We zijn inmiddels ruim een jaar in Phuket. Het bevalt ons hier erg goed, zo goed dat we besloten hebben voorlopig niet weg te gaan. De meeste mensen denken bij Phuket alleen aan drukke stranden, en dat is deels ook wel waar, maar wij hebben hier ook genoeg plekken gevonden waar het heerlijk toeven is. Het klimaat spreekt ons aan, de mensen zijn heel aardig en het eten erg lekker. Kortom: we leiden hier een aangenaam leven en hebben, ondanks het feit dat we familie en vrienden missen en af en toe verlangen naar een haring of een kroket, eigenlijk geen zin om ons weer in de kou van Nederland te storten. Bovendien heeft Menno het hier erg leuk. Hij heeft veel vriendjes, geniet van strand en zee en gaat elke dag met plezier naar een international school.
Een andere grote beslissing is dat we de boot te koop hebben gezet. Met pijn in ons hart. De boot is nu al acht jaar ons thuis, we hebben er 30.000 mijl mee gezeild in allerlei weersomstandigheden en ons nooit onveilig gevoeld aan boord. Het is en blijft een geweldig schip, sterk en robuust, knus en comfortabel, een prima zeiler. En dat zeilen, dat doen we juist nog amper omdat we er eigenlijk alleen in schoolvakanties op uit kunnen, en die vakanties juist willen gaan gebruiken om wat meer van Azië te zien en naar Nederland te vliegen. We zijn dus op zoek naar een nieuwe eigenaar. Heb je belangstelling? Mail naar infonoorderzon (@) gmail (punt) com.
Aangezien dit een site is voor zeilers, en we ons al een beetje zeilers-af voelen, is dit het laatste bericht dat we plaatsen. We hebben bijna zes jaar lief en leed met jullie gedeeld, en blijven dat doen, maar dan via de mail of de telefoon, of als we elkaar ergens op de aardbol zien. We bedanken iedereen voor de leuke reacties en de steun die we hebben gekregen sinds vertrek uit Nederland.
Om in marifoontaal te spreken: Noorderzon uit.
|
Comments [4]
Beste Khun Frank,
Afgelopen zondag werd ik uitgenodigd voor een middagje op jullie boot. Ik vond het een beetje een eng idee omdat ik bang was zeeziek te worden, want de vorige keer dat ik op een boot was voelde ik me ellendig en kon ik alleen maar liggen. Maar dat was nu helemaal niet zo. Toen ik in het kleine rubberbootje stapte vond ik het meteen al leuk. Ik had mijn vriendin Mai meegenomen, om voor me te zorgen als ik zeeziek was, maar zij was zeeziek en ik niet. Je had heel lekker eten gemaakt, vooral de garnalenkroketten. Ik vond het een hele eer om bij jullie te zijn. Later zei mijn vriendin Mai: Ik wil wel met zo'n farang trouwen. Hij is zo aardig en kookt ook nog graag. Ik wil jullie graag een keer bij mij thuis uitnodigen.
Je Thaise lerares Gaan.
|
We hebben de kerstaftrap er alweer op zitten: het feest op Menno's school. Met een kerstmusical door de kinderen ingestudeerd en wonderbaarlijk goed opgevoerd voor zo'n honderd ouders, en een heuse kerstman met een zak vol cadeaus. Die uitgestrekte begerige arm op de foto is van Menno.
We wensen iedereen een mooi wit weekend toe. Wij gaan met onze tenen in het warme zand zitten.
Mirjam - Frank - Menno
|
We zijn in Koh Racha Yai, zo'n tien mijl ten zuiden van Phuket. We hebben in de baai een mooring opgepikt en wachten nu tot de toeristenboten weer naar Phuket zijn en de rust is wedergekeerd voor we aan wal gaan. Het waaide best onderweg, maar echt hard gingen we niet. Toen we hier eenmaal lagen, is Frank onder de boot gedoken en zag hij dat er een half koraalrif aan het onderwaterschip hangt; allemaal aangroei dankzij het lange stilliggen in Yacht Haven. Dus dat is hij er nu af aan het krabben, voor zover het gaat. We liggen in 15 meter diep water en kunnen de bodem zien. Dat is lang geleden.
|
Loi Krathong, het festival van het licht, wordt elk jaar op de avond van de volle maan van de twaalfde maanmaand gevierd. 'Loi' betekent 'laten drijven', en een krathong is een vaartuigje in de vorm van een lotusbloem, dat gemaakt is van bananenbladeren en bloemen. Elke krathong heeft drie wierookstokjes en een kaarsje, en vaak ook negen muntjes (want het getal negen brengt geluk). Nai Harn is een perfecte plek om je krathong te water te laten. Hier is namelijk een lagune die uitmondt in zee, en het is de bedoeling dat je krathong zo ver mogelijk wegvaart om je zonden van het afgelopen jaar weg te wassen. Hoe langer de kaars blijft branden, hoe meer geluk je het komende jaar zult hebben. Voor Menno en z'n vriendjes Rosska en Michael zijn de mensenmassa, de muziek, de schoonheidswedstrijd, het vuurwerk en de grote papieren lampionnen met kaarsen eronder die als heteluchtballonnen ten hemel stijgen, behoorlijk indrukwekkend.
Zie ook de Photo Gallery.
|
We zijn verkast naar Nai Harn, het anker ligt op ongeveer dezelfde plek als vorig seizoen. Het is hier erg rustig, en het water is helder en de stranden zijn wit, in tegenstelling tot Chalong.
|
We liggen weer voor anker aan de zuidwestkant van Phuket, in de baai van Chalong, en wonen weer op een zeilboot, in plaats van op een woonboot die in een marina ligt. Die marina was het afgelopen half jaar hard nodig, want het is een veilige plek in de regentijd waarin de wind uit het westen komt en je haast nergens in Phuket fatsoenlijk kunt ankeren én ook nog eens fatsoenlijk aan wal kunt komen. De boot lag er goed, ook toen wij in Nederland waren en daarna nog twee weken voor de bruiloft van Mirs neef in Bangkok. Naar Nederland gingen we met het vliegtuig, naar Bangkok met onze auto - via Hua Hin en extra kilometers naar Pattaya om een nieuwe spoelbak op te halen bij de werf waar Hans Christians tegenwoordig gebouwd worden. De bruiloft was een hele belevenis, en het was heerlijk om weer een paar weken in een echt grote stad te zijn en een tijdje te logeren bij Mirs neef.
Een andere reden om de boot in de marina te parkeren, was Mali de timmerman. Z'n bedrijfje zit vlakbij en hij heeft bij ons binnen het aanrecht, de tafel, de kast en de kaartentafel opgekalefaterd, en buiten de potdeksels vervangen. Dat was een grote klus, want hij heeft gelijk de ingelamineerde stalen steunplaat van de genuarail aan bakboordzijde vervangen en nieuw polyester aangebracht voordat de nieuwe potdeksels erop gingen. We zijn blij met het resultaat, want we zijn eindelijk verlost van een vervelende lekkage boven het bed in de voorpunt, waar de oude eigenaar ons al mee had opgezadeld
In de drie nieuwe albums in de Photo Gallery vind je foto's van de afgelopen tijd, ook van het Vegetarisch Festival. Begin negentiende eeuw streken veel Chinezen in Phuket neer om te werken in de tinmijnen. Volgens de overlevering kwam op een dag een rondreizend Chinees toneelgezelschap langs om de arbeiders te vermaken. Plotseling dook er een epidemie op, die volgens leden van het toneelgezelschap een wraakactie was van Chinese Taoistische goden. Die goden moesten natuurlijk gunstig gestemd worden om verdere rampen te vermijden. Ter verzoening hielden de mensen zich negen dagen lang aan een streng regime: geen alcohol, geen vlees, geen andere geneugten. Blijkbaar had dit succes, want de bewoners van Phuket houden nog steeds jaarlijks een Vegetarisch Festival. Allerlei gelovigen lopen tijdens optochten rond met reusachtige piercings door hun wangen - van steeksleutels tot zonneparasollen - om de gunst van de goden te verwerven en van slecht karma af te komen. Die piercings krijgen ze als ze volledig in trance zijn. Ze verrekken geen spier, laten geen traan en slaken geen kreet als eerst met een groot, puntig voorwerp een gat in een wang wordt aangebracht, en daarna het voorwerp naar keuze, door het gat dat steeds groter en groter wordt naarmate de diameter van het voorwerp toeneemt. Verwacht dus van dit Vegetarisch Festival geen foto's van glimmende appels of glanzende wortels. Alleen geschikt als je een sterke maag hebt.
PS: Het is overigens goed afgelopen met de buurboot van de foto hieronder. Duikers hebben er plastic tonnen in gelegd en die gevuld met lucht, waardoor de boot langzaam weer ging drijven en naar het strand kon worden gesleept, waar hij leeggelopen is. Bij het inbouwen van een nieuwe motor is een slang losgeschoten van een afsluiter die open stond. Gelukkig was de boot van binnen helemaal kaal, want de eigenaar wilde hem laten opknappen. Wel jammer van die nieuwe motor.
|
Zo heb je een buurboot, zo heb je geen buurboot. In één nacht gezonken.
|
Het is een tijdje stil geweest op de site, want echt veel bijzonders te melden hebben we niet. In Phuket wordt druk aan de boot geklust, Menno gaat met veel plezier naar school en wij doen allerlei vertaalklussen. We zijn nu tijdelijk terug in Nederland en dat bevalt best. Het weer werkt mee, maar als de temperatuur onder de 25 graden zakt lopen we met vesten aan over straat. Ons bloed is dun geworden na jaren in de tropen.
Menno wist natuurlijk dat zijn verjaardag eraan zat te komen. We zeiden steeds: Als we in Nederland zijn, vier je je verjaardag. Dus toen we na 11 uur vliegen Schiphol naderden en Menno wezen op de platte weilanden, de koeien en de slootjes, zei hij: Zo, dan ben ik nu jarig. Tja, maak dan maar eens duidelijk dat hij nog een paar dagen moest wachten...
Inmiddels is z'n verjaardag achter de rug. Hij had een pracht van een taart met zes kaarsjes en is erg verwend met mooie cadeaus en veel bezoek. Onder andere van Ilse en Jay, die net als Menno heel goed gekke bekken kunnen trekken.
|
In Phuket kabbelt het leven voort. Hier geen onlusten zoals in Bangkok of andere delen van Thailand. Ook geen avondklok. De enige rode shirts die we zien, hangen aan ladingen die uit pick-up trucks steken. En o ja, Menno heeft er ook eentje.
|
