19/03/2010, Virgin Gorda
Sinds aankomst in Virgin Gorda ("vette maagd", zo genoemd door Columbus), hebben we enkele leuke ankerplekken aangedaan. "The Baths" is een verzameling grote rotsblokken die 15-25 miljoen jaar geleden door een chaotische verschuiving van de zeebodem naar boven zijn gestuwd en sindsdien door de branding zijn uitgesleten en afgerond. Je kunt er nu tussendoor klimmen en komt dan in allerlei spelonken en verborgen meertjes terecht. Wij waren op advies van andere zeilers al vroeg gegaan zodat we niet in de rij hoefden te staan van de toeristen die vanaf hun cruise-schepeen hiernaar toe worden gebracht vanaf een uur of 8. Wij waren ze voor, en hadden het schouwspel enige tijd voor ons alleen.
Daarna zijn we naar North Sound gevaren, eveneens op Virgin Gorda, waar onze Deens vrienden van de Xpense voor anker lagen in Drake's Anchorage. Op precies deze plek lag in 1595 de vloot van Sir Francis Drake voor anker in voorbereiding op de aanval van San Juan in Puerto Rico (die overigens mislukte). Drake was ooit begonnen als piraat, kaper en slavenhandelaar. Hij zeilde als eerste Engelsman rond de wereld, ontdekte Kaap Hoorn, plunderde de schatten van de Spanjaarden in Zuid Amerika en verwierf daarmee het respect van Koningin Elizabeth I. Hij bracht bovendien de aardappel naar Europa. Als vice admiraal speelde hij een belangrijke rol bij het verslaan van de Spaanse Armada door de Engelsen in 1588. Wat is het toch mooi om in je hangmat te liggen op het voordek van de boot en hetzelfde te zien en ervaren als zo iemand als Sir Francis Drake 415 jaar geleden.
The Bitter End Yacht Club ligt in het noordelijkste stukje van Virgin Gorda, in een beschutte baai. Van hieruit keerden vroeger de handelsschepen weer terug naar Europa. In The Bitter End kon de bemanning ontspannen, provianderen en zich klaarmaken voor de zware terugreis over de Noordelijke Atlantische Oceaan. Ook wij maken dankbaar gebruik van deze gelegenheid om even te ontspannen van onze vermoeiende reis ;-). Als we net samen met Xpense voor anker gaan komt ook de Hartbeat de baai in varen. Martin en Esther van de Hartbeat stellen voor om alle kinderen 's avonds naar de Hartbeat te brengen waar "nanny's" Lara, Rosa en Roeland de meisjes kunnen amuseren, terwijl de ouders lekker met zijn zesjes kunnen gaan eten aan de wal. Als we de kids om een uur of 11 weer gaan ophalen, staat de kinderdisco binnen nog aan, ligt de Hartbeat onder de poedersuiker en is Pippa bij haar nieuwe vriendinnetjes Janel en Floor in bed in slaap gevallen. Gelukkig hebben we morgen een goede reden om school een dagje over te slaan : Sint Joep, dan krijgen ze op school in Sittard ook een dagje vrij!
In plaats van een bezoek aan de jaarmarkt in Sittard, snorkelen we met Sint Joep vlak bij Necker Island, het prive eiland van Richard Branson van Virgin Atlantic. Net als ik Rosa op een grote kreeft wil wijzen, heeft ze daar geen aandacht voor. Ze wijst mij juist de andere kant op, naar een 1,5 meter lange Barracuda die een paar meter verderop nieuwsgierig onze verrichtingen in de gaten houdt..... Ze doen niks, maar waarom kijken ze dan zo verrekte agressief ? Maar goed dat de meisjes op dat moment net op het strand zitten. Ter afsluiting van de dag wordt de Hartbeat omgebouwd tot waterspeeltuin, met schommels en lianen boven water, opgehangen aan de giek en spinnakerboom. De meisjes slingeren als Jane van Tarzan door de lucht en laten zich dan van een paar meter hoogte in het water plonzen.
|
Comments [0]
18/03/2010, Virgin Gorda
Als we thuis zijn dan plannen we alles zodanig dat we overal "tijd genoeg" voor hebben. Maar het is pas echt luxe als je "tijd in overvloed" hebt.
Tijd in overvloed voor elkaar, zodat je weinig hoeft af te spreken over "wie doet wat". Tijd in overvloed zodat je geen afspraken hoeft te maken voor een dinertje samen om eindelijk weer eens bij te praten. Tijd in overvloed zodat je geen SMS'jes en e-mails aan elkaar hoeft te sturen.
Tijd in overvloed voor de kinderen zodat je ze rustig antwoord kunt geven op hun vragen, hen uitgebreid kunt helpen met school, hun beter kunt leren kennen dan wanneer je "druk druk druk" bent.
Tijd in overvloed voor jezelf, om te lezen, luieren, slapen, wanneer je maar wilt. Tijd in overvloed zodat je niet hoeft te plannen en geen afspraken hoeft na te komen. Tijd in overvloed zodat je kunt afleren om altijd de tijd in de gaten te houden.
Als je tijd in overvloed hebt, kun je je horloge in de kast laten liggen en eindelijk de tijd vergeten.
|
15/03/2010, Anguilla
Op weg naar de Virgin Islands maken we een stop voor de kust van Anguilla. Na de drukte van Sint Maarten genieten we van de rust hier. Uitgebreid ontbijt, rustig een paar uur "naar school" en dan samen naar het strand waar we een lunchtentje vinden met een snelle Wifi verbinding. Daar zetten we de laatste foto's on-line (zie koppeling rechts). Aan het einde van de middag varen we vanuit de ankerbaai van Road Bay naar Sandy Island, een prachtig onbewoond wit zandeilandje, met 10 palmbomen erop en......een kroeg. Die is echter al gesloten als we aankomen. De gasten zijn met eigen boot of watertaxi terug naar de ankerbaai, en het personeel is terug naar Anguilla. We hebben het eiland dus een paar uur voor ons alleen. Met het bijbootje vol snorkelspullen varen we het strand op. Aan het einde van het strand begint een koraalrif, van grotendeels dood koraal (door de orkanen), maar het barst er van de vissen en het water is hier kraakhelder. We zagen nooit eerder in de Carieb zo veel verschillende vissen.
Terug op het strand zingen we met zijn allen "Op een onbewoond eiland" van "Kinderen voor Kinderen" en schrijven we wensen in het zand. We willen die nacht vertrekken naar Virgin Gorda, maar pas na het avondeten. Bij Sandy Island is het te onrustig om te koken, dus anker op en een paar mijl verder weer voor anker in een rustig baaitje. Als Mich op het voordek klaar staat om het anker te laten zakken, zet ik de gashendel in de achteruit, maar er gebeurt niks....."Mich, gooi het anker er snel in!" Net op tijd liggen we vast........ Ik denk meteen "goed dat ons dit hier gebeurd, en niet als je net moet remmen terwijl je bij harde wind in een haven moet aanleggen". Na wat sleutelen is de diagnose snel gesteld: gaskabel ("throttle control cable") gebroken. Noodgedwongen blijven we daar voor anker liggen. De volgende morgen hijsen we de zeilen voor een vliegende start en zetten we koers terug naar Sint Maarten. Als ze ergens in het Carieb de juiste onderdelen hebben dan is het daar wel. Laat er nu net vandaag vrijwel geen wind staan. Na een paar mijl dobberen vind ik een manier om het gas vast te zetten op de motor zelf, zodat we toch op de motor terug kunnen varen. Een paar walvissen verwelkomen ons terug op Sint Maarten waar we gelukkig snel een nieuwe kabel vinden. Na een middag zweten in de motorruimte is alles weer in orde.
Nu hebben we nog een ander probleem. Sinds we vorige week in Sint Maarten twee nachtjes aan de kade hebben gelegen, hebben we "bezoek" aan boord. Het eten is aangevreten en 's morgens liggen overal zwarte keuteltjes. Muizen of ratten! En we hebben net de hele voorraad eten aangevuld voor de komende weken. Mich heeft al nuizenvallen gekocht, waaronder zwarte platen met hele sterke lijm erop. Als ze daarover lopen plakken ze vast. En waarempel, als ik midden in de nacht opsta om de boot voor te bereiden voor vertrek naar Virgin Gorda, zit op het aanrecht een kleine rat me verdwaasd aan te kijken met zijn poten in de lijm. "Wat zal ik ermee doen?" vraag ik. "Gooi hem snel overboord!!!!!!!!!!"" roept Mich. Ik maak eerst nog een foto voor zijn bidprentje en dan gaat hij zijn zeemansgraf tegemoet.
|
13/03/2010, Sint Maarten
Nieuwe antifouling, motorolie ververst, schroef schoongemaakt en afgesteld, nieuwe zinkanodes, romp geboend, ventilator opgehangen boven ons bed, accuprobleem opgelost, V-snaren vervangen, diesel en watertanks vol, gastanks vol, boodschappen gedaan. En "last but not least" Mich is naar de kapper geweest! Het was heerlijk om een paar daagjes in een hotelletje te zitten. Maar het is nog lekkerder om weer aan boord te zijn. Het was goed om even terug te zijn in de hectiek van Sint Maarten, dan realiseren we ons des te beter hoe goed we het aan boord hebben. Bij Jerry's broer Arend-Jan thuis waren we weer even getuige van de gezinshectiek die we zelf helemaal zijn vergeten. Kinderen ophalen van voetballen, boterhammetje eten en kwartier later weer de deur uit. We stonden deze week in files, aten te vaak fastfood, hadden te veel afspraken, zaten te veel tussen toeristen. Nu eten we weer lekker aan boord, gezond en gezellig, voor anker in een baai van het eiland Anguilla, met helder water om ons heen en een mooi zandstrand vlakbij. We kunnen er weer vol van genieten.
We hadden geluk in Sint Maarten. Dankzij Jerry zagen we de mooie kant van Sint Maarten. Hij nam ons mee naar de plantage van zijn vader, aan de franse kant van het eiland, Saint Martin. Een oud plantagehuis uit de 18e eeuw, geheel opgeknapt en sfeervol ingericht. Een grote plantage waarop vroeger tabak en suiker werd verbouwd en waarop nu palmbomen worden gekweekt, voor de hobby. Twee tuinmannen en een "maid" zorgen voor het zware werk terwijl Jerry's vader schrijft aan zijn zoveelste boek. Een paradijs voor de kleinkinderen, met klimrekken, visvijvers, skelters, honden, schildpadden en fruitbomen.
En dankzij Jerry's broer Arend Jan (voor lokalen alleen bekend als John), is al het werk op de werf netjes uitgevoerd en op tijd klaar, iets waar je in Sint Maarten normaalgesproken niet op hoeft te rekenen. Het resultaat van de nieuwe anti-fouling onder de boot was goed merkbaar vanmiddag. De boot voelde weer snel aan en we liepen voor het eerst sinds lange tijd weer 8,5 knopen. We zijn op weg naar de British Virgin Islands waar we enkele weken zullen blijven.
|
10/03/2010, Sint Maarten
Sint Maarten is in de hele Carieb verreweg de beste plaats voor onderhoud aan de boot. Hier zitten vele jachtwerven en honderden bedrijfjes met ieder een eigen specialisatie. Nergens anders in de Carieb zou je een bedrijf kunnen opzetten dat zich alleen toelegt op de reparatie van watermakers. Of een ander dat niks anders doet dan Volvo Penta scheepsmotoren onderhouden. Weer een ander is gespecialiseerd in het aanbrengen van een bepaald type verf op grote motorjachten. De reden voor al deze specialisatie: nergens in deze buurt liggen zo veel motor- en zeiljachten bijelkaar. En dat komt weer door de enorme Simpson Bay Lagoon die bescherming bied tegen wind en golven.
Ook wij hebben een plaatsje gereserveerd bij Bobby's Marina om de boot uit het water te halen. Het wordt tijd voor nieuwe anti-fouling (verf voor onder de waterlijn) zodat we eindelijk vooruit komen zonder een half tropisch aquarium aan waterplanten, schelpdieren en zeegras mee te slepen. Vlak voor de oversteek van de Atlantische Oceaan konden we de boot nog goed schoon krijgen door er onderdoor te duiken. De eerste maand in de Carieb ging dat ook nog (en was het bovendien heerlijk werk). Maar nu is er geen beginnen meer aan. Onze snelheid is daardoor zeker een knoop teruggelopen. Daarnaast heeft de schroef onderhoud nodig en heb ik een hele waslijst aan kleine "projecten". Dus staat de boot nu op de kant en logeren wij zo lang in een hotel.
Op Sint Maarten woont al een jaar of zes mijn oud collega Jerry, met zijn vrouw Rikke en kinderen Alex en Maya. Jerry's kennis en contacten helpen flink bij al het bovenstaande. Bovendien heeft hij vorige week op Saba enkele enorm grote kreeften gevangen die we afgelopen zondag bij hem thuis op de BBQ hebben gegooid. Hun overdekte terras is groter dan hun huiskamer, simpelweg omdat ze ongeveer het hele jaar door buiten zitten. Dat zijn zo enkele van de grote voordelen van het wonen op Sint Maarten. Een van de nadelen is het verkeer. Om de kinderen 's morgens op tijd op school te krijgen staan Rikke of Jerry bijna anderhalf uur in de file. En 's middags weer....Dat was nou wel het laatste wat ik hier had verwacht. Ik dacht altijd dat alle mensen in de Carieb hun kinderen op blote voeten over het strand naar school zouden brengen...
Met Nederland heeft dit eiland nog maar weinig te maken. Sommige mensen spreken Nederlands en je kunt hier nog met "Guldens" betalen (Antilliaanse Florijnen dan wel). De KLM brengt toeristen binnen via het Prinses Juliana vliegveld. Maar verder is het net Amerika. Grote pick-ups met Amerikaans uitziende kentekenplaten rijden door Front Street of Back Street, met te dikke mensen erin die hun Double Quarter Pounders en King Size Pizza's in US dollars betalen (als je Euro's probeert accepteren ze die ook, maar dan 1 op 1!). Van de koloniale geschiedenis vind je weinig terug (en dat is misschien maar beter ook). Ons hotel ligt toevallig naast Fort Amsterdam, maar vrijwel geen toerist die daar gaat kijken. Ik ben benieuwd wanneer onze volgende premier het weer nodig vindt om een bezoek aan de Antillen te brengen om "de historische betrekkingen met Nederland aan te halen......"
|
07/03/2010, Sint Maarten
Het regent! Tot grote vreugde van de meisjes hebben we vanmorgen, voor het eerst deze reis, binnen ontbeten. Nadat we wekenlang 's nachts niet in slaap konden komen van de hitte, zijn we afgelopen nacht allemaal lekker onder de lakens gekropen. De regen bracht zo veel verkoeling dat het binnen lekker fris was, ook al moesten we alle luiken dicht houden. Al het stof van de vulkaanuitbarsting op Montserrat komt uit de mast en verstaging naar beneden, waardoor er eindelijk uitzicht is op een schoon dek. Iedereen is een beetje van slag hier, het weer is zeer uitzonderlijk. Er wordt weer volop gespeculeerd over het El Nino effect.
Gisteravond waren we net voor de regen terug aan boord. We waren met de meisjes in het bijbootje naar de McDonalds gevaren (we konden jammergenoeg niet door de DriveThru.......) . Daarna hebben we een kwartier gevaren naar Marigot, de hoofdstad van het franse helft van het eiland "Saint Martin". Daar was het groot feest voor de Heineken Sint Maarten Regatta. Ruim 200 boten doen er mee, waarvan meer dan de helft met Nederlandse bemanningen, die een weekje met het vliegtuig hierheen zijn gekomen en een boot hebben gehuurd om aan de wedstrijden deel te nemen. In de jachthaven van Marigot liggen de boten 8 dik gestapeld tegen de kade en zitten de bemanningen op het achterdek aan de......Heineken. Het is nog vroeg op de avond, dus het is nog gezellig. Vannacht zal de lol er wel vanaf gaan.
Vreemd om overal om je heen Nederlands te horen praten. We zijn inmiddels gewend om hardop commentaar te geven op mensen die we zien lopen (of waggelen), werken (of sloom rondhangen), bestellingen opnemen (en niet luisteren). Hier moeten we daar een beetje mee oppassen.... De meisjes kijken al verbaasd als iemand in een winkel "goedemorgen" zegt. "Papa, die mevrouw praat Nederlands!!"
|
