SailBlogs
Bookmark and Share
LAMAWAJE
Voor wie de tijd neemt, staat de wind altijd gunstig.....
Liberty One
Sander
28/07/2011, Ground Zero

De tweede dag gaan we naar Ground Zero waar de bouw van de nieuwe WTC toren "Liberty One" al op de helft is (van de 104 verdiepingen). Ook de twee gigantische "fontijnen" op de exacte plaats van de Twin Towers zijn al zichtbaar. De bedoeling is om de slachtoffers te eren door twee diep gaten, een "leegte" van exact de afmetingen van de torens, met de namen van alle slachtoffers gegraveerd op de randen.

Een echt "museum" is nog in aanbouw. In de tussentijd kun je wel een gebouwtje bezoeken dat door nabestaanden is ingericht, met foto's en filmpjes. Meest indrukwekkend is de muur met familiefoto's van de slachtoffers, waarop nabestaanden een persoonlijke boodschap of een attribuut hebben achtergelaten. Een golfbal, tekening, cadeautje etc. Zo wordt het wel heel persoonlijk...

Elke dag New York is toch wel wat zwaar voor de kids, je loopt wat af ook al maken we veel gebruik van de metro. Dus we lassen een dagje pauze in en blijven een dagje in Jersey City, net tegenover Ground Zero. De kade is hier in een mooi wandelpad omgetoverd en je hebt geweldig uitzicht over heel Manhattan. Ongelofelijk als je bedenkt dat die Twin Towers nog eens eens zo hoog waren dan alles wat er nu staat. Ongelofelijk eigenlijk ook dat de andere torens van het WTC er wel nog staan. Die twee zijn dus echt recht naar beneden in elkaar gezakt. Op de kade van Jersey City ligt een paar meter geheel verwrongen constructiestaal (van een paar centimeter dik) van een van de torens, volgeplakt met herinneringen aan slachtoffers.

Hoewel het dagelijks leven hier weer zijn gangetje gaat, zal elke plek met uitzicht op Manhattan toch eeuwig blijven herinneren aan die dag dat een stel religieuze extremisten het nodig vond om duizenden onschuldigen te vermoorden. Valt niet mee om uit te leggen aan de kinderen dat elke vorm van religieus extremisme even gevaarlijk is, en dat de rollen een paar honderd jaar geleden nog omgekeerd waren.

Tussen de middag lunchen we op typisch New Yorkse manier. We laden een plastic bakje vol met gerechten van een gigantisch koud en warm buffet met vele tientallen soorten salade, fruit, vlees, Chinees, Indisch, Italiaans en nog veel meer. En we betalen per "ounce".

Woensdag gaan we wel weer naar The Big Apple. We bezoeken Greenwich Village, Soho en The Meat Packing District. Om af te koelen rennen de kinderen in Central Park in hun onderbroek door fontijnen en sproeiers. En op speciaal verzoek van Imme gaan we een grote hamburger eten in de grootste McDonalds op Times Square. 's Avonds bezoeken we de Lion King. Pippa was een beetje bang toen een nep olifant door het gangpad kwam waggelen. Geweldige musical, al 15 jaar elke avond uitverkocht en na afloop een donderende staande ovatie. Life in The Big Apple is good.






New York New York!
Sander
25/07/2011, New York

New York. We zijn er! Toch stiekum een van de hoofddoelen van deze reis, om een keer zelf New York in te varen. Een droom komt uit. Al vanaf 20 mijl afstand zie je de wolkenkrabbers, pas uren later het Vrijheidsbeeld. Het is zaterdag en dus lekker rustig in de Hudson en East Rivers. Rustig genoeg om Mich met de camera in het bijbootje (zonder motor...) achter te laten voor wat foto's van de Lamawaje bij het Statue of Liberty. Mich is er niet heel happig op maar die foto wil ze toch echt graag maken, dus... Als we een tweede keer bij haar wegvaren en op het Vrijheidsbeeld afvaren, hoor ik in de verte een luide scheepshoorn...Oei. Snel weer overstag, op volle snelheid langs het bootje, landvast opvangen, vastmaken en op volle snelheid verder, uit het vaarwater van dat werkschip. En dan ook nog flinke discussie aan boord omdat ik niet goed genoeg tussen Mich en het Vrijheidsbeeld voer. Foto mislukt. Gelukkig zat er in de eerste serie wel wat bruikbaars.

We varen langs Ground Zero en zijn verbaasd hoe ver ze al zijn met die nieuwe wolkenkrabber. Het is nu al een van de hoogste gebouwen van het Financial District. De skyline van Manhattan is indrukwekkend, en de gedachte aan 9/11 laat maar niet los. Ongelofelijk wat deze stad heeft meegemaakt. Bovendien stonden de torens van het WTC er nog toen ik de laatste keer in in NY was, sterker nog, ik moest er toen in zijn omdat een van onze klanten daar zijn kantoor had (die overigens 3 maanden voor 9/11 zijn verhuisd...). De skyline is eigenlijk niet meer goed herkenbaar, zo dominant waren die twee torens. Ook de meisjes zijn onder de indruk van het verhaal. Pippa vindt dat we Osama Bin Laden voor straf maar in de bijkeuken moeten zetten. Te laat.

We leggen aan in Newport Marina, aan de overkant van Manhattan, in New Jersey. Hier moest ik in 1989 zijn om de 80 voeter "Atlantic Privateer" op te halen voor de oversteek naar Manchester, ter voorbereiding op de Whitbread Round The World Race 89/90. Alleen had niemand me erbij gezegd dat het Newport, New Jersey moest zijn en dus vloog ik naar Newport, Road Island, het zeilmekka van de VS. Daar aangekomen kon ik de boot nergens vinden en moest alsnog met de bus naar hier. Aan boord kwam ik Christiaan Brakman tegen met wie ik enkele dagen New York kon verkennen voordat we vertrokken. Nu, 22 jaar later heb ik hem weer gebeld. Hij woont en werkt inmiddels hier en we gaan hem volgende week thuis opzoeken. Weer een cirkel rond.

Vanuit Newport Marina kun je met de metro naar New York dat net een zware hittegolf achter de rug heeft met temperaturen tot 45 graden celsius. De hitte is in de gangen van de metro nog goed te voelen. We lopen langs het Empire State Building en kijken onze ogen uit op Times Square waar we lunchen in het Hard Rock Cafe. En als we 's avonds langs de Radio City Music Hall komen, kopen we kaartjes voor de nieuwe show Zarkana van Cirque du Soleil. Wat een geweldig gebouw. Grootste overdekte concertzaal ter wereld, je kijkt je ogen uit. En de show is fenomenaal. Je weet niet waar je moet kijken., zoveel gebeurt er op het podium.

We zijn nog lang niet uitgekeken op New York, dus, we blijven nog even!






Back on board!
Sander
22/07/2011, Manasquan Inlet

Eindelijk weer aan boord. Na enkele dagen "hobbyen" in Rock Hall is de boot weer vaarklaar. De boot heeft het jaar alleen goed doorstaan hoewel de sporen van een felle zomer en strenge winter wel zichtbaar zijn. Flink poetsen en wat onderhoudsklusjes en we kunnen weer verder. We vertrekken zo snel mogelijk want de hittegolf is vooral in de beschutte Chesapeake Bay niet uit te houden. Een maand geleden heb ik daarom op het internet een "window airconditioner" gekocht om de ergste hitte aan boord te bestrijden. Voor 100 dollar (plus een verlengkabel van nog eens 100 dollar) koel je de boot snel een graad of 8 af ten opzichte van de 35-38 graden buiten. Werkt goed.....zo lang je aan de walstroom ligt. Als we voor anker liggen hebben we alleen 230V aan boord, en hier hebben de airco's alleen 115V.

Dus, hoe sneller we weer aan de Atlantische kust zitten hoe beter. We varen naar het Noorden richting het "Chesapeake & Delaware Canal" voor de verbinding naar de Delaware River. Een lange dag verder liggen we in Cape May waar het vooral 's nachts enkele graden frisser is, dus we kunnen weer slapen met een laken op. Cape May is een populair buitenoord voor mensen uit Philadelphia, Baltimore, Washington en New York. Leuke gekleurde houten huisjes in Victoriaanse stijl. Allemaal zeer speciaal natuurlijk voor de amerikanen want sommige huisjes zijn wel 130 jaar oud! Na een lange hete wandeling komen we eindelijk aan het strand waar we nietsvermoedend op lopen. Tot we worden teruggefloten door een oudere dame die vraagt waarom we niet betalen.. Pay ? To get onto the beach ? You must be joking! Nee hoor, de gemeente heeft een mooie manier gevonden om de tekorten te compenseren. 5 dollar per persoon. Welcome to America. Maar als we beloven dat we alleen maar even gaan kijken dan knijpt ze even een oogje dicht....Ook dat is Welcome to America!

's Avonds eten we in The Lobster House, een megatent met zeker 150 tafels waar vis en zeevruchten worden geserveerd. Bij aankomst horen we dat er een wachtlijst is van 45 minuten. OK, dan nemen we een "pieper" mee en gaan we eerst wat drinken aan de bar. Als we een kwartier later de eerste drankjes op hebben, begint de "pieper" al te zeuren dat we terug moeten naar de ontvangst omdat er een tafel beschikbaar is. Gefopt. Ze weten inmiddels dat men geen drankjes aan de bar bestelt als men te horen krijgt dat de wachttijd maar een kwartier is. Welcome to America!

Rikke en Imme zijn teleurgesteld dat er geen "soft shell crabs" op het kindermenu staan, dus ze delen een grote portie. Imme vindt thuis alles anders dan kip al eng om te eten. Hier steekt ze zonder problemen hele krabben in de mond, inclusief poten en ingewanden. "Lekker!". Zal wel aan ons liggen. Heerlijk gegeten, zwaardvis, krab, kreeft, soft shell crab etc. En dan voor 5 personen ruim 100 dollar afrekenen. Ook dat is "Welcome to America!"

De volgende dag varen we verder naar Atlantic City "het Las Vegas van de Oostkust". Van grote afstand zien we de casino's van Trump al, waaronder de "Taj Mahal". 's Avonds wandelen we over de "Boardwalk, built in 1873 and the oldest of its kind in the world". Yeah sure, waarschijnlijk "the only of its kind in the world". Grote casino's afgewisseld met souvenir winkels, waarzegsters en fast food ketens. In de casino's zitten duizenden mensen achter "one armed bandits" te roken, te drinken en ongeinteresseerd naar het scherm te turen. De kinderen zien er de lol gelukkig niet van in. Op de terugreis in het busje zit iemand achter ons uit te rekenen hoeveel dagen hij moet overwerken om zijn schulden van vanavond af te betalen...

Vandaag worden er records gebroken. De hittegolf zorgt voor temperaturen boven de 40 graden met 90% relatieve luchtvochtigheid. We vluchten de zee op waar een koele bries het leefbaar houdt in de schaduw. Voor de 4e keer zien we dolfijnen, maar die zijn hier een beetje saai. Niet zoals in Portugal waar ze een uur in de boeggolf van de boot kwamen spelen. We zijn inmiddels ook zelf weer aan het vissen geslagen. Binnen een half uur 4 x beet, maar steeds niet de moeite waard om te fileren dus maar weer snel terug gegooid.

In Manasquan Inlet liggen we in de haven vol op de getijdestroom, en de havenmeester waarschuwt ons dat we er morgen tussen 6 en 7 niet uit kunnen ? Hoezo ? Je onderschat mijn vaarkunsten, denk ik nog. Maar hij legt uit dat er morgenvroeg een armada van 300 sportvissers uitvaart voor een vistoernooi met 500.000 dollar prijzengeld! Welcome to America!!!







Effe wennen!
Sander
03/08/2010, Sittard

Thuis komen was een groot feest. De opa's en oma's op het vliegveld. Het grote welkomstbord in de tuin, met een metersgrote foto van Lamawaje in Saint Lucia en de tekst "Welcome home, captain and crew Lamawaje!". Super! Slingers in de perfect verzorgde tuin. Drank en boodschappen in de koelkast. En meteen de eerste avond vele vrienden op bezoek. Wat een ontlading. De meisjes zaten binnen een half uur op de fiets naar hun vriendinnetjes in de buurt. Over en weer tranen van geluk dat de aftelkalenders eindelijk aan hun einde waren.

"En, hoe was het ?" vragen ze dan. Waar moet je beginnen ? Ervaringen van zo'n avontuur kun je niet in enkele zinnen samenvatten en eigenlijk moet je het ook niet eens proberen. Gelukkig hebben honderden mensen onze blogs gelezen dus ze weten wat we hebben meegemaakt. En wat waren wij blij met alle reacties onderweg. Zo verslavend als het voor sommigen schijnt te zijn geweest om de blog te volgen, zo keken wij dagelijks uit naar commentaar, gastenboek en e-mails. Bedankt iedereen daarvoor!

En dan na enkele dagen weer terug naar het "gewone" leven. De meisjes naar school, Mich voor het eerst naar de Akademie Vogue in Amsterdam (voor de opleiding Interieur Design) en ik weer aan het werk. Prachtig dat de kinderen nog 3 weken hebben kunnen meedoen met hun eigen klas; tijd zat om hun avonturen te vertellen aan vriendinnetjes en juffen. Cito toetsen maken en met goed resultaat over naar de volgende groep. Maar eerst diploma uitreiking van de Lamawaje school, met hoge punten voor Rekenen en Taal, maar ook voor Viskunde en Afwassen.

Voor de meisjes was het ook weer wennen in huis. "Imme, doe de kraan dicht, dadelijk is de tank leeg", zegt Pippa. Rikke doet consequent de douche uit om zich in te zepen en de haren te wassen en dan pas weer aan om af te spoelen.

En afgelopen week mochten ze de schatkistjes weer uitpakken die ze van Juf Angelique hadden meegekregen, en die inmiddels vol zaten met schelpen, souvenirs, zand uit de Bahama's, grassprietjes uit de tuin van het Witte Huis en noem maar op. Wat hebben wij geluk gehad met de Sjtadssjool die ons zo goed heeft begeleid in dit project en vooral met Juf Angelique die ons in haar vrije tijd heeft klaar gestoomd voor de rollen van Juf en Meester. Dankjewel!!!

Met volle energie weer aan het werk, met een verse kijk op zaken die er voor de reis zo diep waren ingeslepen dat het moeilijk was om nog objectief te oordelen. Strategisch, organisatorisch. Prioriteiten rangschikken, ook prive. Na jaren van rugklachten was ik er afgelopen half jaar helemaal van af. Het kan dus wel! Sindsdien dus 2x per week fitnessen en 3x per week 1,5 uur fietsen (woon-werk verkeer). Dat helpt ook!

's Avonds druk met de voorbereidingen voor de nieuwbouw. Veel afleiding en weinig tijd om terug te blikken dus. Af en toe contact met andere Vertrekkers en dan begint het gemis al langzaam te komen. De tijd, de vrijheid, de natuur en de vele nieuwe vrienden. We zullen het allemaal pas echt gaan missen als we komende winter 's morgens in donker smerig weer op weg zijn naar school en werk en terugdenken aan een jaar eerder. Wat hebben we het ongelofelijk mooi gehad samen en wat een geluk dat het zo vlekkeloos is verlopen. Goed voorbereid dat wel ja, maar er had van alles roet in het eten kunnen gooien.

Wat we nu al het meeste missen: elkaar. In plaats van 7 dagen in de week, 24 uur per dag samen op een paar vierkante meter, zie ik Mich en de kinderen door de week alleen 's avonds een uurtje of twee. Dat valt tegen. En daarmee is meteen duidelijk wat het allermooiste was aan deze reis.

ALL WAS VERY WELL ABOARD THE GOOD SHIP LAMAWAJE!

Flashback
Sander
23/06/2010, Rock Hall

Al bladerend door de on-line foto albums valt het me op dat enkele van de mooiste foto's nooit on-line zijn gezet : die van de finish van Lamawaje van de ARC, genomen door Tim Wright.

Ze ligt hier nu, half uitgekleed in de haven, zeilen eraf, alle lijnen opgeknoopt op de mast, te wachten tot ze op de kant wordt getakeld waar ze een jaar lang in d'r uppie zal moeten wachten op onze terugkomst in de zomervakantie van 2011. Onze Lamawaje heeft ons toch maar mooi, veilig en snel naar hier gebracht. Bijna 2500 zeemijl van Zeeland tot aan de Canarische eilanden, ruim 3000 mijl over de Atlantische Oceaan en nog eens ruim 3000 mijl van Saint Lucia tot hier. Deze boot verdient het om nog een keer goed in het zonnetje te worden gezet: Lamawaje ARC Finish

ALL IS WELL ABOARD THE GOOD SHIP LAMAWAJE!!!

Don't give up the ship!
Sander
20/06/2010, Annapolis

"Don't give up the Ship!" Dat is de strijdkreet die te lezen is in de ontvangstzaal van een van de meest prestigieuze militiare opleidingsinstituten ter wereld, de United States Naval Academy, in Annapolis. "Don't give up the ship" waren blijkbaar de woorden van een van de helden uit de geschiedenis van de Navy. Hier aan de USNA in Annapolis worden ruim 4000 jongens en meisjes opgeleid tot marine-officier. Elk jaar studeren er ruim 1000 af. De campus (134 hectaar) is perfect onderhouden, de grasmatten worden bij wijze van spreken met een nagelschaartje geknipt. De kapel/kerk is een van de mooiste die we ooit hebben gezien. Navy-held John Paul Jones, overleden in 1792 ligt onder de kapel in een sarcofaag die kan wedijveren met die van Europese koningen en pausen. Amerikanen weten als geen ander hoe ze legendes kunnen creeren die hen helpen om jongeren onder de wapens te krijgen en te houden.

Voor de aanstormende marine-officieren begint het dagprogramma om half zes en eindigt om tien uur 's avonds. Elke dag wordt er minstens 3 uur gesport. Ontbijt en lunch genieten ze gezamelijk in een gigantische zaal met 350 tafels van 12 personen. Ze marcheren naar binnen, nemen tegelijk plaats en wachten op centraal commando voor ze mogen "aanvallen". Onze meisjes zijn vooral geschrokken van de mededeling dat je moet eten wat de pot schaft en dat je altijd je bord moet leegeten. "Nou dan ga ik die opleiding dus niet doen!".

Nieuwe foto's : http://picasaweb.google.com/lamawaje

"Don't give up the ship!" Wij zijn weliswaar niet van plan om het schip op te geven, maar we gaan haar hier vlakbij (in Rock Hall) wel een jaar achterlaten en dat leidt tot gemengde gevoelens. Blij dat we over een dikke week naar huis vliegen, naar familie, vrienden, buren, huis, tuin, school, werk, hobbies. Als je zo lang van huis bent realiseer je je des te beter hoe goed je het thuis hebt. We hebben er allemaal weer heel veel zin in.

Aan de andere kant jammer dat deze prachtige reis ten einde loopt. Toen we 7 jaar geleden deze boot lieten bouwen had ik dit avontuur al in het vizier. Enkele jaren geleden zijn we begonnen met plannen maken. Nu is het bijna voorbij. Het is mooi geweest. Hoe mooi precies dat zullen we ons misschien pas over een paar maanden realiseren als we allemaal weer in ons thuisritme zitten. Herinneringen voor de rest van ons leven. Door naar de volgende uitdagingen.

Newer ]  |  [ Older ]

 

 
Powered by SailBlogs