SailBlogs
Bookmark and Share
LAMAWAJE
Voor wie de tijd neemt, staat de wind altijd gunstig.....
Effe wennen!
Sander
03/08/2010, Sittard

Thuis komen was een groot feest. De opa's en oma's op het vliegveld. Het grote welkomstbord in de tuin, met een metersgrote foto van Lamawaje in Saint Lucia en de tekst "Welcome home, captain and crew Lamawaje!". Super! Slingers in de perfect verzorgde tuin. Drank en boodschappen in de koelkast. En meteen de eerste avond vele vrienden op bezoek. Wat een ontlading. De meisjes zaten binnen een half uur op de fiets naar hun vriendinnetjes in de buurt. Over en weer tranen van geluk dat de aftelkalenders eindelijk aan hun einde waren.

"En, hoe was het ?" vragen ze dan. Waar moet je beginnen ? Ervaringen van zo'n avontuur kun je niet in enkele zinnen samenvatten en eigenlijk moet je het ook niet eens proberen. Gelukkig hebben honderden mensen onze blogs gelezen dus ze weten wat we hebben meegemaakt. En wat waren wij blij met alle reacties onderweg. Zo verslavend als het voor sommigen schijnt te zijn geweest om de blog te volgen, zo keken wij dagelijks uit naar commentaar, gastenboek en e-mails. Bedankt iedereen daarvoor!

En dan na enkele dagen weer terug naar het "gewone" leven. De meisjes naar school, Mich voor het eerst naar de Akademie Vogue in Amsterdam (voor de opleiding Interieur Design) en ik weer aan het werk. Prachtig dat de kinderen nog 3 weken hebben kunnen meedoen met hun eigen klas; tijd zat om hun avonturen te vertellen aan vriendinnetjes en juffen. Cito toetsen maken en met goed resultaat over naar de volgende groep. Maar eerst diploma uitreiking van de Lamawaje school, met hoge punten voor Rekenen en Taal, maar ook voor Viskunde en Afwassen.

Voor de meisjes was het ook weer wennen in huis. "Imme, doe de kraan dicht, dadelijk is de tank leeg", zegt Pippa. Rikke doet consequent de douche uit om zich in te zepen en de haren te wassen en dan pas weer aan om af te spoelen.

En afgelopen week mochten ze de schatkistjes weer uitpakken die ze van Juf Angelique hadden meegekregen, en die inmiddels vol zaten met schelpen, souvenirs, zand uit de Bahama's, grassprietjes uit de tuin van het Witte Huis en noem maar op. Wat hebben wij geluk gehad met de Sjtadssjool die ons zo goed heeft begeleid in dit project en vooral met Juf Angelique die ons in haar vrije tijd heeft klaar gestoomd voor de rollen van Juf en Meester. Dankjewel!!!

Met volle energie weer aan het werk, met een verse kijk op zaken die er voor de reis zo diep waren ingeslepen dat het moeilijk was om nog objectief te oordelen. Strategisch, organisatorisch. Prioriteiten rangschikken, ook prive. Na jaren van rugklachten was ik er afgelopen half jaar helemaal van af. Het kan dus wel! Sindsdien dus 2x per week fitnessen en 3x per week 1,5 uur fietsen (woon-werk verkeer). Dat helpt ook!

's Avonds druk met de voorbereidingen voor de nieuwbouw. Veel afleiding en weinig tijd om terug te blikken dus. Af en toe contact met andere Vertrekkers en dan begint het gemis al langzaam te komen. De tijd, de vrijheid, de natuur en de vele nieuwe vrienden. We zullen het allemaal pas echt gaan missen als we komende winter 's morgens in donker smerig weer op weg zijn naar school en werk en terugdenken aan een jaar eerder. Wat hebben we het ongelofelijk mooi gehad samen en wat een geluk dat het zo vlekkeloos is verlopen. Goed voorbereid dat wel ja, maar er had van alles roet in het eten kunnen gooien.

Wat we nu al het meeste missen: elkaar. In plaats van 7 dagen in de week, 24 uur per dag samen op een paar vierkante meter, zie ik Mich en de kinderen door de week alleen 's avonds een uurtje of twee. Dat valt tegen. En daarmee is meteen duidelijk wat het allermooiste was aan deze reis.

ALL WAS VERY WELL ABOARD THE GOOD SHIP LAMAWAJE!

Flashback
Sander
23/06/2010, Rock Hall

Al bladerend door de on-line foto albums valt het me op dat enkele van de mooiste foto's nooit on-line zijn gezet : die van de finish van Lamawaje van de ARC, genomen door Tim Wright.

Ze ligt hier nu, half uitgekleed in de haven, zeilen eraf, alle lijnen opgeknoopt op de mast, te wachten tot ze op de kant wordt getakeld waar ze een jaar lang in d'r uppie zal moeten wachten op onze terugkomst in de zomervakantie van 2011. Onze Lamawaje heeft ons toch maar mooi, veilig en snel naar hier gebracht. Bijna 2500 zeemijl van Zeeland tot aan de Canarische eilanden, ruim 3000 mijl over de Atlantische Oceaan en nog eens ruim 3000 mijl van Saint Lucia tot hier. Deze boot verdient het om nog een keer goed in het zonnetje te worden gezet: Lamawaje ARC Finish

ALL IS WELL ABOARD THE GOOD SHIP LAMAWAJE!!!

Don't give up the ship!
Sander
20/06/2010, Annapolis

"Don't give up the Ship!" Dat is de strijdkreet die te lezen is in de ontvangstzaal van een van de meest prestigieuze militiare opleidingsinstituten ter wereld, de United States Naval Academy, in Annapolis. "Don't give up the ship" waren blijkbaar de woorden van een van de helden uit de geschiedenis van de Navy. Hier aan de USNA in Annapolis worden ruim 4000 jongens en meisjes opgeleid tot marine-officier. Elk jaar studeren er ruim 1000 af. De campus (134 hectaar) is perfect onderhouden, de grasmatten worden bij wijze van spreken met een nagelschaartje geknipt. De kapel/kerk is een van de mooiste die we ooit hebben gezien. Navy-held John Paul Jones, overleden in 1792 ligt onder de kapel in een sarcofaag die kan wedijveren met die van Europese koningen en pausen. Amerikanen weten als geen ander hoe ze legendes kunnen creeren die hen helpen om jongeren onder de wapens te krijgen en te houden.

Voor de aanstormende marine-officieren begint het dagprogramma om half zes en eindigt om tien uur 's avonds. Elke dag wordt er minstens 3 uur gesport. Ontbijt en lunch genieten ze gezamelijk in een gigantische zaal met 350 tafels van 12 personen. Ze marcheren naar binnen, nemen tegelijk plaats en wachten op centraal commando voor ze mogen "aanvallen". Onze meisjes zijn vooral geschrokken van de mededeling dat je moet eten wat de pot schaft en dat je altijd je bord moet leegeten. "Nou dan ga ik die opleiding dus niet doen!".

Nieuwe foto's : http://picasaweb.google.com/lamawaje

"Don't give up the ship!" Wij zijn weliswaar niet van plan om het schip op te geven, maar we gaan haar hier vlakbij (in Rock Hall) wel een jaar achterlaten en dat leidt tot gemengde gevoelens. Blij dat we over een dikke week naar huis vliegen, naar familie, vrienden, buren, huis, tuin, school, werk, hobbies. Als je zo lang van huis bent realiseer je je des te beter hoe goed je het thuis hebt. We hebben er allemaal weer heel veel zin in.

Aan de andere kant jammer dat deze prachtige reis ten einde loopt. Toen we 7 jaar geleden deze boot lieten bouwen had ik dit avontuur al in het vizier. Enkele jaren geleden zijn we begonnen met plannen maken. Nu is het bijna voorbij. Het is mooi geweest. Hoe mooi precies dat zullen we ons misschien pas over een paar maanden realiseren als we allemaal weer in ons thuisritme zitten. Herinneringen voor de rest van ons leven. Door naar de volgende uitdagingen.

Volendam
Sander
16/06/2010, Tangier Island

De Chesapeake Bay is een soort mega-Ijsselmeer, ongeveer 40 kilometer breed en 250 kilometer lang. We zijn dus nu wel eindelijk in de Chesapeake Bay, maar nog lang niet in Rock Hall, waar we de boot gaan achterlaten voor de winter. We hebben nog enkele dagtochten te gaan. Gistermiddag hebben we aangelegd in Tangier Island, een klein eilandje midden in de baai. Zo zullen Volendam en Urk honderd jaar geleden hebben uitgezien, voordat de toeristen kwamen. De mensen hier leven vrijwel volledig van de krab visserij. Er liggen zeker honderd vissersbootjes die regelmatig terugkomen met bakken vol levende krab. Die worden vervolgens in grote bakken met water gesorteerd en levend bewaard tot ze hun schaal afwerpen. Dan worden ze op markten in de omgeving verkocht als 'soft shell crab' en dat is hier een delicatesse. Ze worden in hun geheel gefrituurd en opgegeten. Ook de meisjes smullen van de gefrituurde krabbenpoten en -scharen.

Het dorp is ooit gesticht door emigranten uit Cornwall. Sindsdien heeft de tijd grotendeels stil gestaan. De mensen hebben hun eigen taaltje, onverstaanbaar voor buitenstaanders. Ze zijn zeer religieus, verkopen geen alcohol en de paar eettentjes gaan al om 5 uur 's middags dicht. De straatjes zijn te smal voor auto's dus heeft iedereen hier alleen een golfkarretje voor lokaal transport.

Jammergenoeg liep de bevolking de laatse jaren terug van 1200 naar 500 en de lokale school leverde afgelopen schooljaar slechts 6 kinderen af. De houten huisjes gaan over van generatie op generatie en als iemand dood gaat wordt hij of zij bijgezet in het familiegraf in de eigen voortuin. Slechts enkele families maken hier de dienst uit. Havenmeester Park is 79 jaar, heeft 4 kinderen, 14 kleinkinderen, 4 achterkleinkinderen en 28 katten.

We vinden het hier erg gezellig. Autheniek zoals maar weinig plaatsen in de VS dat zijn. Jammer dat het langzaam ten onder lijkt te gaan.

Soccer
Sander
14/06/2010, Mobjack Bay

Oma's twee weken aan boord zijn jammer genoeg alweer voorbij. Het was erg gezellig en het had best nog een paar weken langer kunnen duren. Oma trakteert nog op een lekkere lunch en dan nemen de meisjes en Oma met tranen in de ogen afscheid van elkaar, ook al is het nog maar kort voor ze ons weer kan komen ophalen in Brussel. Ik breng haar terug naar het vliegveld van Washington en op de terugreis luister ik in de huurauto naar het Amerikaanse verslag van de wedstrijd Nederland-Denemarken op ESPN Radio. "We" worden aangekondigd als "the best team that never won the World Cup". Lang verhaal kort, in de loop van de tweede helft raakt de commentator opgewonden door een mooie actie van Nederland, eindigend in luid geschreeuw "Touchdown!" Het zal nooit wat worden met de Amerikanen en voetbal.

We hebben zin om weer verder te varen nadat we inmiddels al een week in Norfolk liggen. Eergisteren lagen we voor anker, vlak bij een grote schuit van waaraf het grote vuurwerk van Norfolk Harborfest 2010 werd afgeschoten. Het begon al indrukwekkend en na 20 minuten vonden we het wel "een van de mooiste vuurwerken die we ooit hebben gezien". En toen kwam de finale en schoten ze in de laatste twee minuten nog eens net zoveel vuurwerk de lucht in als in de voorgaande 20 minuten. Oorverdovend en verblindend. Nooit eerder meegemaakt. Zoals auto's, huizen, boten en winkels moet natuurlijk ook het Amerikaanse vuurwerk groot, groter, grootst zijn.

We varen vandaag de Chesapeake Bay in maar passeren eerst nog de grootste (daar heb je het weer) marinehaven van de wereld. Hier ligt het merendeel van de vliegdekschepen, fregatten, mijnenjagers en onderzeeers van de US Navy die tijdelijk niet op zee zijn. Het zijn er tientallen. Alle ligplaatsen zijn hermetisch afgesloten met onderwatergordijnen en drijvende afzettingen. Niemand kan erbij komen. De luchtafweerradars draaien continu. Als je hier met je bootje langs vaart moet je niet opeens problemen met je roer krijgen. Ik denk niet dat ze eerst komen vragen wat er aan de hand is...

We liggen nu voor anker in een prachtige rivier die uitmondt in de Mobjack Bay. Bij het toetje van het avondeten werden we opeens overvallen door zwaar onweer met donder, bliksem en stortregen zoals we het deze reis nog niet eerder hebben meegemaakt. Ook hierbij moet het weer zo nodig groot, groter, grootst. Pippa is bang, maar Rikke gaat bij haar in bedje liggen om haar te troosten.

Virginia Jail
Sander
11/06/2010, Williamsburg en Norfolk

Op de terugreis van Washington bezoeken we Williamsburg, Virginia waar de eerste Engelse kolonisten een stadje stichtten. We voelen ons weer in Europa, met dorpse straatjes en engelse en schotse huisjes met hoge schoorstenen. De korte historie van de VS is hier goed bewaard gebleven. De Amerikanen koesteren dit enkele eeuwen oude erfgoed zoals we in Europa de historie van duizenden jaren koesteren.

Terug in Norfolk varen we de jachthaven uit en gaan vlak voor de haven voor anker. De haven is gereserveerd voor het Norfolk Harborfest dat ons wordt aangeprezen als een kleine versie van Sail Amsterdam. Nou, een hele kleine versie dan; de Parade of Sail is afgelopen voordat we het doorhebben; er varen een paar wat oudere boten mee waar we bij ons niet eens van opkijken. Van Tallships is geen enkele sprake. Ook hier merk je dat de Amerikanen maar een hele korte (maar des te indrukwekkender) eigen historie hebben en zich aan alles vastklampen wat meer dan honderd jaar oud is. Je kunt je amper voorstellen hoe het is om als Amerikaan een keer door Maastricht te lopen.

In Norfolk mogen we voor het eerst deze reis weer eens kennismaken met een lompe onvriendelijke Amerikaan: we varen met zijn zessen in ons rubberen bijbootje terug naar de boot als we worden aangehouden door een politieboot met een nors kijkende agent. "Ik zie geen Virginia registratie nummer op die boot" zegt hij. "Dat klopt, deze boot is Nederlands" meldt ik. "Niks mee te maken" buldert hij "je vaart hier in Virginia; je weet toch wel dat het een zeer onaangename ervaring is om in een gevangenis in Virginia te zitten!" Gezellig, zo ken ik ze weer; lijkt wel de douane en beveiliging op Amerikaanse vliegvelden. Uiteindelijk moet hij toegeven dat we als Nederlands rubberbootje geen Virginia registratie-nummer kunnen en hoeven te hebben. In plaats daarvan gaat hij nu hameren op het feit dat we voor elke inzittende een reddingsvest in het rubberbootje moeten hebben."Of course officer, we will make sure we have it onboard next time!"

Ach ja, dit soort types kom je in elk land tegen. Hij slaagt er in zijn eentje niet in om ons zeer positieve oordeel over Amerika en de Amerikanen te beinvloeden.

Newer ]  |  [ Older ]

 

 
Powered by SailBlogs