SailBlogs
Bookmark and Share
LAMAWAJE
Voor wie de tijd neemt, staat de wind altijd gunstig.....
Verrekte Kreeften
Sander
20/07/2012, Seal Cove

Maine is "lobster country" No 1. Nergens ter wereld wordt zo veel kreeft gevangen en gegeten. Het is samen met de toeristenindustrie ook de grootste inkomstenbron. Bijna elke dag staat de voorpagina van de lokale krant vol met verhalen over de vangststatistieken, de prijzen van kreeft enzovoorts. Deze week was er sprake van dat de vissers aan de wal zouden blijven omdat de prijzen tot een dieptepunt waren gedaald. Nog slechts 4.5 dollar per pond krijgen ze ervoor en dat is lager dan ooit. Dit is het gevolg van een record aan vangsten die aan wal worden gebracht. Dit jaar voor het eerst meer dan 100 miljoen pond...

Elk haventje dat je binnenvaart ligt vol met lobster fishing boats, vrij kleine motorbootjes waarop 1 tot 4 man werken die één voor één de kreeftenpotten omhoog halen. Dat zijn metalen kooien waar de kreeften in worden gelokt met aas waarna ze er niet meer uit kunnen . Die kooien staan op de bodem van de zee. Aan het zee oppervlak drijft een fel gekleurd boeitje (elke visser zijn eigen kleur) en tussen de kooi en het boeitje zit een lange lijn. En waar liggen die boeitjes dan precies ? Juist ja, overal waar wij willen varen! Overal, overal, overal, overal, overal. En hoeveel zijn het er dan wel ? Sinds we in Maine varen zijn we vrijwel nergens geweest waar er niet elke 30 meter een ligt en dat in alle richtingen, zo ver als je kunt kijken. Alsof iemand een grote zak felgekleurde Jellybeans over de baai heeft uitgestrooid.

Inmiddels varen we dus al 2 weken een slingerkoers tussen de boeitjes door, in de angst er een te vangen en de dikke lijn in de schroef te krijgen. Van dat geslinger wordt je knap moe, je moet elke seconde je aandacht erbij houden. Je ziet de bui al hangen; vandaag ging het mis. Net toen ik tegen Mich zei dat ze in dit gebied (Penobscot Bay) grotere, fel gekleurde boeitjes gebruiken, horen we onder de boot een hoop herrie en komt de boot tot stilstand. Nog even voorzichtig proberen of de "rope cutters" op onze schroefas er geen raad mee weten, maar de geluiden die we horen geven weinig hoop. Snel de motor uit voordat we alles in de soep draaien.

Er is maar één oplossing. Toch zwemmen in het water dat we al twee weken vermijden vanwege de kou. Duikbril op, mes mee en onder de boot duiken. Laatste keer dat dit nodig was, was het water 15 graden warmer, Mustique in de Carieb. Toen was het vlak voor zonsondergang, dus had ik haast want in het donker zie je onder water helemaal niks. Dit keer hebben we tijd zat, dus ik ga rustig het water in om te wennen aan de kou. Als ik de eerste keer onder de boot duik zie ik dat er niks meer om de schroef zit. De lijn met het boeitje zit wel nog om de kiel gedraaid. Even overweeg ik nog om de visser een plezier te doen door met boeitje en al onder de boot door en rond de kiel te duiken zodat boeitje en kooi verbonden blijven. Dat zou ook de kreeften in de kooi nog een zinniger toekomst geven dan te verhongeren op de bodem van de zee. Maar uiteindelijk vind ik dat het avontuur wel weer lang genoeg heeft geduurd en ik snij de lijn los van het boeitje en neem het boeitje als trofee mee naar boven. Daarmee lever ik dan ook weer een bijdrage aan de overvangst van kreeft. Komende dagen maar goed de voorpagina's in de gaten houden of de marktprijzen zich herstellen. Ze zullen me er nog dankbaar voor zijn...

Minister op bezoek
Sander
16/07/2012, Port Clyde

Opa Vogelbird is niks veranderd in die 8 jaar. Ondanks een baardje wordt hij snel herkend als hij de jachthaven van Robinhood in komt rijden. Wat een heerlijk weerzien. Rikke en Imme vliegen hem in de armen, al waren ze maar 4 en 2 toen ze hem voor het laatst hebben gezien in Zweden. Pippa had hij nog nooit gezien, maar het klikte meteen toen de Nijntje boeken weer werden voorgelezen (net als in 2004) en Pippa zijn uitspraak moest corrigeren. "Opa Pluus fond in het bos, een sjtok en nam die mee, op weg naar huus kraeg opa toen een erg goed idea. Ierst nam hij een sjtuk sjoerpapier; kaik maar hier zie je dat en daarmee sjoerde hij de sjtok toen heel moei rond en glat". En zo twee hele Nijntje boeken door; onder schatergelach van Rikke, Imme, Mich, Jean en mij. Maar hij had Pippa's totale aandacht, net als 8 jaar geleden met Rikke en Imme. We hadden twee heerlijke dagen samen tot Zondag het weer tijd werd om afscheid te nemen en wij vertrokken, "Down East", zoals ze hier zeggen.

Door een prachtig landschap van smalle, diepe doorvaarten tussen rotsachtige, met dennenbomen begroeide eilanden varen we naar het Noord Oosten. Voor het eerst in al die jaren dat we onderweg zijn op dit Rondje Atlantic, varen we overwegend Oost, dus terug richting Europa. We merken het meteen, het wordt kouder aan boord! Ondanks stralende zon moeten we weer vesten aan bij het varen en als Imme halverwege de tocht mij achter het stuurwiel komt knuffelen, zoals ze zo vaak doet, vind ze mijn oren zo koud dat ze spontaan een muts voor me gaat halen... Hier en daar steekt een zeehond zijn snuit boven water en kijkt verbaasd naar wat daar weer voorbijkomt.

Een halve dag later pikken we een boeitje op in Port Clyde, een dorpje in de Middle Of Nowhere met tien huizen, twee kerken, een kroeg en de Port Clyde General Store. En daar kwamen we voor. Hier kunnen we boodschappen doen, verse groente, fruit, brood. De kinderen trekken de aandacht als ze in het Zittesj door de winkel roepen, "Kiek Imme! Hiej höbbe ze zelfs hagelsjlaag!" Binnen de kortste tijd komen de locals vragen waar we in godsnaam vandaan komen. Duits en Nederlands hebben ze wel eens gehoord, maar dit ? En voor de zoveelste keer doen we ons verhaal, over de overtocht en de reis langs de Amerikaanse kust. En van het een komt het ander. Een nette mevrouw overhoort ons verhaal en is onder de indruk dat we dat allemaal met zijn vijven doen op een boot van maar 42 voet... Ik dacht meteen, waarmee bent U dan hier ? Het blijkt het 78 voets luxe motorjacht Revelry dat ons eerder die dag is voorbijgestoomd. Als ik de meisjes later aanwijs welk schip bij die mevrouw hoort, roept Rikke "Oooh daar wil ik wel eens op!" Goed, ga maar vragen. Ze rennen samen terug naar die mevrouw en tikken op haar schouder "can we please see your boat?" "Yes, of course, welcome!" Een kwartier later zitten Mich en ik aan de franse witte wijn, met toastjes met gebakken camembert in bruine suiker met pecan noten, bereid door de kok terwijl de kapitein de meisjes rondleid over de brug. De eigenaar en zijn echtgenote vinden het prachtig om zo spontaan bezoek te krijgen op hun jacht dat ze pas 2 maanden in bezit hebben. Ze hebben "al hun huizen verkocht, behalve een in Annapolis" en wonen nu op hun motorjacht met professionele bemanning... Het blijkt te gaan om een voormalig minister van werkgelegenheid in de regering van Ronald Reagan. Zij was interior designer van de upper class in Washington. Het schip overtreft onze verwachtingen. De "master bedroom" is groter dan onze hele boot en de kombuis is ruimer dan onze keuken thuis. We nemen de politieke, financiële en economische situatie van de US en Europa "even" door en de dames bespreken interior design. De meisjes worden verwend en raken maar niet uitgekeken. Weer het zoveelste geval van de meest gastvrije en vriendelijke Amerikanen die je je maar kunt voorstellen. Morgenvroeg komen ze bij ons op de koffie...

De meisjes ruimen 's morgens hun kamer op alsof ze een koning op bezoek krijgen. "Waarom doe je dat dan normaal niet uit jezelf?" "Ja, maar dit zijn echt hele rijke mensen." "Ja nou, als die naar de WC gaan moeten ze ook gewoon..." "Papa!!!". Het was weer super gezellig samen en bij het afscheid drukken ze ons op het hart om bij een volgend bezoek aan Washington of Annapolis toch vooral even aan te komen...

We gooien de trossen los en varen bij een stralend zonnetje de haven van Port Clyde uit om amper een paar mijl buitengaats te worden overvallen door potdichte mist. De Maine Fog waar men ons zo vaak voor had gewaarschuwd. Radar aan en stapvoets verder naar Camden. Gelukkig breekt de zon snel door en kunnen we voor het eerst in 2 weken eens lekker zeilen.

Schroefje los
Sander
14/07/2012, Robin Hood, ME

Als we 's morgens vanuit Rockport willen vertrekken naar Kennebunkport (jawel, bekend als zomerverblijf van Bush sr.) doen de instrumenten het niet meer. Geen GPS positie, geen snelheid, wind, diepte. Scheisse. Van alles geprobeerd, geen resultaat. Toen we vorige week vertrokken uit Newport duurde het ook al verdacht lang voor ze reageerden op de schakelaar. Maar toen kwam het goed en ik vermoedde geen defect. Nu begin ik te twijfelen. Wat te doen? Vroeger voeren we zonder GPS, met kaarten, passer, lineaal etc. Zou ik dat nog kunnen? Het is mooi weer, dus.....

Maar zonder GPS en instrumenten volgend jaar de oceaan over ? Toch maar niet. Dus Kennebunkport slaan we over en we varen zonder instrumenten naar Portland waar we hopen een capabele monteur te vinden. Die trekt al snel de conclusie dat alle aansluitingen goed zitten, dat er geen corrosie is, en dus "it's got to do something with the xxxxxxx software, you'd better replace the whole system, we have a real good system for you....". Snel weg daar. Naarmate ik er langer over nadenk raak ik er steeds meer van overtuigd dat het wel een losse verbinding MOET zijn, dus begin ik nog maar eens systematisch alle kabels en stekkers na te lopen, te beginnen aan de andere kant dit keer. Bingo, meteen de eerste stekker raak. Problem solved... Phoe dat lucht op.

Net als vorig jaar met Oma Henny verliezen we weer een nacht doordat de uitgekozen ankerplek toch niet zo beschut blijkt te zijn als we dachten en de boot de hele nacht piepend en krakend op en neer rolt. Dan varen we door naar Robin Hood Marina waar we hebben afgesproken met "Opa Vogelbird" (dat was zijn bijnaam voor Rikke en Imme vanwege een engels versje dat hij hun leerde). Bill Roesner uit Boston ontmoetten we 8 jaar geleden in Stockholm waar hij met zijn boot was tijdens een lange rondreis door Europa. We hebben toen in Zweden in de nodige haventjes samen met hem gegeten en geborreld, en hij zei steeds dat als we ooit naar de VS zouden varen, we dan zeker naar Maine moesten komen. Hij had jaren met zijn vrouw door Maine gezeild en was nu naar Europa "gevlucht" omdat zijn vrouw te vroeg was overleden en hij de emotionele belasting van het zeilen door Maine zonder haar niet aankon. Hij voer toen in 3 jaar heel Europa rond, net als wij nu doen in de VS.

Nu is het eindelijk zo ver. We hebben hem 8 jaar niet meer gezien en zijn nu eindelijk aangekomen in zijn thuishaven. Hij kan elk moment binnenkomen...

Walvissen
Rikke
09/07/2012, Rockport

We hadden afscheid genomen van de familie Francis. Pippa begon met huilen in de dingy en al gauw hadden we allemaal wel wat traantjes over onze wangen lopen. We hadden er zo'n ontzettend leuke week gehad. Onderweg naar het volgende ankerplaatsje kwamen we al onze troost tegen: Walvissen!!!! Pippa en ik vonden het eerst heel eng omdat papa en best dichtbij voer. We hadden een foldertje meegenomen waarin stond wat voor een walvissen er rondzwommen en hoe dicht je erbij mocht komen. Imme ging opzoek naar het soort walvis en Pippa begon te huilen omdat ze het zo eng vond. Het had niet veel gescheeld of ik werd ook nog banger en we zeiden tegen papa dat hij niet zo kort bij moest komen. Imme was er achter gekomen dat het een Fin Whale was en deze kon wel 72 voet worden. Ongeveer twee keer zo groot als de boot. We waren een beetje teleurgesteld omdat deze de staart niet omhoog deed, dat stond in ieder geval in het foldertje. Toen dook de Walvis naar onder en wat zagen we...... de staart!!!! We zeiden allemaal: 'Mama maak snel een foto!', want mama had de camera. Al snel kwam er nog een walvis bij en nog een en nog een. We werden erdoor omringd. Uiteindelijk hebben we drie van de vier soorten walvissen gezien waarvan er een heel zeldzaam was er waren er namelijk nog maar 325 van in de hele wereld. Super cool! Er zijn hele mooie foto's gemaakt en die zet papa zo snel mogelijk op de site!
Xxx en een dikke knuffel van Rikke

Op weg naar Maine
Sander
09/07/2012, Rockport, MA

Your boat is ready sir, except....the batteries are dead! Mooi, fijne start van de vakantie. Maar nog dezelfde middag hebben ze nieuwe accu's geregeld. Dezelfde, vroeg ik nog? Yes identical, copies, sir! OK.... Waarom passen ze dan niet in de accubak ? Well, the handles are in a different position, we will cut them off with an electric saw. Maar zijn ze dan wel even hoog als de vorige ? Yeaah no problem sir! OK, dus de handvaten worden met een electrische zaag van de loodzware accu's geamputeerd. Holy shit, they don't fit, they are too tall! Dat zei ik toch!!!!

Nog eens drie dagen later hebben we eindelijk nieuwe (Europese) accu's en blijft de werf achter met onbruikbare accu's zonder handvaten. Wij kunnen gelukkig nog enkele dagen bij de familie Francis logeren in hun geweldige huis (met zwembad) aan de kust van New England. We vieren de 4th of July met een Parade, Horse-show en fireworks. Wat een heerlijke ongecompliceerde gastvrijheid. Als Peter & Jennifer op een avond weg moeten, kunnen we zelf BBQ'en en hebben we dit paradijs voor onszelf.

Gelukkig heeft de werf wel een geweldige reparatie en re-paint gedaan na de schade van vorig jaar in Newport. De boot ziet er weer uit als nieuw en na nog een paar dagen klussen en poetsen is alles weer goed in orde als we vertrekken richting Maine, door het Cape Cod Canal.

Eerste stop na vertrek vanaf het meerboeitje van de familie Francis is het plaatsje Provincetown op Cape Cod, waar de eerste migranten, de Pilgrims, in 1620 met de Mayflower zijn geland na 2 maanden op zee. Meteen nadat we aan wal stapten merkten we dat dit plaatsje inmiddels wordt bevolkt door een ander soort pioniers, de zogenaamde "bears", oftwel uitbundige homo's met lange baarden, dikke bierbuiken, veel borstharen en roze onderbroeken. Niks mis mee, "beregezellig" (althans 's middags, hand in hand met Michelle...), maar ik ben de dag erna toch maar snel mijn baard van een week gaan scheren. Om elk misverstand te voorkomen.....

Doel van de tweede dag is om walvissen te vinden op de Stellwagen bank, een halve dag varen ten noorden van Cape Cod. Het is windstil en op de motor varen we de 25 mijl lange Stellwagen Bank langs. Het duurt tot het eind van de middag voor ik in de verte een fontijn zie, gevolgd door een zwarte fonkeling in het water. Meeeeeiiiiiiisjes!!!!!! Walvissen!!!!! Waar, waar, waar ? Tien minuten later zijn we omringd door walvissen, vooral blauwe vinvissen van een meter of 20 en enkele bultruggen. Pippa en Rikke zijn doodsbang en smeken me om er niet te dicht bij te komen. Pip huilt tranen met tuiten bij het zien van walvissen die wel twee keer zo groot zijn als onze boot. Ze schuilt onder de kap en durft niet te kijken. We maken wel honderd foto's voor die ene perfecte fontijnfoto. Wat een sensatie om te kunnen genieten van deze met uitsterven bedreigde diersoort. Kunnen onze meisjes dat hun kinderen ook nog laten zien over een jaar of 30 ?

We eindigen de dag in Manchester by the Sea, een prachtig plaatsje met kleurrijke houten huisjes en verse kreeft in het restaurantje aan de haven. We verbazen ons hier net zo over de hoge prijzen in de supermarkten als over de lage prijzen in de restaurants. Mich heeft zelfs al uitgerekend dat het goedkoper is om...

Door het Annisquam kanaal varen we naar Rockport. Voordat we de haven in varen krijgen we van de havenmeester via de marifoon een plaatsje aan een steiger toegewezen. Dat is goed nieuws, we zijn inmiddels gewend aan ankeren en boeitjes. Al snel blijkt dat deze 4 meter lange steiger gewoon midden in de haven drijft, dus we blijven aangewezen op ons bijbootje om naar de wal te varen. Geen probleem, Imme heeft inmiddels bewezen goed te kunnen varen met "Ripje" en vaart zonder klagen op en neer naar de boot terwijl Mich en ik op de "porch" van de zeilclub in een schommelstoel met een glaasje witte wijn naar de zonsondergang kijken... Het lijkt wel vakantie.


Yeah, and that's me!
Sander
13/08/2011, Martha's Vineyard

In Newport waren we nog gezellig een avondje gaan eten aan de haven. Verderop aan de muur hangt een grote foto van de zeilboot "Puma's Il Mostro", de deelnemer aan de vorige Volvo Ocean Race. De meisjes gaan even met zijn drieën kijken. Een groep fitte en goed gebruinde mannen zit onder de foto. Een beer van een Amerikaan zegt "that's me there in the picture".... Rikke kijkt hem ongelovig aan en wijst op dezelfde foto en zegt "Yeaah, and that's me!". De meiden rennen giechelend weg. De mannen bulderen van het lachen. Later op de avond komt de grote Amerikaan ons melden dat we ons geen zorgen hoeven maken over onze dochter, die is niet op haar mondje gevallen. En, "by the way", hij was het dus echt op die foto...

Vanuit Newport varen we bij weinig wind naar Cuttyhunk, een eilandje vlak bij Martha's Vineyard. We twijfelen nog of we voor anker zullen gaan of gebruik zullen maken van een van de boeitjes (mooring-buoys) die door de lokale overheid zijn klaargelegd. In de Carieb lieten we dat soort boeitjes altijd links liggen omdat het nogal eens voorkomt dat die niet goed zijn verankerd; je kunt dat immers niet controleren. Hier in de USA mag je daar wel op rekenen en het voordeel is dan dat enkele typische risico's van ankeren zijn opgelost. Geen risico dat je eigen anker los laat, maar nog veel belangrijker, geen risico dat andere boten slecht ankeren en dus 's nachts tegen je boot aanknallen. En we hebben nu wel genoeg krassen op de boot... We kiezen dus voor een "mooring" en liggen met tientallen andere boten dicht op elkaar. We kunnen zo met elkaar praten. Het is net een volle camping. Best gezellig eigenlijk. Als de wind draait is er net genoeg ruimte tussen de boeien om te draaien. Maar goed, we liggen hier veilig. Dat is maar goed ook, want 's avonds naderen donkere luchten en harde regen gaat vergezeld van windstoten en snelle winddraaiingen. Verderop vechten boten met hun ankers en proberen alsnog een boeitje op te pikken. Das nu knap moeilijk bij deze wind. Beetje zoals die camping waar de buren vergeten zijn de scheerlijnen te zetten omdat het zo'n mooi weer was en de BBQ eerst moest worden aangemaakt.

Cuttyhunk heeft in de zomer 500 bewoners, in de winter slechts 25. Op een pleintje zo groot als een flinke tuin vinden we het gemeentehuis, de bibliotheek, de kerk en de school. De school heeft maar 1 klaslokaal, we mogen er even in. Afgelopen jaar waren er 4 leerlingen, komend jaar worden het er 2, een broer en zus van 11 en 9. Wordt gezellig op het schoolplein in de pauze. Een oude schuur doet dienst als winkeltje waar we jammer genoeg geen "ananas sap" vinden voor onze Pina Colada....(ook niet toen we naar "pine-apple juice" vroegen in plaats van "ananas sap").

In Cutty Hunk winnen we bij lokale zeilers informatie in over de beste havens van het eiland Martha's Vineyard. Zo komen we 's avonds in Vineyard Haven uit, waar we weer aan een "mooring" gaan en tevreden naar bed gaan, ook als er weer donkere luchten naderen. Dit keer liggen we wel goed vast, maar op een verkeerde plaats. Deze plek is volledig open naar het Noord Oosten, waar de wind en golven "meestal" niet vandaan komt. Behalve bij een naderend koufront. De wind neemt toe tot storm kracht en bij stromende regen bouwen zich korte hoge golven op waar we over op en neer rollen. In bed moet je je schrap zetten om er niet uit te vallen en de inhoud van kastjes rolt van de ene kant naar de andere. Geen oog dicht gedaan tot half 5 's ochtends. Gelukkig wordt niemand aan boord zeeziek. Dit extreme gerol hebben we eerder meegemaakt in Bretagne, Dominica en Barbuda, maar eigenlijk was het niet voor herhaling vatbaar. 's Morgens vertrekken we meteen om de ellende zo snel mogelijk te vergeten.

Amper een uur verder varen liggen we de volgende nacht perfect beschut in het gezellige haventje van Oak Bluff, eveneens op Martha's Vineyard. Op de kade komen we de Amerikanen tegen die ons hadden geadviseerd om naar Vineyard Haven te gaan. Die hadden de vorige nacht in de beschutting van Oak Bluff weinig gemerkt van het slechte weer. "Thank you very much!".

In de VS zijn er zeer scherpe regels en controles voor het schoon houden van het water. Je mag onder geen voorwaarde toiletwater overboord pompen. Dat mag in Nederland overigens ook niet, alleen houdt vrijwel niemand zich eraan, mede omdat de controles ontbreken. Hier zie je in elke haven boten bezig met het leegpompen van de vuilwatertanks. Gevolg is dan ook dat het water in de binnenhaven van Oak Bluffs mooi helder is. De meisjes maken van 4 stootwillen een vlotje en ik trek ze met het bijbootje door de haven, tot vermaak van de andere boten. De meisjes zwaaien uitbundig naar iedereen die ze tegenkomen.












Newer ]  |  [ Older ]

 

 
Powered by SailBlogs