LAMAWAJE

Voor wie de tijd neemt, staat de wind altijd gunstig.....

12 August 2015 | Porto Vecchio
07 August 2015 | Cala Santa Maria
31 July 2015 | Palau
28 July 2015 | Porto Palma, Caprera
26 July 2015 | Castelsardo, Sardinie
23 July 2015 | Isla Piana, Passagio de la Pelosa
22 July 2015 | Iberian Sea
21 July 2015 | Iberian Sea
31 July 2014 | Iberian Sea
26 July 2014 | Porto Christo, Mallorca
20 July 2014 | Punta Torretas, Ibiza
07 July 2014 | Golfo de Vera
06 July 2014 | Gibraltar
04 July 2014 | Lagos, Portugal
03 July 2014 | Ponta de Sagres
02 July 2014 | Atlantische Oceaan
01 July 2014 | Atlantische Oceaan
30 June 2014 | Atlantische Oceaan
29 June 2014 | Atlantische Oceaan
28 June 2014 | Atlantische Oceaan

Mooie mensen

12 August 2015 | Porto Vecchio
Sander
Na het duikavontuur van vorige week wordt het hoog tijd om dit oord te verlaten. We hebben alle smaken van de Gelateria van Palau nu wel zo'n beetje gehad. Oma Ans is inmiddels aan boord en die willen we nog wel wat meer van de omgeving laten zien. Dus we varen uit naar Santa Maria in de La Maddallena eilanden waar we prachtig ankeren in een baaitje vol motorboten dat in de loop van de vroege avond leeg loopt omdat alle Italianen 's nachts weer in een haven willen liggen. Wij blijven achter met wat andere zeilboten en een stel krijsende zeemeeuwen. Heerlijk zwemmen in blauw en turquoise water en 's nachts eersterangs zicht vanuit de hangmat op de vele vallende sterren.

De volgende ochtend is het prachtig weer om de oversteek naar Bonifacio te maken. Het ommuurde stadje ligt spectaculair bovenaan de kliffen. In de perfect beschutte baai is het een komen en gaan van zeilboten, motorboten en superjachten van 50 meter en meer. De haven is een van duurste die we ooit tegenkwamen, dus gaan we een paar honderd meter verderop voor anker met de 'kont' naar de rotsen. Daar worden we vriendelijk welkom geheten door een Belg die zegt wel graag zo'n mooie boot naast zich te willen hebben :-). We zitten binnen de kortste tijd bij Adriaan en Esther uit Antwerpen aan de borrel; de kleine Maxim (2) en Arjan (1) spelen met onze meisjes en Adriaan, Teun en Jonathan helpen mij met het beter afstellen van het buitenboordmotortje van ons bijbootje. Na 40 jaar op het water kom je tijdens dit soort toertochten niet zo heel vaak meer mensen tegen waar je binnen de kortste tijd respect voor hebt. Adriaan was werkelijk continu in de weer met helpen van andere boten, ankers opduiken op 12 meter diepte (met alleen een masker) en sleutelen aan motoren. Langzaam maar zeker kwam de aap uit de mouw, deze jongeman is schipper op een peilboot op de Noordzee en deed het onderhoud aan een hele vloot peilboten van zijn werkgever. Gesleuteld aan brommertjes en bootjes vanaf zijn jeugd. Mijn hele buitenboordmotor drie keer uitelkaar en weer inelkaar ("Awel dan moeten we dat subiet nog eens doen he?"). En dat allemaal in de felle zon in mijn bijbootje met een paar cm. zout water erin. Af en toe insmeren, af en toe een pafke, af en toe een Coronaatje en daar ging die weer, op zoek naar de Holy Grail van meer vermogen voor mijn pruttelende Mercury. Ik denk dat er zout water en motorolie door zijn aderen stromen.

We waren tot nu toe niet erg onder de indruk van de vriendelijkheid van de Italianen in Sardinie, maar de enigen waar we iets mee te maken hadden werkten dan ook in de bediening van restaurants, winkels en jachthavens. Juist nu we in het Franse Corsica liggen leren we de echte Italianen kennen. Van onze Italiaanse buurman krijgen we zomaar uit het niets een fles rode wijn ("why ? because we are neighbours!"). De Italiaanse buurman van Adriaan en Esther brengt kleine Maxim elke dag een bordje vers bereide pasta. De beste herinneringen van onze reizen zijn toch vooral van de 'mooie mensen' die we onderweg tegenkomen.

Bonifacio bevalt ons zo goed dat we er uiteindelijk 4 nachten blijven liggen. Je raakt er niet snel op uitgekeken, niet op het oude stadje met haar steile smalle straatjes en prachtig uitzicht, niet op de haven waar het elke dag krioelt van vertrekkende en aankomende kleine en hele grote boten en niet op de tientallen restaurantjes en cafeetjes aan de haven, van eenvoudig tot vrijwel onbetaalbaar. Wat ons toch drijft om te vertrekken is de drang om weer eens vanaf de boot in heerlijk verkoelend schoon water te kunnen springen.

We brengen Oma Ans terug naar het vliegveld en beginnen met ons vijfjes aan de laatste week richting Rome.

All is well aboard the good ship Lamawaje!

Plan the dive and dive the plan

07 August 2015 | Cala Santa Maria
Sander
Terug in Palau gaan Rikke en Imme de vijf-daagse duikcursus Open Water Diver volgen bij duikcentrum Nautilus. Ik heb zelf inmiddels ook al 5 jaar niet meer gedoken en sluit me als opfriscursus aan bij alle oefeningen en duiken voor hun certificaat. Pippa mag vanwege haar leeftijd alleen de introductiecursus Discover Scuba Diving doen en niet dieper duiken dan 6 meter. Onze duikinstructrice heet Lynsey en komt uit Engeland. Pippa krijgt bovendien alle uitleg in het Nederlands van divemaster Jasmijn.

De eerste twee dagen bestaan voor Rikke, Imme en mij uit halve dagen theorie en video's gevolgd door oefeningen aan een strand in ondiep water. Masker af onder water, automaat wisselen, trimvest uit en weer aan etc. Pippa slaat dat allemaal over en mag op dag 3 meteen mee op de 'duikboot' naar een mooie locatie waar we met zijn allen drie kwartier tot 6 meter diep duiken. Pip is als een vis in het water. Haar trimvest is te groot en de gewichtsgordel slipt steeds van haar billen af, maar onder water doet ze netjes oefeningen met Lynsey en laat ze haar masker per ongeluk niet half maar helemaal vol lopen met water. Geen probleem, masker boven vasthouden, inademen door de mond, omhoog kijken, uitademen door de neus en het water verdwijnt weer. Ze baalt dan ook dat ze niet meer mee mag als wij met zijn drieen nog twee dagen doorgaan naar 12 en 18 meter diepte.

Op de laatste dag vertekken we al 's morgens vroeg met de 'duikboot' naar de duiklocatie 'Barrettinelli di Fuori' in de Maddalena eilanden. Bij de eerste duik moeten we op 12 meter diepte nogmaals het masker afzetten en weer opzetten. Rikke gaat eerst, krijgt water binnen en raakt in paniek. Ze trekt intuitief haar ademautomaat uit haar mond en wil zo snel mogelijk naar boven. Maar Lynsey houdt haar tegen, duwt de automaat weer in haar mond en probeert haar tot rust te brengen. Maar de overlevingsdrang is groot en samen zwemmen ze naar boven. Imme en ik blijven op de bodem achter, onzeker hoe het met Rikke gaat... Lynsey komt terug naar beneden en gebaart dat het met Rikke goed gaat... hmmm.... liefst ging ik nu meteen naar boven, maar... "you plan the dive and you dive the plan". Dus daal ik met Imme en Lynsey gewichtsloos af naar 18 meter diepte waar vrijwel alles blauw is en waar Imme en ik oefenen met zwemmen op kompas. Maar al snel moet ik Lynsey laten weten dat ik nog maar 100 bar aan zuurstofdruk over heb. We moeten terug naar de verplichte 3 minuten decompressie-stop op 5 meter diepte; door de stress is mijn zuurstof er doorheen gevlogen deze duik... We zien Rikke voor het eerst weer op de boot, nogal emotioneel; "Ik wil het zo graag goed doen..."

Onderweg naar de volgende duiklocatie 'Motore Aero' twijfelt Rikke of ze nog wel durft. Ze is van zichzelf geschrokken en vertrouwt het materiaal niet meer. Lynsey vervangt trimvest en ademautomaat en zegt toe de volgende duik niet te diep te zullen gaan. Imme en ik wachten aan boord als Rikke en Lynsey samen alsnog de noodzakelijke oefeningen doen, dit keer gaat het goed. Samen beginnen we rustig op 12 meter diepte en langzaam dalen we af naar 16 meter waar we een octopus vinden, een murane en ontelbare zeesterren, zee-egels en vissen. Rikke en Imme enthousiast, angst overwonnen, certificaat op zak.

Ik heb de meiden al vaker de lijfspreuk van mijn zeilheld Sir Peter Blake voorgehouden: "You can do anything, if you really, really want it." Het begint te werken :-). Trots op mijn meiden!

All is well aboard the good ship Lamawaje!

Strandpret

31 July 2015 | Palau
Sander
We tellen de laatste seconden voor 29 Juli af voor de 20e verjaardag van Holly. Verjaardag compleet met door Mich vers gebakken chocoladetaart met 20 kaarsjes, slingers in de boot en alle Nederlandse verjaardagsliedjes die we kennen. Het voorstel van Mich om de taart tot de volgende ochtend te bewaren haalt geen meerderheid van stemmen. Na de taart naaktzwemmen in de donkere nacht, we liggen immers nog steeds wegens harde wind voor anker achter Caprera. Deze verjaardag zal haar vast nog wel even bijblijven.

Nadat we Laurens in Olbia op het vliegtuig naar huis hebben gezet varen we snel weer naar ons ankerbaaitje terug waar inmiddels onze Deense vrienden van Xpense ook zijn aangekomen. In 2009 voeren we samen met hen en de Zweden van Amoress de Atlantic Rally for Cruisers van Las Palmas naar Saint Lucia en daarna trokken we samen door de Carieb. Vorig jaar kwamen we voor het eerst weer met Xpense samen in de Balearen en vandaag zijn we weer met de drie boten bijelkaar. Met zijn zeventienen is het toch een beetje te druk in de kuip van Xpense, dus we ankeren 's middags in een ander turquaas baaitje met een beach bar op een wit strand. Net als in de Carieb, zonder schoenen in het rubberbootje naar de beach bar, hapje en drankje bij zonsondergang en de kinderen spelen op het strand.Als het tijd wordt om de bar te sluiten is onze rubberboot al weg, de kinderen zijn met zijn allen naar de Lamawaje gevaren om te kaarten :-) Ik doe mijn kleren maar uit en zwem de baai door, terug naar de boot. Mich wordt keurig door Thomas en Karin van Xpense thuis gebracht.

De volgende ochtend meteen zwemmen en snorkelen. We oefenen alvast met het 'klaren' van de oren bij snorkelen tot op de bodem, want we beginnen zaterdag in Palau met de duikcursus PADI Open Water Diver. Voor Rikke en Imme nieuw, voor mij een herhaling, maar omdat mijn laatste duik alweer 5 jaar geleden is, komt het wel goed uit om de hele opleiding nog een keer samen te doen. Pippa zou ook wel willen. Ze zwemt als een vis met haar snorkel en flippers, meer onder water dan erboven, maar ze is nog te jong voor de volledigeopleiding, dus het blijft bij een introductiecursus van een dag. Dankzij de kruimels van het ontbijt krioelt het rond de boot inmiddels van de blauw-zilveren vissen. Ze eten bijna uit je hand. Hier krijg je niet snel genoeg van.

All is well aboard the good ship Lamawaje!

Dagmerrie

28 July 2015 | Porto Palma, Caprera
Sander
Na een heerlijk diner bij een Spaghetteria in de oude stad van Castelsardo, wordt ons verblijf daar nog wat opgeleukt met een 'Rio Carnavalsavond'. De bijbehorende optocht stelde niks voor, beetje zoals de halfvasten-optocht van Maasmechelen. Veel oorverdovende teringherie uit halfgare carnavalswagens gevolgd door een stel half bezopen malloten met de fles alcohol in de hand. Wel leuk was de traditie om grote zakken vol confetti uit te strooien over het publiek, maar dan echt zo veel dat de straat na afloop bedekt werd door centimeters confetti. De eerst worp probeer je nog te ontwijken, 'bah ik wil geen confetti in mijn haren', maar na de derde voltreffer accepteer je het onvermijdelijke. Tegen de tijd dat je de confetti in je bilspleet voelt schuren weet je dat ontwijken geen zin meer heeft. Nu is het confetti oorlog! Al snel hadden we een open raam op een eerste verdieping geschoten van waaruit iemand dacht rustig en ongestoord het feestgedruis te kunnen gadeslaan. 3, 2, 1, voltreffer, met zijn drieen. Binnen de korste tijd hadden we twee gewapende politiemannen achter ons staan die met hun blikken duidelijk maakten dat dit niet de bedoeling was... Nou, beetje flauw. Alsof die mensen hier geen stofzuiger hebben...

Eindelijk een 'window' in de weersverwachting waarin de wind voldoende afnam voor een volgende etappe. Ik besloot de oversteek naar Corsica nog even niet te wagen aangezien we woensdagavond weer in Palau op Sardinie moeten zijn om Laurens op het vliegtuig naar Keulen te zetten. En om nou afhankelijk te zijn van de wind om woensdag de beruchte 'Straat van Bonifacio' over te steken... Liever niet. Dus op weg naar een mooie ankerbaai vlak bij Palau. Stralende zon en 20 knopen westenwind (4-5 beaufort), vol zeil erop en ruime wind richting La Madallena. Naarmate we dichter bij de 'Straat van Bonifacio' kwamen nam de wind toe en werden de golven groter. Uiteindelijk terug naar alleen de fok en nog vlogen we met 8 knopen snelheid vooruit. Eenmaal de hoek om werden de golven minder, maar de wind leek alleen maar toe te nemen door het trechtereffect tussen Sardinie en Corsica. De ene na de andere ankerbaai verkend en besloten dat ze te weinig beschutting boden. Dan maar een paar uur doorvaren naar een baaitje bij Caprera waar onze Zweedse vrienden van de Amoress lagen (waar zouden we zijn zonder Facebook). Die waren blij verrast met ons bezoek. Laatste keer dat we elkaar zagen was in Antigua, 5,5 jaar geleden.

In de baai ten zuiden van Caprera was de beschutting iets beter, maar er stonden nog steeds vlagen van 30-35 knopen (6-7 Beaufort). Anker erin met 35 meter ketting (10 meter meer dan normaal bij deze diepte), motor op 2000 toeren in de achteruit om te testen of het anker goed vastzat. Mooi, we liggen vast. Kwartiertje aankijken. Mooi, nog steeds vast. Veiligheidshalve snorkel op en flippers aan en samen met Holly zwemmend naar het anker om te controleren of het zich goed heeft ingegraven. Halverwege draai ik me om. Shiiiit!!! de boot is losgeslagen en drijft zijdelings met een flinke vaart richting Amoress. Ik weet dat Rikke nog buiten zat toen ik ging snorkelen dus ik roep zo hard als ik kon Rikke!!! Motor starten!!! Rikke!!! Motor starten!!! Lang geleden dat ik iets van paniek heb gevoeld. Ik zwem zo snel ik kan terug maar kan de boot niet meer inhalen. Rikke krijgt de motor niet aan. Imme staat enigzins panisch te roepen `Papa kom, papa kom hierheen´. Gelukkig krijgt Michelle de motor wel aan en stuurt Rikke de boot netjes in de wind tot ik erbij kan komen. Met barstende koppijn en rode ogen neem ik het roer over, haalt Mich het anker omhoog en doen we een tweede poging, ditkeer succesvol. Mats van de Amoress is inmiddels in zijn bijbootje aangekomen om te helpen. Hij had enkele maanden eerder een losgeslagen catamaran tegen hun schip zien drijven, dus hij zag zijn geest alweer kruipen. We brengen de rest van de avond door met Mats, Anne Sophie, Wilma en Anton op de Amoress, een prachtige Swan 56, met onze wijn uit Menorca en zelf gevangen tonijn uit onze diepvries. Een prachtige avond met zeilvrienden, maar met steeds een schuin oog naar Lamawaje die 50 meter verderop als een hengst aan haar anker blijft rukken. Het ging honderden keren goed de afgelopen 10 jaar en nu dit. Het zal wel met de bodem te maken hebben. Ondanks het GPS-ankeralarm dat me zal waarschuwen als we te ver van onze positie afwijken, sta ik ´s nachts meerdere keren per uur op om te kijken of we nog goed liggen. Ik ben bang dat het nog lang kan duren voor het vertrouwen in mijn anker weer helemaal terug is.

Maar verder, All is well aboard the good ship Lamawaje!

No Worries!

26 July 2015 | Castelsardo, Sardinie
Sander
Goede timing die oversteek. Rustig weer gehad de hele 280 mijl. Bij aankomst meteen in de luwte van Isola Piana geankerd om te zwemmen in het fel turquoise en lichtblauwe water en bij te slapen. 's Avonds naar Stintino waar we onze eerste echt Italiaanse Pizza's hebben gegeten, gevolgd door een bezoek aan een Gelateria. We gaan in ieder geval geen honger lijden de komende seizoenen in Italie! Lang geleden dat we met de Lamawaje weer eens in een land zijn aangekomen waar we nooit eerder zijn geweest. We hebben dus ook het 'verplichte' gastenvlaggetje nog niet kunnen hijsen, maar ik heb niet de indruk dat de Italianen zich daar al te druk om zullen maken.

Inmiddels liggen we in Castelsardo verwaaid, dus wachten tot de te harde wind gaat liggen. De straat van Bonifacio, tussen Sardinie en Corsica is berucht voor het trechter-effect waarbij een matige NW wind van 5 Beaufort versneld wordt tot 7-8 Beaufort. Fijne combinatie met rotsen en ondieptes. Het lijkt er dus op dat we hier nog wel enkele daagjes moeten blijven, maar er zijn ergere dingen in het leven. Castelsardo is een prachtig stadje dat doet denken aan Mont Saint Michel. Een grote rots op een schiereiland, met een fort erbovenop en smalle slingerende straatjes naar boven, vol met winkeltjes en restaurantjes.

Sinds we hier zijn mag wat mij betreft de beroemde Nederlandse uitdrukking worden aangepast naar 'de beste stuurlui staan aan de Italiaanse wal'. We moesten achteruit tegen de steiger aanleggen, met harde wind dwars, zonder anker. 'Gelukkig' stonden er drie havenmedewerkers op de steiger, plus een stuk of tien andere zeezeilers die waarschijnlijk net door dezelfde procedure waren gegaan. Een 4e havenmedewerker zat in een rubberbootje om onze boeg tegen de wind in te duwen. Voor het eerst in mijn leven kwam ik erachter dat het een voordeel kan zijn als je een taal NIET spreekt, want het kostte me weinig moeite om de goed bedoelde, hard geschreeuwde, onderling tegenstrijdige, met wilde handgebaren ondersteunde, instructies in het Italiaans volledig te negeren. Mich, Holly en ik deden netjes ons ding, rustig communicerend in het Engels, tot groot plezier van een Australische zeiler die af en toe riep "you're doing OK mate, no worries!"

All is well aboard the good ship Lamawaje!

Beet!

23 July 2015 | Isla Piana, Passagio de la Pelosa
Sander
Net toen Mich gisteravond de Lasagna in de oven had gezet, kondigde zich iets anders aan voor het avondeten. De vislijn die alweer de hele dag futloos achter ons aan was gedobberd, begon opeens als een bezetene aan mijn arme kleine hengeltje te trekken. De spanning op de lijn was zo groot dat ik de hengel niet eens uit zijn houder kreeg. Toen dat eenmaal toch gelukt was twijfelde ik of dit wel een vis kon zijn, de lijn trilde helemaal niks. Er werd alleen maar zo hard aan getrokken dat ik dacht dat we misschien een boei of zo hadden aangehaakt. Maar ja, bij 2500 meter diepte liggen er meestal niet zo veel boeien. Misschien een groot stuk plastic dan dat onder water werd getrokken door onze vislijn ? Rommel drijft er immers meer dan zat rond overal. Motor stil, zeilen in de wind en kijken of het minder werd...ook niet...Opeens trok het 'ding' zo hard dat de rem van mijn molentje het begaf. Oei, het 'ding' leeft dus toch! Paniek aan dek. "Pas op, dalijk knalt de hengel uit elkaar", "pak een mes om de lijn door te snijden", "papa ik vind het eng!"

Diep adem halen Sander, rustig blijven...

Maar, zoals gezien op TV, het visje moet eerst een beetje moe worden voor het zin heeft om het lijntje naar binnen te draaien. Zo gezegd, zo gedaan. In een half uur durende strijd waarbij elke 10 meter vooruitgang meteen weer ongedaan werden gemaakt door 7 meter winst voor de vis, kwam het 'ding' dicht genoeg bij om het te kunnen zien. Een tonijn! Een hele grote! Oh nee he, toch geen bedreigde?! Als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het wel jagers en vissers die trots met een bedreigde diersoort op de foto gaan. Maar ja, als ik er dan een beet heb, wat dan? Lijn doorsnijden? Zou kunnen maar dan zwemt dat beest dus met een haakje in zijn bek rond, met 2 meter lijn erachter aan. Binnenhalen, haak eruit en vrijlaten ? Dat zou mooi zijn, maar met deze geweldenaar op het achterdek zie ik dat niet gebeuren. 'Ga de vis-encyclopedie halen binnen! Snel, hoe ziet hij eruit ?' Phhhw, gelukkig het is geen Bluefin of Yellowfin... Wel een hele grote.

Vishaak erbij en met één rake mep zit die zo diep in de sashimi dat ik hem samen met Holly achter op het dek kan trekken. Jammergenoeg geen goedkope rum ingeslagen in Barcelona, dan maar een halve fles Bacardi in zijn kieuwen om hem tot rust te brengen. Dure vis op die manier? Je moest eens weten wat dat waard is zo'n dikke tonijn. Ik heb ze zelf in Tokyo op de vismarkt van Tsukiji zien liggen voor 200 Euro per kg... En ik schat deze toch op een kilo of 15... Daar kan best een fles Bacardi vanaf...

Michelle vraagt zich inmiddels af hoe ze dit beest moet gaan fileren. De voor dit soort gevallen bedoelde snijplank is een maatje of 3 te klein. Bikini aan, grootste mes erbij en tsjakka! Ik pas in het vervolg weer wat beter op mijn woorden ;-). De fileertechniek is niet anders dan bij de kleinere tonijnen die we eerder vingen. Alleen is elk van de 4 filets hier groter dan de grootste vis die we tot nu toe op de plank hadden liggen. Bloederige bende, dat wel. De meisjes willen natuurlijk weten wat deze vis in zijn maag heeft. Teleurstelling, niks. Daarom was hij natuurlijk ook zo geinteresseerd in ons aasje. Pech gehad.

Even later zitten we aan de Lasagna van de Lidl, met als voorgerecht ongekend verse tonijnfilet, licht gebakken in peper, zout en een scheutje Pastisse.

All is well aboard the good ship Lamawaje!
Vessel Name: Lamawaje
Vessel Make/Model: Sweden Yachts 42
Hailing Port: Roompot, Netherlands
Crew: Sander, Michelle, Rikke, Imme & Pippa
About:
Zomer van 2008 met zijn vijfjes vertrokken uit Zeeland naar Bretagne, samen met de Bon Vivant. Voorjaar 2009 is de boot door Sander met Pom, Ben en Suus naar Noord Spanje gevaren. Zomer 2009 weer met zijn vijven en samen met de Bon Vivant de Portugese kust rondgevaren tot Vilamoura. [...]
Lamawaje's Photos - Roompot tot Dover
Photos 1 to 12 of 12 | Main
1
Trafalgar Square
Big Ben
Land in zicht!
Boem
Dover Castle
In de bus naar Dover Castle
Meeuwen voeren in Blankenbergen
Papa helpen met sturen
Samen buiten slapen tijdens het gehobbel naar Nieuwpoort
Pippa
De Bon Vivant van Roel en Anoeschka
Kuiten voor de CharKuiterie
 
1