Bookmark and Share
Jaya's Voyage

It has been a long time since the last entry. We are now in Kelibia, Tunisia.

The computer died last week: No chart plotter, no translation, no films/music and no blogging (the way I like) any more. It takes ages to write a short text at internet cafes' foreign keyboards. Will try to write where we are and add a photo in the future. But the entries I just posted (written before the computer died and were waiting to be sent) are without photos as the computer (or the blog site) did not let me attach photos. Will try to send them later.
Uzun zaman oldu son postadan bu yana. Su an Kelibia, Tunus'dayiz.

Maalesef gecen hafta bilgisayar bozuldu: Elektronik harita ve chart plotter, ceviri imkani ve film/muzik eglencelerinden mahrum kaldik. Istedigim gibi blog da yazamayacagim artik. Internet kafelerin bilgisayarlarinda kisa bir sey yazmak bile zor, ustelik klavye Turkce degil. Bundan sonra nerede oldugumuzu yazmaya, bir de fotograf yollamaya calisacagim. Gerci son yolladigim yazilar (bilgisayar bozulmadan once yazmistim, gonderilmeyi bekliyorlardi) fotografsiz, cunku ya bu bilgisayar ya da blog sitesi izin vermedi fotograf eklememe. Sonra baska bir yerden tekrar deneyecegim.

01/03/2012 | John D
Hi All. Happy New Year 'n all that. Hope it's warmer there than here, howling at Southdown at the moment.

12 November 2011

Dellys, Algeria

The westerly gales that had been blowing for some days really slowed down as promised on our fifth night at Marina Saïdia and on 7th of November just before the sunrise we woke the policeman up to stamp our passports and let us go. He looked at us suspiciously saying, 'You don't have Algerian visas.' 'No,' we said, 'but we'll still go.' Passports got stamped, some customs officers came to the boat to do the routine superficial check, more papers were signed, and we left the marina with their wishes of bon voyage. Once out of the harbour, we hoisted the sails and immediately started to move fast leaving good Morocco behind. What was left over from the gales was still strong but the sideways rain had stopped the night before and the red rising sun was brightening up a clear blue sky. We had chosen the right time this time. We put a distance of 10 miles between us and the land and sailed downwind with a good speed due east all day long along the beautiful Algerian coast backed by the mighty Atlas Mountains. The wind didn't slow down at night although it was forecast to do so, but didn't increase either. The waves behind us were large but not huge, and both the wind and waves were manageable this time making it possible for the crew to steer too and the captain to have some rest. We sailed with a reefed genoa and full mainsail all night long. The moon was lighting up our way. The progress we were making was surprising us. Daylight came, the golden sun appeared and we carried on sailing at the same good speed. There were no fishing boats around but big ships one after the other following the Algerian coast some miles away from us. Not much happened except the captain hit a poor turtle hidden between the waves (which then swam away upside down) and two little birds became Jaya's passengers for some time. And the crew saw her first flying fish. When the wind slowed down towards the evening, we opened the genoa to its full size. The night came back quickly again. We had planned to stop at Sidi Ferrouch, the only marina in Algeria which, according to the pilot book, is more used to visitors than other ports. But we were too fast to reach it in daylight - we were off it around midnight. As it would be more convenient to enter in the first port in day time, we decided to carry on. It was another bright night with a big moon and lots of stars. Soon the huge capital Algiers appeared with its beautiful lights. It took some hours to leave it behind. Now the wind was much slower with the waves much smaller and it felt as if we were hardly making progress. But when we checked the speed, it was still 6-7, sometimes 8 knots. Something else was helping us (which we think now can be a surface current). Though we were tired now and had enough of steering. The wind got less and less and then turned to south picking up. Good bye downwind sailing. The sea was quite flat though thanks to the offshore wind but steering became more demanding. Not much later the wind became southeasterly bringing with it waves against the starboard bow and that uncomfortable motion with the boat pitching. The speed dropped down to 3 knots. Now we were close to Dellys, a fishing harbour and port of entry. Daylight was one hour away and it was a good time to head towards the land. We started the engine and dropped the sails as the wind was now on the nose. The sky brightened gradually while we were approaching the town with its little peninsula that hides the harbour behind. The sun showed itself from behind the mountains when we were close to the land. Little fishing boats were laying nets in the small bay and the friendly fishermen, waiving and smiling at us, piloted us through the labyrinth of nets. Soon we saw a RIB with people in uniforms on it approaching us. Was it us they were coming to? Yes, it was us. Let's see what happens now. When they were close, we saw smiles on their face. Welcoming police and soldiers - that's better. They led us to the harbour and, once in, showed where we should tie to: alongside a fishing boat (which was the last one of four fishing boats tied alongside each other). They helped us tie and said welcome with broad smiles. Soon all the other officials arrived: immigration police, customs officer, marine gendarme, coastguard, etc. numbering probably 8-9 people aboard Jaya all filling forms and asking questions. Unlike Moroccon officials, most of them were speaking English. When they found out we had no visa, they said ok, no problem. We filled in the forms altogether in a friendly atmosphere. The captain's answer to the question, 'What do you want to do in Algeria?' - 'Sleep,' made all of them laugh. The crew's nationality pleased them: some of them were dreaming of visiting Istanbul one day. All these formalities took about an hour (not 5-6 hours as written in the pilot book) and in the end most of them left saying welcome leaving the customs officer on the boat who went down into the hulls and just looked around for a few minutes. And that was all. We took a rest for some hours feeling very glad to have stopped after having covered 360 miles in 48 hours. In late afternoon, we got prepared to have a walk into the town wondering if we would be allowed to do so. We jumped from boat to boat, landed on the harbour, and while walking past the military compound within the port we were stopped: 'Forbidden, go back to your boat.' 'Can we see the police?' 'Yes, you can.' We walked further in the port, past the barracks, reached the gate guarded by police and military. They called our friendly immigration policeman when we asked if we could see him (as he had said before that we should find him if we need anything). He came and said to us politely and with good humour that it was quite late now with less security and we should come back next morning. So we went back to the boat.

Next morning we were there again - this time with excuses that we need bread and weather forecast. Our policeman was prepared to take us to the town anyway. After visiting the customs to get a paper as we wanted to change a little money and then a higher-rank policeman to get permission to go to the town without a visa (they were all polite and friendly people by the way), our nice policeman changed to plain clothes and, with another policeman in plain clothes, drove us through the barriers and gates to the town: to the bank, Internet cafe and grocery. Yes, we had to have escorts but not in uniforms nor with machine guns. And we felt guilty to have caused such a hassle. In the end we walked back with the other policeman to the harbour - the only opportunity to take some photos of the nice town.

We understand that Algeria suffered heavily from civil war for a long time and that the government doesn't want any incident involving tourists - especially European ones as the whole world hears about it to their embarrassment. So the government says they don't want any tourists (or need them being a country rich in oil and natural gas). But it is so hard to imagine any terrorist act in this laid-back town! It seems more of an obsession with security than a real need for it. To keep so many security personnel in a small, sleepy town where people mind their own business is exaggeration and waste of resources. Governments...

The town lies on the slopes of green mountains. It has a fortified old town (still in use) built by Turks in the 16th century. The harbour with some old, pretty buildings was built by the French. To the east of the old town extends the new town with concrete buildings. The view from the town is wonderful. Wish we could spend more time there and explore it...

The next day (yesterday) a nice, young student working on his uncle's fishing boat made friends with us. We invited him to the boat but he didn't want to come saying, 'You know, military and police are here, they will think that I want you to take me with you.' He wasn't happy about such a heavy surveillance nor hopeful that this would change one day: 'Maybe in my dreams...' We always talked from boat to boat. Whenever a policeman or a soldier passed by, he disappeared - then appeared again to carry on chatting. He promised us to give some fish the next day and made us promise to wait for him.

All the other fishermen around are good people. Of course they are curious - they don't see different people everyday. But they are careful not to disturb us. Hardworking, clean, intelligent people. While Jaya's mechanic was working on the second outboard, all of them got involved in it trying to find a missing piece in their gadget boxes. Such good-hearted, helpful people are not easy to find. When they would go out to the sea, they take our lines to the next boat, tie us safely, and when they come back, they tie to the next row of boats - now all the other boats are tied alongside each other making it a string of 6 boats. We are feeling guilty again to have stolen their space. We don't pay a penny for mooring by the way - it's free.

Our nice friend brought us the promised catch this morning - not fish, a big saucepan full of red prawns and two squids. In the evening they wanted to give us sardines too - but we didn't accept: even we can't eat that much fish in one day. They say they want to visit Turkey next summer (Turkey is quite popular here because of both history and Turkish TV soaps). We gave them our e-mail address - we'll be happy to have them there. The last time we checked the weather forecast, some less strong westerlies were predicted for the day after tomorrow - we'll beg our policeman to take us to the internet cafe again tomorrow. If they are still forecast, we'll use them to try to reach Tunisia. We wish we could see more of beautiful Algeria but it seems we won't be allowed to go ashore anywhere without a visa and it's painful to have to watch the town from the boat. So it's best to keep this wonderful country for another time with proper visas. Who knows, perhaps one day things change in favour of its beautiful, golden-hearted people as well.

Dellys, Cezayir

Bir süredir devam eden şiddetli batı fırtınası, Marina Saïdia'daki beşinci gecemizde tahmin edildiği gibi hız kesince, 7 Kasım sabahında güneş doğmadan önce pasaportlarımıza çıkış damgası vurması için polisi uyandırdık. Bize şüpheyle bakıp, 'Cezayir vizeniz yok,' dedi. 'Hayır,' dedik, 'ama yine de gideceğiz.' Pasaportlarımız damgalandı, birkaç gümrük görevlisi tekneye gelip rutin ve yüzeysel kontrollerini yaptılar, birkaç kâğıt daha imzalandı ve 'İyi yolculuklar' dilekleriyle marinadan ayrıldık. Limandan çıktığımızda yelkenleri açtık ve güzel Fas'tan hızla uzaklaşmaya başladık. Fırtına artığı rüzgâr hâlâ güçlüydü ama kaç gündür yanlamasına yağan yağmur gece durmuştu ve kıpkırmızı doğan güneş mavi gökyüzünü aydınlatıyordu yavaş yavaş. Bu kez doğru zamanı seçmiştik seyir için. Kara ile aramızda 10 millik bir mesafe bırakıp, Atlas Dağları'nın yükseldiği güzel Cezayir kıyıları boyunca doğuya doğru pupa yelken hızla yol aldık bütün gün boyunca. Gece olduğunda rüzgâr tahminlerde öngörüldüğü gibi azalmadı ama artmadı da. Arkamızdan iten dalgalar çok büyük değildi ve dümen tutmak da geçen seferki kadar zor olmadığından bu iş bir tek Mark'a kalmadı. Gece boyunca ön yelken küçültülmüş, ana yelken de tam açık şekilde ilerledik. Yarımaydan büyük olan ay yolumuzu aydınlatıyordu. Katettiğimiz mesafe şaşırtıcıydı. Gün ağardı, güneş doğdu ve aynı güzel hızla yol almayı sürdürdük. Etrafta hiç balıkçı teknesi yoktu ama birkaç mil kuzeyimizde büyük gemiler Cezayir kıyıları boyunca birbirini izliyordu. Gün boyunca farklı bir şey olmadı - sadece Mark dalgaların arasında göremediği bir kaplumbağaya çarptı (zavallı hayvancağız tepetaklak şekilde yüzerek uzaklaştı sonra) ve iki minik kuş Jaya'ya misafir oldu bir süre boyunca. Ben de ilk uçan balığımı gördüm bu arada, dalgalara yakın mesafeden uçan kuş sandım ilk. Akşama doğru rüzgâr azalınca ön yelkeni de tam açtık. Karanlık yine çabucak çöktü. İlk başta, Cezayir'deki tek marina olan ve seyir rehberinde yazdığına göre ziyaretçi teknelere daha alışık olan Sidi Ferrouch'da durmayı planlamıştık. Ama beklediğimizden daha hızlı yol alınca gece yarısında o yerin açığına varmıştık bile. Cezayir'deki ilk limana gündüz girmek daha uygun olacağından seyre devam etmeye karar verdik. Ay ışıklı, bol yıldızlı bir geceydi yine. Çok geçmeden Cezayir'in büyük başkenti ışıl ışıl görünmeye başladı. Şehri geçmemiz birkaç saat sürdü. Rüzgâr artık daha da yavaşlamış, dalgalar iyice küçülmüştü. Bize pek ilerlemiyormuşuz gibi gelse de, hızımıza bakınca hâlâ 6-7, hatta bazen 8 knot olduğunu gördük. Başka bir şey bize yardım ediyor olmalıydı (belki de lehimize bir yüzey akıntısıydı bu). Ama artık yorulmuş, dümen tutmaktan da bıkmıştık. Rüzgâr iyice azaldı ve sonra güneye dönüp arttı. Pupa yelken seyre veda... Neyse ki denizde hemen hiç dalga yoktu rüzgâr karadan estiği için, ama dümen biraz zorlaşmıştı. Çok geçmeden rüzgâr daha da artıp sancak baştan esmeye başlayınca dalgalar karşıdan gelir, tekne de rahatsız bir şekilde öne geriye sallanır oldu. Hızımız da iyice azaldı. Haritadan, bir balıkçı barınağı ve giriş limanı olan Dellys'in 10 mil kadar açığında olduğumuzu gördük. Günün ağarmasına bir saat kalmıştı ve karaya yönelmek için uygun bir zamandı. Yelkenleri indirip motoru çalıştırdık. Limanı ardında gizleyen minik yarımadasıyla kasabaya yaklaşırken gün ağardı ve karaya iyice yaklaştığımızda güneş dağların arkasından yükseldi. Küçük balıkçı tekneleri minik koya ağ bırakıyordu ve bizi gördüklerinde gülümseyip el sallayarak bize yol gösterdiler ağ labirentinin arasından. Az sonra içinde polis ve askerler olan büyük bir bot gördük, bize doğru yaklaşıyordu. Ne olacak acaba şimdi diye merak ettik. Yakınımıza geldiklerinde gülümsediklerini gördük, içimiz rahatladı. Önümüze geçtiler, biz de onları izleyerek limana girdik. Yan yana birbirine bağlanmış dört balıkçı teknesinin en dışta olanına bağlanmamızı işaret ettiler ve yanaştığımızda halatları alıp yardım ettiler, güleryüzle hoşgeldin dediler. Çok geçmeden bütün görevliler teknemizdeydi: pasaport polisi, gümrük görevlisi, deniz jandarması, sahil koruma vs. derken toplam 8-9 kişi kadar vardılar ve hepsi de sorular sorup ayrı ayrı formlar dolduruyorlardı. Fas'takinden farklı olarak buradaki görevliler İngilizce biliyordu neyse ki. Vizemizin olmadığını öğrendiklerinde 'Olsun, sorun yok,' dediler. Formları neşeli bir atmosfer içinde hep beraber doldurduk. 'Cezayir'de ne yapmak istiyorsunuz?' sorusuna Mark'ın verdiği 'Uyumak,' cevabı herkesi güldürdü. Benim Türkiyeli olmam hoşlarına gitti - bazıları İstanbul'u görmeyi hayal ettiklerini söylediler. Bütün formaliteler 1 saat kadar sürdü (seyir rehberinde yazdığı gibi 5-6 saat değil) ve hoşgeldiniz diyerek tekneden ayrıldılar. Sadece gümrük görevlisi kaldı, o da içeriye girip ortalığa şöyle bir baktıktan sonra gitti. Hepsi bu kadar. 48 saatte 360 mil katettikten sonra durmuş olmaktan memnun şekilde birkaç saat dinlendik. Öğleden sonra hazırlanıp kasabaya gitmeyi bir deneyelim, bakalım izin verecekler mi dedik. Tekneden tekneye atlayıp limana çıktık ve liman içindeki tellerle çevrili askeri bölgenin yanından geçerken durdurulduk, 'Yasak, teknenize geri dönün.' 'Polisi görebilir miyiz?' 'Tamam.' Biraz daha yürüyüp liman içindeki kışlayı da geçtikten sonra bir yanında polis, diğer yanında da askerlerin beklediği liman kapısına vardık. Pasaport polisi bize daha önce, ihtiyacımız olduğunda onu bulmamızı söylediğinden, onu çağırttık. Geldiğinde kibarca ve esprili bir dille vaktin artık geç olduğunu, güvenliğin de az olduğunu, ertesi sabah gelmemizi söyledi. Biz de tekneye geri döndük.

Ertesi sabah tekrar kapıya gittik, bu sefer ekmek almak ve internetten hava durumunu öğrenmek gibi bahanelerle. Polisimiz bizi kasabaya götürmeye hazırdı zaten. Önce Cezayir dinarı almak için resmi belge almak üzere gümrük polisine gittik, sonra vizesiz kasabaya gitme izni almak için polis amirine gittik (güleryüzlü insanlardı hepsi de), sonra da iyi polisimiz sivil kıyafetlerini giyip yanına sivil kıyafetli bir başka polisi de alarak arabasıyla bizi kasabaya götürdü. Bayağı bir bariyer ve nöbetçi geçip sakin kasabanın yoluna çıktıktan sonra, bankaya, internet kafeye ve bakkala gittik. Evet, denildiği gibi polis eşliğinde alışveriş yapabilmiştik ama en azından üniformalı ve makineli tüfekli değillerdi rehber kitapta yazdığı gibi. Kendimizi suçlu hissettik, onları bu kadar meşgul ettiğimiz için. Sonunda diğer polisle yürüyerek limana döndük - bu vesileyle şirin kasabanın birkaç fotoğrafını çekebildik.

Cezayir'in uzun süre iç savaş yaşadığını biliyoruz ve hükümetin turistlerin başına birşey gelmesini istemediğini anlıyoruz (özellikle de Avrupalıların, çünkü o zaman bütün dünyada büyük haber olup Cezayirlileri utandırıyor), bu yüzden turist istenmediğini, ülkenin petrol, doğal gaz gibi doğal kaynakları zengin olduğu için turistlere ihtiyacı olmadığını da. Ama bu sakin kasabada bir terör olayı olabileceğini hayal etmek bile öyle zor ki... Güvenliğe ihtiyaç duymaktan çok, güvenliğe kafayı takmış olmak bu - ya da gücün kimde olduğunu göstermek. İnsanlarının kendi geçimlerinin derdinde olduğu bu küçük, uykulu kasabada bu kadar çok sayıda güvenlik personeli bulundurmak ve barındırmak abartı ve kaynak israfı. Ah şu hükümetler...

Kasaba yemyeşil tepelerin yamaçlarına yayılmış. Surla çevrili tarihi kasabası Osmanlı döneminde yapılmış ve hâlâ kullanılıyor. Harabeye dönmüş haldelerse de hâlâ güzel olan binalarıyla limanı ise Fransızlar yapmış. Tarihi kasabanın doğusunda bizim usul beton binalarıyla yeni şehir uzanıyor. Harika bir manzarası var kasabanın. Surların üstündeki gölgeli çay bahçesi içimde kaldı, oturup bir çay içip, insanları ve manzarayı seyretmek vardı ya olmadı...

Ertesi gün (dün) hoş görünümlü genç bir üniversite öğrencisi bizimle tanıştı. Amcasının balıkçı teknesinde çalışıyormuş arada. Teknemize davet ettik, gelmek istemedi: 'Görüyorsunuz, asker polis kaynıyor burası, teknenize gelirsem beni götürmenizi istediğimi düşünürler.' Bunca yoğun gözetimden pek memnun değildi, durumun birgün değişebileceğine dair pek bir umudu da yoktu: 'Belki rüyamda...' Hep tekneden tekneye sohbet ettik. Ne zaman yandan üniformalı biri geçse, gözden kayboluyor, sonra tekrar ortaya çıkıp muhabbete devam ediyordu. Bize ertesi gün balık vereceğini, kendisini mutlaka beklememizi söyledi.

Çevredeki teknelerde çalışan bütün balıkçılar ne iyi insanlar... Doğal olarak bizi merak ediyorlar - sonuçta her gün farklı insan görmüyorlar. Ama rahatsız etmemeye özen gösteriyorlar. Çalışkan, temiz, görgülü, bilgili insanlar. Mark diğer motorla uğraşırken çevrede ne kadar insan varsa hepsi yardım etmek için parçalandılar, eksik bir parçayı kendi alet kutularından bulmaya çalıştılar, yetmedi, biri arabayla kasabaya gitti bulmak için... Böyle iyi kalpli insanlar başka nerede vardır, bilmiyorum. Denize çıkacakları zaman hiç surat asmıyorlar yanlarında onlara bağlıyız, onları engelliyoruz diye. Aksine, halatlarımızı alıp bir yandaki tekneye bağlıyorlar güzelce. Geri döndüklerindeyse bizi hiç rahatsız etmeyip, önümüzdeki teknelere bağlanıyorlar. Öyle ki, diğer sırada birbirine bağlı 6 tekne oldu sonunda, bizim yanımızdaysa sadece bir tekne kaldı, o da kullanılmıyor. Onları yerlerinden ettiğimiz için suçluluk duyuyoruz yine. Bu arada, burada kaldığımız için hiçbir para da istenmedi, sorduk, 'yok, olur mu öyle şey,' dendi.

Bugün arkadaşımız sözünü tutup, yakaladıklarından bize de getirdi sabah erkenden: balık değil, koca bir tencere dolusu iri kırmızı karides ve iki kalamar. Akşama sardalye de vermek istediler ama kabul etmedik, nasıl yiyelim o kadar balığı aynı gün... Birkaç arkadaşıyla birlikte gelecek yaz Türkiye'yi görmeye gelmek istediğini söylüyor (Türkiye burada bayağı seviliyor, hem tarihi yakınlık, hem de Türk TV dizileri sayesinde) - keşke gelseler, onları ağırlamak ne güzel olur... Hava durumuna son baktığımızda yarından sonra çok şiddetli olmayan batı rüzgârı bekleniyordu. Yarın polisimize gidip yalvaracağız yine bizi kasabaya götürmesi için. Tahmin aynıysa, Tunus'a ulaşmaya çalışacağız. Keşke güzel Cezayir'de daha çok yerde durabilseydik... Ama görünen o ki, hiçbir yerde vizesiz karaya çıkmamıza izin verilmeyecek ve kasabayı tekneden seyretmek zorunda olmak insanın içini acıtıyor. En iyisi, bu harika ülkeye bir başka zaman bir daha gelmek, vizeli olarak. Kim bilir, belki de bir gün birşeyler değişir bu altın kalpli, güzel insanların hayrına olacak şekilde.

12/03/2011 | sadek
amazing story ....i like it so much ...thanks for the great writers.
and welcome anytime .
very nice ...thank you

6 November 2011

Saïdia, Morocco

Winter is coming. It is not only evident in the cooler air temperature but also in the shorter hours of daylight. After we spent four days in Melilla harbour (on one of which we had to take shelter in the marina as the onshore wind made the anchorage uncomfortable and unsafe when combined with the ever-existing harbour swell - it was the cheapest marina we've been to so far, by the way), we set sail on the morning of 1st of November to reach the next Moroccon fishing harbour, Ras El Ma, which was only 30 miles away. The wind was from a good direction but there wasn't much of it. We sailed slowly with the spinnaker up under a blue sky on a flat sea. There wasn't much traffic around. A slow but peaceful sailing. When the wind turned to the northeast in the afternoon, we put up the main and head sails, but it was dying down slowly. We were only a bit more than halfway although we were sailing for 5-6 hours, and with a speed like that, it would take forever to reach the harbour. We tried to carry on sailing but, eventually, the wind stopped totally. We started to motor and began to move on the flat sea that was looking like a silver mirror as it was getting misty. The sun was getting lower in the sky behind us and soon it sank below the layers of mist on the horizon. We had yet another hour to motor and it was obvious that we would lose the race against the quickly approaching night (which would make it difficult to enter in the badly-lit harbour). It was totally dark when we were close to it and we managed to be there when all the fishing boats were coming out. After the last one was out, we went in and found a space to tie up. But soon we found out when the officials appeared that yachts were being redirected to the nearby Marina Saïdia and we could stay in Ras El Ma fishing harbour only after getting cleared in the marina. However, some begging worked and they let us stay there for the night. What a busy harbour it was! The space left empty by the fishing boats was soon filled by people angling all night long accompanied by loud music from radio and whining harbour dogs. With the daylight fishing boats started to come back one by one with heavy catches and then a brisk trade started with people bartering loudly and fish getting loaded on trucks. Soon we left the harbour and with a little wind on the nose we motored for one hour to Marina Saïdia.

This is a well-protected huge marina built very recently and surrounded by vast areas of brand new hotels, golf courses and summer houses which are totally empty. Maybe because it's off-season, but it seems most of them have not been bought or settled in yet. It's called Medina Saïdia, the Saidia City, a shiny new, luxury town with no residents. Marina itself is well-equipped with restaurants, shops, boutiques, banks and supermarkets, but it's mostly empty, too. The harbour charge is the same as that in Melilla marina and the personnel are very helpful. One of them drove us to the real town of Saïdia to help us buy and carry a gas bottle (and attempted to pay for it from his own pocket!). Good guys... The real town of Saïdia, situated right next to the Algerian border, is a nice little town with good people and a nice little souk where you can find everything. As it is quite far away from the marina, we hitched to get there. The great Moroccon people like helping people, and the first car we raised the thumb at stopped every time.

This is the fifth day here. We have been waiting for 3 days for the westerly gales to slow down. The direction is good but the windspeed is too much. We tried it already - no good. It's predicted to be less tomorrow and we'll use it to cover the half of Algerian coast - hopefully. The good news is that we have met here somebody who has been to Algeria, and he says it's not much different there than in Morocco in terms of formalities. The pilot book says that if you go to Algeria without a visa, you will possibly be confined to the harbour. This is acceptable to us, but if the winds of change through the North Africa have already influenced and relaxed Algeria, that is much better. We will see. We are excited - that is gonna be an adventure.

Saïdia, Fas

Kış geliyor artık. Hava hem serinledi, hem de erkenden kararıyor. Melilla'nın limanında dört gün geçirdikten sonra (sondan bir önceki gün marinaya sığınmak zorunda kaldık, çünkü açıktan karaya doğru esen rüzgâr limanın hiç dinmeyen ölü dalgalarıyla birleşip demirleme yerimizi rahatsız ve tehlikeli hale getirdi - şimdiye kadar kaldığımız en ucuz marinaydı bu arada), 1 Kasım sabahında Fas kıyılarındaki bir sonraki balıkçı limanı olan 30 mil kadar ötedeki Ras El Ma'ya gitmek üzere yola çıktık. Rüzgâr iyi bir yöndendi ama hafifti. Balon yelkenle masmavi gökyüzü altında yavaş ve sakin bir seyre başladık - deniz dalgasızdı ve etrafta pek trafik de yoktu. Rüzgâr öğleden sonra kuzeydoğuya dönünce ana ve ön yelkenleri açtık, ama rüzgâr giderek azalıyordu. 5-6 saattir seyretmemize rağmen yolun yarısını ancak geçmiştik ve bu hızla devam edersek limana varmak kim bilir daha ne kadar sürecekti. Yelkenle seyre devam etmeye çalıştıysak da rüzgâr sonunda tamamen dindi. Motoru çalıştırıp, hafiften puslanan gökyüzü altında gümüş bir aynaya dönen denizde yol almaya başladık. Arkamızda giderek alçalan güneş çok geçmeden ufuktaki pus katmanlarının içine gömülüp battı. Önümüzde daha bir saatlik yol vardı ve hızla yaklaşan geceye karşı yarışı kaybedeceğimiz ortadaydı. Işıklandırması pek iyi olmayan limana gündüz vakti varmak istemiştik ama karanlığın bu kadar erken çöktüğünün farkına varamamıştık demir yerindeyken. Limana yaklaştığımızda ortalık tamamen kararmıştı ve tam da balıkçı tekneleri limandan çıkarken oraya varmıştık. Son tekne de çıktıktan sonra limana girdik ve bir yer bulup bağlandık. Ama görevliler geldiğinde orada kalamayacağımızı, yakındaki Marina Saïdia'ya gidip giriş işlemlerini yaptıktan sonra istersek geri gelip kalabileceğimizi öğrendik. Neyse ki yalvarıp yakarmak (ve Türkiyeli olmak) işe yaradı ve o gece Ras El Ma limanında kalmamıza izin verildi. Ne kadar da işlek bir limandı! Limandan çıkan balıkçı teknelerinin boşalttığı yeri çok geçmeden insanlar doldurdu ve bütün gece boyunca radyodan bazen oynak, bazen hüzünlü (ama hep yüksek sesli) şarkılar ve birbirleriyle oynaşan liman köpeklerinin ulumaları eşliğinde balık tuttular. Hava aydınlanırken balıkçı tekneleri birer birer limana döndü ve bağıra çağıra yapılan pazarlıklardan sonra balıklar kamyonlara yüklendi. Biz de nazlı motorumuzu zor bela çalıştırıp limandan ayrıldık ve karşıdan esen hafif rüzgâra karşı motorla bir saatlik seyirden sonra Marina Saïdia'ya ulaştık.

Burası çok yakın bir tarihte tamamlanmış korunaklı, büyük bir marina. Uçsuz bucaksız gibi görünen alanlara kurulmuş ve hepsi de bomboş olan yepyeni dev oteller, golf sahaları ve yazlık sitelerle çevrili. Belki sezon dışı olduğundan boşlar, ama özellikle de yazlıkların çoğu henüz satın alınmamış, içine yerleşilmemiş gibi görünüyor. İçinde kimsenin yaşamadığı yepyeni ve lüks Medina Saïdia, yani Saïdia City. Marina da birçok restoran, butik, mağaza, süpermarket ve banka ile tam donanımlı ama o da büyük ölçüde boş. Ücreti Melilla'daki marinayla aynı, personel elinden gelen yardımı esirgemiyor. Mutfak tüpümüz bitmek üzereydi, gidip sorduk nereden alabiliriz diye. Genç arkadaş bizi arabasıyla gerçek Saïdia kasabasına götürüp geri getirdi. Üstüne üstlük br de tüpün parasını kendi cebinden ödemeye kalktı! Ne iyi insanlar... Gerçek Saïdia kasabası ise Cezayir sınırının hemen dibinde, sevimli bir yer, insanları güleryüzlü, hoşgeldiniz diyorlar. Çarşısında aradığımız her şeyi bulduk. Kasaba marinadan epey uzakta olduğu için otostop denedik. Faslılar yardım etmeyi seviyor, elimizi kaldırdığımız ilk araba durdu her seferinde. Ah bir de Fransızca bilseydik...

Bugün buradaki beşinci günümüz. 3 gündür batıdan esen şiddetli fırtınanın yavaşlamasını bekliyoruz. Rüzgârın yönü iyi ama hızı çok fazla. Denedik, biliyoruz, pek hayrımıza değil. Yarın hızının azalması bekleniyor. Biz de fırsatı değerlendirip Cezayir kıyılarının yarısını katetmeyi istiyoruz. Burada yakınlarda Cezayir'e gitmiş olan biriyle tanıştık, formalite bakımından Fas'tan pek farklı değil diyor. Seyir rehberinde 'Cezayir'e vizesiz giderseniz muhtemelen limandan ayrılmanıza izin verilmeyecektir,' deniyor. Bu bizim için yeterli, ne de olsa asıl ihtiyaç seyre mola vermek yorulduğumuzda. Ama Kuzey Afrika'da esen değişim rüzgârları Cezayir'i de etkileyip gevşettiyse bir miktar... Ah keşke... Göreceğiz. Heyecanlıyız, macera olacak Cezayir.


Old town of Melilla

Hisar icindeki eski Melilla


M'diq's souk

M'diq'in carsisi


29 October 2011

Melilla, Morocco (Spain)

After having spent five days at Gibraltar/La Línea anchorage, some of which were under thundery heavy rain brought by strong southwesterly winds, we set sail for Morocco with a light northwesterly wind on the 25th of October, a sunny day. We had decided to skip the Spanish town of Ceuta across the strait as we had learnt in the last moment that it was not a cheap place anymore for stocking provisions and we did the shopping in La Línea. Besides, the crew was keen to see a bit of real Morocco instead of another Spanish town, as the captain's intention was to use the upcoming westerlies to reach Melilla, the other Spanish town on the last headland of the Moroccon coast before the Algerian border, skipping the whole Morocco. So we slowly sailed southwards heading to M'diq, which was only 30 miles away, through heavy ship traffic across the Strait of Gibraltar. Just after we crossed the shipping lanes, we put the spinnaker up to move a bit faster, but when we passed the headland, we lost the wind totally and started to motor on a flat turquoise sea. A couple of dolphins accompanied us for a while leading us just under the bows zigzagging between the hulls, swimming sideways and jumping as if to display how fast and pretty they were. They were, indeed. An hour later we reached Marina Kabila, a few miles north of M'diq. We entered the little harbour and tied to the visitors' pontoon for clearance formalities. They didn't take long and all the officials were polite and welcoming, and the marina was quite cheap. After we got our passports back, we started the engine to go to the pontoon shown to us. We untied the mooring lines, went off the pontoon 50 metres or so, and the engine stopped. We tried and tried, but no, it wasn't working. There wasn't much wind, and we were slowly drifting backwards toward the harbour wall. Now we were quite close to the visitors' pontoon and the wall was not away. Then the good captain took a rope and made a long jump into the sea right next to the pontoon. He climbed on it and secured us, water dripping from his trousers. Back on the boat, he tried to find what the problem with the engine was. Everything about it seemed okay, but it wasn't running although it was starting. We topped up the fuel tank thinking that maybe the petrol level wasn't enough. But still, it wasn't running. After a long search and cleaning the engine bits, the resident mechanic saw traces of salt where it should not have been. And the preoblem was finally discovered when he filled a glass jar with petrol from the tank: There was water in the fuel tank that probably got in through a leak while motoring. Now the tank was guilty, but unfortunately we had just topped it up wtih petrol. We spent the night at the visitors' pontoon waiting for the patch of Sikaflex on the other tank, which we knew was leaking, to dry. The engine worked in the next morning with the good petrol, and after tying to our place, the good mechanic did the awful job of separating petrol from water by orally siphoning it and then sealed that tank too. Then we took the day off to go and explore the nearby town of M'diq. It is not a very special town. Obviously, most of it must have been developed recently with shiny white Neo-Moroccon architecture and rich people's holiday complexes around a basic core village. We strolled through the souk and had a big nice lunch quite cheaply.

The next day, early in the morning but after having had to wait for the police to clear out, we set sail with the promised westerlies heading to Melilla, a leg of 130 miles to the east. The day had started with rain and we had a bad feeling that we would have to wait for such bad weather to move eastwards all along the Med. But soon the rain stopped and we started to sail happily with a gentle wind under a blue sky with big fat clouds on a flat sea. After some miles offshore the wind started to pick up bringing waves with it, but all was okay as we were sailing downwind with a great speed surfing on the waves with no other boats or ships in the way. But the wind didn't stop picking up: it got faster and faster and the waves bigger. The crew couldn't cope with steering up and down the waves, the captain was already tired, and the night was still to come. Before sunset we put the mainsail down and started to sail with the genoa. It became a little bit more comfortable to steer. But the wind wasn't giving up: it wasn't gusty but steady at a mad speed. We reefed the genoa. The night fell, nothing changed except the wind got even stronger. How stronger could it get? The genoa was reefed more and reduced to a tiny triangle. Even so, we averaged 6-7 knots. It was a long, exhausting night. Not an enjoyable sailing at all. The captain guesses that it was a force 8 gale, which went on and on. The only good thing was that it didn't rain except a couple of minutes of a splat only once. Though the sky wasn't clear all the time - sometimes no stars to steer at, and it was so difficult to steer at the compass which was turning madly while climbing up and down the big waves... There was a glow far away on the horizon on the land side, which we tried to keep on the starboard side - the only navigation help. And it was Melilla. The course had to be changed to the northeast when the captain found out that we weren't well clear off the headland, and it meant getting the waves from the side that crept onto the deck and made us wet. After an hour or so we got back to the normal downwind course. Finally the day broke. The headland wasn't far away. The wind was still very strong except maybe half an hour of slightly less wind. We rounded the headland to sail to the south. We had expected to get less wind - but, no, still strong and this time beating us on the face. We could only get rid of the big waves - but now they were short and still insistent. This went on until the harbour entrance. Then we started the engine (which worked), rolled the tiny genoa and anchored off the town beach inside the huge harbour although no anchorage was shown on charts expecting to get visited soon by the customs or police (which has not happened yet - good, easy Spain). It was mid-morning and we were totally knackered. We lay down and slept all day long.

Today we went ashore and explored the town. It has a well-preserved, beautiful old fortified town overlooking the sea with people living in it drying the washing on balconies and so on. It is surrounded on the land side by big colonial buildings, palm tree-lined avenues and parks. The rest is a modern town along the beach and on the hills. A Spain in Morocco with its people speaking in three languages: Spanish, Arabic and French (we speak none of these).

It is still blowing strongly from the west although no wind was forecast for today. The Mediterranean welcomed us with gales - we'll see what the next days will bring.

Melilla, Fas (İspanya)

Cebelitarık/La Línea'daki demirleme yerinde beş gün geçirdikten sonra (birkaç gün sert güneybatı rüzgârıyla gökgürültülü şimşekli şiddetli yağmur yağmıştı), 25 Ekim sabahında güzel, güneşli bir günde hafif bir kuzeybatı rüzgârıyla Fas'a doğru yelken açtık. Boğazın karşı yakasındaki İspanyol şehri Ceuta'ya gitmekten vazgeçmiştik, çünkü oranın erzak stoğu için artık eskisi kadar ucuz olmadığını öğrenmiş ve alışverişi La Línea'da yapmıştık. Ayrıca, ben bir diğer İspanyol şehri yerine gerçek Fas'ta bir yer görmeyi istiyordum, çünkü Mark hava tahminlerinde birkaç gün sonra gelmesi beklenen batı rüzgârından yararlanıp daha çok yol katederek Fas kıyılarını geçmek ve Cezayir sınırından önceki son burunda yer alan diğer İspanyol şehri Melilla'ya varmak istiyordu (oradan sonra da sadece bir-iki Fas kasabası var). Böylece 30 mil kadar güneyde yer alan M'diq'e doğru yavaş yavaş yol almaya ve yoğun gemi trafiği içinde Cebelitarık Boğazı'nı karşıdan karşıya geçmeye başladık. Gemi güzergâhını geçtikten sonra biraz daha hızlı yol alabilmek için balon yelkeni açtıysak da, Ceuta burnunu geçtikten sonra rüzgârı yitirince motoru çalıştırıp türkuvaz renkli dümdüz denizde ilerlemeye başladık. Karşımıza çıkan bir yunus sürüsünden iki yunus ayrılıp bir süre bize eşlik etmeye karar verdi. Hemen önümüzde, başın altında, âdeta bize yol gösteriyor, bazen yan yan yüzüp tek gözle gözümün içine bakarak, teknenin gövdeleri arasında zikzak çizerek ve hemen yanımızda sudan fırlayarak acayip ama sistematik bir oyun oynuyor, ne kadar hızlı ve güzel olduklarını sergiliyor gibiydiler. Gerçekten de ne kadar hızlı ve ne kadar güzeller! Birkaç saat sonra M'diq'in birkaç mil kuzeyindeki Marina Kabila'ya ulaştık. Küçük limana girip Fas'a giriş işlemlerini halletmek üzere ziyaretçi iskelesine bağlandık. İşlemler fazla sürmedi ve görevliler kibar, güleryüzlüydü. Marina da ucuzdu. Pasaportlarımızı geri alınca marinada bize gösterilen yere gitmek üzere motoru çalıştırdık. Halatları çözüp iskeleden ayrıldık ve daha 50 metre gitmemiştik ki motor durdu. Ne kadar denediysek de çalışmadı. Pek rüzgâr yoktu ve yavaş yavaş dalgakırana doğru gerisin geriye sürükleniyorduk. Artık ziyaretçi iskelesine bayağı yaklaşmıştık ve dalgakıran da pek uzakta değildi. Ben donmuş kalmıştım, aklıma yapacak hiçbir şey gelmiyordu. O anda Mark halatı eline alıp iyi bir uzun atlama yaptı. İskeleye ulaşamadıysa da tam yanına düştü. İskeleye tırmandı ve pantolonundan sular süzülerek güzelce tekneyi bağladı. Sonra da tekneye çıkıp bu seferki problemin nerede olduğunu araştırmaya başladı. Motorda her şey normal gibiydi, çalışmaya başlıyor ama sonra duruyordu. Belki de benzin seviyesi yeterli değildir deyip depoyu doldurduk. Ama hâlâ aynı durum devam ediyordu. Mark motoru araştırıp karbüratörü temizlerken olmaması gereken yerlerde tuz izleri gördü. Cam bir kavanoz alıp benzin deposundan benzinle doldurunca sorunun ne olduğu ortaya çıktı: Benzin deposuna su karışmıştı, muhtemelen deponun üstündeki bir ekleme noktasından deniz suyu kaçmıştı içeriye motorla yol alırken, kimbilir ne zaman... Suç bu sefer depodaydı ama maalesef daha yeni benzin doldurmuştuk. Kaçağı olduğunu zaten bildiğimiz diğer depoya sikafleksle güzel bir yama yapıp kurumaya bıraktık ve marina görevlilerinden izin alarak o geceyi ziyaretçi iskelesinde geçirdik. Ertesi sabah motor, onarılmış depodaki iyi benzinle güzelce çalıştı ve gidip asıl yerimize bağlandıktan sonra zavallı Mark ağzıyla benzini hortumlayıp önce bir şişeye, sonra da bir kovaya aktara aktara bütün benzini sudan ayırarak o pahalı nesneyi israftan kurtardı ve o depoyu da güzelce yamayıp su geçirmez hale getirdi. Sonra o günü tatil ilan edip yakındaki M'diq kasabasını gezmeye gittik. Çok özel bir yer değil. Geleneksel Fas mimarisinin taklit edildiği yepyeni beyaz binalardan anlaşıldığı gibi yakın tarihlerde büyütülüp geliştirilmiş asıl kasabanın çevresinde. Altın renkli uzun plajın büyük kısmını zenginlerin tel örgülerle çevrili, girilmez yazlık siteleri kapatmış. Kasabanın çarşısını gezip çok ucuza birkaç çeşit nefis zeytin aldık ve yine çok ucuza kocaman, güzel bir öğle yemeği yedik. Üstüne de, içine taze nane yaprakları doldurulmuş uzun bardaklar içinde getirilen bol şekerli ve yine nefis Fas usulü çayı yudumladık. Marinanın iskelelerinde midye toplayan oralı bir adamla ahbap olduk bir de. Mark Türk bayrağı tişörtünü giymişti yine. Adam arkamızdan bizi çağırdı, Turko, Turko diye. Kırık dökük İspanyolcayla muhabbet ettik. Bütün Türkleri çok seviyormuş. Biri Türk siyaset dünyasından gerçek, diğeri de Türk dizi dünyasından kurmaca iki isme hayranlığını belirtti ayrıca.

Ertesi gün sabah erkenden, ama liman çıkış işlemleri için polisi bekledikten sonra, vaat edilen batı rüzgârıyla limandan ayrılıp 130 mil doğudaki Melilla'ya doğru yola çıktık. Gün yağmurla başlamıştı ve acaba Akdeniz boyunca hep böyle mi olacak, batı rüzgârı hep yağmur mu getirecek diye canımız sıkılıyordu. Ama çok geçmeden yağmur durdu ve kocaman bulutların yol aldığı mavi gökyüzü altında ve dalgasız bir denizde hoş bir rüzgâr ile güzel bir seyre başladık. Açık denizde birkaç mil gittikten sonra rüzgâr hızlandı ve dalga çıktı. Ama her şey yolundaydı, rüzgâr arkamızdan itiyor, dalgaların üstünde kayarak çok hızlı yol alıyorduk ve görünürde ne bir balıkçı ne de bir gemi vardı. Ama rüzgâr hızlanmaya devam etti ve dalgalar iyice büyüdü. Ben o büyük dalgaları çıkıp inerken dümenle artık baş edemez oldum, dümen işi Mark'a kalınca o iyice yoruldu ve daha gece olmamıştı. Çok da hızlı gitmeyelim, varacağımız yere gündüz varalım, hem de dümen tutmak kolaylaşsın deyip, güneş batmadan önce ana yelkeni indirdik ve ön yelkenle devam ettik. Ama rüzgâr hiç vazgeçmiyordu, delicesine bir hızla hiç durmaksızın esiyordu. Ön yelkeni küçülttük. Gece oldu, değişen bir şey olmadı, rüzgârın daha da artmasından başka. Daha ne kadar artabilir diye endişeyle merak ediyordum. Ön yelkeni daha da küçülttük, minicik bir üçgen oldu. Öyleyken bile hızımız ortalama 6-7 knot idi. Bitmek tükenmek bilmeyen, çok yorucu bir geceydi ve seyir hiçbir keyif vermiyordu, ancak sabır diliyordum, bunu aşmak zorundaydık. Mark'ın tahminine göre 8 şiddetinde bir fırtınaydı, hiç dinmeyen bir fırtına. Tek iyi şey, yağmurun olmamasıydı - sadece bir kez birkaç dakikalığına iri damlalar serpiştirdi. Ama gökyüzü her zaman açık da değildi, rota tutmayı kolaylaştıran yıldızlar bazen görünmüyordu ve dalgaları her inip çıktığımızda deli gibi dönen pusulayla rota tutmak öyle zordu ki... Sadece ufukta kara tarafında, çok uzakta gökyüzüne vuran bir ışıltı vardı rota tutmayı kolaylaştıran -Melilla şehrinin ışıkları- ve onu da sancak tarafında tutmaya çalışıyorduk. Mark konumumuzu haritaya işlediğinde rotamızın burnun açığından geçmeyeceğini görünce, rotayı kuzeydoğuya çevirdik bir süre için. Artık yandan gelip vuran dalgalar güverteye çıkıyor, bazen boyumuzu aşıp bizi ıslatıyordu. Bir saat böyle yol aldıktan sonra tekrar normal rotamıza döndük. Nihayet gün ağardı, burun fazla uzağımızda değildi. Rüzgârın hızında pek bir değişiklik olmadı, yarım saat kadar bir miktar daha az esti sadece. Burnu dönüp güneye doğru yol almaya başladık. Burun rüzgârı keser diye tahmin etmiştik ama olmadı, tokatlar gibi yüzümüze yüzümüze vuruyordu. Sadece büyük dalgalardan kurtulmuş olduk, gerçi bu sefer de küçük sivri dalgalar yandan vuruyordu ısrarla. Limana girdik de öyle kurtulduk dalgalardan, rüzgârdan değilse de. Motoru çalıştırdık (çalıştı neyse ki), minik ön yelkeni sardık ve büyük limanın koruduğu şehir plajının az açığına demir attık haritalarda demirleme yeri olarak gösterilmese de (polis ya da gümrük botu gelir diye bekliyorduk ama henüz gelmedi - güzel, rahat İspanya). Vakit öğleye geliyordu ve yorgunluktan bitip tükenmiştik. Bütün gün yatıp uyuduk sonra.

Bugün botla karaya çıkıp şehri gezdik. Çok iyi korunmuş, eski bir merkezi var hisar içinde, denize tepeden bakıyor. Turistik koruma alanı değil, insanlar yaşıyor içinde, ipe serili çamaşırlarıyla filan. Kara tarafında güzel kolonyal binalar, palmiyelerin sıralandığı geniş yollar, parklar ve meydanlarla çevrilmiş. Modern şehir ise plaj boyunca ve tepelerde uzanıyor. Fas'ta mini İspanya... Halkı üç dilde konuşuyor: İspanyolca, Arapça ve Fransızca.

Bugün hâlâ şiddetli batı rüzgârı esiyor, hava durumunda rüzgâr olmayacak denmesine rağmen. Akdeniz bizi fırtınayla karşıladı, acaba gelecek günler ne getirecek...

11/01/2011 | John Dickinson
Surely Then we started the engine (which worked) should be Then we started the engine (which worked!). You're keeping me alive.
11/04/2011 | Ellie the Nomad
Yey! Glad you've got as far as you have! I'm staying around Guardiana for the winter and taking Tala back to sell in the UK next Spring. Keep on truckin' guys! It's great to read your news.
11/05/2011 | Kate
Hi guys, Morroco eh? Hope it's warm and good breezes take you where you want to be! This is to wish a very happy birthday to the skipper, I shall let off a rocket tonight in your honour captain as tonight is Bonfire night in cold damp England!

Xx Kate

Newer ]  |  [ Older ]



Powered by SailBlogs