Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About: Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? We are leaving from the Netherlands and plan to sail to the Canary Islands in the summer of 2009. In January 2010 we plan to go to the Caribbean. We will make plans as we go along.
Extra: Copyright © 2009-2016 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved
18 August 2016 | Christchurch
31 July 2016 | Mauritius
19 July 2016 | Port Louis
10 July 2016 | Port Louis
26 June 2016 | Rodrigues
11 June 2016 | Rodriguez
23 May 2016 | Cocos keeling
02 May 2016 | Lingga South
19 April 2016 | Pangkor
25 March 2016 | rebak marina, langkawi
09 March 2016 | Rebak marina, Langkawi
18 February 2016 | Kuah
07 December 2015 | Langkawi
10 November 2015 | Tanjung Pinang
26 October 2015 | Ketapang
22 October 2015 | Karimun Jawa
08 October 2015 | Lovina Bay
25 September 2015 | Banta Island Komodo's
21 September 2015 | Riung
Recent Blog Posts
18 August 2016 | Christchurch

Genieten van Israh en jetbootje varen

Na een voorspoedige reis van 38 uur kunnen we eindelijk onze kleinzoon Israh in de armen houden. Geweldig moment natuurlijk om Israh en zijn trotse ouders te zien. We hebben een week om de baby van alle kanten te bewonderen en flink bij te praten en dan gaan we naar de bruiloft van Laura Jeans broer in Queenstown. Het wordt meteen een korte familievakantie met Peters schoonfamilie in Wanaka en Queenstown. Allemaal fervente skieërs, maar wij beperken ons tot de apres ski want we willen niet in het gips de oversteek naar Zuid Afrika maken, we zullen er zo al de handen vol aan hebben. Leuk toeval is dat Peter en Lynne, zeilvrienden van de rally door Indonesië, in Wanaka wonen. We gaan er een hapje eten en spreken af om te gaan golfen, maar de baan is bezet. Peter heeft als leuk alternatief een tochtje met zijn net aangeschafte jetboot over het Wanakameer. We racen met 50 knopen over het spiegelgladde water, koud...het is hier winter! De bedoeling is om de rivier een stukje op te varen waar jetboots met hun geringe diepgang heel geschikt voor zijn. Peter legt uit dat we in de delta van de rivier even over een zandbank moeten zien te komen. Met 30 knopen vliegt hij er vol op en dan ...vast! Shit, hoe krijgen we het ding, 750 kg, er weer vanaf? We hebben alleen een paar stevige peddels en een paar lange dunne stootwillen. Na anderhalf uur wrikken en zeulen hebben we weer water onder de kiel. En steenkoude poten, na al die tijd met kletsnatte voeten rondgesopt te hebben, want geen laarzen bij ons natuurlijk. Gelukkig heeft Lynne een thermos met warme soep en met de voeten op de warme motor is het leed weer snel geleden en genieten we van de zeer fotogenieke natuur, bijna iedere foto kan zo op een ansichtkaart. Golfen doen we ook nog natuurlijk, het is lekker om weer eens een balletje te slaan en leuk om op een baan met hoogteverschillen te spelen. In Nieuw Zeeland geen gedoe met handicaps, gewoon de slagen tellen en niet te geloven, Nederland-Nieuw Zeeland precies 1-1! Voor de 13e hole de pub in voor een pale ale en fish en chips, zeilers weten zich als landrotten ook wel te vermaken! We gaan naar de volgende wintersportplaats, Queenstown, voor de bruiloft. Wij hebben de eer om Israh rustig te houden tijdens de ceremonie en het feest en dat lukt ons nog ook. Onverstoorbaar slaapt hij dwars door pianomuziek, applaus en het geroezemoes van de party.

31 July 2016 | Mauritius

Rondje eiland

Rashid is onze taxichauffeur. Hij weet allerlei dingen te vinden die wij zeilers nodig hebben en begrijpt dat op tijd zijn en zich aan afspraken houden erg op prijs gesteld wordt. En niet te duur zijn natuurlijk, voor een paar tientjes meer dan wat een huurauto kost rijdt hij ons een hele dag het eiland rond. Hebben we meteen een leuke reisgids. De teelt van suikerriet was en is nog steeds erg belangrijk voor Mauritius dus gaan we eerst naar het suikermuseum. Gevestigd in een fabriek die net voor de eeuwwisseling is gesloten, de machtige machines met grote tandwielen staan er nog steeds, interessant. Waren er begin 1900 nog 250 fabrieken nu zijn er nog maar 15 over wat er nog veel zijn als je het vergelijkt met Nederland waar de hele suikerbietenoogst in twee fabrieken wordt verwerkt. Door goedkope arbeidskrachten is de teelt van suikerrriet hier lang met handkracht gedaan. Eerst door slaven, naderhand zijn er gastarbeiders uit China en India naar Mauritius gehaald. Nog steeds, minimumloon kennen ze hier niet. Rashid vertelt, als we langs een grote textielfabriek rijden, dat die van een Chinese eigenaar is die werkt met goedkope arbeidskrachten uit zijn moederland. De werknemers wonen in flats op het fabrieksterrein. Ondanks de goedkope arbeid is de suikerrietteelt langzamerhand aan het mechaniseren. We zien nog drie Chinese vrouwen in een groot veld met machetes suikerriet afhakken, wat een onbegonnen werk lijkt dat! Mijn landbouwmachinehart wil natuurlijk graag een suikerriet oogstmachine aan het werk zien. Rashid spot er een in de verte maar als we er over het veld naar toe zijn gehobbeld gaat de machine in transportstand richting huis, zaterdagmiddag vier uur... jammer! Een paar dagen later op weg naar het vliegeveld stopt Rashid ineens midden op de weg. Wat is er? Een suikerrietmachine! Rashid (en ik ook) vindt het prachtig dat hij er alsnog een heeft gevonden. Onze tocht over het eiland gaat verder langs het monument van nederlanders die als eersten hier zijn geland in 1598. Onze huidige prins Maurits heeft er in 1998 nog een bezoek gebracht lezen we op een nieuw aangebrachte plaat. We gaan lunchen in een typisch eenvoudig Mauritius eethuisje, rotis, warme pannenkoekjes met een smeerseltje van bonen, groenten, kip, vlees of vis. Lekker en goedkoop, 3 Euro voor evenveel personen inclusief een glas cola. Dit eten is overal te koop, langs de weg, in de stad en op alle tijdstippen van de dag wordt het gegeten. We rijden verder en Rashid vertelt waarom veel huizen nog kaal beton zijn en niet geverfd. Het huis is zo nog in aanbouw en dan is er geen belasting schuldig, geen haast verder! Een mooie waterval en een vergezicht over de kloof van de Riviere Noire maken de dag vol. En dan zijn we druk met de boot klaar maken voor ons vertrek naar Nieuw Zeeland. We gaan onze kleinzoon Israh opzoeken in Christchurch waar we inmiddels zijn aangekomen. Maar we blijven in beweging, we gaan naar een bruiloft in Wanaka en Queenstown waar we een tijdje blijven en nog een paar dagen richting Dunedin met Henk en Jacomien. Mooie gebieden waar we op de website over zullen melden natuurlijk.

19 July 2016 | Port Louis

Wachten en een bruiloft

Ik zit in het kantoor van Immigration, te wachten. Dat hebben we veel en vaak gedaan op onze reis, wachten op Immigration, op Customs, op Health. Tot het kantoor veel te laat open gaat, ze terug zijn van lunch, de chef er is of gewoon tot we eindelijk aan de beurt zijn. In Mauritius is het inklaren vlot [...]

10 July 2016 | Port Louis

Rodrigues naar Mauritius

Vanaf 1601 hebben Nederlanders af en toe voet gezet op Rodrigues om schepen te provianderen. Water genoeg en het wemelde er van grote landschildpadden. Lekker vlees dat veel vitamine C bevat tegen scheurbuik. En nog vers ook omdat de dieren maanden lang in leven kunnen blijven aan boord. Begin 1700 hebben de Fransen zich op het eiland gevestigd en zijn toen pas echt werk gaan maken van het schildpadden vangen om schepen te bevoorraden. In 60 jaar tijd was de soort uitgestorven. Nu is er een programma om schildpadden te herintroduceren op Rodrigues. Helaas is de mens nog steeds de grootste vijand. Creolen denken dat het eten van schildpadden goed is voor de gezondheid en zorgt voor een lang leven. Dus worden de dieren in een goed omheind park gehouden in de beschermde en natuurlijke omgeving van een ontoegankelijke kloof. Met een gids wandelen we langs de tientalen beesten die liggen te pitten of in slow motion voortschuifelen. Wat een rimpelige koppen, daarmee vergeleken hebben wij nog een glad velletje! De terugweg gaat door druipsteen grotten, onze verwachtingen zijn niet hoog gespannen. Maar de gids maakt het de moeite waard door ons te wijzen op gelijkenissen met mensen, dieren of een stadsgezicht. We hebben drie uur rond gewandeld en de bus gemist. De volgende en laatste gaat pas over anderhalf uur. Jammer want s’avonds zijn we met alle zeilers uitgenodigd bij een journalist thuis voor een bbq en dat gaan we niet meer halen. Na een half uur wachten en balen langs een stille weg met alleen een enkele voetganger komt er zowaar een taxi langs! Helaas moet die zijn moeder wegbrengen, de andere kant op. Hij kan ons wel een stukje meenemen. We raken aan de praat en als moeder hoort dat we Nederlanders zijn wordt ze helemaal enthousiast. Zoonlief gaat andere taxis bellen. Na een paar pogingen vindt hij er een die ons ruim op tijd bij de bbq weet te krijgen. Het is er gezellig. De journalist speelt gitaar en zingt Rodrigues liedjes. Vrolijke muziek, een beetje Caribische stijl. Wij dragen ook ons steentje bij. Bijna iedere boot is van een andere nationaliteit, Zweden, Fransen, Engelsen, Schotten, Singaporianen, Amerikanen, Italianen en Canadezen zingen om beurten een liedje. Onze Nederlandse bijdrage is, knap vals: “Tulpen uit Amsterdam”. Dat moeten we toch eens beter oefenen! Leuk afscheid van Rodrigues. Er wordt een paar dagen minder wind voorspeld dus gaan we vertrekken naar Mauritius. Het poeiert nog flink als we het anker lichten maar geleidelijk neemt de wind af en we eindigen lekker rustig op de motor. We vangen zelfs eindelijk weer eens een vis, een mooie mahi mahi, onze favoriet. Port Louis is de hoofdstad van Mauritius en de zeehaven waar we moeten inklaren. We gaan naar een klein marinaatje vlakbij het centrum van de stad, we liggen er aan een kade. Op zaterdag en zondag paraderen er stelletjes, groepen jongeren, gezinnen en oude mannetjes die met de handen op de rug nieuwsgierig naar onze boten kijken. Het doet een beetje aan Urk denken wanneer we daar vroeger aan de kade lagen. Alleen is het weer hier beter en zijn de meiden mooier!

26 June 2016 | Rodrigues

Rodrigues

Veel boten hebben flinke schade. Aan rompen, roeren, verstaging, zeilen en stuurautomaten. Wij gelukkig alleen maar ons gescheurd passaatzeiltje. Bijna iedereen heeft wel iets, wat een slijtageslag om in Rodrigues te komen. We worden welkom geheten met een stokbroodje door een medezeiler, dat is leuk! [...]

11 June 2016 | Rodriguez

Cocos Keeling naar Rodrigues

We laten het anker vallen in azuurblauw water achter het idyllische Direction Island, Cocos Keeling, welkom geheten door een paar kleine haaien die nieuwsgierig om de boot heen zwemmen. We liggen er mooi, verbazend weinig deining en genoeg wind en zon om de boordaccus op peil te houden. Na vier dagen op zee willen we wel even een stukje lopen, er is een interessante wandeling op het eiland met borden langs het pad die vertellen over de geschiedenis van Cocos Keeling, maar van lezen komt weinig: hordes muggen! Een paar dagen later gaan we met alle zeilers bbq'en op het strand. We leren nieuwe mensen kennen en praten gezellig bij met Karen en Mike die we een tijd niet hebben gezien. Spuitbussen en rookspiralen helpen weinig, we worden allemaal gemeen gestoken, ik zelfs tientallen keren dwars door mijn shirt. Cocos Keeling is genoemd naar de Nederlandse VOC kapitein William Keeling die het heeft ontdekt in 1609. Er zijn vier eilanden waarvan twee bewoond. Op Home Island wonen 500 afstammelingen van Maleisiers die hier in 1860 zijn gekomen als slaven voor de kokosnoot plantage. Aan de slavernij is pas in 1976(!) door tussenkomst van de UN een einde gemaakt, nu zijn de eilanden in bezit van Australie. In het dorp lange rijen grijze barakachtige huizen, een enkel golfkarretje op straat maar verder weinig te beleven, er wordt bijna niet gevist, geen cocosnoten geoogst of groente/fruit verbouwd. Er is dan ook 70% werkloosheid, de overheid is de enige werkgever en de rest krijgt een uitkering. Maar ja, anderhalve eeuw leven in slavernij is natuurlijk niet bevorderlijk voor de ondernemingslust. Op West eiland wonen 200 Australiers die zich bezig houden met bestuur, vliegveld en grensbewaking. Er vaart een enorme boot van de kustwacht rond om bootvluchtelingen tegen te houden. De bemanning ervan zal zich nu wel even schamen, een Maleisische winkelier vertelt grinnikend dat vorige week toch nog een bootje met vluchtelingen ongezien op Home Island is gekomen. Misschien dat ze ons daarom overdreven in de gaten houden als we vertrekken. We melden ons af over de marifoon, in de verte vaart de grote kustwacht boot een paar uur mee totdat een groot viermotorig vliegtuig laag over komt vliegen dat ons oproept, thuishaven, bestemming en waar komen we vandaan? Wat ze natuurlijk al lang over de marifoon hebben gehoord. Nadat ons passaatzeiltje is gescheurd schieten we lekker op maar niet erg comfortabel, de boot hobbelt en rolt nogal vervelend door golven die kruislings door elkaar heen lopen. Na een week komen we terecht in harde wind, 30-35 knopen en warrige hoge zeeen van 4-6 meter die af en toe met zoveel geweld tegen de romp aan slaan dat ik denk dat we ergens tegenop zijn gevaren. Om schade te voorkomen lopen we weg voor wind en golven. Anne-Mieke, met een pleister achter het oor, blijft onversaagd yoghurt en mijn toetjes maken. Na anderhalve dag is de wind afgenomen tot 25 knopen en kunnen we weer recht op ons doel afvaren. Nog een dag later liggen we te rollen in de golven, geen wind meer... maar dat is van korte duur, het laatste stuk worden we weer flink door elkaar gerammeld en geschud onder driedubbel rif in een ruige ruwe Indische oceaan die zijn reputatie alle eer aan doet. Wat een machtig mooi gezicht om na zo'n vermoeiende en lange oversteek weer land uit zee omhoog te zien rijzen, Rodriguez!

Genieten van Israh en jetbootje varen

18 August 2016 | Christchurch
Gerrit, 10 graden, zonnig
Na een voorspoedige reis van 38 uur kunnen we eindelijk onze kleinzoon Israh in de armen houden. Geweldig moment natuurlijk om Israh en zijn trotse ouders te zien. We hebben een week om de baby van alle kanten te bewonderen en flink bij te praten en dan gaan we naar de bruiloft van Laura Jeans broer in Queenstown. Het wordt meteen een korte familievakantie met Peters schoonfamilie in Wanaka en Queenstown. Allemaal fervente skieërs, maar wij beperken ons tot de apres ski want we willen niet in het gips de oversteek naar Zuid Afrika maken, we zullen er zo al de handen vol aan hebben. Leuk toeval is dat Peter en Lynne, zeilvrienden van de rally door Indonesië, in Wanaka wonen. We gaan er een hapje eten en spreken af om te gaan golfen, maar de baan is bezet. Peter heeft als leuk alternatief een tochtje met zijn net aangeschafte jetboot over het Wanakameer. We racen met 50 knopen over het spiegelgladde water, koud...het is hier winter! De bedoeling is om de rivier een stukje op te varen waar jetboots met hun geringe diepgang heel geschikt voor zijn. Peter legt uit dat we in de delta van de rivier even over een zandbank moeten zien te komen. Met 30 knopen vliegt hij er vol op en dan ...vast! Shit, hoe krijgen we het ding, 750 kg, er weer vanaf? We hebben alleen een paar stevige peddels en een paar lange dunne stootwillen. Na anderhalf uur wrikken en zeulen hebben we weer water onder de kiel. En steenkoude poten, na al die tijd met kletsnatte voeten rondgesopt te hebben, want geen laarzen bij ons natuurlijk. Gelukkig heeft Lynne een thermos met warme soep en met de voeten op de warme motor is het leed weer snel geleden en genieten we van de zeer fotogenieke natuur, bijna iedere foto kan zo op een ansichtkaart. Golfen doen we ook nog natuurlijk, het is lekker om weer eens een balletje te slaan en leuk om op een baan met hoogteverschillen te spelen. In Nieuw Zeeland geen gedoe met handicaps, gewoon de slagen tellen en niet te geloven, Nederland-Nieuw Zeeland precies 1-1! Voor de 13e hole de pub in voor een pale ale en fish en chips, zeilers weten zich als landrotten ook wel te vermaken! We gaan naar de volgende wintersportplaats, Queenstown, voor de bruiloft. Wij hebben de eer om Israh rustig te houden tijdens de ceremonie en het feest en dat lukt ons nog ook. Onverstoorbaar slaapt hij dwars door pianomuziek, applaus en het geroezemoes van de party.

Rondje eiland

31 July 2016 | Mauritius
Gerrit, 23 graden, zonnig
Rashid is onze taxichauffeur. Hij weet allerlei dingen te vinden die wij zeilers nodig hebben en begrijpt dat op tijd zijn en zich aan afspraken houden erg op prijs gesteld wordt. En niet te duur zijn natuurlijk, voor een paar tientjes meer dan wat een huurauto kost rijdt hij ons een hele dag het eiland rond. Hebben we meteen een leuke reisgids. De teelt van suikerriet was en is nog steeds erg belangrijk voor Mauritius dus gaan we eerst naar het suikermuseum. Gevestigd in een fabriek die net voor de eeuwwisseling is gesloten, de machtige machines met grote tandwielen staan er nog steeds, interessant. Waren er begin 1900 nog 250 fabrieken nu zijn er nog maar 15 over wat er nog veel zijn als je het vergelijkt met Nederland waar de hele suikerbietenoogst in twee fabrieken wordt verwerkt. Door goedkope arbeidskrachten is de teelt van suikerrriet hier lang met handkracht gedaan. Eerst door slaven, naderhand zijn er gastarbeiders uit China en India naar Mauritius gehaald. Nog steeds, minimumloon kennen ze hier niet. Rashid vertelt, als we langs een grote textielfabriek rijden, dat die van een Chinese eigenaar is die werkt met goedkope arbeidskrachten uit zijn moederland. De werknemers wonen in flats op het fabrieksterrein. Ondanks de goedkope arbeid is de suikerrietteelt langzamerhand aan het mechaniseren. We zien nog drie Chinese vrouwen in een groot veld met machetes suikerriet afhakken, wat een onbegonnen werk lijkt dat! Mijn landbouwmachinehart wil natuurlijk graag een suikerriet oogstmachine aan het werk zien. Rashid spot er een in de verte maar als we er over het veld naar toe zijn gehobbeld gaat de machine in transportstand richting huis, zaterdagmiddag vier uur... jammer! Een paar dagen later op weg naar het vliegeveld stopt Rashid ineens midden op de weg. Wat is er? Een suikerrietmachine! Rashid (en ik ook) vindt het prachtig dat hij er alsnog een heeft gevonden. Onze tocht over het eiland gaat verder langs het monument van nederlanders die als eersten hier zijn geland in 1598. Onze huidige prins Maurits heeft er in 1998 nog een bezoek gebracht lezen we op een nieuw aangebrachte plaat. We gaan lunchen in een typisch eenvoudig Mauritius eethuisje, rotis, warme pannenkoekjes met een smeerseltje van bonen, groenten, kip, vlees of vis. Lekker en goedkoop, 3 Euro voor evenveel personen inclusief een glas cola. Dit eten is overal te koop, langs de weg, in de stad en op alle tijdstippen van de dag wordt het gegeten. We rijden verder en Rashid vertelt waarom veel huizen nog kaal beton zijn en niet geverfd. Het huis is zo nog in aanbouw en dan is er geen belasting schuldig, geen haast verder! Een mooie waterval en een vergezicht over de kloof van de Riviere Noire maken de dag vol. En dan zijn we druk met de boot klaar maken voor ons vertrek naar Nieuw Zeeland. We gaan onze kleinzoon Israh opzoeken in Christchurch waar we inmiddels zijn aangekomen. Maar we blijven in beweging, we gaan naar een bruiloft in Wanaka en Queenstown waar we een tijdje blijven en nog een paar dagen richting Dunedin met Henk en Jacomien. Mooie gebieden waar we op de website over zullen melden natuurlijk.

Wachten en een bruiloft

19 July 2016 | Port Louis
Gerrit, 23 graden, buien en flinke wind
Ik zit in het kantoor van Immigration, te wachten. Dat hebben we veel en vaak gedaan op onze reis, wachten op Immigration, op Customs, op Health. Tot het kantoor veel te laat open gaat, ze terug zijn van lunch, de chef er is of gewoon tot we eindelijk aan de beurt zijn. In Mauritius is het inklaren vlot gegaan, daarover niet te klagen. Maar nu heb ik een brief nodig dat ik het land UIT mag om naar onze kleinzoon te vliegen. Weer wat nieuws. In Nieuw Zeeland moesten we indertijd een brief hebben om het land weer IN te mogen toen we terugvlogen vanuit Nederland omdat we per zeilboot het land zouden verlaten. Hier dus een brief om te mogen vertrekken. In mijn paspoort staat naast het datumstempel van Mauritius dat ik "skipper" ben, een hele verantwoordeijkheid hier, die ik moet overdragen aan iemand anders. Om de BTW te betalen als ik niet terug kom of om de boot op een veilige plek te leggen als er een cycloon komt of misschien wel om de boel bij elkaar te vegen als de boot toch aan barrels is gewaaid. Hoe dan ook, ik zit hier met een grote bos papieren te wachten en te kijken naar vooral Indiërs die een visum willen hebben of verlengen. Geen bewijs van een bankrekening? Kom maar terug als je die wel kan laten zien. Ik wordt ook teruggestuurd. Kopieën van alles en nog wat maar de kopie van mijn overeenkomst met een agent die op onze boot zal passen is niet voldoende. Er moet nog een brief komen waarin staat dat ik de agent opdracht geef! Maar dat staat toch in de overeenkomst???......ok,ok. Weer een keer terug met mijn brief en dan nog een keer (weer zitten wachten) om de brief op te halen dat ik het land per vliegtuig mag verlaten.
We zijn inmiddels gewend aan de flanerende mensen langs onze boot en kijken al niet meer op of om. Opeens staat er een stralend bruidspaar naast onze boot. Of ze ook foto's OP de boot mogen nemen? Dat kunnen we niet weigeren natuurlijk, poseren achter het roer, Titanic op de boeg etc. Als dank worden we uitgenodigd voor de receptie de volgende dag, gehaald en gebracht door de fotograaf, leuk! Het is een moslimbruiloft, dus geen drank maar Coca Cola. Geen muziek, geen speeches, maar eten. Traditie is Briani, kruidige rijst met een grote aardappel en een brok vlees afkomstig uit enorme pannen. Tot onze verbazing eten de meeste mensen met hun blote rechterhand. Dat hebben we in arme Indonesische dorpjes vaak gezien maar hier niet verwacht in een familie van leraren en ambtenaren. Volgens onze gastheer een gewoonte/traditie die van India naar Mauritius is gekomen. Als je het lekker vindt laat je drie keer opscheppen vertellen ze ons als we na de tweede keer zijn afgehaakt. En dan moet je plaatsmaken voor de volgende, want er zijn lang niet genoeg stoelen. Staande wordt er gezellig verder gepraat of ze gaan alweer naar huis, bruiloftsfeest op zijn Mauritiaans!

Rodrigues naar Mauritius

10 July 2016 | Port Louis
Gerrit, 23 graden, zonnig
Vanaf 1601 hebben Nederlanders af en toe voet gezet op Rodrigues om schepen te provianderen. Water genoeg en het wemelde er van grote landschildpadden. Lekker vlees dat veel vitamine C bevat tegen scheurbuik. En nog vers ook omdat de dieren maanden lang in leven kunnen blijven aan boord. Begin 1700 hebben de Fransen zich op het eiland gevestigd en zijn toen pas echt werk gaan maken van het schildpadden vangen om schepen te bevoorraden. In 60 jaar tijd was de soort uitgestorven. Nu is er een programma om schildpadden te herintroduceren op Rodrigues. Helaas is de mens nog steeds de grootste vijand. Creolen denken dat het eten van schildpadden goed is voor de gezondheid en zorgt voor een lang leven. Dus worden de dieren in een goed omheind park gehouden in de beschermde en natuurlijke omgeving van een ontoegankelijke kloof. Met een gids wandelen we langs de tientalen beesten die liggen te pitten of in slow motion voortschuifelen. Wat een rimpelige koppen, daarmee vergeleken hebben wij nog een glad velletje! De terugweg gaat door druipsteen grotten, onze verwachtingen zijn niet hoog gespannen. Maar de gids maakt het de moeite waard door ons te wijzen op gelijkenissen met mensen, dieren of een stadsgezicht. We hebben drie uur rond gewandeld en de bus gemist. De volgende en laatste gaat pas over anderhalf uur. Jammer want s’avonds zijn we met alle zeilers uitgenodigd bij een journalist thuis voor een bbq en dat gaan we niet meer halen. Na een half uur wachten en balen langs een stille weg met alleen een enkele voetganger komt er zowaar een taxi langs! Helaas moet die zijn moeder wegbrengen, de andere kant op. Hij kan ons wel een stukje meenemen. We raken aan de praat en als moeder hoort dat we Nederlanders zijn wordt ze helemaal enthousiast. Zoonlief gaat andere taxis bellen. Na een paar pogingen vindt hij er een die ons ruim op tijd bij de bbq weet te krijgen. Het is er gezellig. De journalist speelt gitaar en zingt Rodrigues liedjes. Vrolijke muziek, een beetje Caribische stijl. Wij dragen ook ons steentje bij. Bijna iedere boot is van een andere nationaliteit, Zweden, Fransen, Engelsen, Schotten, Singaporianen, Amerikanen, Italianen en Canadezen zingen om beurten een liedje. Onze Nederlandse bijdrage is, knap vals: “Tulpen uit Amsterdam”. Dat moeten we toch eens beter oefenen! Leuk afscheid van Rodrigues. Er wordt een paar dagen minder wind voorspeld dus gaan we vertrekken naar Mauritius. Het poeiert nog flink als we het anker lichten maar geleidelijk neemt de wind af en we eindigen lekker rustig op de motor. We vangen zelfs eindelijk weer eens een vis, een mooie mahi mahi, onze favoriet. Port Louis is de hoofdstad van Mauritius en de zeehaven waar we moeten inklaren. We gaan naar een klein marinaatje vlakbij het centrum van de stad, we liggen er aan een kade. Op zaterdag en zondag paraderen er stelletjes, groepen jongeren, gezinnen en oude mannetjes die met de handen op de rug nieuwsgierig naar onze boten kijken. Het doet een beetje aan Urk denken wanneer we daar vroeger aan de kade lagen. Alleen is het weer hier beter en zijn de meiden mooier!

Rodrigues

26 June 2016 | Rodrigues
Gerrit, 25 graden, half bewolkt
Veel boten hebben flinke schade. Aan rompen, roeren, verstaging, zeilen en stuurautomaten. Wij gelukkig alleen maar ons gescheurd passaatzeiltje. Bijna iedereen heeft wel iets, wat een slijtageslag om in Rodrigues te komen. We worden welkom geheten met een stokbroodje door een medezeiler, dat is leuk! Anne-Mieke heeft wel twee weken lang last van draaierigheid bij het bukken en omdraaien in bed. We maken ons al zorgen maar dan horen we dat Helen hetzelfde probleem heeft. Het evenwichtsorgaan van slag denken we, door een zware verkoudheid, twee weken zeeziektepillen slikken en in een wasmachine zitten. We zijn duidelijk in een ander wereldddeel. Fransen en Engelsen zijn de baas geweest in Rodrigues. Behalve het links rijden is van de Engelse invloed niet veel meer te merken. Engels is de officiele taal maar het wordt niet of slecht gesproken. De voertaal is een soort steenkolenfrans, het Creools. Lekkere stokbroodjes, ham, paté en menus in het restaurant zijn duidelijk van de Franse stempel. Maar wat ons het meest opvalt zijn de mensen op straat. De bevolking is 95% Creools, kleurige kleding, blote vrouwenbenen en schouders. En katholiek, we horen kerkklokken s'ochtends, dat is lang geleden! Rodrigues doet al met al een beetje Mediterraan Caribisch aan en eerlijk gezegd voelen we ons daar meer bij thuis dan bij het Aziatische. De natuur van Rodrigues moet mooi zijn met veel wandelpaden. Met een hele groep zeilers gaan we er een lopen. Eerst met een oude kleurige bus met harde muziek door steile heuvels naar de andere kant van het eiland. Het wandelpad is soms nauwelijks te vinden, heuvel op heuvel af. Langs perceeltjes tuinbouw in het bos, langs cactussen en door rivierbeddingen. Na vijf uur lopen eindigen we bij zee vlakbij een bushalte. Goed gepland want over een kwartier gaat de bus. Maar dat is eilandtijd, na anderhalf uur staan we er nog steeds. Iemand heeft een blikken schuur ontdekt waar bier wordt verkocht dus dat houdt ons wel even bezig. Net als mensen taxis beginnen te bellen en we ons afvragen hoe ver het nog lopen is komt de bus eindelijk opdagen. Niet uit het veld geslagen, want de wandeling was mooi, gaan we een paar dagen later weer. Deze keer langs de kust, spectaculair mooi en afwisselend. We zijn nu voorbereid om lang te wachten en installeren ons lekker met een biertje op het terras bij de bushalte. En daar komt de bus, nu veel te vroeg! Ondoorgrondelijke eilandtijd.

We wachten al twee weken op groot nieuws uit Nieuw Zeeland en gisteren komt het dan eindelijk: Peter en Laura Jean hebben een zoon, Israh. We zijn opa en oma geworden! De champagne komt uit de koelkast en om het te vieren bestellen we in een restaurant kreeft. De kok vindt kennelijk dat een groots moment groot gevierd moet worden, de dikste die we ooit gegeten hebben!

Cocos Keeling naar Rodrigues

11 June 2016 | Rodriguez
Gerrit, 25 graden, half bewolkt
We laten het anker vallen in azuurblauw water achter het idyllische Direction Island, Cocos Keeling, welkom geheten door een paar kleine haaien die nieuwsgierig om de boot heen zwemmen. We liggen er mooi, verbazend weinig deining en genoeg wind en zon om de boordaccus op peil te houden. Na vier dagen op zee willen we wel even een stukje lopen, er is een interessante wandeling op het eiland met borden langs het pad die vertellen over de geschiedenis van Cocos Keeling, maar van lezen komt weinig: hordes muggen! Een paar dagen later gaan we met alle zeilers bbq'en op het strand. We leren nieuwe mensen kennen en praten gezellig bij met Karen en Mike die we een tijd niet hebben gezien. Spuitbussen en rookspiralen helpen weinig, we worden allemaal gemeen gestoken, ik zelfs tientallen keren dwars door mijn shirt. Cocos Keeling is genoemd naar de Nederlandse VOC kapitein William Keeling die het heeft ontdekt in 1609. Er zijn vier eilanden waarvan twee bewoond. Op Home Island wonen 500 afstammelingen van Maleisiers die hier in 1860 zijn gekomen als slaven voor de kokosnoot plantage. Aan de slavernij is pas in 1976(!) door tussenkomst van de UN een einde gemaakt, nu zijn de eilanden in bezit van Australie. In het dorp lange rijen grijze barakachtige huizen, een enkel golfkarretje op straat maar verder weinig te beleven, er wordt bijna niet gevist, geen cocosnoten geoogst of groente/fruit verbouwd. Er is dan ook 70% werkloosheid, de overheid is de enige werkgever en de rest krijgt een uitkering. Maar ja, anderhalve eeuw leven in slavernij is natuurlijk niet bevorderlijk voor de ondernemingslust. Op West eiland wonen 200 Australiers die zich bezig houden met bestuur, vliegveld en grensbewaking. Er vaart een enorme boot van de kustwacht rond om bootvluchtelingen tegen te houden. De bemanning ervan zal zich nu wel even schamen, een Maleisische winkelier vertelt grinnikend dat vorige week toch nog een bootje met vluchtelingen ongezien op Home Island is gekomen. Misschien dat ze ons daarom overdreven in de gaten houden als we vertrekken. We melden ons af over de marifoon, in de verte vaart de grote kustwacht boot een paar uur mee totdat een groot viermotorig vliegtuig laag over komt vliegen dat ons oproept, thuishaven, bestemming en waar komen we vandaan? Wat ze natuurlijk al lang over de marifoon hebben gehoord. Nadat ons passaatzeiltje is gescheurd schieten we lekker op maar niet erg comfortabel, de boot hobbelt en rolt nogal vervelend door golven die kruislings door elkaar heen lopen. Na een week komen we terecht in harde wind, 30-35 knopen en warrige hoge zeeen van 4-6 meter die af en toe met zoveel geweld tegen de romp aan slaan dat ik denk dat we ergens tegenop zijn gevaren. Om schade te voorkomen lopen we weg voor wind en golven. Anne-Mieke, met een pleister achter het oor, blijft onversaagd yoghurt en mijn toetjes maken. Na anderhalve dag is de wind afgenomen tot 25 knopen en kunnen we weer recht op ons doel afvaren. Nog een dag later liggen we te rollen in de golven, geen wind meer... maar dat is van korte duur, het laatste stuk worden we weer flink door elkaar gerammeld en geschud onder driedubbel rif in een ruige ruwe Indische oceaan die zijn reputatie alle eer aan doet. Wat een machtig mooi gezicht om na zo'n vermoeiende en lange oversteek weer land uit zee omhoog te zien rijzen, Rodriguez!
Fruit de Mer's Photos - Martinique
Photos 1 to 16 of 16 | Main
1
 
1

About & Links

Photo Albums
18 August 2016
13 Photos
31 July 2016
13 Photos