LAMAWAJE

Voor wie de tijd neemt, staat de wind altijd gunstig.....

02 December 2017 | Sittard
11 September 2017 | Kasteeltje Hattem
18 August 2017 | Ostia
10 August 2017 | Lipari
01 August 2017 | Stromboli / Lipari
28 July 2017 | Capri/ Salerno
22 July 2017 | Ponza / Ischia
19 July 2017 | Palmarola
15 July 2017 | Sittard
22 August 2016 | Tyrrhenian Sea
14 August 2016 | Cala di Palu
08 August 2016 | Macinaggio
05 August 2016 | Macinaggio
02 August 2016 | Marina di Campo
30 July 2016 | Giglio Porto
12 August 2015 | Porto Vecchio
07 August 2015 | Cala Santa Maria
31 July 2015 | Palau
28 July 2015 | Porto Palma, Caprera
26 July 2015 | Castelsardo, Sardinie

De enige echte Woeste Wobbe

02 December 2017 | Sittard
Sander
Ach, altijd maar die verhalen over Lamawaje hier, Lamawaje daar. Nee, de enige echte Woeste Wobbe, daar moeten we het hoognodig eens over hebben! Niet die Vollenhovense Bol Woeste Wobbe waarmee ik als klein jongetje met mijn ouders op vakantie ging. Ook niet de Lemsteraak Woeste Wobbe waarmee ik zelf leerde zeilen op het IJsselmeer en de Waddenzee toen ik een tiener was. En ook niet de Opstomer Woeste Wobbe waarmee we op vakantie mochten naar Sail Amsterdam toen Rikke net geboren was. Nee, dit keer moeten we het eens hebben over de enige echte Woeste Wobbe waar al die prachtige boten naar zijn vernoemd.

Langs hoeveel bruggen en sluizen zijn we vroeger in Friesland niet gevaren waarbij de brug- of sluiswachter de naam van de boot las en dan begon te wijzen naar de kapitein, met de vraag “Woeste Wobbe?”, waarop de kapitein breed lachend naar de enige echte Woeste Wobbe wees, op het voordek.

Vollenhovense Bollen en Lemsteraken zijn platbodems die vaak namen hebben als Jonge Rijn, Grutte Pier, Wylde Wytze, Lytse Lys en daar paste Woeste Wobbe natuurlijk perfect bij, vooral als de kapiteinsvrouw met haar meisjesnaam Wobbe heet. Vandaar dus. Ik vond het bovendien een hele verbetering na de vorige bootnaam “Pamaro” (pa, ma en het rotjong…).

Die enige echte Woeste Wobbe had van huis uit geen enkele ‘ervaaring’. Ze is bovendien van opleiding een taalkundig perfectioniste dus ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor ik een correctie krijg op de vorige zin. Maar ze wil altijd alles zelf leren en was dan ook de eerste en enige aan boord die een vaarbewijs haalde en later zelfs het KNWV certificaat Kustnavigatie. Ook de marifoonlicentie stond op naam van de enige echte Woeste Wobbe. “Sluis Enkhuizen, sluis Enkhuizen, dit is Woeste Wobbe! Wanneer mogen we invaren?!” We hebben nooit lang hoeven wachten.

De enige echte Woeste Wobbe was niet altijd even blij met de corvee werkzaamheden door de bemanning. Na het afdrogen bleek er regelmatig nog een klein koffielepeltje onder in het afdruiprek verstopt te zitten als wij dat overboord lieten uitlekken. Floep, daar ging er weer een de plomp in. Totdat er uiteindelijk nog maar één lepeltje over was waar we om en om de koffie mee moesten roeren. Dat ging enkele dagen goed en toen op een dag… Ach ja, koffie kun je ook met een eetlepel roeren.

Hoewel ze dus geen ‘ervaaring’ had, zat het grote water wel een beetje in de genen. In haar ouderlijk huis in Heerlen prijkte een schilderij van de haven van Rotterdam want daar was op 6 februari 1897 haar vader geboren, zeg maar de enige échte echte Woeste Wobbe. En 70 jaar en 1 dag later werd in die havenstad ook haar zoon geboren. In 1990 stond ze dan ook trots op de kade toen haar zoon als bemanningslid van Dirk Nauta's “Equity & Law II” terugkwam van de Whitbread Round The World Race.

Toen wij in 2009/2010 met de Lamawaje een “Rondje Atlantic” gingen zeilen was het de enige echte Woeste Wobbe die liefst als verstekeling de hele reis was meegegaan. Ze voer uiteindelijk grote stukken van de Intracoastal Waterways aan de Amerikaanse Oostkust met ons mee, van Wilmington langs Norfolk, door de Chesapeake Bay tot bij Washington. Ze had dan ook veel gemiste knuffeltijd met de kleinkinderen in te halen. En die vonden het natuurlijk heerlijk om weer eens uitgebreid met Oma te kunnen Uno’en, puzzelen of patiencen.

Maar nu komt het. De enige echte Woeste Wobbe is in het echt helemaal zo woest niet. Sterker nog, de enige echte Woeste Wobbe blinkt uit in zorgzaamheid. Allereerst voor haar gezin natuurlijk, waarvoor haar niks te veel is. Maar in niet mindere mate voor anderen in haar omgeving. Of het nou haar eigen ouders, broers of zussen betrof, of haar schoonfamilie, mensen via de Zonnebloem, of zomaar mensen in haar omgeving. Mensen die om welke reden dan ook verlegen zitten om aandacht of verzorging. De enige echte Woeste Wobbe zoekt hen steeds weer op.

Eigenlijk moet die boot ter gelegenheid van haar 80e verjaardag op 3 december maar omgedoopt worden tot Lieve Wobbe. Maar ja, dan moeten we weer langer wachten bij de sluis…



Oude Familie Vriend

11 September 2017 | Kasteeltje Hattem
Sander
Dit is alweer mijn 241e blog sinds 2009 over de avonturen van de familie Geelen aan boord van de Lamawaje. Maar wat ik jullie nog nooit heb verteld is dat we de besmetting met het zeilvirus te danken hebben aan een oude familievriend. Deze oude familievriend was er namelijk al bij toen ik op 6 jarige leeftijd mijn eerste zeilbootje kreeg, een houten Optimistje. Op de provinciale weg van Roermond naar Sittard ter hoogte van de huidige Nedcar vloog het bootje bij een windvlaag van de imperiaal af, zo de straat op. Bootje in stukken en ik in tranen. Gelukkig had hij twee rechterhanden (hij was naar eigen zeggen immers fietsenmaker van beroep) en in de loop van de daaropvolgende weken werd het bootje vakkundig gerepareerd, geschuurd en in de blanke lak gezet. Het werd het mooiste Optimistje in Roermond en is dat nog heel lang gebleven.

Hij was erbij toen ik op mijn 12e vond dat ik toe was aan een sneller bootje. Bij Hans Peulen in Neer lag een prachtige donkerrode 470. Ik had nog ‘net niet’ genoeg spaarcentjes, maar hij was zo vriendelijk om het verschil bij te leggen (of eigenlijk andersom).

Hij was het ook die me stimuleerde om in Friesland op zeilkamp te gaan waar ik van alles leerde wat hij zelf nooit had geleerd. Op de Lemsteraak de ‘Woeste Wobbe’ droeg hij steeds meer verantwoordelijkheid aan mij over. Ik zat nog op de middelbare school toen ik als 'kapitein' van de ‘Woeste Wobbe’ met vrienden op zeilvakantie mocht naar Friesland en het IJsselmeer. Daar waar we eerder vaak samen hadden genoten van het Skûtsjesilen. Hij zwaaide ons uit en verwelkomde ons later weer terug in de haven van Roermond. Delegeren, daar was hij goed in.

Begin jaren 80 ging hij zeezeilen van Bretagne naar Zuid Engeland om de start te zien van een grote zeilwedstrijd. Door storm onderweg liepen ze vertraging op en kwamen niet verder dan Jersey en Guernsey. Bijna 10 jaar later zagen we samen alsnog de start van de Whitbread Round The World Race van 1985/1986 in Portsmouth en nog 5 jaar later was hij apetrots aanwezig bij de finish van de Whitbread Race 1989/1990 in Southampton.

Toen ik hem rond 2007 vertelde dat ik van plan was om het bedrijf 8 maanden aan het management team over te laten om met mijn gezin een ‘rondje Atlantic’ te gaan varen was hij aanvankelijk ‘niet erg enthousiast’, om het maar even voorzichtig uit te drukken. Delegeren OK, maar dit... Gelukkig liep het allemaal goed af en waren we tijdens onze zeilreis een prachtige week samen op Antigua. Maar de besmetting met ‘zijn’ zeilvirus begon in zijn ogen wel heel extreme gevolgen te krijgen.

Maar toch, toen onze kinderen spaarcentjes tekort kwamen om hun eerste Optimistje of Splash te kopen schoot hij ze weer te hulp, net als hij 35 jaar eerder bij mij had gedaan. Ze hebben het zeilen mede daardoor van jongs af aan met de paplepel ingegoten gekregen. Aan boord van de Lamawaje starten Rikke, Imme en Pippa tegenwoordig al zelf de motor, halen het anker op, hijsen de zeilen en zetten koers naar een nieuwe bestemming over de horizon. En zo gaat het zeilvirus weer over op een nieuwe generatie.

Behalve met het zeilvirus heeft hij ons gelukkig met nog veel meer besmet. Gezond boerenverstand. Ondernemerschap. Nieuwsgierigheid. Twee rechtse handen. Perfectionisme. Liefde voor de natuur.

Deze week is onze ‘oude familievriend’ 80 geworden.
Oud? Ja!
Familie? Zeker!
Vriend? Meer dan ooit!

Pap, proficiat en ik hoop dat we nog lang samen mooie avonturen mogen beleven.

Rare jongens die Romeinen

18 August 2017 | Ostia
Sander
Bij het eilandje Ponza zijn we 4 dagen voor anker blijven liggen tot de harde wind en bijbehorende golven weer weg waren. Er zijn vervelender plekken om verwaaid te liggen. Ponza was meteen in de eerste week van deze reis een hoogtepunt en nu op de terugreis naar Ostia/Fiumicino is dat weer zo. Kleurrijk, gezellig, heerlijk eten (het kan niet vaak genoeg gezegd worden hier in Italië) en vrijwel geen toeristen van buiten Italië.

Het ankeren hier is wel weer een hoofdstuk apart. Ten eerst ging de harde wind gepaard met flinke winddraaiingen en dat is achter een anker altijd een uitdaging. Een tweemaster uit het midden van de 20e eeuw was met dito schipper de baai binnen komen varen voordat de wind aantrok, liet achteloos zijn anker zakken met veel te weinig ketting. Motor uit, klaar. Aperitivo. Wij hadden afgesproken om die middag samen een ijsje te gaan eten aan de wal, maar ik vertrouwde het niet en bleef alleen aan boord. Het duurde niet lang of ik zag de nieuwe buurman achteruit schuiven tot hij bijna tegen een andere boot aandreef. Die stond al klaar met de stootwillen om schade te beperken. De Romein haalde zijn anker op en besloot om het recht boven dat van ons weer opnieuw uit te werpen, onder luid protest van ondergetekende. Toen hij eenmaal door had dat hij door de wind weer tegen ons aan zou komen, gaf hij vol gas zonder zijn anker eerst op te halen. Als een ploeg ging zijn anker door het zand en onder de ankerkettingen van andere boten, waaronder die van ons. Gelukkig liep het goed af, ons anker hield en hij blies de aftocht. Rare jongens die Romeinen.

Hoogtepunt van Ponza was een dagje duiken met Andrea en Daniela van Ponza Diving. Met Pippa's net behaalde duikbrevet konden we met zijn vieren dezelfde duiken gaan maken. Mich mocht mee op de 'duikboot' als snorkelend toeschouwer. Geen straf want die boot had beneden alle duikuitrusting voor de 24 duikers die mee naar buiten gingen en boven een heerlijk zonnedek met schaduwzeiltjes. En dit was geen gewone duikexpeditie, maar eentje inclusief catering. Al meteen 's morgens stond het ontbijt klaar, met gemberthee tegen zeeziekte... Tussen de duiken door werden hapjes geserveerd en na afloop gingen we ergens voor anker om te zwemmen met aansluitend heerlijke pasta, salade, chocolade cake, Italiaanse koffie en limoncello.

Onder water was het ook spectaculair met tunnels en grotten. Maar wederom waren we toch ook een beetje teleurgesteld. Hier en daar nog wat levend koraal en bij hoge uitzondering een grote vis. Op zich niet vreemd, want de Middellandse Zee is ver leeg gevist. 50% van alle grote vissoorten die er nu nog zijn, wordt al met uitsterven bedreigd. Er zijn hier geen quota's en er is geen enkele vorm van controle. De vissers hier gaan door tot er niks meer over is. Wij zijn zelf twee jaar geleden gestopt met vissen omdat de kans te groot is dat je een bedreigde vissoort aan de haak krijgt. Hoe kunnen we een bijdrage leveren aan het behoud van de bedreigde vissoorten ? Niet meer eten. We spreken toch ook schande van de vraag naar ivoor uit China waar de olifanten in Afrika door worden bedreigd ? Dus ik stop nu met eten van grote vissen als tonijn, zwaardvis etc. En thuis moet het vanaf nu MSC- of ASC- gecertificeerd zijn, dan weet je dat je te maken hebt met duurzaam gevangen of gekweekte vis.

Terug in Ostia/Fiumicino zeilen we nog een dagje met vrienden uit Born die toevallig in de buurt op vakantie zijn. En dan beginnen we met aftuigen, poetsen, drogen, opruimen, wassen. De boot laten we achter bij Claudio en Mirko van de Netter-werf voor de reparatie van de schade die we onderweg in Capri hebben opgelopen.
Morgenavond weer met de nachttrein terug naar Keulen.

Volgend jaar vaart Lamawaje de laars van Italië om naar Kroatië.

All is well onboard the good ship Lamawaje!

Hittegolf

10 August 2017 | Lipari
Sander
Voordat we eerder dit jaar plannen maakten om deze zomer naar Zuid Italië en Sicilië te varen had ik nog aan Roel van de Bon Vivant gevraagd of het daar niet te heet was. Toen wij in 2009 bij Portugal rechtdoor gingen naar Marokko en de Canarische eilanden en de Atlantische Oceaan over, gingen zij linksaf door de straat van Gibraltar en in etappes uiteindelijk naar Kroatië, Griekenland en Turkije. Zuid Italië hadden ze dus al lang achter zich. Zij hadden geen last gehad van de hitte. "Overdag vaak het water in en 's nachts koelt het voldoende af". Natuurlijk had ik kunnen weten dat niet elke zomer hetzelfde is, zelfs niet in de Middellandse Zee, maar een hittegolf van deze omvang had ik niet echt verwacht. De eerste dagen vanuit Rome ging het nog en eenmaal in de eilanden Palmarolla en Ponza gingen er nog een paar graden vanaf. Maar tegen de tijd dat we eenmaal in de buurt van Napels kwamen begon heel Italië te zuchten onder een flinke hittegolf. In Rome gingen zelfs de fonteinen uit om water te besparen. De vooruitzichten waren dat het tot rond de 40 graden zou oplopen, in het binnenland zelfs hoger, dus we moesten ons plan aanpassen. In plaats van enkele havens in Sicilië aan te doen en van daaruit het binnenland te bezoeken, besloten we om in de Eolische eilanden ten noorden van Sicilië te blijven. Hopelijk net een paar graden koeler. Volgens weersberichten bleef de temperatuur daar 'steken' op 35 - 36 graden. 's Avonds 'koelt het dan af' tot een graad of 30-31 en met een beetje geluk 's nachts tot 28-29 graden. Voordat de boot van binnen dan ook is 'afgekoeld', dat duurt even...

De dag begint als je 's morgens nat van het zweet wakker wordt met het gevoel alsof iemand de oven net nog een tandje warmer heeft gezet. Uitslapen is er niet bij, iedereen vlucht vanzelf naar buiten waar zonnezeiltjes boven de kuip een beetje beschutting bieden tegen de brandende zon terwijl er hopelijk iets van wind onderdoor komt. Dat blijkt maar al te vaak een hete föhn te zijn. Zo snel mogelijk het water in dat inmiddels ook is opgewarmd tot tegen de 30 graden. Daarvan koel je wel af, maar dat komt doordat water een hogere warmtecapaciteit dan lucht heeft dus meer warmte van je lichaam kan afvoeren (hoofdstuk 2 Open Water Diver; net voor de 3e keer doorgenomen, nu met Pippa). Vervolgens kun je de rest van de dag weinig doen behalve boekje lezen, eten, bijslapen, zwemmen. Klinkt niet verkeerd maar na een paar dagen wordt het saai. Geen haar op je hoofd dat eraan denkt om ook maar iets actiefs te gaan doen voordat de zon weg is en dat is hier in Zuid Europa gelukkig wel wat eerder dan bij ons. En dan...komt Italië tot leven.. Straatjes fleuren op, winkels gaan open, iedereen gaat een eindje wandelen en eindigt op een terrasje voor een aperitivo met olijven en brusKetta. Pas vanaf negen uur gaan de eerste lokalen aan tafel (als veel toeristen alweer weg zijn) en tot laat in de avond wordt op straat gegeten, gedronken en gelachen.

Tijd voor plan B. Op Lipari komen Rikke, Imme, Pippa en ik de dagen redelijk door met duiken. Pippa haalt haar Padi Open Water Diver certificaat terwijl Rikke, Imme en ik prachtige duiken maken in het kraakheldere water. Vooral de laatste duik blijft ons bij. Met zijn vieren met de 'duikboot' naar een hoge uitstekende rots ten westen van Lipari. Oma en Mich gaan mee en zwemmen en snorkelen voor de verkoeling boven ons als wij al vrolijk zwaaiend afzakken richting een mooi 3D landschap met barracuda's, groupers, tonijnen en duizenden kleinere visjes. Na drie dagen duiken besluiten we om Lamawaje een paar dagen achter te laten in de haven en met de veerboot (met airco) naar Palermo te gaan waar we een hotelletje boeken (met airco) om Oma Ans met een bus (met airco) naar het vliegveld (met airco) te brengen. In de avonduren verkennen we Palermo, de 2700 jaar oude ultieme smeltkroes van culturen. Maar Palermo in Augustus is voor de toeristen. De Sicilianen zijn gevlucht, de bergen in of naar de kust. Theaters zijn de hele maand gesloten.

Na 3 nachten koele nachtrust en vele uren hangen op de hotelkamer nemen we de veerboot met airco terug naar Lamawaje zonder airco. Boodschappen doen, water tanken en snel weg. We ankeren die avond met 3 andere bootjes onder hoge rotsen in een prachtige baai tegenover het eiland Vulcano. Prachtige zonsondergang, gevolgd door mooie opkomst van de maan. Maar binnen in de boot is het niet uit te houden. De hitte van na 3 dagen in de haven van Lipari is er niet zo snel uit te krijgen. We slapen die nacht allemaal aan dek onder de sterrenhemel. Pippa in de hangmat, Mich, Rikke en Imme in de kuip en ik in het gangboord. Regelmatig even wakker door een passerende veerboot of een houten kont en dan effe kort genieten van de doodse stilte, de spiegelvlakke zee, majestueuze rotspartijen en de feeërieke verlichting door de volle maan. En dan weer omdraaien en verder slapen.

´s Morgens vroeg wakker door de zonsopkomst en meteen ´puur natuur´ het water in. Rikke, Pippa en ik doen de schoenen in een waterdichte zak en snorkelen naar de kant om een stuk de berg op te klimmen. Flippers uit, schoenen aan. Gelukkig is er verder nog niemand in de buurt als we zo een stukje de berg op klimmen. Ver komen we niet omdat de struiken langs onze blote benen schuren. We zakken net op tijd terug onder water als de eerste bootjes met toeristen arriveren.

Een storing boven Zuid Frankrijk en Spanje lijkt onze kant op te komen en dat betekent wind. En wind betekent afkoeling. Maar zoals gebruikelijk in de Middellandse Zee is het weer meteen te veel van het goede. De voorspelling is voor windsnelheden tot 30 knopen en golven tussen de 2 en de 4 meter uit het Noord Westen. Laten we die kant nu juist op moeten om terug in Fiumicino te komen. Er is maar 1 oplossing en dat is nu meteen, voor de depressie een lange ruk van 180 zeemijl naar het eiland Ponza. Weinig wind nu nog en dus rekenen we op een uurtje of 28. We vertrekken na het ontbijt. Als we eenmaal alle land uit zicht verloren zijn leggen we de boot stil om de schuwe dolfijnen een kans te geven dichter bij te komen en om nog een keer te zwemmen voor we de nacht in gaan. Maar de dolfijnen laten zich alleen op een honderd meter van de boot zien dus zwemmen doen we met zijn vijfjes in het 3500 meter diepe water. Dan twee uur op, twee uur af en zo komen we de hete nacht door. Zelfs midden op zee is het binnen te warm om te slapen. En buiten zakt de temperatuur net ver genoeg om de zwoele lucht te condenseren tot plakkerig zoute nattigheid. Rond de middag gaan we voor anker achter Ponza waar de ankerbaai langzaam maar zeker vol loopt met meer van dit soort windvluchtelingen. Allemaal goed ankeren in afwachting van de wind die 's avonds plotsklaps arriveert . Hier liggen we verwaaid de komende dagen, maar aangezien Ponza een van de leukste stops was van de heenreis, hebben we daar geen enkele moeite mee.

Trouwens, een voordeel van de hitte was wel dat we elk excuus aangrepen om in het water te springen. Dat gold ook voor het oefenen van `Man overboord!`. Ik had dit jaar een nieuwe werplijn gekocht om drenkelingen naar de boot toe te kunnen halen. Die moest natuurlijk getest worden, maar eigenlijk moeten we de hele procedure regelmatig oefenen. Zeker nu de rollen aan boord langzaam in de juiste richting beginnen te verschuiven. De meisjes zijn steeds zelfstandiger met wacht lopen en het hijsen en strijken van de zeilen. Dus, op een mooie, vrijwel windstille dag, met geen land in zicht, besloten Rikke en Imme om met zwemvest aan in de Middellandse Zee te springen. Man Overboord! MOB knop induwen, boot in de wind, reddingsboei en joon overboord, rustig de zeilen strijken, terugvaren en voorzichtig in de wind benaderen, werplijn werpen (geen succes de eerste keer) en dan voorzichtig de giechelende drenkelingen weer aan boord halen over de spiegel. Minder dan 7 minuten. Netjes. Tweede keer gaan Rikke en Pippa overboord en doet Imme de zeilen. 6 minuten. Mooi. Maar veel beter konden de omstandigheden ook niet zijn. De meisjes stellen voor om nog maar eens vaker te oefenen, maar dan met serieuze golven, wind en uiteindelijk met Michelle en mij als `drenkelingen´. Nou dan moeten ze eerst misschien toch nog maar een paar keer oefenen met echte dummies...

All is well aboard the good ship Lamawaje!

Stromboli

01 August 2017 | Stromboli / Lipari
Sander
De ijsjes om te vieren dat er geen persoonlijke ongelukken zijn gebeurd doen wonderen. Het woord Capri wordt verbannen uit de vocabulaire van de Lamawaje. Intussen hebben we ook de Amalfikust overgeslagen. Het is net als met Saint Tropez en omgeving. Heel mooi, maar in Juli en Augustus moet je er gewoon niet komen. We voeren die foute avond dus uiteindelijk door naar Sorento waar we pas rond middernacht aankwamen. Daar zoeken we ons uiteindelijk nog een ongeluk naar een nieuwe jachthaven. Net als ik op het punt sta om dan maar in een hoekje van de industriehaven het anker uit te gooien (er stond nergens dat het niet mocht) gebaart een vriendelijke Italiaan op de kant dat we er daar nog wel bij passen. Zo zie je maar weer, voor elke hufter kom je snel zat weer vriendelijke mensen tegen. Het lijkt Nederland wel.

Sorento is veel leuker dan we hadden gedacht. Oude stad met smalle straatjes, mooie boulevard en vrijwel geen toeristen. We horen hier ook dat die nieuwe jachthaven er wel is, maar bij nader inzien hebben ze hem toch maar 3 mijl verderop aan de kust gebouwd... Dan hadden we nog lang kunnen zoeken. Na een bezoek aan die jachthaven varen we verder langs de kust in de richting van de punt van de laars van Italië.

Bij Acciaroli gaan we voor anker om even in de zee af te koelen en natuurlijk willen we het dorpje even zien. De eerste toeristen die we tegenkomen zien er nogal Nederlands uit, dus ik zeg "goedemiddag". Blijken het Limburgers te zijn uit Landgraaf. Mevrouw is in de 7e hemel. Ze heeft net na veel zoeken de oudste mevrouw van Acciaroli gevonden, 108 jaar oud en ze had laatst in de Limburger gestaan. In Acciaroli blijkt meer dan 10% van de bevolking ouder te zijn dan 100, met bovendien 0% Alzheimer. Wetenschappers en media uit de wereld blijken hier te zijn geweest voor onderzoek en verslag. Met het artikel uit de Limburger in de hand was de dame uit Landgraaf, zelf werkzaam in de zorg, alle huizen afgestruind en uiteindelijk in de huiskamer beland van een oud vrouwtje met een blauwe schort aan. Met handgebaren had ze haar respect voor haar uitgesproken en het oude vrouwtje was heel blij met haar oprechte aandacht. Want de meeste toeristen, vooral die Chinezen, kwamen alleen maar voor de snelle foto, had ze gezegd... "Ja, erg he die Chinezen", zei ik nog... "En waar was dat precies ?" We vonden het oude vrouwtje doordat ze gelukkig (en misschien niet helemaal toevallig) de blauwe schort nog aan had en bovendien de vensters van haar kleine huisje wagenwijd open had staan. Krom schuifelend van aanrecht naar stoel naar kast kwam ze naar het venster om te poseren met de meisjes. Ja, erg he die Chinezen...

Op het bankje van het dorp, onder de bomen, rond de verkoelende fontein, praten we oma en mama bij over het stokoude vrouwtje als een stokoud mannetje voor Rikke gaat staan en vol lof begint over Christiana, één van zijn drie vrouwen waar ze blijkbaar op leek. Hij had ze allemaal overleefd en kon zich zo te horen elk detail van zijn vrouwen en de rest van zijn leven nog herinneren. 0% Alzheimer inderdaad. Ongelofelijk hoe je een hele conversatie in het Italiaans kunt opbouwen door het laatste woord uit de laatste zin met veel overtuiging te herhalen, liefst met zangtonen en handgebaren. Hoe dan ook, de strekking van zijn betoog tegen de meisjes was "Tu studi, tu studi, tu studi"! Die houden we erin.

Vlak voor Happy Hour (17:00 Lamawaje Time) halen we het anker op en zetten we bij ideaal zeilweer met 7 knopen koers richting het eiland Stromboli, één van de Aeolische eilanden voor de kust van Sicilië. 90 zeemijl, dus een nacht op zee. Na het avondeten en een prachtige zondondergang nemen Rikke en Imme de ene wacht voor hun rekening, Mich en Pippa de andere en ik blijf standby. Twee uur op, twee uur af. Oma Ans krijgt vrijstelling (in ruil voor een jaar spaghetti op zaterdagavond). De wind zakt weg dus de motor moet erbij.

Met nog 50 mijl te gaan ga ik buiten op de bank slapen. Maar al na een uur word ik gewekt door Rikke en Imme die recht voor de boeg af en toe een fel rood licht zien. Fel rood, dat duidt op een schip op niet al te grote afstand. Maar waarom dan soms wel en nu opeens niks meer? Zou die alweer weg zijn? Ik zie niks. Een kwartier later wil ik weer gaan liggen, maar Rikke laat het niet gebeuren. Je moet het echt zien pap, het was heel fel! OK. En dan opeens zie ik het ook, een rood-oranje licht aan de horizon dat enkele seconden aanhoudt en zich dan lange tijd niet meer laat zien. Zou de vulkaan op Stromboli dan zo actief zijn dat je de lava al op 50 mijl afstand kan zien ? Dat kan toch haast niet? Maar het gaat de rest van de nacht zo door en wordt steeds feller. De vulkaan spuwt met onregelmatige tussentijden fel rode en oranje magma de lucht in, zichtbaar tot verder dan elke vuurtoren in de Noordzee. Stromboli, dat is pas een vuurtoren! De meisjes zijn er niet helemaal gerust op dat we daarheen varen. "Maar wat als er dan vannacht net zo'n uitbarsting komt als de 'Zevusius' bij Pompei ?" Tja, wat zeg je dan. "Volgens de pilot (vaargids) zijn de uitbarstingen meestal klein en ongevaarlijk. Er wonen honderden mensen op Stromboli en er is een ankerplaats waar altijd tientallen boten liggen". "Ja, nou en ? Die mensen in Pompei hadden toch ook beter vooraf kunnen verhuizen ?". Klopt... Vlak voor zonsopgang passeren we de krater en zien van dichtbij de magma de lucht in schieten en grote brokken lava de zee in rollen. Spectaculair. We ankeren uiteindelijk aan de zuidkant van Stromboli waar we de krater niet meer kunnen zien, maar het gerommel wel kunnen horen. Onwerkelijk. Nog effe een paar uur slapen voor we vanwege de hitte weer snel het water in springen. Als hij nu maar niet uitbarst, dan zien toeristen ons de komende paar duizend jaar in ons nakie in het museum liggen..

All is weer well onbooard sailing yacht Lamawaje!

Jij stomme Capri!

28 July 2017 | Capri/ Salerno
Sander
Na Ischia varen we naar het kleurrijke Procida waar we ankeren tussen tientallen Italiaanse grote en kleine motorboten waarvan we inmiddels weten dat die aan het einde van de middag allemaal weer vertrekken naar hun thuishaven. Ga je gang, denken wij, dan blijven wij hier lekker liggen voor de Lamawaje Happy Hour en de zonsondergang en dan gaan we vanavond lekker met ons bijbootje naar de kant om lekker te eten op een lekker terrasje van een lekker tentje bij dit lekkere weertje.

En zo geschiede... Om een uur of 8 was het baaitje zo goed als leeg en waren wij klaar met borrelen, zwemmen, optutten (ladies only) en stapten we in Ripje op weg naar een van de meest fotogenieke haventjes ooit. We bewonderen het dorpje, kijken naar het begin van de openlucht voorstelling van de lokale muziekschool en gaan dan op zoek naar een leuk terrasje voor de pasta en pizza waar we de hele dag naar hadden uitgekeken. "Sorry sir, reservato" Oh ? OK! Dan een andere tafel ? "Also reservato, sorry sir." Zal wel een feestje zijn. Volgende terrasje. Reservato, reservato, reservato! Huh? Langzaam vullen alle lekkere terrassen van alle lekkere tentjes zich met opgetutte Italianen die eruit zien alsof ze de hele middag ergens op een motorboot in een baaitje voor anker hebben liggen bakken in de wetenschap dat ze een reservering hadden voor een lekker terrasje van een lekker tentje....Wij worden doorverwezen naar de pizzeria aan de andere kant van het dorp waar we met veel moeite om half elf nog een tafel voor 5 krijgen...

Van Procida varen we naar Marina di Stabia, onder de rook van de Zevuvius (sorry, Michelle heeft die vulkaan nu zo vaak zo genoemd dat we de echte naam vergeten zijn) in de baai van Napels. Hier huren we een autootje en bezoeken we Napels en Pompei. We halen Oma Ans op van het vliegveld en gaan naar het Pink Floyd Ballet in een van de oudste Opera zalen van de wereld, het Real Teatro San Carlo.

Vanuit Marina di Stabia varen we naar Capri waar we de Marina Grande invaren tussen veerboten die zorgen voor zeer onrustig water in de jachthaven. Ik twijfel of ik hier wel wil liggen; die drukte, de onrust. De havenpolitie maant me aan om te beslissen, erin of eruit. Maar ja, Capri, de parel van de baai van Napels, die kunnen we toch niet overslaan? We gaan erin en krijgen een ligplaats aangewezen aan de buitenkant van de jachthaven, vol in de "wash" van de veerboten die elke 10 minuten op volle snelheid in- en uitvaren. Voor de veiligheid pakken we (zoals gebruikelijk) twee "mooring lines" (lijnen van een ondergronds blok beton naar de boeg van de boot zodat de spiegel van de boot vrij van de steiger blijft). Bij deze golfslag is dat geen overbodige luxe.

Als we eenmaal goed liggen, komt de volgende huurboot eraan die zich naast ons wil nestelen. Als hij nog ver van ons af is zie ik de bui hangen, die man kan niet varen. Vol gas vooruit en achteruit, en dan toch dwars op de wind zijdelings de verkeerde kant op drijven. De havenmeester op de kant zoekt de 'mooring line' voor de nieuwe buurman en komt erachter dat wij er veiligheidshalve twee hebben gepakt. Paniek. Ik moest en zou die 2e lijn weer inleveren. Hier liggen alle boten volgens hem altijd aan een enkele mooring line. Ik weiger enige tijd maar zie dan dat die huurboot helemaal de mist in gaat. Die gaat nog serieuze brokken maken als we hem niet snel gaan helpen. Ik gooi mijn bakboord mooring line los en geef hem terug aan de havenmeester die nog op de steiger staat te gebaren. Als de buurman weer dwars op de wind langs komt bied ik aan om hem te helpen en sta op het punt om bij hem aan boord te klimmen als ik achter me een knal en het gekraak van polyester hoor. GVD!... GVD!... Een grote golf van een veerboot heeft Lamawaje opgetild en met de spiegel op de stalen steiger geparkeerd... GVD! Achterlijke binnenbocht Italianen! De meisjes staan verstijfd, Pippa barst in tranen uit. Ik zal jullie de rest van mijn betoog besparen, maar laten we zeggen dat de meisjes achteraf wisten te melden dat ze mij zo nog nooit hadden meegemaakt.

De aansluitende discussie met de baas van de baas van de havenmeester maakt het allemaal niet leuker. "Not my problem" is zijn samenvatting. De nieuwe buurman die ik hielp door mijn mooring line op te offeren staat erbij en kijkt ernaar. Thank you very much! Wegwezen hier. Trossen los en naar een andere haven.

Gelukkig is Lamawaje zeer sterk gebouwd. De schade is niet door en door, dus er komt geen water binnen en van bovenaf is het niet eens heel goed zichtbaar. Maar ik weet dat een flinke reparatie nodig zal zijn, met bijbehorend spuitwerk. En dat net nu Lamawaje zo goed in orde was na enkele jaren klussen sinds we terug zijn van de reis rond de Atlantische Oceaan. De schade doet me fysiek pijn, zoals ik die niet meer heb gevoeld sinds we in 2004 in Zweden een diepe kras in de romp opliepen, twee weken na oplevering. Toen stonden de tranen in mijn ogen, dit keer maakt Michelle zich zorgen dat de rimpels in mijn voorhoofd nooit meer zullen wegtrekken. Ik kan de rest van de dag niet meer lachen, vooral omdat ik zelf zo stom ben geweest om die 2e mooring line los te gooien zonder eerst te controleren of de 1e even strak stond.

De volgende dag sta ik er alweer anders in. We gaan in Salerno een ijsje eten om te vieren dat er zich geen persoonlijke ongelukken hebben voorgedaan.

De meisjes zijn het erover eens dat ze nooit meer naar Capri hoeven en er ook niks meer mee te maken willen hebben. Beter nog "we maken er gewoon een scheldwoord van; jij stomme Capri!"
Vessel Name: Lamawaje
Vessel Make/Model: Sweden Yachts 42
Hailing Port: Roompot, Netherlands
Crew: Sander, Michelle, Rikke, Imme & Pippa
About:
Zomer van 2008 met zijn vijfjes vertrokken uit Zeeland naar Bretagne, samen met de Bon Vivant. Voorjaar 2009 is de boot door Sander met Pom, Ben en Suus naar Noord Spanje gevaren. Zomer 2009 weer met zijn vijven en samen met de Bon Vivant de Portugese kust rondgevaren tot Vilamoura. [...]
Lamawaje's Photos - Main
No Photos
Created 9 September 2017
13 Photos
Created 3 July 2014
20 Photos
Created 6 July 2013
36 Photos
Created 1 July 2013
Met Rik, Hans. Michel van Camden naar de Azoren
14 Photos
Created 14 June 2013
Seal Cove to Camden
27 Photos
Created 24 July 2012
Robinhood to Seal Cove
28 Photos
Created 20 July 2012
From Newport to Maine, part I
31 Photos
Created 10 July 2012
19 Photos
Created 13 August 2011
23 Photos
Created 25 July 2011
25 Photos
Created 10 October 2009
20 Photos
Created 3 October 2009
19 Photos
Created 30 August 2009
21 Photos
Created 22 August 2009
11 Photos
Created 14 August 2009
13 Photos
Created 24 June 2009
Trebeurden, 'Aberwrac'h, Camaret, Audierne, Port La Foret
19 Photos
Created 1 August 2008
Beaulieu River, Yarmouth, Alderney, Guernsey
21 Photos
Created 1 August 2008
Eastbourne, Chichester, Cowes, Hyth
16 Photos
Created 1 August 2008
Roompot, Kortgene, Blankenberge, Nieuwpoort, Calais, Dover, Londen
12 Photos
Created 11 July 2008
5 Photos
Created 2 July 2008
12 Photos
Created 2 July 2008