13/08/2011, Martha's Vineyard
In Newport waren we nog gezellig een avondje gaan eten aan de haven. Verderop aan de muur hangt een grote foto van de zeilboot "Puma's Il Mostro", de deelnemer aan de vorige Volvo Ocean Race. De meisjes gaan even met zijn drieën kijken. Een groep fitte en goed gebruinde mannen zit onder de foto. Een beer van een Amerikaan zegt "that's me there in the picture".... Rikke kijkt hem ongelovig aan en wijst op dezelfde foto en zegt "Yeaah, and that's me!". De meiden rennen giechelend weg. De mannen bulderen van het lachen. Later op de avond komt de grote Amerikaan ons melden dat we ons geen zorgen hoeven maken over onze dochter, die is niet op haar mondje gevallen. En, "by the way", hij was het dus echt op die foto...
Vanuit Newport varen we bij weinig wind naar Cuttyhunk, een eilandje vlak bij Martha's Vineyard. We twijfelen nog of we voor anker zullen gaan of gebruik zullen maken van een van de boeitjes (mooring-buoys) die door de lokale overheid zijn klaargelegd. In de Carieb lieten we dat soort boeitjes altijd links liggen omdat het nogal eens voorkomt dat die niet goed zijn verankerd; je kunt dat immers niet controleren. Hier in de USA mag je daar wel op rekenen en het voordeel is dan dat enkele typische risico's van ankeren zijn opgelost. Geen risico dat je eigen anker los laat, maar nog veel belangrijker, geen risico dat andere boten slecht ankeren en dus 's nachts tegen je boot aanknallen. En we hebben nu wel genoeg krassen op de boot... We kiezen dus voor een "mooring" en liggen met tientallen andere boten dicht op elkaar. We kunnen zo met elkaar praten. Het is net een volle camping. Best gezellig eigenlijk. Als de wind draait is er net genoeg ruimte tussen de boeien om te draaien. Maar goed, we liggen hier veilig. Dat is maar goed ook, want 's avonds naderen donkere luchten en harde regen gaat vergezeld van windstoten en snelle winddraaiingen. Verderop vechten boten met hun ankers en proberen alsnog een boeitje op te pikken. Das nu knap moeilijk bij deze wind. Beetje zoals die camping waar de buren vergeten zijn de scheerlijnen te zetten omdat het zo'n mooi weer was en de BBQ eerst moest worden aangemaakt.
Cuttyhunk heeft in de zomer 500 bewoners, in de winter slechts 25. Op een pleintje zo groot als een flinke tuin vinden we het gemeentehuis, de bibliotheek, de kerk en de school. De school heeft maar 1 klaslokaal, we mogen er even in. Afgelopen jaar waren er 4 leerlingen, komend jaar worden het er 2, een broer en zus van 11 en 9. Wordt gezellig op het schoolplein in de pauze. Een oude schuur doet dienst als winkeltje waar we jammer genoeg geen "ananas sap" vinden voor onze Pina Colada....(ook niet toen we naar "pine-apple juice" vroegen in plaats van "ananas sap").
In Cutty Hunk winnen we bij lokale zeilers informatie in over de beste havens van het eiland Martha's Vineyard. Zo komen we 's avonds in Vineyard Haven uit, waar we weer aan een "mooring" gaan en tevreden naar bed gaan, ook als er weer donkere luchten naderen. Dit keer liggen we wel goed vast, maar op een verkeerde plaats. Deze plek is volledig open naar het Noord Oosten, waar de wind en golven "meestal" niet vandaan komt. Behalve bij een naderend koufront. De wind neemt toe tot storm kracht en bij stromende regen bouwen zich korte hoge golven op waar we over op en neer rollen. In bed moet je je schrap zetten om er niet uit te vallen en de inhoud van kastjes rolt van de ene kant naar de andere. Geen oog dicht gedaan tot half 5 's ochtends. Gelukkig wordt niemand aan boord zeeziek. Dit extreme gerol hebben we eerder meegemaakt in Bretagne, Dominica en Barbuda, maar eigenlijk was het niet voor herhaling vatbaar. 's Morgens vertrekken we meteen om de ellende zo snel mogelijk te vergeten.
Amper een uur verder varen liggen we de volgende nacht perfect beschut in het gezellige haventje van Oak Bluff, eveneens op Martha's Vineyard. Op de kade komen we de Amerikanen tegen die ons hadden geadviseerd om naar Vineyard Haven te gaan. Die hadden de vorige nacht in de beschutting van Oak Bluff weinig gemerkt van het slechte weer. "Thank you very much!".
In de VS zijn er zeer scherpe regels en controles voor het schoon houden van het water. Je mag onder geen voorwaarde toiletwater overboord pompen. Dat mag in Nederland overigens ook niet, alleen houdt vrijwel niemand zich eraan, mede omdat de controles ontbreken. Hier zie je in elke haven boten bezig met het leegpompen van de vuilwatertanks. Gevolg is dan ook dat het water in de binnenhaven van Oak Bluffs mooi helder is. De meisjes maken van 4 stootwillen een vlotje en ik trek ze met het bijbootje door de haven, tot vermaak van de andere boten. De meisjes zwaaien uitbundig naar iedereen die ze tegenkomen.
|
Comments [3]
08/08/2011, Cutty Hunk
Als we afscheid hebben genomen van Christiaan en zijn gezin, varen we verder de Long Island Sound in. Op aanraden van Christiaan varen we de Connecticut River op naar Essex, een oud walvisvaardersdorp waar kolonisten eind 17e eeuw al op walvissen jaagden. De houten huisjes uit die tijd zijn netjes onderhouden, dus het doet onamerikaans aan. Heerlijk gegeten in de Greswold Inn.
Vervolgens naar Block Island, een mooi vakantie-eilandje zo'n 20 mijl voor de kust van Newport. Heeft wel wat van Volendam weg, met eettentjes die gericht zijn op het uitmelken van toeristen. Alleen komen die niet in bussen, maar met veerboten van het vasteland.
We gaan door naar Newport, het zeilmekka van de VS. Dit was jarenlang thuis voor de oudste sportprijs ter wereld, de America's Cup. De haven ligt vol met de prachtigste exemplaren van oude "J-class" en "12 meter" zeiljachten die ooit werden gebouwd door Amerika's rijkste industrielen, zoals Cornelius Vanderbilt en Ted Turner. De hele stad ademt "America's Cup", de hoofdstraat heet zelfs "America's Cup Avenue".
Als we een avond rondwandelen lopen we de foto galerie van Onne van der Wal binnen. Hij was een van de bemanningsleden van de Flyer II van Connie van Rietschoten in de Whitbread Race van 1981. Die laatste hebben we twee jaar geleden in Portugal opgezocht en sindsdien zijn de meisjes ook 'Flyer-fans" (ik ben dat al sinds 1977...). We gaan op zoek naar foto's van de Flyer. Die vinden we uiteindelijk alleen in het kantoortje van Onne die het leuk vindt weer eens Nederlands te kunnen praten. Hij vertelt in geuren en kleuren hoe hij als jongen zijn best deed om geselecteerd te worden voor de bemanning van de Flyer. Toen dat uiteindelijk lukte nam hij, zonder enige ervaring met fotografie, ook af en toe eens een camera ter hand om foto's te maken tijdens de Whitbread Race. Die hobby is een beetje uit de hand gelopen. Onne is nu een van 's werelds beroemdste maritieme fotografen, woont daarvoor in Newport en heeft er een prachtige galerie waar door hem gesigneerde foto's van hand tot hand gaan voor duizenden dollars. We zullen elkaar weer zien op de Whitbread reunie in Alicante in November.
We huren hier een auto om Oma op te halen van het vliegveld van Boston. Ze komt een dikke week meezeilen. De eerste dag dat ze er is regent het vrijwel de hele dag.... Tussen de buien door lopen we naar "The Breakers", het vakantiehuis van Cornelius VanderBilt, gebouwd in 1896, met 70 kamers en geweldig uitzicht over zee. Een paleis met pracht en praal zoals je die ook op Versailles kan verwachten (en elders in de US waarschijnlijk nergens). Grootheidswaanzin van de baas van (o.a.) de New York Railroads.
De volgende ochtend springen we van de boot in het water om wakker te worden. Eenmaal in het water is de lol er snel vanaf. Op de zijkant van de boot zie ik twee diepe krassen. Waarschijnlijk de dag ervoor veroorzaakt door een zeilboot toen wij aan de wal waren. Niet gezien toen we zelf in het donker aan boord kwamen, maar nu des te beter zichtbaar. Balen. Dat wordt een flinke reparatie komende winter, en waarschijnlijk zal het altijd zichtbaar blijven. Balen, balen. Je zal nu met een boot ook nooit eens een periode kunnen zeilen zonder dat er iets kapot of beschadigd is......
De sfeer wordt later op de dag beter als we een mooie Bluefish vangen die we 's avonds voor anker bij het eilandje Cuttyhunk op de BBQ gooien.
|
03/08/2011, Long Island Sound
Die Hell's Gate viel wel mee. Amerikanen zijn nogal goed in overdrijven. Er stond wel wat stroom en het water was een beetje onrustig, maar niks dat ook maar in de buurt komt van alles wat ons werd voorspeld in de "navigation pilot". We hadden wel vol de stroom mee en dus maar net tijd genoeg om foto's te maken van de Brooklyn Bridge en het gebouw van de VN.
's Avonds gaan we voor anker in Oyster Bay. De volgende ochtend nemen we het bijbootje naar de kant waar we worden opgewacht door een overijverige politie agent die alle mogelijkheden aangrijpt om ons het leven zuur te maken. Geen Amerikaans registratienummer op de rubberboot; te hard gevaren, geen zwemvesten aan in het bijbootje, niet vooraf gemeld dat we hier zouden gaan landen, etc. etc. Zo'n Nederlands rijbewijs als identificatie vond hij ook maar vreemd. Hij sloeg zo'n arrogante toon aan dat ik er maar voor koos om geen enkel tegengas te geven. Op Amerikaanse vliegvelden ben ik dit soort ambtenaren vaak genoeg tegengekomen. Vakidioten. Elk weerwoord leidt dan tot verdere escalatie. Inmiddels stonden er 6 lokale mensen zich op kleine afstand zorgen te maken hoe de toeristen weer het dorp werden uitgejaagd. Uiteindelijk gaf de agent ons dan maar mijn rijbewijs terug met een serie waarschuwingen erbij. In de veronderstelling dat wij nu alsnog onze dollars in zijn dorp zouden gaan uitgeven liet hij ons gaan. Maar we zijn hier blijkbaar niet welkom. Ik riep de meisjes terug om weer te vertrekken, terug naar onze boot. Dat was ook weer niet goed: " Do you hold something against me personally ?" "You will not go back in that boat without lifevests!!!" Maar het was al te laat. Ik had de motor gestart en we voeren weg alsof we hem niet hoorden. Ik zag hem naar zijn riem grijpen om iets te pakken....De telefoon om zijn collega´s op het water te bellen......
Binnen een minuut nadat we weer aan boord waren kwam er een grote politieboot langszij. Een van hen kwam aan boord voor een inspectie van documenten, paspoorten etc. Vriendelijke man dit keer. Alle papieren in orde natuurlijk. Vlak voor zijn vertrek zei hij "you´re more than welcome to stay here as long as you like". Ik kon het niet laten om hem te melden dat we onmiddellijk zouden vertrekken. Op zoek naar een plaats waar we wel welkom zijn.
Die plaats vonden we een paar uur later. Aan de overkant van Long Island Sound gaan we voor anker bij de Noroton Yacht Club. Hier woont Christiaan met zijn gezin vlakbij. Hij voer in 1989/1990 ook de Whitbread Race. Zijn vrouw en hij werken allebei voor Europese banken in New York. Hun kinderen zijn fanatieke wedstrijdzeilers in de Optimist, dus het klikt meteen goed met die van ons. We krijgen een dag een auto mee om de prachtige omgeving te verkennen. Hier wonen de bankiers van New York in prachtige huizen in bossen en aan het water. De volgende avond eten we gezellig op het terras van hun oergezellige huis in het bos. De kans lijkt me klein dat die ooit nog in Nederland kunnen wennen.
|
30/07/2011, New York
Onvermijdelijk was dat we ons een keer zouden aansluiten in de rij met toeristen op weg naar de 86e verdieping van het Empire State Building (dat zich nu profileert als hoogste gebouw van New York...de een zijn dood...). Voor je boven bent moet je door een doolhof van veiligheidsinspecties, kaartjesverkopers, souvenir shops, tentoonstellingen, kaartjescontroleurs, liften, trappen, nog meer kaartjescontroleurs, nog meer souvenir shops, en nog meer kaartjescontroleurs. En dan ben je eindelijk boven en kijken de meisjes tegen een 1,5 meter hoge muur aan, met een 3 meter hoog hek erop. Optillen is ten strengste verboden, je zou eens per ongeluk over dat hek van 4,5 meter kunnen vallen nietwaar ? Gelukkig is verderop de muur speciaal voor kinderen verlaagd en daar genieten we van het uitzicht. We zien de boot in Jersey City net niet liggen.
Ook onvermijdelijk was dat ik een keer zou uitkomen bij de Starbucks met Caffee Latte, iPad, Wifi en twee kleurende kinderen, terwijl Mich met Rikke ging winkelen op Fifth Avenue. Heerlijk NRC'tje lezen terwijl Mich op jats ging zonder een verveelde echtgenoot in het kielzog.
Niet onvermijdelijk, maar wel voorspelbaar was dat we een keer de metro zouden nemen naar het verre Noorden van New York, 166 Street, naar de Bronx Bombers oftewel New York Yankees. Ze spelen vandaag tegen de Baltimore Orioles en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Immers, dit is het beste Baseball Team ter wereld, al 27 keer wereldkampioen, de laatste keer in 2009. Het nieuwe stadion is pas 4 jaar oud en heeft ruim 1,5 miljard dollar gekost (hoeveel kostte het stadion van Fortuna ook alweer ?). Net als vorige week in de Radio City Music Hall is het bezoek aan het stadion al de helft van de lol. 50.000 fans, een LED scherm van 40x20 meter, enorme lichtshow, harde muziek.....en stromende regen. De "ballgame" wordt uitgesteld en de New Yorkers gaan rustig samen een grote hamburger, dikke hotdog, vette frieten en pizza wegspoelen met een Bud Light... Morgen weer balansdag. Als de regen is gestopt beginnen de "Innings", maar de Bombers bakken er niks van vandaag, ze verliezen met 4-2. Om middernacht gaan we met duizenden New Yorkers per metro terug naar huis. Om half 2 's nachts gaan we eerst douchen om het plakkerige zweet weg te spoelen. Dan naar bed terwijl de airco zijn best doet om de temperatuur in de boot terug te brengen van 30 graden naar een "slaapbaar" niveau.
We zijn even klaar met New York. Nog lang niet alles gezien maar moe in benen, rug en hoofd. Pippa vraagt sinds enkele dagen 's morgens al "Papa gaan we vandaag weer net zover lopen als gisteren ?" Zeuren zal ze niet, maar de boodschap is duidelijk. We hebben deze week 5 lange wandel/slenter tochten gemaakt. We gaan verder vanmiddag. Onder de "Brooklyn Bridge", langs het gebouw van de United Nations en door Hell's Gate (waar vloed uit New York Harbour en vloed uit de Long Island Sound elkaar midden in New York tegenkomen). We gaan de Long Island Sound in, waar we hopelijk weer kunnen zwemmen voor het eerst sinds we vorig jaar in Cape Canaveral in de US zijn aangekomen.
Maar dat we nog een keer terugwillen naar The Big Apple, ook dat is onvermijdelijk.
|
28/07/2011, Ground Zero
De tweede dag gaan we naar Ground Zero waar de bouw van de nieuwe WTC toren "Liberty One" al op de helft is (van de 104 verdiepingen). Ook de twee gigantische "fontijnen" op de exacte plaats van de Twin Towers zijn al zichtbaar. De bedoeling is om de slachtoffers te eren door twee diep gaten, een "leegte" van exact de afmetingen van de torens, met de namen van alle slachtoffers gegraveerd op de randen.
Een echt "museum" is nog in aanbouw. In de tussentijd kun je wel een gebouwtje bezoeken dat door nabestaanden is ingericht, met foto's en filmpjes. Meest indrukwekkend is de muur met familiefoto's van de slachtoffers, waarop nabestaanden een persoonlijke boodschap of een attribuut hebben achtergelaten. Een golfbal, tekening, cadeautje etc. Zo wordt het wel heel persoonlijk...
Elke dag New York is toch wel wat zwaar voor de kids, je loopt wat af ook al maken we veel gebruik van de metro. Dus we lassen een dagje pauze in en blijven een dagje in Jersey City, net tegenover Ground Zero. De kade is hier in een mooi wandelpad omgetoverd en je hebt geweldig uitzicht over heel Manhattan. Ongelofelijk als je bedenkt dat die Twin Towers nog eens eens zo hoog waren dan alles wat er nu staat. Ongelofelijk eigenlijk ook dat de andere torens van het WTC er wel nog staan. Die twee zijn dus echt recht naar beneden in elkaar gezakt. Op de kade van Jersey City ligt een paar meter geheel verwrongen constructiestaal (van een paar centimeter dik) van een van de torens, volgeplakt met herinneringen aan slachtoffers.
Hoewel het dagelijks leven hier weer zijn gangetje gaat, zal elke plek met uitzicht op Manhattan toch eeuwig blijven herinneren aan die dag dat een stel religieuze extremisten het nodig vond om duizenden onschuldigen te vermoorden. Valt niet mee om uit te leggen aan de kinderen dat elke vorm van religieus extremisme even gevaarlijk is, en dat de rollen een paar honderd jaar geleden nog omgekeerd waren.
Tussen de middag lunchen we op typisch New Yorkse manier. We laden een plastic bakje vol met gerechten van een gigantisch koud en warm buffet met vele tientallen soorten salade, fruit, vlees, Chinees, Indisch, Italiaans en nog veel meer. En we betalen per "ounce".
Woensdag gaan we wel weer naar The Big Apple. We bezoeken Greenwich Village, Soho en The Meat Packing District. Om af te koelen rennen de kinderen in Central Park in hun onderbroek door fontijnen en sproeiers. En op speciaal verzoek van Imme gaan we een grote hamburger eten in de grootste McDonalds op Times Square. 's Avonds bezoeken we de Lion King. Pippa was een beetje bang toen een nep olifant door het gangpad kwam waggelen. Geweldige musical, al 15 jaar elke avond uitverkocht en na afloop een donderende staande ovatie. Life in The Big Apple is good.
|
25/07/2011, New York
New York. We zijn er! Toch stiekum een van de hoofddoelen van deze reis, om een keer zelf New York in te varen. Een droom komt uit. Al vanaf 20 mijl afstand zie je de wolkenkrabbers, pas uren later het Vrijheidsbeeld. Het is zaterdag en dus lekker rustig in de Hudson en East Rivers. Rustig genoeg om Mich met de camera in het bijbootje (zonder motor...) achter te laten voor wat foto's van de Lamawaje bij het Statue of Liberty. Mich is er niet heel happig op maar die foto wil ze toch echt graag maken, dus... Als we een tweede keer bij haar wegvaren en op het Vrijheidsbeeld afvaren, hoor ik in de verte een luide scheepshoorn...Oei. Snel weer overstag, op volle snelheid langs het bootje, landvast opvangen, vastmaken en op volle snelheid verder, uit het vaarwater van dat werkschip. En dan ook nog flinke discussie aan boord omdat ik niet goed genoeg tussen Mich en het Vrijheidsbeeld voer. Foto mislukt. Gelukkig zat er in de eerste serie wel wat bruikbaars.
We varen langs Ground Zero en zijn verbaasd hoe ver ze al zijn met die nieuwe wolkenkrabber. Het is nu al een van de hoogste gebouwen van het Financial District. De skyline van Manhattan is indrukwekkend, en de gedachte aan 9/11 laat maar niet los. Ongelofelijk wat deze stad heeft meegemaakt. Bovendien stonden de torens van het WTC er nog toen ik de laatste keer in in NY was, sterker nog, ik moest er toen in zijn omdat een van onze klanten daar zijn kantoor had (die overigens 3 maanden voor 9/11 zijn verhuisd...). De skyline is eigenlijk niet meer goed herkenbaar, zo dominant waren die twee torens. Ook de meisjes zijn onder de indruk van het verhaal. Pippa vindt dat we Osama Bin Laden voor straf maar in de bijkeuken moeten zetten. Te laat.
We leggen aan in Newport Marina, aan de overkant van Manhattan, in New Jersey. Hier moest ik in 1989 zijn om de 80 voeter "Atlantic Privateer" op te halen voor de oversteek naar Manchester, ter voorbereiding op de Whitbread Round The World Race 89/90. Alleen had niemand me erbij gezegd dat het Newport, New Jersey moest zijn en dus vloog ik naar Newport, Road Island, het zeilmekka van de VS. Daar aangekomen kon ik de boot nergens vinden en moest alsnog met de bus naar hier. Aan boord kwam ik Christiaan Brakman tegen met wie ik enkele dagen New York kon verkennen voordat we vertrokken. Nu, 22 jaar later heb ik hem weer gebeld. Hij woont en werkt inmiddels hier en we gaan hem volgende week thuis opzoeken. Weer een cirkel rond.
Vanuit Newport Marina kun je met de metro naar New York dat net een zware hittegolf achter de rug heeft met temperaturen tot 45 graden celsius. De hitte is in de gangen van de metro nog goed te voelen. We lopen langs het Empire State Building en kijken onze ogen uit op Times Square waar we lunchen in het Hard Rock Cafe. En als we 's avonds langs de Radio City Music Hall komen, kopen we kaartjes voor de nieuwe show Zarkana van Cirque du Soleil. Wat een geweldig gebouw. Grootste overdekte concertzaal ter wereld, je kijkt je ogen uit. En de show is fenomenaal. Je weet niet waar je moet kijken., zoveel gebeurt er op het podium.
We zijn nog lang niet uitgekeken op New York, dus, we blijven nog even!
|
