SailBlogs
Bookmark and Share
LAMAWAJE
Voor wie de tijd neemt, staat de wind altijd gunstig.....
Oma aan boord
Sander
08/08/2011, Cutty Hunk

Als we afscheid hebben genomen van Christiaan en zijn gezin, varen we verder de Long Island Sound in. Op aanraden van Christiaan varen we de Connecticut River op naar Essex, een oud walvisvaardersdorp waar kolonisten eind 17e eeuw al op walvissen jaagden. De houten huisjes uit die tijd zijn netjes onderhouden, dus het doet onamerikaans aan. Heerlijk gegeten in de Greswold Inn.

Vervolgens naar Block Island, een mooi vakantie-eilandje zo'n 20 mijl voor de kust van Newport. Heeft wel wat van Volendam weg, met eettentjes die gericht zijn op het uitmelken van toeristen. Alleen komen die niet in bussen, maar met veerboten van het vasteland.

We gaan door naar Newport, het zeilmekka van de VS. Dit was jarenlang thuis voor de oudste sportprijs ter wereld, de America's Cup. De haven ligt vol met de prachtigste exemplaren van oude "J-class" en "12 meter" zeiljachten die ooit werden gebouwd door Amerika's rijkste industrielen, zoals Cornelius Vanderbilt en Ted Turner. De hele stad ademt "America's Cup", de hoofdstraat heet zelfs "America's Cup Avenue".

Als we een avond rondwandelen lopen we de foto galerie van Onne van der Wal binnen. Hij was een van de bemanningsleden van de Flyer II van Connie van Rietschoten in de Whitbread Race van 1981. Die laatste hebben we twee jaar geleden in Portugal opgezocht en sindsdien zijn de meisjes ook 'Flyer-fans" (ik ben dat al sinds 1977...). We gaan op zoek naar foto's van de Flyer. Die vinden we uiteindelijk alleen in het kantoortje van Onne die het leuk vindt weer eens Nederlands te kunnen praten. Hij vertelt in geuren en kleuren hoe hij als jongen zijn best deed om geselecteerd te worden voor de bemanning van de Flyer. Toen dat uiteindelijk lukte nam hij, zonder enige ervaring met fotografie, ook af en toe eens een camera ter hand om foto's te maken tijdens de Whitbread Race. Die hobby is een beetje uit de hand gelopen. Onne is nu een van 's werelds beroemdste maritieme fotografen, woont daarvoor in Newport en heeft er een prachtige galerie waar door hem gesigneerde foto's van hand tot hand gaan voor duizenden dollars. We zullen elkaar weer zien op de Whitbread reunie in Alicante in November.

We huren hier een auto om Oma op te halen van het vliegveld van Boston. Ze komt een dikke week meezeilen. De eerste dag dat ze er is regent het vrijwel de hele dag.... Tussen de buien door lopen we naar "The Breakers", het vakantiehuis van Cornelius VanderBilt, gebouwd in 1896, met 70 kamers en geweldig uitzicht over zee. Een paleis met pracht en praal zoals je die ook op Versailles kan verwachten (en elders in de US waarschijnlijk nergens). Grootheidswaanzin van de baas van (o.a.) de New York Railroads.

De volgende ochtend springen we van de boot in het water om wakker te worden. Eenmaal in het water is de lol er snel vanaf. Op de zijkant van de boot zie ik twee diepe krassen. Waarschijnlijk de dag ervoor veroorzaakt door een zeilboot toen wij aan de wal waren. Niet gezien toen we zelf in het donker aan boord kwamen, maar nu des te beter zichtbaar. Balen. Dat wordt een flinke reparatie komende winter, en waarschijnlijk zal het altijd zichtbaar blijven. Balen, balen. Je zal nu met een boot ook nooit eens een periode kunnen zeilen zonder dat er iets kapot of beschadigd is......

De sfeer wordt later op de dag beter als we een mooie Bluefish vangen die we 's avonds voor anker bij het eilandje Cuttyhunk op de BBQ gooien.








(Niet) Welkom
Sander
03/08/2011, Long Island Sound

Die Hell's Gate viel wel mee. Amerikanen zijn nogal goed in overdrijven. Er stond wel wat stroom en het water was een beetje onrustig, maar niks dat ook maar in de buurt komt van alles wat ons werd voorspeld in de "navigation pilot". We hadden wel vol de stroom mee en dus maar net tijd genoeg om foto's te maken van de Brooklyn Bridge en het gebouw van de VN.
's Avonds gaan we voor anker in Oyster Bay. De volgende ochtend nemen we het bijbootje naar de kant waar we worden opgewacht door een overijverige politie agent die alle mogelijkheden aangrijpt om ons het leven zuur te maken. Geen Amerikaans registratienummer op de rubberboot; te hard gevaren, geen zwemvesten aan in het bijbootje, niet vooraf gemeld dat we hier zouden gaan landen, etc. etc. Zo'n Nederlands rijbewijs als identificatie vond hij ook maar vreemd. Hij sloeg zo'n arrogante toon aan dat ik er maar voor koos om geen enkel tegengas te geven. Op Amerikaanse vliegvelden ben ik dit soort ambtenaren vaak genoeg tegengekomen. Vakidioten. Elk weerwoord leidt dan tot verdere escalatie. Inmiddels stonden er 6 lokale mensen zich op kleine afstand zorgen te maken hoe de toeristen weer het dorp werden uitgejaagd. Uiteindelijk gaf de agent ons dan maar mijn rijbewijs terug met een serie waarschuwingen erbij. In de veronderstelling dat wij nu alsnog onze dollars in zijn dorp zouden gaan uitgeven liet hij ons gaan. Maar we zijn hier blijkbaar niet welkom. Ik riep de meisjes terug om weer te vertrekken, terug naar onze boot. Dat was ook weer niet goed: " Do you hold something against me personally ?" "You will not go back in that boat without lifevests!!!" Maar het was al te laat. Ik had de motor gestart en we voeren weg alsof we hem niet hoorden. Ik zag hem naar zijn riem grijpen om iets te pakken....De telefoon om zijn collega´s op het water te bellen......
Binnen een minuut nadat we weer aan boord waren kwam er een grote politieboot langszij. Een van hen kwam aan boord voor een inspectie van documenten, paspoorten etc. Vriendelijke man dit keer. Alle papieren in orde natuurlijk. Vlak voor zijn vertrek zei hij "you´re more than welcome to stay here as long as you like". Ik kon het niet laten om hem te melden dat we onmiddellijk zouden vertrekken. Op zoek naar een plaats waar we wel welkom zijn.
Die plaats vonden we een paar uur later. Aan de overkant van Long Island Sound gaan we voor anker bij de Noroton Yacht Club. Hier woont Christiaan met zijn gezin vlakbij. Hij voer in 1989/1990 ook de Whitbread Race. Zijn vrouw en hij werken allebei voor Europese banken in New York. Hun kinderen zijn fanatieke wedstrijdzeilers in de Optimist, dus het klikt meteen goed met die van ons. We krijgen een dag een auto mee om de prachtige omgeving te verkennen. Hier wonen de bankiers van New York in prachtige huizen in bossen en aan het water. De volgende avond eten we gezellig op het terras van hun oergezellige huis in het bos. De kans lijkt me klein dat die ooit nog in Nederland kunnen wennen.




Onvermijdelijk
Sander
30/07/2011, New York

Onvermijdelijk was dat we ons een keer zouden aansluiten in de rij met toeristen op weg naar de 86e verdieping van het Empire State Building (dat zich nu profileert als hoogste gebouw van New York...de een zijn dood...). Voor je boven bent moet je door een doolhof van veiligheidsinspecties, kaartjesverkopers, souvenir shops, tentoonstellingen, kaartjescontroleurs, liften, trappen, nog meer kaartjescontroleurs, nog meer souvenir shops, en nog meer kaartjescontroleurs. En dan ben je eindelijk boven en kijken de meisjes tegen een 1,5 meter hoge muur aan, met een 3 meter hoog hek erop. Optillen is ten strengste verboden, je zou eens per ongeluk over dat hek van 4,5 meter kunnen vallen nietwaar ? Gelukkig is verderop de muur speciaal voor kinderen verlaagd en daar genieten we van het uitzicht. We zien de boot in Jersey City net niet liggen.

Ook onvermijdelijk was dat ik een keer zou uitkomen bij de Starbucks met Caffee Latte, iPad, Wifi en twee kleurende kinderen, terwijl Mich met Rikke ging winkelen op Fifth Avenue. Heerlijk NRC'tje lezen terwijl Mich op jats ging zonder een verveelde echtgenoot in het kielzog.

Niet onvermijdelijk, maar wel voorspelbaar was dat we een keer de metro zouden nemen naar het verre Noorden van New York, 166 Street, naar de Bronx Bombers oftewel New York Yankees. Ze spelen vandaag tegen de Baltimore Orioles en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Immers, dit is het beste Baseball Team ter wereld, al 27 keer wereldkampioen, de laatste keer in 2009. Het nieuwe stadion is pas 4 jaar oud en heeft ruim 1,5 miljard dollar gekost (hoeveel kostte het stadion van Fortuna ook alweer ?). Net als vorige week in de Radio City Music Hall is het bezoek aan het stadion al de helft van de lol. 50.000 fans, een LED scherm van 40x20 meter, enorme lichtshow, harde muziek.....en stromende regen. De "ballgame" wordt uitgesteld en de New Yorkers gaan rustig samen een grote hamburger, dikke hotdog, vette frieten en pizza wegspoelen met een Bud Light... Morgen weer balansdag. Als de regen is gestopt beginnen de "Innings", maar de Bombers bakken er niks van vandaag, ze verliezen met 4-2. Om middernacht gaan we met duizenden New Yorkers per metro terug naar huis. Om half 2 's nachts gaan we eerst douchen om het plakkerige zweet weg te spoelen. Dan naar bed terwijl de airco zijn best doet om de temperatuur in de boot terug te brengen van 30 graden naar een "slaapbaar" niveau.

We zijn even klaar met New York. Nog lang niet alles gezien maar moe in benen, rug en hoofd. Pippa vraagt sinds enkele dagen 's morgens al "Papa gaan we vandaag weer net zover lopen als gisteren ?" Zeuren zal ze niet, maar de boodschap is duidelijk. We hebben deze week 5 lange wandel/slenter tochten gemaakt. We gaan verder vanmiddag. Onder de "Brooklyn Bridge", langs het gebouw van de United Nations en door Hell's Gate (waar vloed uit New York Harbour en vloed uit de Long Island Sound elkaar midden in New York tegenkomen). We gaan de Long Island Sound in, waar we hopelijk weer kunnen zwemmen voor het eerst sinds we vorig jaar in Cape Canaveral in de US zijn aangekomen.

Maar dat we nog een keer terugwillen naar The Big Apple, ook dat is onvermijdelijk.


Liberty One
Sander
28/07/2011, Ground Zero

De tweede dag gaan we naar Ground Zero waar de bouw van de nieuwe WTC toren "Liberty One" al op de helft is (van de 104 verdiepingen). Ook de twee gigantische "fontijnen" op de exacte plaats van de Twin Towers zijn al zichtbaar. De bedoeling is om de slachtoffers te eren door twee diep gaten, een "leegte" van exact de afmetingen van de torens, met de namen van alle slachtoffers gegraveerd op de randen.

Een echt "museum" is nog in aanbouw. In de tussentijd kun je wel een gebouwtje bezoeken dat door nabestaanden is ingericht, met foto's en filmpjes. Meest indrukwekkend is de muur met familiefoto's van de slachtoffers, waarop nabestaanden een persoonlijke boodschap of een attribuut hebben achtergelaten. Een golfbal, tekening, cadeautje etc. Zo wordt het wel heel persoonlijk...

Elke dag New York is toch wel wat zwaar voor de kids, je loopt wat af ook al maken we veel gebruik van de metro. Dus we lassen een dagje pauze in en blijven een dagje in Jersey City, net tegenover Ground Zero. De kade is hier in een mooi wandelpad omgetoverd en je hebt geweldig uitzicht over heel Manhattan. Ongelofelijk als je bedenkt dat die Twin Towers nog eens eens zo hoog waren dan alles wat er nu staat. Ongelofelijk eigenlijk ook dat de andere torens van het WTC er wel nog staan. Die twee zijn dus echt recht naar beneden in elkaar gezakt. Op de kade van Jersey City ligt een paar meter geheel verwrongen constructiestaal (van een paar centimeter dik) van een van de torens, volgeplakt met herinneringen aan slachtoffers.

Hoewel het dagelijks leven hier weer zijn gangetje gaat, zal elke plek met uitzicht op Manhattan toch eeuwig blijven herinneren aan die dag dat een stel religieuze extremisten het nodig vond om duizenden onschuldigen te vermoorden. Valt niet mee om uit te leggen aan de kinderen dat elke vorm van religieus extremisme even gevaarlijk is, en dat de rollen een paar honderd jaar geleden nog omgekeerd waren.

Tussen de middag lunchen we op typisch New Yorkse manier. We laden een plastic bakje vol met gerechten van een gigantisch koud en warm buffet met vele tientallen soorten salade, fruit, vlees, Chinees, Indisch, Italiaans en nog veel meer. En we betalen per "ounce".

Woensdag gaan we wel weer naar The Big Apple. We bezoeken Greenwich Village, Soho en The Meat Packing District. Om af te koelen rennen de kinderen in Central Park in hun onderbroek door fontijnen en sproeiers. En op speciaal verzoek van Imme gaan we een grote hamburger eten in de grootste McDonalds op Times Square. 's Avonds bezoeken we de Lion King. Pippa was een beetje bang toen een nep olifant door het gangpad kwam waggelen. Geweldige musical, al 15 jaar elke avond uitverkocht en na afloop een donderende staande ovatie. Life in The Big Apple is good.






New York New York!
Sander
25/07/2011, New York

New York. We zijn er! Toch stiekum een van de hoofddoelen van deze reis, om een keer zelf New York in te varen. Een droom komt uit. Al vanaf 20 mijl afstand zie je de wolkenkrabbers, pas uren later het Vrijheidsbeeld. Het is zaterdag en dus lekker rustig in de Hudson en East Rivers. Rustig genoeg om Mich met de camera in het bijbootje (zonder motor...) achter te laten voor wat foto's van de Lamawaje bij het Statue of Liberty. Mich is er niet heel happig op maar die foto wil ze toch echt graag maken, dus... Als we een tweede keer bij haar wegvaren en op het Vrijheidsbeeld afvaren, hoor ik in de verte een luide scheepshoorn...Oei. Snel weer overstag, op volle snelheid langs het bootje, landvast opvangen, vastmaken en op volle snelheid verder, uit het vaarwater van dat werkschip. En dan ook nog flinke discussie aan boord omdat ik niet goed genoeg tussen Mich en het Vrijheidsbeeld voer. Foto mislukt. Gelukkig zat er in de eerste serie wel wat bruikbaars.

We varen langs Ground Zero en zijn verbaasd hoe ver ze al zijn met die nieuwe wolkenkrabber. Het is nu al een van de hoogste gebouwen van het Financial District. De skyline van Manhattan is indrukwekkend, en de gedachte aan 9/11 laat maar niet los. Ongelofelijk wat deze stad heeft meegemaakt. Bovendien stonden de torens van het WTC er nog toen ik de laatste keer in in NY was, sterker nog, ik moest er toen in zijn omdat een van onze klanten daar zijn kantoor had (die overigens 3 maanden voor 9/11 zijn verhuisd...). De skyline is eigenlijk niet meer goed herkenbaar, zo dominant waren die twee torens. Ook de meisjes zijn onder de indruk van het verhaal. Pippa vindt dat we Osama Bin Laden voor straf maar in de bijkeuken moeten zetten. Te laat.

We leggen aan in Newport Marina, aan de overkant van Manhattan, in New Jersey. Hier moest ik in 1989 zijn om de 80 voeter "Atlantic Privateer" op te halen voor de oversteek naar Manchester, ter voorbereiding op de Whitbread Round The World Race 89/90. Alleen had niemand me erbij gezegd dat het Newport, New Jersey moest zijn en dus vloog ik naar Newport, Road Island, het zeilmekka van de VS. Daar aangekomen kon ik de boot nergens vinden en moest alsnog met de bus naar hier. Aan boord kwam ik Christiaan Brakman tegen met wie ik enkele dagen New York kon verkennen voordat we vertrokken. Nu, 22 jaar later heb ik hem weer gebeld. Hij woont en werkt inmiddels hier en we gaan hem volgende week thuis opzoeken. Weer een cirkel rond.

Vanuit Newport Marina kun je met de metro naar New York dat net een zware hittegolf achter de rug heeft met temperaturen tot 45 graden celsius. De hitte is in de gangen van de metro nog goed te voelen. We lopen langs het Empire State Building en kijken onze ogen uit op Times Square waar we lunchen in het Hard Rock Cafe. En als we 's avonds langs de Radio City Music Hall komen, kopen we kaartjes voor de nieuwe show Zarkana van Cirque du Soleil. Wat een geweldig gebouw. Grootste overdekte concertzaal ter wereld, je kijkt je ogen uit. En de show is fenomenaal. Je weet niet waar je moet kijken., zoveel gebeurt er op het podium.

We zijn nog lang niet uitgekeken op New York, dus, we blijven nog even!






Back on board!
Sander
22/07/2011, Manasquan Inlet

Eindelijk weer aan boord. Na enkele dagen "hobbyen" in Rock Hall is de boot weer vaarklaar. De boot heeft het jaar alleen goed doorstaan hoewel de sporen van een felle zomer en strenge winter wel zichtbaar zijn. Flink poetsen en wat onderhoudsklusjes en we kunnen weer verder. We vertrekken zo snel mogelijk want de hittegolf is vooral in de beschutte Chesapeake Bay niet uit te houden. Een maand geleden heb ik daarom op het internet een "window airconditioner" gekocht om de ergste hitte aan boord te bestrijden. Voor 100 dollar (plus een verlengkabel van nog eens 100 dollar) koel je de boot snel een graad of 8 af ten opzichte van de 35-38 graden buiten. Werkt goed.....zo lang je aan de walstroom ligt. Als we voor anker liggen hebben we alleen 230V aan boord, en hier hebben de airco's alleen 115V.

Dus, hoe sneller we weer aan de Atlantische kust zitten hoe beter. We varen naar het Noorden richting het "Chesapeake & Delaware Canal" voor de verbinding naar de Delaware River. Een lange dag verder liggen we in Cape May waar het vooral 's nachts enkele graden frisser is, dus we kunnen weer slapen met een laken op. Cape May is een populair buitenoord voor mensen uit Philadelphia, Baltimore, Washington en New York. Leuke gekleurde houten huisjes in Victoriaanse stijl. Allemaal zeer speciaal natuurlijk voor de amerikanen want sommige huisjes zijn wel 130 jaar oud! Na een lange hete wandeling komen we eindelijk aan het strand waar we nietsvermoedend op lopen. Tot we worden teruggefloten door een oudere dame die vraagt waarom we niet betalen.. Pay ? To get onto the beach ? You must be joking! Nee hoor, de gemeente heeft een mooie manier gevonden om de tekorten te compenseren. 5 dollar per persoon. Welcome to America. Maar als we beloven dat we alleen maar even gaan kijken dan knijpt ze even een oogje dicht....Ook dat is Welcome to America!

's Avonds eten we in The Lobster House, een megatent met zeker 150 tafels waar vis en zeevruchten worden geserveerd. Bij aankomst horen we dat er een wachtlijst is van 45 minuten. OK, dan nemen we een "pieper" mee en gaan we eerst wat drinken aan de bar. Als we een kwartier later de eerste drankjes op hebben, begint de "pieper" al te zeuren dat we terug moeten naar de ontvangst omdat er een tafel beschikbaar is. Gefopt. Ze weten inmiddels dat men geen drankjes aan de bar bestelt als men te horen krijgt dat de wachttijd maar een kwartier is. Welcome to America!

Rikke en Imme zijn teleurgesteld dat er geen "soft shell crabs" op het kindermenu staan, dus ze delen een grote portie. Imme vindt thuis alles anders dan kip al eng om te eten. Hier steekt ze zonder problemen hele krabben in de mond, inclusief poten en ingewanden. "Lekker!". Zal wel aan ons liggen. Heerlijk gegeten, zwaardvis, krab, kreeft, soft shell crab etc. En dan voor 5 personen ruim 100 dollar afrekenen. Ook dat is "Welcome to America!"

De volgende dag varen we verder naar Atlantic City "het Las Vegas van de Oostkust". Van grote afstand zien we de casino's van Trump al, waaronder de "Taj Mahal". 's Avonds wandelen we over de "Boardwalk, built in 1873 and the oldest of its kind in the world". Yeah sure, waarschijnlijk "the only of its kind in the world". Grote casino's afgewisseld met souvenir winkels, waarzegsters en fast food ketens. In de casino's zitten duizenden mensen achter "one armed bandits" te roken, te drinken en ongeinteresseerd naar het scherm te turen. De kinderen zien er de lol gelukkig niet van in. Op de terugreis in het busje zit iemand achter ons uit te rekenen hoeveel dagen hij moet overwerken om zijn schulden van vanavond af te betalen...

Vandaag worden er records gebroken. De hittegolf zorgt voor temperaturen boven de 40 graden met 90% relatieve luchtvochtigheid. We vluchten de zee op waar een koele bries het leefbaar houdt in de schaduw. Voor de 4e keer zien we dolfijnen, maar die zijn hier een beetje saai. Niet zoals in Portugal waar ze een uur in de boeggolf van de boot kwamen spelen. We zijn inmiddels ook zelf weer aan het vissen geslagen. Binnen een half uur 4 x beet, maar steeds niet de moeite waard om te fileren dus maar weer snel terug gegooid.

In Manasquan Inlet liggen we in de haven vol op de getijdestroom, en de havenmeester waarschuwt ons dat we er morgen tussen 6 en 7 niet uit kunnen ? Hoezo ? Je onderschat mijn vaarkunsten, denk ik nog. Maar hij legt uit dat er morgenvroeg een armada van 300 sportvissers uitvaart voor een vistoernooi met 500.000 dollar prijzengeld! Welcome to America!!!







Newer ]  |  [ Older ]

 

 
Powered by SailBlogs