LAMAWAJE

Voor wie de tijd neemt, staat de wind altijd gunstig.....

22 July 2017 | Ischia
19 July 2017 | Palmarola
15 July 2017 | Sittard
22 August 2016 | Tyrrhenian Sea
14 August 2016 | Cala di Palu
08 August 2016 | Macinaggio
05 August 2016 | Macinaggio
02 August 2016 | Marina di Campo
30 July 2016 | Giglio Porto
12 August 2015 | Porto Vecchio
07 August 2015 | Cala Santa Maria
31 July 2015 | Palau
28 July 2015 | Porto Palma, Caprera
26 July 2015 | Castelsardo, Sardinie
23 July 2015 | Isla Piana, Passagio de la Pelosa
22 July 2015 | Iberian Sea
21 July 2015 | Iberian Sea
31 July 2014 | Iberian Sea
26 July 2014 | Porto Christo, Mallorca
20 July 2014 | Punta Torretas, Ibiza

Kleine meisjes worden groot

22 July 2017 | Ischia
Sander
Vanaf de grotten van Palmarola was het maar twee uurtjes varen tot de prachtige haven van het eiland Ponza. We ankeren in een baaitje naast de haven en gaan snel zwemmen om af te koelen. Met Imme gaat het weer beter, de brandwonden van de kwal trekken snel weg dankzij het spul dat we vorig jaar kochten op aanraden van een Italiaan met veel praktijkervaring. Toch vertrouwt Imme het nog niet erg, dus ze durft het water niet in. In plaats daarvan zorgt ze voor ons Happy Hour om klokslag 5 uur. Een Lamawaje traditie die we in ere houden. Muziekje aan, drankje erbij, chips, worteltjes, komkommers, tomaatjes en zelfgemaakte dipsaus. Dan siesta, boekje lezen of klommelen aan de boot. De meisjes hebben zichzelf moedwillig geinfecteerd met het K3 virus. "Weet je nog, toen op reis?"... Terwijl ze gezellig samen aan de kajuittafel kleurplaten maken (hie is gein Wifi!) zingen ze luidkeels mee met alle liedjes van de CD's van K3 waar ze in 2009/2010 de hele Carieb mee zijn doorgekomen.

's Avonds volgen we Mich de trappen op van het dorpje Ponza, op zoek naar het restaurantje 'eea' waar ze op Trip Advisor over had gelezen. En met spectaculair resultaat. Adembenemend uitzicht over de schemerende haven van Ponza en een ober die ik zo zou willen aannemen voor onze afdeling verkoop. Die kon zelfs de kipnugget-verslaafde Imme en Pippa de heerlijkste gerechten aanpraten. Aan tafel volgen later op de avond diepgaande discussies over leven en dood. Kleine meisjes worden groot.

Van Ponza gaat de volgende etappe 50 mijl naar het eiland Ischia, vlak voor de kust van Napels. Weinig wind, dus de motor erbij. We ankeren aan de voet van Castello Aragonese (474 BC) en eten heerlijke Pasta Pesto aan boord. Voor een ijsje moeten we eerst een eind varen met Ripje (het bijbootje) en dan wandelen we door de drukke straten waar je langzaam maar zeker merkt dat de omgeving onder invloed van de Moren begint te komen. De stadjes gaan steeds meer lijken op plekken als Rabat in Marokko, met smalle straatjes, kleine vierkantige huisjes, dicht op elkaar, dikke muren met afbladderende verf en straatmarkten met tomaten in alle kleuren en maten. De kerken krijgen steeds meer koepels als moskeeen en de mensen worden steeds vriendelijker. Overdag is het te heet voor iedereen behalve voor witte Noord Europese toeristen op teenslippers die het Zuid Europese ritme nog niet hebben ontdekt. De lokale bevolking komt pas 's avonds na negen uur naar buiten, keurig gekleed, met grootouders in het midden van elke familie. De kleinkinderen dansen tot laat in de nacht op straat.

Overigens kun je zo'n verhaal van de Moren ook vertellen over de Grieken, Etrusken, Phoeniciers, Napolitanen, Romeinen, Saracenen, Pisanen, Noormannen, Aragonesen, Bourbons, Fransen en Britten. Allen hebben deze eilanden kortere of langere tijd bezet, met alles bij elkaar vele tientallen machtswisselingen. Ze hebben allen hun stempel gedrukt op architectuur, kunst en volksaard. Een veel complexere ontstaansgeschiedenis kun je nauwelijks hebben.

Onder Castello Aragonese worden we wakker door het geschommel van de aantrekkende wind. Zeilweer! De ochtend work-out bestaat uit naaktzwemmen naar de rotsen iets verderop. Trouwens, hoe krijgen we de stappenteller van de iPhone zo ver dat hij ook deze activiteit registreert terwijl de telefoon aan boord achter blijft ? Heerlijk ontbijtje, buiten zoals altijd en dan de boot klaar maken. De meisjes roepen "wij doen alles, jullie hoeven niks te doen". Dat zou de eerste keer worden, maar laat maar eens gaan. Ik beperk me tot het geven van aanwijzingen en waarschuwingen voor de veiligheid. Imme en Pippa halen het anker op, Rikke stuurt de boot in de wind. Pippa hijst het grootzeil terwijl Imme bij de mast kijkt of alles goed gaat. Rikke legt de boot op koers naar het volgende eiland, Procida, terwijl Pippa met het zweet op haar hoofd de genua uitrolt en de kuip opruimt. Gaat het er dan toch van komen ? Kleine meisjes worden groot.

All is well aboard the good ship Lamawaje!

Een kwal van een kwal

19 July 2017 | Palmarola
Sander
We hebben dit jaar voor de afwisseling een nachtrein naar Rome geboekt vanuit Keulen. Waarom gaan we niet 'gewoon' vliegen ? Omdat dat binnen Europa niet echt nodig is, zeker niet als je op vakantie gaat. En met de CO2 uitstoot van een retourvlucht binnen Europa maken we de milieuwinst van een jaar klimaatbewust wonen, leven en rijden weer grotendeels ongedaan. Vliegen is zo veel vervuilender dan treinen. En eigenlijk is het in de slaaptrein wel heel erg gezellig met zijn vijven in een slaapcoupe. De trein doet er vanuit Munchen ruim 13 uur over, maar de volgende ochtend krijg je een basic maar romantisch ontbijtje op bed. En dan sta je opeens fris in het centrum van Rome.

Lamawaje hebben we in mei al klaar gemaakt voor de zomer, dus na aankomst aan boord hoeven we alleen nog even snel boodschappen te doen en dan gaan de trossen los. De eerste etappe is nog geen 2 zeemijl, naar de jachthaven van Ostia waar vorige week de parasols nog door de lucht vlogen dankzij een lokale tornado. Nu is er iets anders aan de hand. De blusvliegtuigen en -helikopters vliegen 16 uur per dag elke 4 minuten op en neer tussen de zee en de bosbranden tussen Ostia en Rome. Het heeft hier al 2 maanden niet meer geregend. De burgemeester van Rome heeft alle mogelijke hulp ingeroepen om te voorkomen dat de brand ook de buitenwijken van Rome bereikt. Op dezelfde dag precies 1953 jaar geleden, op 19 Juli van het jaar 64AD zag Keizer Nero hoe een enorme brand Rome grotendeels verwoestte. Volgens de overlevering zou hij de brand zelf hebben laten aansteken en speelde hij op de lyra terwijl hij de brand gadesloeg vanaf de Esquiline heuvel. Maar volgens Nero was dat allemaal Fake News en waren de christenen verantwoordelijk.

´s Avonds eten we op straat bij ons favoriete restaurantje in Ostia. Heerlijke bruschetta, pasta en salade. Terwijl de blusvliegtuigen boven ons af en aan vliegen, komt de dorpstroubadour zijn best doen om wat bij te verdienen. Ik kan de vergelijking met het orkest op de Titanic maar niet uit mijn hoofd zetten.

De volgende ochtend varen we in een grote boog om de ´landingsbaan´ van de blusvliegtuigen en door de dikke stinkende rookwolken richting Palmarola, een onbewoond eiland vlak bij Ponza. Daar ankeren we in 10 meter diep kraakhelder water achter hoge rotsen en snorkelen we naar de grotten waar we een meter of 20 in naar binnen kunnen zwemmen. Binnen in maken de golven onheilspellende geluiden, alsof de rotsen leven. Maar de lol gaat er snel van af als Imme ruzie krijgt met een kwal van een kwal. Brandvlekken eerst op haar schouder, dan haar been en tenslotte haar vingers. Pippa krijgt de tweede lading en verstijft kort van de pijn. Imme en Pippa willen alleen nog maar terug naar de boot en flipperen sneller dan ooit op weg naar de
liefdevolle verzorging van Michelle.

Gelukkig kunnen we de dag afsluiten in het beste restaurant ter wereld ;-)

All is well aboard the good ship Lamawaje!

Night train to Rome

15 July 2017 | Sittard
Sander
Nog 2 daagjes dan vertrekt de familie Geelen met de slaaptrein naar Rome. We gaan dit jaar naar de Pontine eilanden, Napels, de Amalfi kust, Capri, de Aeolische eilanden en Sicilie. Ankeren bij eilandjes, veel cultuur onderweg, een paar dagen duiken bij Lipari, rondreizen rond en door Sicilie, onderweg filmpjes kijken van The Godfather en natuurlijk heerlijk eten. We houden jullie weer op de hoogte!

La cerise sur le gateau

22 August 2016 | Tyrrhenian Sea
Sander
Het wordt langzaamaan weer tijd om terug te varen naar de bewoonde wereld. De watertanks en de koelkast beginnen leeg te raken. Volgende stop is Ajaccio. Relatief grote stad aan de westkust van Corsica. We zoeken weer eens een jachthaven op in plaats van voor anker te gaan. We melden ons netjes via de marifoon bij de havenmeester, met naam en lengte van de boot. "Cinq minutes" zegt hij, en we varen rustig wat rondjes in afwachting van zijn bericht met ligplaatsnummer. Na 5 minuten zijn er al 3 andere boten voor ons de haven ingedoken, dus ik meld me maar weer eens met de voorzichtige suggestie dat wij er ook nog zijn. "Pas de probleme!" roept de havenmeester geirriteerd door de marifoon, ons de indruk gevend dat een niet-Fransman nu eenmaal rustig op zijn beurt moet wachten, en dat die beurt helemaal achteraan in een steeds langer wordende rij is. Ik moet duidelijk mijn accent nog een beetje bijschaven. Dan maar de franse methode. Niks netjes wachten, gewoon naar binnen en het andere verkeer blokkeren tot we een plaatsje hebben. En waarempel het werkt. Hier moet je niet te netjes willen zijn dus. Gewoon doen alsof je in Parijs op de periferique rijdt.

Wie het ook niet al te netjes doen zijn onze oosterburen. We worden 's ochtend wakker en kijken vlak achter de jachthaven tegen een torenhoog cruiseschip aan. Alsof je vanaf de parkeerplaats tegen een flat van 12 verdiepingen aankijkt. Hoger dan elk gebouw in Ajaccio. Een stuk of 600 hutten tellen we alleen al aan de stuurboordkant. We schatten minimaal 5000 gasten. En wat staat er voorop dit gevaarte in koeie-letters ? "MEIN SCHIFF 3". Alsof het een vervolg betreft op een veelvuldig verkocht boek uit het begin van de vorige eeuw. Als we later die ochtend het stadje in lopen op zoek naar verse baguette, worden alle vooroordelen weer bevestigd. Grote groepen bleke toeristen met witte sokken in gekleurde slippers die de wereldstad Ajaccio alleen durven te verkennen onder leiding van een gids met een bordje waar ze met tientallen tegelijk achteraan schuifelen. En op dat bordje ? Juist ja. "MEIN SCHIFF 3"... Snel weg hier!

Ten zuiden van Ajaccio wordt het leven weer snel "normaal". Een met de natuur. We zeilen op ons gemakkie de kust af en ankeren elke middag in een rustig baaitje waar de mooiste procedure van deze vakantie zich steeds herhaalt. Zwemmen, snorkelen, Happy Hour, zwemmen, snorkelen, avondeten, zwemmen, snorkelen, spelletje, slapen, zwemmen, snorkelen, ontbijt, anker omhoog, zeilen. Repeat.

Na enkele dagen komen we in de buurt van Bonifacio, het hoogtepunt van de vakantie van vorig jaar, dus mede daarom zijn we terug gegaan naar Corsica. We varen naar ons favoriete baaitje, net buiten de veel te drukke jachthaven, waar we vorig jaar een hoop lol en consternatie hadden omdat iedereen daar vlak bij elkaar moest ankeren, en dan achteruit met landvasten tegen de rotswand aan vastmaken. De ankerkettingen werden vorig jaar een grote spaghetti, dus er was elke dag wel weer iets te zien. Dit keer hadden ze het ons makkelijker gemaakt. Ankeren was niet meer nodig, er lagen `mooring lines` in het water, vastgemaakt aan dikke blokken beton midden in de baai. Makkie dus. Dachten we. Gelukkig lagen wij goed vast toen ´s middags de wind flink aantrok en andere boten binnen kwamen op zoek naar een mooie ligplaats. Een van onze oosterburen had al twee pogingen gewaagd en was bij een ervan met zijn reling vast blijven haken aan onze boeg. Wij gelukkig geen schade. Hij wel. Zo te zien sloeg de angst toe en de verhoudingen aan boord tussen kapitein en echtgenote op het voordek werden er niet beter op. `Brauchen Sie Hilfe` schreeuwde ik tegen de wind in naar de kapitein. `Ja, Ja bitte` kwam meteen het antwoord van het voordek... Rikke bracht me snel met ons bijbootje Ripje naar de duitsers. Als een loods beperkte ik me tot het geven van aanwijzingen en liet hem zelf sturen. Zodra je het roer overneemt ben je verantwoordelijk... Toen de derde poging ook mislukte gooide hij de handdoek in de ring en had ik opeens een stuurwiel in mijn handen. ´Waar zit hier de boegschroef´, vroeg ik nog, maar de kapitein was al naar het voordek verdwenen om af te rekenen met zijn bemanning... Oh jee, dadelijk ben ik niet alleen verantwoordelijk voor een boot, maar ook nog voor een gestrand huwelijk... OK. Boeg in de wind houden, snelheid maken achteruit en voorzichtig de vrije plek insturen. Rikke en Pippa zitten in Ripje klaar om de landvasten naar de wal te brengen. Goed op elkaar ingespeeld team zo. Klaar. `Wilkommen in Bonifacio` zei ik nog, maar ze hadden eerst nog wat onderling te bespreken geloof ik.

De volgende ochtend gaan Mich en Rikke vroeg met de taxi naar het vliegveld om Laurens op te halen die nog een weekje meezeilt. Oma begint met inpakken want ze vertrekt morgen weer naar huis. Een paar uur later hing ik vanuit de hangmat op het voordek te genieten van het uitzicht toen een boot uit Sydney in de problemen kwam. `Do you need help` schreeuwde ik weer tegen de wind in naar de zenuwachtige schipper. `Yes please` klonk het weer onmiddelijk vanaf het voordek, waar de vrouw des ´huizes´ alle vertrouwen in de schipper leek te zijn verloren. Het is toch niet te geloven. Plons, stukje zwemmen en via hun zwemtrap aan boord. Joviaal welkom door vrouw, dochter, zoon en schoondochter. Dit keer was het de eigenaar van een andere Nederlandse boot die de Australische schipper tegen de wind in roepend, vriendelijk doch dringend verzocht om het stuurwiel aan mij over te dragen. Hij had geen zin in schade. En daar stond ik weer, nu aan het roer van een vrij nieuwe Beneteau Sense 46. Zelfde truc. Boeg in de wind houden, snelheid maken achteruit en rustig de vrije plaats in schuiven. Hoe kom je van Sydney tot Bonifacio als je dit niet kan, vroeg ik me nog af. Rikke maakte snel met een paar vakkundige paalsteken enkele lange lijnen aan de rotsen vast. Toen we eenmaal goed en wel lagen hadden er bemanningsleden van 4 boten geholpen met het aanleggen van deze boot. En Ozzies zouden Ozzies niet zijn als ze niet iedereen meteen aan boord zouden uitnodigen voor cold beers. Het werd een gezellige middag. Zwemmend terug naar Lamawaje, want zo was ik ook gekomen.

Vorig jaar hadden Rikke, Imme en Pippa op Bonifacio al een poster gezien van `Canyoning` op Corsica. En sindsdien was Canyoning op Corsica zo ongeveer het hoofddoel van deze reis geworden. Toen Oma terug naar Nederland was zijn we met een huurautootje 2 uur de bergen in gereden richting Zonza en Bavela waar we ons aansloten bij de gidsen van Xtrem Sud. Wetsuit aan, helm op, hanggordel om en klimmen maar, de bergen in, met in de verte het geraas van watervallen. Mich besloot na lang twijfelen dat ze niet halverwege voor de keus wilden worden gesteld tussen 6 meter omlaag het water in springen of terug naar boven klimmen, dus ze bleef onderaan de laatste waterval wachten tot we een paar uur later terug zouden komen. Met een wetsuit om, is klimmen in de bergen aan de warme kant, dus wat een hemels gevoel om je dan in het ijskoude bergwater te kunnen storten. Voorbereiden op de eerste afdaling, hangend aan je hanggordel enkele meters naar beneden, en dan glijdend over de rotsen een paar meter tot de grote plons. Dan lopen, waden, klimmen, kruipen over grote en kleine rotsen in een adembenemend landschap. Tot de volgende uitdaging. Zes meter naar beneden springen vanaf een boomstronk in een smalle poel. `Niet te ver naar links, daar zitten rotsen onder water`... En zo maar door. Tot uiteindelijk `La cerise sur le gateau`, een ondiep meertje waar mondjesmaat water vanaf stroomt over een stel rotsen naar een 6 meter dieper gelegen meer. Maar door met vier man een meegenomen plastic zeil op te trekken als stuwdam, kun je het waterniveau een minuut of 10 laten stijgen. Dan zeil weg en er ontstaat een flinke stroomversnelling die sterk genoeg is om 4 personen een voor een op de rug met het hoofd naar beneden over de rotsen te catapulteren. Dan een paar meter vrije val en op je rug landen.. `Waarom op de rug met je hoofd naar beneden` vroeg ik nog. `Omdat het water in het onderste meer niet diep genoeg is`. Hmmmm. Terug is geen optie... Rikke, Imme, en Pippa kijken me bezorgd aan. Laurens houdt zich groot. Blind vertrouwen in de berggidsen is onze enige optie. Ik kan me dat gevoel herinneren van toen ik bovenaan een 75 meter hoge kraan stond met een paar elastieken aan mijn voeten. Op hoop van zegen dan maar... Zeil weg, liggen op de rug met je hoofd naar beneden, handen gekruist voor de borst, kin op de borst. Het lijkt wel yoga, maar dan iets minder ontspannend. Aan het eind van de natuurlijke glijbaan word je gewichtloos, spreid je je armen breed uit en lijken het wel tien meter voor je met een harde klap op je rug landt. Waauw. La cerise sur le gateau, biensur!

Zaterdagmiddag vertrekken we richting Ostia, vlakbij Rome, en vlakbij Fiumicino, de eindbestemming van deze reis, net als vorig jaar. We gaan nog een keer kort ankeren bij een eilandje om af te koelen en beginnen dan aan de oversteek van 130 zeemijl van de Tyrrhenian Sea. Bij gebrek aan wind motoren we de nacht door, met drie wachten van 2 personen die elk 3 uur wacht draaien bij vrijwel volle maan en een prachtige sterrenhemel. Na zonsopkomst zetten we de motor uit en springen we naakt in het 1000 meter diepe water. Zelfs Mich waagt het dit keer om een rondje om de boot te zwemmen. Pippa krijgt er maar geen genoeg van om onder de kiel door te duiken. Eenmaal uit het water laten we ons op het voordek opdrogen door de opkomende zon en luisteren we naar de oorverdovende stilte, nog vele tientallen kilometers verwijderd van elk teken van menselijke 'beschaving'.

All is well aboard the good ship Lamawaje!

Knakworstallergie

14 August 2016 | Cala di Palu
Sander
Vanuit Macinaggio varen we bij prachtig zeilweer naar Calvi, een afstand van ongeveer 60 zeemijlen, dus een dagje varen. We beginnen bij rustige wind maar naarmate de dag vordert trekt de wind steeds verder aan. De golven worden ook steeds groter dus het leven aan boord wordt steeds minder comfortabel. Uiteindelijk vinden we beschutting in de baai van Calvi waar we gelukkig nog een laatste ankerboeitje vinden. Deze boeitjes liggen vrij dicht bij de haven. Als je er geen meer kan "krijgen" (50 € per nacht) kun je altijd nog verderop gaan ankeren, maar in dit geval scheelt dat zeker een kilometer varen in het bijbootje naar het stadje. Bovendien liggen de boeitjes ook met meest beschut voor wind en deining uit het westen, wat hier toch een veel voorkomende windrichting is. Eigenlijk liggen we alleen maar onbeschut voor wind en golven uit het noord oosten. En dat komt hier niet zo heel vaak voor...

In Calvi gaan we de laatste keer met zijn viertjes uit eten. Morgen komen Rikke en oma Ans aan op het vliegveld van Bastia, dus dan zijn we de rest van de vakantie weer compleet. We hebben afgelopen weken gezellig met zijn viertjes gevaren maar we kijken er toch wel erg naar uit om Rikke weer in onze armen te sluiten en te horen wat ze allemaal heeft meegemaakt in Zuid Afrika. En we zijn blij dat oma samen met Rikke naar Corsica komt vliegen en nog een weekje met ons meezeilt. We hebben in Calvi een auto gehuurd waarmee we dwars over de hoge bergen van Corsica (tot 2700 meter hoog) terugrijden naar de oostkust waar Rikke en oma aankomen op het vliegveld van Bastia. Het weerzien was emotioneel, zoals verwacht. Niet eerder waren we ruim 3 weken uit elkaar en dan ook nog eens zoveel nieuwe indrukken voor Rikke uit een prachtig maar problematisch Zuid Afrika. Het vertellen hield maar niet op en sindsdien lezen we elke dag in haar dagboek van deze geweldige reis.

Eenmaal weer aan de kade van Calvi is de wind flink aangetrokken. Uit het....jawel hoor, noord oosten... Zul je net zien. De boot ligt in de verte lekker te stijgeren aan haar ankerboeitje, niet echt een goede eerste dag voor oma, dus Pippa en ik gaan met Ripje de tassen aan boord brengen terwijl de andere dames even door het dorp flaneren. We komen terug aan de kade met de mededeling dat het voorlopig niet slim is om aan boord te gaan. Laten we eerst maar ergens iets gaan eten dan zal de wind in de loop van de avond wel gaan liggen... Dat bleek ook te kloppen. De wind wel. Maar de golven waren alleen maar hoger geworden dus we hadden later die avond weinig andere keus dan met oma in het donker aan boord te gaan van een heftig stijgerende en rollende Lamawaje. Oma waagde het niet om naar binnen te gaan. Ze wilde zich liever "vasthouden" aan de lampjes van Calvi in de verte die tenminste nog enig idee gaven van wat onder en boven was. Uiteindelijk viel ze buiten op de kuipbank in slaap en toen ben ik ook maar de kooi ingedoken waar Mich en ik (niet vrijwilig) tegen elkaar aan lagen te rollen. 's Morgens vonden we oma toch binnen terug op de bank in de kajuit. "Met de ogen dicht ging het wel" zei ze.

Vanuit Calvi zeilen we enkele dagen door misschien wel het mooiste vaargebied van Europa tot nu toe, de westkust van Corsica. Rode en roestbruine rotsen en bergen, groen begroeid, rijzen duizenden meters op uit het diepblauwe, kraakheldere water. Beschermd natuurgebied, Unesco werelderfgoed. We zeilen er vlak langs met de wind in de rug, vieren Happy Hour met muziek uit de dek-speakers, ankeren aan de voet van de bergen en controleren al snorkelend het anker dat we 10 meter diep onder water zien liggen. Pip en ik zwemmen naar een ministrandje tussen de rotsen. Geen zand maar alleen ronde felrode kiezels, ontstaan uit stukken rots die al duizenden jaren in de branding over elkaar liggen te rollen.Tussen de rotsen vinden we onze eigen prive jacuzzi, vol met zeewater dat omhoog is gespat en overdag door de zon wordt verwarmd tot ruim 30 graden. Terug aan boord eten we Pasta Lamawaje, salade en fruit bij een rode zonsondergang en na de afwas kijken we vanuit de hangmat naar de Grote en Kleine Beer, Polaris, Mars, Neptunus, Cassiopeia, Andromeda, de maan en de melkweg. Natuurlijk zien we een hoop vallende sterren, want we zitten op het hoogtepunt van de Perseiden meteorieten regen. We toepen, bluffen elkaar de kuip uit en gaan slapen zonder lakens of dekens omdat het nog steeds ruim 25 graden is buiten. 's Morgens worden we wakker als het binnen vanwege de warmte niet meer te harden te is. We springen naakt van de boot af om wakker te worden, snorkelen tussen rotsen en vissen en brengen met veel moeite een vele kilo's zware ronde kei als souvenir mee terug naar de boot. We ontbijten met capuccino, kwark, baguette, eitjes en hagelslag. Veel mooier zal het leven niet worden.

En die knakworstallergie ? Dat was Imme. Die meldde uit het niets dat ze allergisch was voor knakworstjes. "Hoezo dat?" vroegen wij. "Nou, als ik veel knakworstjes eet dan word ik altijd misselijk"....

All is well aboard the good ship Lamawaje.

Sentier Douanier

08 August 2016 | Macinaggio
Sander
We leren Corsica snel kennen. Nadat we vanwege de deining zijn gevlucht uit Centuri zijn we teruggevaren naar een iets rustiger ankerplek voor Macinaggio. Een dag later ging de wind eindelijk liggen. In het stadje gingen we op zoek naar een gastenvlag die je als bezoeker hoort te hijsen. De vlag van het land waar je op bezoek bent dus, en die hoort in het stuurboord want te worden gezet. Officieel zijn we hier in Frankrijk en die vlag hebben we natuurlijk nog wel van eerdere bezoeken. Maar Corsica hoort wel bij Frankrijk, maar Corsica is geen Frankrijk. Wil je hier een beetje sympathie ontvangen van de lokale bevolking dan zal daar de vlag van Corsica bij moeten, eigenlijk zelfs erboven. En die vonden we al snel. Een zwarte kop op een witte achtergrond... Toch maar eens opgezocht. Blijkbaar werd de Middellandse zee in de 19e eeuw onveilig gemaakt door Barbaarse piraten. De Corsicanen namen de hoofdpiraat gevangen, hakten zijn kop eraf (waar heb ik dat eerder gehoord) en zetten die zwarte kop op hun vlag om andere piraten af te schrikken... Nou, mooie introductie in lokale mentaliteit. Bij het hijsen van de bezoekersvlag neurie ik voorzichtig de Marseillaise, maar zo zacht dat niemand het kan horen...

Als we uiteindelijk toch maar ook twee nachten in de jachthaven gaan liggen om de boot te kunnen poetsen en water te tanken, kan ik natuurlijk ook makkelijk even een middagje met de meisjes naar het strand. We gaan maar even met Ripje (Ribje in mijn vorige blog werd door Pippa streng gecorrigeerd, want Ripje stond inderdaad voor Rikke, Imme, Pippa...). We komen aan op het drukke strand, trekken Ripje op het zand en gaan zwemmen. Als we daarna een plekje uitzoeken om onze handdoeken te leggen, horen we achter ons typisch Italiaans gejammer. Effe niet reageren en dan "excusez, est-ce que vous parlez Francais ?" Dat kon ze dus ook, maar alleen met een Corsicaans accent want ik snap er geen bal van. Het probleem is blijkbaar dat we te dicht bij haar zijn gaan zitten. Onzin want het hele strand ligt zo dicht op elkaar, en we nemen de zon niet weg voor haar dikke blote hangtieten. Rustig discussieren werkt niet. Ze schuift met opzet nog een stuk op zodat Pippa haar voeten in het gezicht krijgt en ze schopt een forse berg zand op onze handdoeken. Negeren denk ik (nog steeds met die Corsicaanse vlag in mijn achterhoofd). Ze staat op en komt met haar hangtieten in mijn nek verder klagen in haar eigen dialekt. Ik doe alsof ik het niet zie en hoor. Vervolgens probeer ik het maar eens in het Zittesj, maar vreemd genoeg werkt dat ook niet. Als ze maar niet ophoudt met haar drukke gedoe, geef ik haar mijn beste impersonatie van een opgehitste Italiaan, met handen en veel overdreven intonatie. De buren kunnen het wel waarderen. Werkt ook niet. Ze gaat foto's van ons maken en bellen met weet ik veel wie. We doen nog een tijdje net alsof we het goed naar onze zin hebben en kloppen dan opstandig onze zanderige handdoeken over haar uit en vertrekken met Ripje weer terug naar de Lamawaje.

We liggen hier aan de Cap Corse, en die is bekend om zijn prachtige wandelingen. Voor de afwisseling staan we dus de ochtend erna maar eens om 5 uur op zodat we het Sentier Douanier kunnen lopen, een wandeltocht langs de kust zoals die vroeger door de douaniers werd gelopen op zoek naar smokkelaars. 9 kilometer, en normaal gesproken in 3,5 uur te lopen zegt ons boekje. Dan weet je het al, als je voor 9 km zoveel tijd nodig hebt dan zal het wel niet recht toe recht aan zijn... Rugzakken mee, veel water en krachtvoer en hoppa op pad, in het donker over het strand. Net als we de eerste heuvel hebben getrotseerd komt de zon volgens planning op om 6:20. Je kunt er de klok mee gelijk zetten. Wat een schitterend mooie wandeling is dit. Azuurblauw water, felgroene heide, wit zand, grauwe rotsen, rood-oranje luchten, beschermde meeuwsoorten in een natuurreservaat, ruines van oude vuurtorens. De heuvels worden hoger en rotsachtiger, en de pauzes steeds frequenter. Het koelste deel van de dag, maar het zweet gutst om 7 uur al van onze hoofden en ruggen af. En elke keer bovenop de volgende heuvel is er weer een volgende in zicht, nog hoger. We moeten Pip op het zwaarste deel naar boven praten, ze valt van ellende met haar bezweette rug in het zand. Goede oefening voor de 40 km Swentibold Mars. Op het hoogste punt zitten we uitgebreid uit te rusten, genietend van het magnifieke uitzicht naar Isle Giraglia, afkoelend door de wind. Dan is het allemaal berg af, langs een verlaten baaitje waar Pip en ik naakt zwemmen vanaf de rotsen, over het laatste strand, naar een strandtent waar de drankjes koud zijn, maar de keuken nog niet open. Dan maar crepes in het dorpje. "En hoe komen we het beste terug naar Macinaggio" vraag ik aan de koekenbakker. "Met de veerboot" zegt hij. Om 12 uur gaat er een en dan de volgende om 3 uur. Het is tien voor twaalf en hij maakt geen enkele haast met de pannekoeken die we net hebben besteld. Gelukkig halen we het nog net en varen we met een stuk of 15 medepassagiers het piepkleine vissershaventje van Barcaggio uit. Na een half uur gaat het anker uit en worden de passagiers uitgenodigd om te gaan zwemmen :-) Pip en ik laten die kans niet schieten en springen in onze onderbroek overboord tussen de vissen die op het stokbrood van de kapitein afkomen.

Alles bij elkaar een speciale ervaring dat Corsica. Eenmaal terug aan boord douchen we op het achterdek en vallen in een diepe middagslaap. Later die middag komt de havenmeester melden dat naakt douchen op het achterdek hier verboden is, er zijn immers kleine kinderen in de buurt... En met de Corsicaanse vlag in ons achterhoofd knikken we netjes ja en amen.

All is well aboard the good ship Lamwaje!
Vessel Name: Lamawaje
Vessel Make/Model: Sweden Yachts 42
Hailing Port: Roompot, Netherlands
Crew: Sander, Michelle, Rikke, Imme & Pippa
About:
Zomer van 2008 met zijn vijfjes vertrokken uit Zeeland naar Bretagne, samen met de Bon Vivant. Voorjaar 2009 is de boot door Sander met Pom, Ben en Suus naar Noord Spanje gevaren. Zomer 2009 weer met zijn vijven en samen met de Bon Vivant de Portugese kust rondgevaren tot Vilamoura. [...]
Lamawaje's Photos - Main
13 Photos
Created 3 July 2014
20 Photos
Created 6 July 2013
36 Photos
Created 1 July 2013
Met Rik, Hans. Michel van Camden naar de Azoren
14 Photos
Created 14 June 2013
Seal Cove to Camden
27 Photos
Created 24 July 2012
Robinhood to Seal Cove
28 Photos
Created 20 July 2012
From Newport to Maine, part I
31 Photos
Created 10 July 2012
19 Photos
Created 13 August 2011
23 Photos
Created 25 July 2011
25 Photos
Created 10 October 2009
20 Photos
Created 3 October 2009
19 Photos
Created 30 August 2009
21 Photos
Created 22 August 2009
11 Photos
Created 14 August 2009
13 Photos
Created 24 June 2009
Trebeurden, 'Aberwrac'h, Camaret, Audierne, Port La Foret
19 Photos
Created 1 August 2008
Beaulieu River, Yarmouth, Alderney, Guernsey
21 Photos
Created 1 August 2008
Eastbourne, Chichester, Cowes, Hyth
16 Photos
Created 1 August 2008
Roompot, Kortgene, Blankenberge, Nieuwpoort, Calais, Dover, Londen
12 Photos
Created 11 July 2008
5 Photos
Created 2 July 2008
12 Photos
Created 2 July 2008