SailBlogs
Bookmark and Share
LAMAWAJE
Voor wie de tijd neemt, staat de wind altijd gunstig.....
Rabat - Lanzarote (1)
05/10/2009

Je kunt hier 24 uur per dag inklaren, uitklaren en zelfs diesel tanken. Maar je moet wel rekening houden met de bureacratie die je vertrek zomaar een paar uur kan vertragen. Alle gegevens die 3 dagen geleden werden genoteerd om in te klaren, moeten nu weer op andere formulieren worden genoteerd voor het uitklaren (dat kan handiger!!) Ik ken bijna de doopnamen paspoortnummers, geboortedata, geboorteplaatsen, beroepen, adressen, etc. van alle bemanningsleden uit mijn hoofd. En denk niet dat je wegkomt met alleen de eerste doopnaam omdat er veel te weinig ruimte is op het formulier. Dan begin je maar gewoon opnieuw tot je alle 4 de doopnamen ertussen kan frotten! Uiteindelijk varen we dus niet om 8 uur uit, maar pas tegen elf.

Bezoek aan Fes
04/10/2009

Vandaag met de trein van Sale naar Fes, de oudste hoofdstad van Marokko. Ruim op tijd op het station (voor onze begrippen), maar een rij van 10 voor het loket doet al het ergste vermoeden. Deze trein moeten we niet missen, want de volgende gaat pas over 2 uur. Gelukkig gaat de rij snel en als we aan de beurt zijn hebben we nog 5 minuten over. Maar......we hebben onvoldoende roebels, en Euro's en credit cards accepteren ze niet. Godver de godver, waar is de dichtsbijzijnde flappentapper? "Daar aan de andere kant van de weg". OK, sprintje trekken. Flappentapper buiten gebruik. Godver de godver! Ah, daar is er nog een, slechts 300 meter verder. Nog een sprintje trekken. Flappen tappen, sprintje terug, de rij voorbij rennen, 1e klas inmiddels vol, dan maar 2e klas, betalen, sprintje naar de trein. De geur van verse urine komt je op het perron al tegemoet... Snel naar binnen, alle zitplaatsen bezet! Godver de godver!! Moeten we nu zeker 3 uur staan in een hete stinkende trein? Leuk zo'n dagje op stap! Gelukkig komt er na een half uur wat plaats vrij en kunnen we gaan zitten (nog steeds in een hete stinkende trein). Maar, het geluk is met de domme: in de trein komen we een Abdul de vriendelijke Marokkaan tegen die voor ons wel een gids en busje kan regelen in Fes. We onderhandelen over de prijs en bij aankomst op het station staat het busje al klaar.

Op ons verzoek gaan we eerst lunchen (5 broodjes kebab en 10 flessen cola voor 15 Euro). We rijden vervolgens 2 uur rond langs koninklijke paleizen, uitzichtspunten, pottenbakkerij, etc. en worden dan afgezet aan de ingang van de Medina (oude binnenstad) waar onze gids klaar staat. Binnen 10 minuten zijn we blij dat we een gids hebben; hier waren we alleen nooit meer uitgekomen: de Medina bestaat uit 9500 kleine smalle straatjes en steegjes, zonder verkeer, met 350 moskeetjes, honderden ezels voor het interne transport en naar schatting 1 miljoen inwoners. Een overweldigende indruk. Bakken vol met olijven, soorten fruit en groente die ik nooit eerder heb gezien, een afgehakte kamelekop bij een slager die alleen kamelenvlees verkoopt, straten vol met kleermakerijen, houtsnijders, koperslagers, bakkers, nougatkneders, zilversmeden, tapijtknopers, pannekoekenbakkers en nog veel meer. Afrika op zijn best. Maar ook : het graf van Idriss II, een van de grondleggers van Marokko ligt vlak bij een leerlooierij waar kinderen geite- en kamelenhuiden onderdompelen in bakken vol met duivenstront om ze te prepareren voor het verfbad, en op weg naar buiten lopen we langs bedelende vrouwtjes die hun behoefte zitten te doen op straat, en hopen met stinkende vuilnis die ligt weg te rotten. Je hoeft de mensen hier niet te benijden. Deze wandeling door de middeleeuwen laat zien dat we in het Westen misschien veel zijn kwijtgeraakt, maar vooral heel veel hebben gewonnen. Na een urenlange wandeling brengt de gids ons terug naar het station waar we in een weggestopt donker restaurantje een biertje kunnen drinken. Hadden we alleen nooit gevonden; op straat wordt nergens alcohol geschonken.

Om 8 uur 's avonds wachten we met honderden Marokkanen op een pikdonker perron op een pikdonkere trein waarvan de airco het wederom niet doet. Na 3 uur sauna lopen we in Sale door de frisse avondlucht terug naar onze de boot. Wat een oase van rust. Douchen en naar bed. Morgen varen we verder.

Onverwachts bezoek aan boord
Sander
02/10/2009, Rabat

Vilamoura - Rabat

Met Ruud, Jan, Bart en Peter vlieg ik 29 september terug naar Faro om de boot naar Las Palmas de Gran Canaria te brengen. Meteen na aankomst worden we door mijn franse oom uitgenodigd voor een diner aan de kade van Vilamoura. De Caipirinha, rode wijn en amandellikeur vloeien zeer rijkelijk en het is maar goed dat we niet meteen de volgende dag de zee op gaan. Terwijl we winkelwagens vol met boodschappen aan boord stouwen en de boot verder zeeklaar maken, kijken we naar het weerbericht en zien dat een groot lagedrukgebied boven de Azoren zorgt voor langdurige Zuiden wind tussen Portugal, Madeira en de Canarische eilanden. De keuze is snel gemaakt, dan dus toch via Marokko. Als we dan een lange tocht buiten Europa gaan maken dan is het wel zo leuk om behalve het Amerikaanse continent ook het Afrikaanse continent te bezoeken. Als ik ook nog wat enthousiaste mailtjes krijg van de Elena, Pjotter en Mjolner over hun recente ervaringen in Marokko, is er geen twijfel meer mogelijk. Alleen Ken, de engelse zeilmaker vindt Marokko maar niks. "Apart from the bread and the tea, the rest is shit" ....... Tegen zijn advies in vertrekken we de volgende ochtend voor de 193 mijl naar Rabat.

Al na een uur zien we de eerste dolfijnen langszij. Niet van die speelse die lang bij de boot blijven jammer genoeg, maar grote joekels die ons voorbij zwemmen. Inmiddels staat ook de nieuwe vislijn van oom Francois al uit, maar wegens volle maan hoeven we daar niet veel van te verwachten.

Als we na 4 uur een mijl of 30 uit de kust zijn word ik door Ruud gewekt op verzoek van wachtleider Bart: "we krijgen bezoek..." Wat !? Bart is zich rot geschrokken toen een grote zwarte rubberboot op vol gas binnen een paar minuten uit het niets langszij kwam. Het blijkt de Portugese Maritieme politie. "How many on board?" is het eerste wat ze roepen. Terwijl wij op vol zeil verder varen worden we door twee agenten ge-enterd. Binnen twee seconden is een van de twee naar binnen, terwijl de ander zich netjes voorstelt en vraagt of ze even rond mogen kijken (beetje mosterd na de maaltijd, maar goed). Binnen kijken ze overal en willen ze de papieren van de boot en onze paspoorten zien (de foto's van Sam en Jurre in het paspoort van Jan vinden ze heel interessant). Duidelijk op zoek naar drugs, ook al varen wij daarvoor de verkeerde kant op. Achteraf gezien komt de zwarte rubberboot ons bekend voor: die lag in Vilamoura enkele ligplaatsen verderop. Er waren dus eenvoudiger mogelijkheden geweest voor een controle, maar dan hadden die mannen geen mooi middagje kunnen scheuren in hun boot.

We hebben aanvankelijk geluk, de wind is ruim voldoende om te zeilen, dus de motor kan bijna de hele eerste nacht uitblijven. Midden in de nacht zwakt de wind af en zetten we de gennaker erbij. Daar hebben we maar een paar uur plezier van. 's Morgens is er helemaal geen wind meer en starten we de motor. De scheepvaart is druk van en naar Gibraltar maar we hoeven slechts 1 keer koers te verleggen om uit te wijken.

De nog nieuwe "Imray Pilot to North Africa" meldt dat Rabat een no-go is voor zeiljachten: zandbanken voor de kust, onvoldoende diepgang en geen jachthaven. Dankzij contacten met de andere "vertrekkers" weten wij inmiddels wel beter: de nieuwe jachthaven is net open en de toegang is uitgebaggerd tot 5 meter diep. Ik heb gehoord dat je vooraf de haven moet oproepen op de marifoon, maar op welk kanaal dan ? In de Pilot staat niks. Dus probeer ik alle kanalen tussen 6 en 16, en op kanaal 10 heb ik beet. Binnen een paar minuten ligt er een rubberboot naast ons die ons de haven in loodst. Daar worden we aan een speciaal steiger geplaatst zodat we kunnen beginnen met inklaren. 2,5 uur later hebben we een dokter (met monddoekje), douanier, twee politiemensen en een snuffelhond aan boord gehad en heb ik ieders persoonsgegevens 4 x opgeschreven. Tot de zinloze vragen die ik moet beantwoorden behoren: is iemand tijdens de afgelopen reis overleden ? Zo ja, waaraan ? De bureaucraat die dat bedacht heeft zal ook wel net als in Engeland voorschrijven dat er per bemanningslid een bodybag aan boord is. (waarop Robin Knox Johnston in zijn Column in de Times suggereerde dat ze voor de laatste man aan boord de ritssluiting aan de binnenkant maken......). Maar allemaal even vriendelijk en van de jachthaven daar kunnen ze in Europa nog wat van leren. Perfecte bewaking, mooie bloemperken etc. Het is dan ook geen gewone jachthaven: de eerste steiger is geheel gereserveerd voor de motorjachten van de koninklijke familie van Marokko.

Madeira of Marokko ?
Sander
28/09/2009

Tussen Portugal en de Canarische eilanden staat "bijna altijd" Noorden wind, dus lekker voor de wind, in het zonnetje........ Nu niet dus; de weersverwachting voor komende week laat de keerzijde zien van het hogedrukgebied dat hier in Noord West Europa zo'n mooi rustig weer brengt: de lagedrukgebieden die over de Atlantische Oceaan komen aanschuiven, komen er hier niet in en dus gaan ze rechtsaf richting.....Canarische eilanden. Das mooi. Zuiden wind en regen als we via Madeira zouden varen. Dus is het plan om via Marokko te varen weer uit de kast gehaald. Daar blijft het zo te zien mooi weer. We beslissen pas woensdag op basis van de laatste weerberichten.

Gastenboek
Sander
19/09/2009

Ik heb een gastenboek toegevoegd (rechts onder "Favorieten"). We hopen af en toe wat van jullie te horen als we weg zijn !

Dolfijnen rond Lamawaje
Sittard
12/09/2009

Een van de hoogtepunten van afgelopen zomer in Portugal: een school van rond de 50 dolfijnen die ruim een half uur bleef spelen in onze boeggolven. Pippa's "goed zo lief dolfijntje" zal ik niet snel vergeten.



Newer ]  |  [ Older ]

 

 
Powered by SailBlogs