofdstad van Mauritius en de zeehaven waar we moeten inklaren. We gaan naar een klein marinaatje vlakbij het centrum van de stad, we liggen er aan een kade. Op zaterdag en zondag paraderen er stelletjes, groepen jongeren, gezinnen en oude mannetjes die met de handen op de rug nieuwsgierig naar onze boten kijken. Het doet een beetje aan Urk denken wanneer we daar vroeger aan de kade lagen. Alleen is het weer hier beter en zijn de meiden mooier!
Fruit de Mer's Photos - Martinique
Photos 1 to 16 of 16 | Main
1
 
1

About & Links

Photo Albums
20 September 2016
22 Photos
08 September 2016
14 Photos