15/03/2010, Anguilla
Op weg naar de Virgin Islands maken we een stop voor de kust van Anguilla. Na de drukte van Sint Maarten genieten we van de rust hier. Uitgebreid ontbijt, rustig een paar uur "naar school" en dan samen naar het strand waar we een lunchtentje vinden met een snelle Wifi verbinding. Daar zetten we de laatste foto's on-line (zie koppeling rechts). Aan het einde van de middag varen we vanuit de ankerbaai van Road Bay naar Sandy Island, een prachtig onbewoond wit zandeilandje, met 10 palmbomen erop en......een kroeg. Die is echter al gesloten als we aankomen. De gasten zijn met eigen boot of watertaxi terug naar de ankerbaai, en het personeel is terug naar Anguilla. We hebben het eiland dus een paar uur voor ons alleen. Met het bijbootje vol snorkelspullen varen we het strand op. Aan het einde van het strand begint een koraalrif, van grotendeels dood koraal (door de orkanen), maar het barst er van de vissen en het water is hier kraakhelder. We zagen nooit eerder in de Carieb zo veel verschillende vissen.
Terug op het strand zingen we met zijn allen "Op een onbewoond eiland" van "Kinderen voor Kinderen" en schrijven we wensen in het zand. We willen die nacht vertrekken naar Virgin Gorda, maar pas na het avondeten. Bij Sandy Island is het te onrustig om te koken, dus anker op en een paar mijl verder weer voor anker in een rustig baaitje. Als Mich op het voordek klaar staat om het anker te laten zakken, zet ik de gashendel in de achteruit, maar er gebeurt niks....."Mich, gooi het anker er snel in!" Net op tijd liggen we vast........ Ik denk meteen "goed dat ons dit hier gebeurd, en niet als je net moet remmen terwijl je bij harde wind in een haven moet aanleggen". Na wat sleutelen is de diagnose snel gesteld: gaskabel ("throttle control cable") gebroken. Noodgedwongen blijven we daar voor anker liggen. De volgende morgen hijsen we de zeilen voor een vliegende start en zetten we koers terug naar Sint Maarten. Als ze ergens in het Carieb de juiste onderdelen hebben dan is het daar wel. Laat er nu net vandaag vrijwel geen wind staan. Na een paar mijl dobberen vind ik een manier om het gas vast te zetten op de motor zelf, zodat we toch op de motor terug kunnen varen. Een paar walvissen verwelkomen ons terug op Sint Maarten waar we gelukkig snel een nieuwe kabel vinden. Na een middag zweten in de motorruimte is alles weer in orde.
Nu hebben we nog een ander probleem. Sinds we vorige week in Sint Maarten twee nachtjes aan de kade hebben gelegen, hebben we "bezoek" aan boord. Het eten is aangevreten en 's morgens liggen overal zwarte keuteltjes. Muizen of ratten! En we hebben net de hele voorraad eten aangevuld voor de komende weken. Mich heeft al nuizenvallen gekocht, waaronder zwarte platen met hele sterke lijm erop. Als ze daarover lopen plakken ze vast. En waarempel, als ik midden in de nacht opsta om de boot voor te bereiden voor vertrek naar Virgin Gorda, zit op het aanrecht een kleine rat me verdwaasd aan te kijken met zijn poten in de lijm. "Wat zal ik ermee doen?" vraag ik. "Gooi hem snel overboord!!!!!!!!!!"" roept Mich. Ik maak eerst nog een foto voor zijn bidprentje en dan gaat hij zijn zeemansgraf tegemoet.
|
Comments [1]
13/03/2010, Sint Maarten
Nieuwe antifouling, motorolie ververst, schroef schoongemaakt en afgesteld, nieuwe zinkanodes, romp geboend, ventilator opgehangen boven ons bed, accuprobleem opgelost, V-snaren vervangen, diesel en watertanks vol, gastanks vol, boodschappen gedaan. En "last but not least" Mich is naar de kapper geweest! Het was heerlijk om een paar daagjes in een hotelletje te zitten. Maar het is nog lekkerder om weer aan boord te zijn. Het was goed om even terug te zijn in de hectiek van Sint Maarten, dan realiseren we ons des te beter hoe goed we het aan boord hebben. Bij Jerry's broer Arend-Jan thuis waren we weer even getuige van de gezinshectiek die we zelf helemaal zijn vergeten. Kinderen ophalen van voetballen, boterhammetje eten en kwartier later weer de deur uit. We stonden deze week in files, aten te vaak fastfood, hadden te veel afspraken, zaten te veel tussen toeristen. Nu eten we weer lekker aan boord, gezond en gezellig, voor anker in een baai van het eiland Anguilla, met helder water om ons heen en een mooi zandstrand vlakbij. We kunnen er weer vol van genieten.
We hadden geluk in Sint Maarten. Dankzij Jerry zagen we de mooie kant van Sint Maarten. Hij nam ons mee naar de plantage van zijn vader, aan de franse kant van het eiland, Saint Martin. Een oud plantagehuis uit de 18e eeuw, geheel opgeknapt en sfeervol ingericht. Een grote plantage waarop vroeger tabak en suiker werd verbouwd en waarop nu palmbomen worden gekweekt, voor de hobby. Twee tuinmannen en een "maid" zorgen voor het zware werk terwijl Jerry's vader schrijft aan zijn zoveelste boek. Een paradijs voor de kleinkinderen, met klimrekken, visvijvers, skelters, honden, schildpadden en fruitbomen.
En dankzij Jerry's broer Arend Jan (voor lokalen alleen bekend als John), is al het werk op de werf netjes uitgevoerd en op tijd klaar, iets waar je in Sint Maarten normaalgesproken niet op hoeft te rekenen. Het resultaat van de nieuwe anti-fouling onder de boot was goed merkbaar vanmiddag. De boot voelde weer snel aan en we liepen voor het eerst sinds lange tijd weer 8,5 knopen. We zijn op weg naar de British Virgin Islands waar we enkele weken zullen blijven.
|
10/03/2010, Sint Maarten
Sint Maarten is in de hele Carieb verreweg de beste plaats voor onderhoud aan de boot. Hier zitten vele jachtwerven en honderden bedrijfjes met ieder een eigen specialisatie. Nergens anders in de Carieb zou je een bedrijf kunnen opzetten dat zich alleen toelegt op de reparatie van watermakers. Of een ander dat niks anders doet dan Volvo Penta scheepsmotoren onderhouden. Weer een ander is gespecialiseerd in het aanbrengen van een bepaald type verf op grote motorjachten. De reden voor al deze specialisatie: nergens in deze buurt liggen zo veel motor- en zeiljachten bijelkaar. En dat komt weer door de enorme Simpson Bay Lagoon die bescherming bied tegen wind en golven.
Ook wij hebben een plaatsje gereserveerd bij Bobby's Marina om de boot uit het water te halen. Het wordt tijd voor nieuwe anti-fouling (verf voor onder de waterlijn) zodat we eindelijk vooruit komen zonder een half tropisch aquarium aan waterplanten, schelpdieren en zeegras mee te slepen. Vlak voor de oversteek van de Atlantische Oceaan konden we de boot nog goed schoon krijgen door er onderdoor te duiken. De eerste maand in de Carieb ging dat ook nog (en was het bovendien heerlijk werk). Maar nu is er geen beginnen meer aan. Onze snelheid is daardoor zeker een knoop teruggelopen. Daarnaast heeft de schroef onderhoud nodig en heb ik een hele waslijst aan kleine "projecten". Dus staat de boot nu op de kant en logeren wij zo lang in een hotel.
Op Sint Maarten woont al een jaar of zes mijn oud collega Jerry, met zijn vrouw Rikke en kinderen Alex en Maya. Jerry's kennis en contacten helpen flink bij al het bovenstaande. Bovendien heeft hij vorige week op Saba enkele enorm grote kreeften gevangen die we afgelopen zondag bij hem thuis op de BBQ hebben gegooid. Hun overdekte terras is groter dan hun huiskamer, simpelweg omdat ze ongeveer het hele jaar door buiten zitten. Dat zijn zo enkele van de grote voordelen van het wonen op Sint Maarten. Een van de nadelen is het verkeer. Om de kinderen 's morgens op tijd op school te krijgen staan Rikke of Jerry bijna anderhalf uur in de file. En 's middags weer....Dat was nou wel het laatste wat ik hier had verwacht. Ik dacht altijd dat alle mensen in de Carieb hun kinderen op blote voeten over het strand naar school zouden brengen...
Met Nederland heeft dit eiland nog maar weinig te maken. Sommige mensen spreken Nederlands en je kunt hier nog met "Guldens" betalen (Antilliaanse Florijnen dan wel). De KLM brengt toeristen binnen via het Prinses Juliana vliegveld. Maar verder is het net Amerika. Grote pick-ups met Amerikaans uitziende kentekenplaten rijden door Front Street of Back Street, met te dikke mensen erin die hun Double Quarter Pounders en King Size Pizza's in US dollars betalen (als je Euro's probeert accepteren ze die ook, maar dan 1 op 1!). Van de koloniale geschiedenis vind je weinig terug (en dat is misschien maar beter ook). Ons hotel ligt toevallig naast Fort Amsterdam, maar vrijwel geen toerist die daar gaat kijken. Ik ben benieuwd wanneer onze volgende premier het weer nodig vindt om een bezoek aan de Antillen te brengen om "de historische betrekkingen met Nederland aan te halen......"
|
07/03/2010, Sint Maarten
Het regent! Tot grote vreugde van de meisjes hebben we vanmorgen, voor het eerst deze reis, binnen ontbeten. Nadat we wekenlang 's nachts niet in slaap konden komen van de hitte, zijn we afgelopen nacht allemaal lekker onder de lakens gekropen. De regen bracht zo veel verkoeling dat het binnen lekker fris was, ook al moesten we alle luiken dicht houden. Al het stof van de vulkaanuitbarsting op Montserrat komt uit de mast en verstaging naar beneden, waardoor er eindelijk uitzicht is op een schoon dek. Iedereen is een beetje van slag hier, het weer is zeer uitzonderlijk. Er wordt weer volop gespeculeerd over het El Nino effect.
Gisteravond waren we net voor de regen terug aan boord. We waren met de meisjes in het bijbootje naar de McDonalds gevaren (we konden jammergenoeg niet door de DriveThru.......) . Daarna hebben we een kwartier gevaren naar Marigot, de hoofdstad van het franse helft van het eiland "Saint Martin". Daar was het groot feest voor de Heineken Sint Maarten Regatta. Ruim 200 boten doen er mee, waarvan meer dan de helft met Nederlandse bemanningen, die een weekje met het vliegtuig hierheen zijn gekomen en een boot hebben gehuurd om aan de wedstrijden deel te nemen. In de jachthaven van Marigot liggen de boten 8 dik gestapeld tegen de kade en zitten de bemanningen op het achterdek aan de......Heineken. Het is nog vroeg op de avond, dus het is nog gezellig. Vannacht zal de lol er wel vanaf gaan.
Vreemd om overal om je heen Nederlands te horen praten. We zijn inmiddels gewend om hardop commentaar te geven op mensen die we zien lopen (of waggelen), werken (of sloom rondhangen), bestellingen opnemen (en niet luisteren). Hier moeten we daar een beetje mee oppassen.... De meisjes kijken al verbaasd als iemand in een winkel "goedemorgen" zegt. "Papa, die mevrouw praat Nederlands!!"
|
04/03/2010, Saint Barthelemy
De nachtelijke zeiltocht van Barbuda naar Saint Barth was prachtig. Lekker windje, mooie golven en een halve maan om ons bij te lichten. Hard ging het niet, maar dat is niet erg, we hebben toch de hele nacht de tijd. Ik haal mijn kookwekkertje uit een la, speciaal aangeschaft voor nachttochten. Als alles onder controle is en alle meisjes slapen, dan zet ik het wekkertje op 15 minuten en slaap een kwartiertje. Dan even alles controleren, goed kijken of er geen andere boten aan de horizon verschijnen en dan weer een kwartiertje. Als je er eenmaal aan gewend bent is het goed te doen. 's Nachts komt Mich ook nog twee uurtjes wacht lopen. Die blijft liever wakker met behulp van de iPod. De reden waarom we 's avonds uit Barbuda vertrokken is dat we de voorgaande nacht al slecht hebben geslapen omdat er flinke golven stonden op de ankerplaats. De boot schommelt dan zo wild heen en weer dat alles kraakt en rammelt, en je moet je vasthouden om niet uit bed te rollen. Daar hadden we geen zin meer in, dus dan maar liever 's nachts zeilen en hopen dat het in de volgende haven beter is...'s Nachts om 5 uur komen we aan op de ankerplaats van Saint Barth en daar zien we alle boten wild heen en weer rollen.... We gooien het anker uit en zijn zo moe dat we toch nog een paar uurtjes pitten.
Saint Barthelemy wordt ook wel het mooiste stukje Frankrijk genoemd. Alles goed geregeld en schoon, mooie rode daken die fel afsteken tegen het groene eiland en het azuurblauw water. Kades vol met grote motorjachten en klassieke superjachten, net als in Saint Tropez. Kleine winkelstraatjes vol Dior, Cartier, Chanel, Vuiton etc. Lunchpauze van 12.30 tot 16.00 uur... In een lunchroom weer een snelle internet verbinding om foto's te kunnen uploaden ( http://picasaweb.google.com/lamawaje , album Carieb 8 ) terwijl Mich gaat windowshoppen (hoop ik). Ze komt terug met nieuwe onderbroeken voor de meisjes (Petit Bateau) en nieuwe Birkenstock slippers. De tasjes van Louis Vuiton vielen gelukkig niet zo in de smaak.
Terug aan boord is de deining weer erger geworden, maar we gaan toch proberen te slapen. Maar om 2 uur 's nachts geven we de hoop op, we slingeren alle kanten op. Anker omhoog en in het pikkedonker naar een baai, 2 mijl verder om de hoek. De baai "Anse Colombier" en omgeving zijn eigendom van de amerikaanse familie Rockefeller. Hier is het rustig en we slapen lekker tot zonsopkomst. Dan eindelijk tijd en rust om uitgebreid aan school te werken. De afgelopen twee dagen was dat lastig vanwege de deining. We worden regelmatig opgezocht door grote "greenback" schildpadden die hier rondzwemmen. Mich heeft er eindelijk ook een paar foto's van kunnen nemen. Na school naar het strand en bij een beklimming van de hoge rotsen wordt het uithoudingsvermogen van de meisjes flink op de proef gesteld. Het zweet gutsts van ze af. De steeds snel wegvluchtende leguanen brengen gelukkig afleiding. Eenmaal terug op het strand springen we allemaal het water in. Al snorkelend kunnen we de schildpadden volgen die 10 meter dieper ons door het zeegras scharrelen.
Een paar uur later liggen we midden in een file van wel honderd boten die allemaal door de ophaalbrug van Sint Maarten moeten. Vandaag was de eerste dag van de Heineken Sint Maarten Regatta, en wij komen net aan als zij weer terug naar binnen varen. Stootwillen uit, en een beetje stress zoals bij de sluis van Enkhuizen. Eenmaal binnen in Simpson Bay gaan we toch maar weer eens aan een steiger liggen in plaats van voor anker. De luxe van stromend water om uitgebreid te kunnen douchen begonnen we de laatse dagen toch wel te missen.
|
03/03/2010, Barbuda
Vanuit onze ankerplaats is er maar 1 manier om naar het enige dorp op Barbuda te komen : met het bijbootje naar het strand, dan met bijbootje 50 meter klunen naar de "lagoon" en vervolgens 3 kilometer varen in een ondiepe laguna tot we in Codrington zijn. We nemen Thomas, Karen en Marie van de Xpense mee, dan hoeven we met zijn allen maar met 1 bootje te slepen. Acht personen blijkt een beetje veel van het goede, de ene golf na de andere stort naar binnen en we zijn drijfnat als we op het strand aankomen. Gelukkig kunnen we daar drogen voordat we door het "rustige binnenwater" van de lagune verder kunnen. Maar niets is minder waar. Op de lagune staan ook al brekende golven van de windkracht 5-6. Een half uur later zijn we het helemaal beu als we eindelijk in Codrington aankomen. Op het steigertje staan wat schooljongens te giechelen als ook Karen en Michelle wat droogs aantrekken.
Er wonen maar 1200 mensen in Codrington, vrijwel allemaal afstammelingen van slaven. Ze leven van vissen, het fokken van paarden en geiten en de export van zand. Dat laatste houdt natuurlijk een keer op, anders is het hele eiland een keer weg. De naam Codrington komt van de blanke familie Codrington die hier in de 17e eeuw een handeltje had opgezet met het "fokken" van grote sterke slaven, die vervolgens werden verkocht aan de omliggende eilanden. Elke vorm van ontwikkeling van toerisme wordt hier gedwarsboomd door de lokale bevolking die het niet ziet zitten om naar de pijpen van rijke blanken te dansen. Enkele jaren geleden was er een start gemaakt met de bouw van een nieuw hotel aan het strand. Op een nacht verzamelden zich alle inwoners om samen alle bouwketen en graafmachines in de zee te kieperen....De school zit vol met nette kinderen in uniform, maar de lokalen zijn aftands en heet. Rikke en Imme komen al snel tot de conclusie dat ze blij mogen zijn met hun eigen school.
Terug aan de andere kant van de Lagoon, lopen we naar het enige nieuw hotel dat de weerstand wel heeft kunnen overwinnen, het Lighthouse Barbuda. Dit is dan wel weer het andere extreeem. Slechts 9 hotelkamers, tussen de 1000 en 2500 dollar per nacht en als je ze vraagt hoe kun gasten hier komen, antwoorden ze doodleuk "we halen ze op met een helicopter op Antigua"... Gelukkig zijn ze niet te beroerd om een stel Deense en Hollandse zeilers een paar dure hamburgers te verkopen. Nu hebben we nog een uitdaging: met het bijbootje met 8 man terug door de branding naar de boot. De meisjes (groot en klein) hadden tijdens de lunch al stilletjes zitten kijken naar de bulderde golven die het strand overspoelden. "Nou weet je wat, dan kijken we eerst eens even hoe die Amerikanen dat gaan doen". Dat was een slecht idee. De 5 Amerikanen tussen 50 en 70 gingen op een verkeerd moment, renden toen vol in de aanval het water in en kregen het motortje niet gestart. Kwestie van tijd voor de volgende brekende golf eraan kwam surfen en alles ondersteboven weer op het strand deponeerde. Alles spoelde door de branding, schoenen, paddels, benzinetank, plastic zak met camera en de Amerikanen zelf. Een enkeling stond op en liet zich nog twee keer ondersteboven kegelen. Ons aanbod van hulp werd afgeslagen.
"Wij gaan het anders doen: Thomas en ik duwen op het juiste moment het bootje de zee in, starten de motor, varen snel door tot achter de branding en wachten daar tot de meisjes zwemmend door de branding komen". Goed plan, maar Marie en Pippa zagen het niet zitten, dus die toch maar in het bootje gezet. Rikke en Imme vonden het erg spannend. Het plan bleek te werken, hoewel het bijbootje op enig moment toch bijna verticaal tegen een brekende golf moest opklimmen. Eind goed, al goed.
Aansluitend nemen we afscheid van de Xpense. Zij blijven nog een nachtje, wij zeilen vannacht naar Saint Barth.
|
