Photo Albums
17 December 2017
20 Photos
24 April 2017
2 Photos

Umnyama Blog

Vessel Name: UMNYAMA
Vessel Make/Model: Catana 42
Hailing Port: Amsterdam
Crew: Dick van Geldere & Monique Nagelkerke
17 December 2017
14 June 2017
06 June 2017
06 May 2017
06 May 2017
24 April 2017
07 April 2017
07 April 2017
07 April 2017
07 April 2017
07 April 2017
25 March 2017
21 March 2017
14 March 2017
Recent Blog Posts
17 December 2017

Cartagena

De overtocht naar Colombia verliep dus goed, en de eerste nacht brachten we door in een baai bij Cabo de la Vela in het noorden van Colombia, met een landschap dat er plat, droog en leeg uitzag. Populair bij kitesurfers, dus veel wind. De volgende dag liepen we de heuvel op richting oude vuurtoren en [...]

14 June 2017

Op de kant

Sinds een week staat het schip op de kant, Monique is al terug in NL en ik bijna.

06 June 2017

Curacao

In Curacao zijn we eerst naar het Spaanse Water gegaan. Lastige entry en Hemelvaartsweekend dus druk en toeristisch, met veel speedboats en jetski's en moeilijk een goede ankerplaats te vinden, ook vanwege de forse wind. Hoezo, hurricane hole? Met de fiets, eerst wind mee, terug wind tegen, in Willemstad [...]

22 May 2017

Los Roques - Venezuela

Voor het eerst sinds maanden dus weer ’s nachts gevaren, met nieuwe maan, dus twee nachten pikkedonker - wel was daar weer het zuiderkruis, een geruststellende gedachte, maar toch. We voeren voor de zekerheid, vanwege de kans op piraterij ’s nachts zonder navigatieverlichting en zonder AIS - wij [...]

Cartagena

17 December 2017
De overtocht naar Colombia verliep dus goed, en de eerste nacht brachten we door in een baai bij Cabo de la Vela in het noorden van Colombia, met een landschap dat er plat, droog en leeg uitzag. Populair bij kitesurfers, dus veel wind. De volgende dag liepen we de heuvel op richting oude vuurtoren en de conclusie bleef het zelfde, vlak, droog en saai, dus op naar de volgende baai richting Santa Marta. Dat was de Derde Baai, heel origineel genaamd, omdat er inderdaad vijf baaien zijn in het natuurpark ten oosten van Santa Marta en dit was dus de derde. Mooie grote baai, omringd door hoge heuvels en bergen. De besneeuwde toppen van de meer dan 5000 meter hoge Sierra Nevada waren helaas in nevelen gehuld. Groen, rustig, wat huizen en hutten en verder niets. Eén andere boot in de baai, een frans sprekend Belgisch stel. Na alle hectiek in Curacao even helemaal niets. Wat kayaken, wat lopen op het kiezelstrand, met handen en voeten met de Colombianen praten, met bijboot naar een ander strand en borrelen met de Belgen. Rust!

Op naar Santa Marta, een redelijk grote stad, met hoogbouw langs het strand, een oud centrum en een mooie marina. Verrassend veel Hollandse en Amerikaanse boten. Hier 4 dagen gelegen, het oude centrum bekeken, en even de bergen in. Minca is een dorpje dat 45 minuten rijden van Santa Marta ligt. Na al het gedoe in Curacao even geen water en boten, maar bergen. Minca is populair bij jonge backpackers en lokale toeristen. Het had veel geregend, dus de onverharde weg was modderig, glad en steil. Bussen met lokale toeristen passeerden ons, en wij ploegden vrolijk te voet verder. Colombiaanse offie bij een tent waar de eigenaar vrolijk met grote joint in zijn hangmat lag. De waterval even verder op zat bomvol lokale toeristen, dus wij snel verder. Al snel te warm, te steil, te ver, en namen we toch maar een lokale mototaxi; achterop een motor! Dick zijn chauffeur had al een pleister op zijn gezicht, die was dus al eens plat gegaan. Die van mij was een “professional” die met behoorlijk tempo naar boven scheurde en Dick en zijn motor al snel had ingehaald. De koffieplantage was leuk , een lunch en rondtour en weer naar beneden met dezelfde mototaxi’s. Steil door de modder naar beneden, en mijn chauffeur deed dat 20 minuten lang zonder zijn motor aan. Scheelt wel in de benzine kosten! Zeilend rond de wereld is het verkeer toch de grootste risicofactor…

Van Santa Marta door naar Cartagena, langs Barranguilla en de zeer brede rivier Magdalena die er voor zorgt dat een enorme hoeveelheid bruin rivierwater mijlenver de zee inloopt, met heel veel grote takken, kleine boomstammen en eilanden van groen spul, en veel plastic… Goed uitkijken en af en toe er om heen laveren.

Cartagena, World Heritage Site en wat een stad! Zijn hier nu twee weken en blijven de stad nog steeds heel mooi en bijzonder vinden. En ja, ook heel warm, plakkerig en vochtig. We zijn geankerd naast de marinevloot, met onder ander vier onderzeeërs, en zowaar kwam hun opleidingsschip, de Gloria, binnen zeilen, met de zingende bemanning op de ra's. Indrukwekkend.
Twee enorme tropische buien overleefd. Eén met heel zwaar onweer. Anker ging krabben, andere boot kwam wel heel dicht bij en in de stortbui anker opgehaald en een andere plek opgezocht. Bij een boot in de buurt sloeg de bliksem in de mast, 15.000 dollar schade aan vrijwel alle elektronica. Domme pech. Had ons ook kunnen overkomen. Het is niet per se de hoogste mast die wordt geraakt; en goede preventie bestaat helaas niet.
Dick heeft veel technisch werk verricht, de zonnepanelen doen het prima; al dagen geen generator aan. We leven kompleet van onze zonnenergie nu en zijn echte Ampere Junkies geworden; elke keer weer even checken hoeveel we laden!

In Cartagena ook weer aangehaakt bij de andere Hollandse boten, de Agaath, de Zahree en de K’dans. Gezellig weer mee borrelen en op leuke pleintjes eten. Verder ook voorbereiden op onze tijd in de San Blas, 365 eilandjes voor de kust van Panama, Veel, heel veel eilanden, veel bomen, geen internet en amper winkels. Dus in Cartagena op zoek naar de beste supermarkten, beste prijzen en vooral, waar het bier, de wijn en de gin het goedkoopst is! Op en neer met de goedkope taxi, inladen en alles weer een plek geven op de boot. Komende zes weken geen boodschappen meer doen!

We verlaten mooi Cartagena morgen ochtend. Eerst nog even wat dagen langs de kust van Colombia, wat eilanden bezoeken en dan samen met de andere Hollandse boten bij een San Blas eiland de Kerst samen doorbrengen. Zodra er weer internet is (Panama vaste land) komt er een volgend blog.

Een goed en gezond 2018!

Dick en Monique

Curacao/South Sudan/CAR/Canada/Cape Town/Curacao/Colombia…

29 November 2017
 
Since we left the boat in Curacao ( June 2017), it has been a hectic period, to say the least. We were lucky that we could stay in houses of dear friends who went on holiday and were so kind to accommodate us with a roof over our heads. Being homeless is a new experience for Dick!
Dick went for a six week period to South Sudan, surgery in Bentiu, and Monique went to CAR (Central African Republic) for two months. Both for MSF, and both countries not easy to work in.
Straight after CAR, Monique went to Canada, family visit together with 91 year old mother. Dick did some recuperation in Holland, after some nasty diseases he picked up in South Sudan. We both went to Cape Town for a lazy and relaxing 13 days of holiday, and at return back to Holland, we had to start organizing for our return to Curacao. We arrived here on 30th of October with five suitcases and two pieces of hand luggage, grand total was over 120 Kg… and yes, we managed to store it all somewhere on the Umnyama.
 
That was the easy part… Then the hard work and major frustration started. We did rent a lovely home in Willemstad for 12 days, and from there we started to get organized, or so we thought. The list is too long to mention here what went all wrong. In summary: Engine problems, the famous MDI (Mechanic Diesel Interface) black-boxes packed up again, and yes , not available on Curacao. Volvo Penta dealer gave us extreme slow service, resulting in endless waiting for the MDI boxes to be delivered. In the end Dick contacted Chris in Holland, who contacted Volvo dealer in France, et voila, within three days this set of MDI boxes were in Curacao. The set ordered by the Volvo dealer in Curacao still has to arrive…
Outboard engine problems, resulting one day after yet another breakdown, to peddle across the sea arm leading to the harbor. Lucky no big cargo ship came through when we peddled across this wide bit of water.
Solar panels installed and wire being pulled through to batteries was done in well, hm, incorrect manner, resulting in no charging at all from the big solar panels. With some help from other sailors and clever thinking by Dick, the problem got solved, but we might still have to put in a thicker cable in, as to fully optimize what the solar panels are producing.
 
While this was happening, there was a lot of cycling from the Spanish Waters, up and down to shops for much needed supply of food and booze(!) to keep the spirit going. Cycling in Willemstad is a health hazard as nobody cycles and no attention is given to a little person on a small bike. But we survived. On the positive side, we were able to catch up with the crew of Agaath, Zahree and Bojangles. Floating bar and drinks at Santa Barbara resort were the fun part of being in Curacao while every day provided us with a new challenge.
To complete our mishaps, Dick’s mother (92) died. We watched the service live on the internet…
 
By the 21th of November we gave up on waiting for the MDI ordered by the Volvo dealer and decided to hoist the anchor and leave Curacao and start sailing to Colombia. We had two nights of sailing with at times choppy seas and a good bit of wind. This is considered to be one of the worst sailing passages in the world (?), so we were lucky. We even flew the Parasailor again > 10+ knots! Today we arrived in a beautiful bay close to Santa Marta which will be our next stop.
Finally, we have arrived in Colombia, and so far... all is still in working order!
 
Dick and Monique

Curacao/Zuid Soedan/ CAR/ Canada/Kaapstad/ Curacao/Colombia

29 November 2017


Nadat we de boot hadden achtergelaten in Curacao ( Juni 2017) is het een nogal drukke tijd geweest, op zijn zachtst gezegd. We hadden het geluk dat we in huizen van lieve vrienden konden verblijven terwijl zij op vakantie waren, zodat we in ieder geval een dak boven ons hoofd hadden in Nederland. Dakloos zijn is een nieuwe ervaring voor Dick!
Dick is voor een periode van zes weken in Zuid Soedan gaan werken, chirurg in Bentiu, en Monique ging naar CAR ( Centrale Afrikaanse Republiek) voor twee maanden. Beiden voor Artsen Zonder Grenzen; beide landen zijn niet zo makkelijk om te werken.
Direkt na CAR ging Monique naar Canada, familie bezoek, samen met 91 jarige moeder. Dick had even een periode van herstel nodig nadat hij wat vervelende ziektes had opgelopen in Zuid Soedan.
Samen zijn we daarna naar Kaapstad gegaan , voor een heerlijke ontspannen en luie vakantie van 13 dagen. Bij terugkomst in Nederland zijn we direkt begonnen met het organiseren van alles wat nodig was voor de terugkeer naar Curacao en de boot. We zijn daar 30 oktober aangekomen, met vijf koffers en twee stuks handbagage , totaal gewicht was 120 Kg… en ja, alles heeft een plek gevonden ergens op de boot.

Dat was het makkelijke gedeelte… Daarna begon het harde werken en een flinke dosis frustraties. Gelukkig hadden we voor de eerste 12 dagen een bijzonder prettig huis in Willemstad gehuurd en van daar uit zijn we begonnen met het klaar maken van de boot. Althans dat dachten we. De lijst van wat er tegen zat is te lang om hier op te noemen. In samenvatting: Motor problemen. De wel bekende MDI’s (Mechanc Diesel Interface) hielden er weer mee op. Zelfde probleem als we eerder in Suriname hebben gehad. En natuurlijk geen MDI te vinden op Curacao. De Volvo Penta dealer in Willemstad heeft bijzonder trage service verleend, wat resulteerde in eindeloos wachten. Ten einde raad heeft Dick zijn vriend Chris gebeld, die op zijn beurt de Volvo dealer in Frankrijk belde et voila, binnen drie dagen waren de MDI’s in Curacao. De set die door de Volvo dealer in Willemstad is besteld moet nog steeds aankomen…
Buitenboordmotor van bijboot had kuren; deed het soms, en dan weer helemaal niet. Met als resultaat dat we op een dag dat van de marina naar de douane waren gevaren met de bijboot, en de motor absoluut niet wilde starten en wij de brede zee arm over gepeddeld zijn en het geluk hadden dat er op dat moment net niet een grote tanker voorbij kwam.
Zonnepanelen werden geinstalleerd en de bedrading die doorgetrokken was naar de accu’s was verkeerd aangesloten, zodat er niet goed werd opgeladen. Met wat hulp van andere Hollandse zeilers en knap denkwerk van Dick werd het probleem uiteindelijk opgelost. Alleen is de bedrading te dun en moet er in Colombia een dikkere bedrading komen.

Terwijl al het technische werk aan de boot werd gedaan, was er een dagelijks heen en weer gefiets van het Spaanse Water naar de verschillende supermarkten om het nodige voer en drank(!) aan te slepen. Fietsen in Willemstad is niet echt gezond. Behalve vies plakkerig weer en vele heuvels, geven de automobilisten weinig aandacht aan een klein fietsje met vrouw met grote rugzak. Maar we hebben het overleefd. Wat wel leuk was, was het weerzien met de bemanningen van de Agaath, Zahree en Bojangles. Drijvende bar met drank en ijsc bij Santa Barbara hotel en BBQ op het strand waren de leuke momenten toenwe elke dag weer met nieuwe problemen op de boot zaten.
Om de malheur compleet te maken overleed Dick’s moeder (92) en volgden we de rouwdienst live op internet…

Op 21 november waren we het wachten op de tweede set MDI’s ( Volvo dealer in Willemstad vond onze MDI geen prioriteit…) meer dan zat en hebben we besloten om het anker te lichten en te vertrekken naar Colombia. We hebben twee nachten gezeild, met een wat onrustige zee en behoorlijk wat wind. Deze passage wordt beschouwd als een van de slechtste ter wereld (?), dus wij hadden geluk. Zelfs de Parasailor werd na een jaar weer gehesen > 10+ knopen! Aangekomen in een mooie rustige baai, waar maar een enkel ander schip lag. Morgen door naar Santa Marta, inklaren en dan kan ons bezoek aan Colombia echt beginnen.
En ja, alles werkt nog op dit moment!

Dick en Monique

Op de kant

14 June 2017
Sinds een week staat het schip op de kant, Monique is al terug in NL en ik bijna.
Monique gaat van de zomer naar CAR = Centraal Afrikaanse Republiek: "As of 2015, according to the Human Development Index (HDI), the country had the lowest level of human development, ranking 188th out of 188 countries."
En ik ga dus in onze tropische pauze of all places naar Zuid Soedan: " It had the highest score on the Fragile States Index (formerly, the Failed States Index), surpassing Somalia." CAR was daar dus maar derde - haha - het is maar net hoe je het bekijkt...(https://en.wikipedia.org/wiki/Fragile_States_Index)

In ieder geval ligt UMNYAMA bijna hoog en droog in Curacao. Morgen gaat ze in de 'storage' met een 'Bonded Warehouse' (Entrepot) status.

Wat moest en moet er allemaal nog gebeuren?
Na 7500 zeemijl ( = bijna 14.000 km) heeft het schip een onderhoudsbeurtje nodig.
Alles is zout, en 'zout + zon = slijtage'. Ontzouten dus, met duur Curacaos water. Onder andere ruim 900 meter aan lijnen, schoten, vallen, landvasten, ankerlijnen etc.; alleen het grootzeilval is al 80 meter lang). Water, sop, water, wasverzachter(!), water - en alles is weer lekker soepel. Alle regenbuien die we de afgelopen maanden in de Carieb hadden bestaan in Curacao helaas niet.
Het onderwaterschip moest worden schoongemaakt, de schroeven moeten gereviseerd, de motoren moeten weer een beurt hebben, de generator gecheckt, de toiletpompen gecontroleerd, een steekzwaard gerepareerd en afgesteld, de watermaker moet worden geprepareerd (alkali, acid, biocide) en ten slotte moeten de 'rear crash boxes' worden gecontroleerd - een zusterschip hier had 400 liter water in een watertight compartment; hebben wij dat ook? Hm.
Ja, en ook de vriezer is weer dood. Die moet ook weer worden nagekeken, wat nu weer? Sinds La Rochelle een drama.

Verder de gebruikelijke schoonmaak- en opruimacties. Never a dull moment in deze hitte; plus het geduld dat hier vereist is in de Cariben...

In November hopen we weer hier terug te zijn, en gaat onze zeilreis - en de blog - verder.
Tot dan.

Curacao

06 June 2017
In Curacao zijn we eerst naar het Spaanse Water gegaan. Lastige entry en Hemelvaartsweekend dus druk en toeristisch, met veel speedboats en jetski's en moeilijk een goede ankerplaats te vinden, ook vanwege de forse wind. Hoezo, hurricane hole? Met de fiets, eerst wind mee, terug wind tegen, in Willemstad ingeklaard bij Customs in Punda en Immigration in Otrabanda. Let wel: we zijn een officieel zeeschip, dus we moeten aan alle officiële zeeregels voldoen.
Volgende dag naar Willemstad.
Samen met Bluenose, nog steeds zonder giek, de haven van Willemstad binnengevaren. De floating bridge werd voor ons deels geopend en vervolgens voeren we door naar Curacao Marine in Schottegat.
Prima marina en goede werf.
Hier liggen we nog even in het water, daarna de kant op voor onderhoud, dan in de storage tot November. Op de foto van links naar rechts...

Los Roques - Venezuela

22 May 2017
Voor het eerst sinds maanden dus weer ’s nachts gevaren, met nieuwe maan, dus twee nachten pikkedonker - wel was daar weer het zuiderkruis, een geruststellende gedachte, maar toch. We voeren voor de zekerheid, vanwege de kans op piraterij ’s nachts zonder navigatieverlichting en zonder AIS - wij konden wel AIS zien, maar wijzelf waren niet zichtbaar.
Dat was geen goed idee. Het is theoretisch geen goed zeemanschap - who cares? - maar praktisch dus ook niet. Wij zien hen wel: een groepje van vier schepen (vissers waarschijnlijk, met een speed van 0.5 kn) dicht bij ons in de buurt. Tot ineens, niet op AIS, een vreemd verlicht schip opduikt, schijnbaar uit het niets: veel licht, veel wit, ook een rood licht, maar ook een blauw knipperlicht. Schip, contouren half zichtbaar met verrekijker steeds dichterbij, tot 100 meter? - onmogelijk in te schatten. Snel motoren gestart en 90 graden stuurboorduit, genua ingedraaid en 180 graden. Schip bleef vooralsnog in de buurt. WTF? Een chirurg is nooit bang - maar altijd bezorgd, vertelde ik mijn assistenten altijd. Datzelfde geldt voor een zeeman. Maar nu was ik toch wat meer dan bezorgd, ook natuurlijk door al die enge verhalen die we nauwkeurig bijhielden. Zeilen naar Venezuela, ook naar de eilanden, werd afgeraden op de Piracy & Security pagina van Noonsite (http://www.noonsite.com/General/Piracy).
Maar waarschijnlijk waren het slechts nieuwsgierige vissers met feestverlichting - en geen submarine die om een pilot vroeg, wat alle lichten met dat blauwe licht zou kunnen betekenen…
Bij daglicht Los Roques bereikt, een Spaanse verademing na alle Caribische drukte. Prachtige archipel, met zeer vriendelijke bevolking. Veel formaliteiten, vijf instanties en alleen de MP was nors en vroeg bovendien om drinkgeld… Park fees van 100 US moesten worden betaald in locale Bolivars (koers officieel uit de ATM 1:10, maar bij de lokale pharmacy 1:4000; twee volle boodschappentassen…). Het gaat dus niet goed in Venezuela. maar voor ons geen security issues at all.
Paar dagen daar gebleven. Heel mooi. Konden niet overal heen vanwege olievervuiling vanuit Trinidad. Hm.

Daarna door in dagtochten.
Geankerd midden in Aves de Barlovento, een eilandengroep 40 mijl westwaards. Een kleine onbewoonde groep eilanden, een soort atol. Onbewoond klinkt idyllisch, maar die eilanden zijn niet voor niets onbewoond. Er is niks, geen shelter, geen goede anchorage, geen mooi strand, alleen veel gevaarlijke riffen. Ook de (elektronische) kaarten laten het afweten, dus Mk-1 eyeball navigation…

Snel door naar Bonaire. Aves de Sotavento, wel bewoond door Coast Guard, riep ons nog per VHF op om ons te identificeren en of we daar niet wilden ankeren - de allereerste keer dat we werden opgeroepen overigens. Thank you; but no, thank you.

Na een nacht aan een mooring in Bonaire zijn we doorgevaren naar Curacao, nog steeds pal voor de vrij harde wind . Nog steeds te veel wind voor de Parasailor :-( maar wel relaxed met alleen de genakker of genua.
Map
UMNYAMA's Photos - Main
20 Photos
Created 17 December 2017
2 Photos
Created 24 April 2017
No Photos
Created 16 January 2017
3 Photos
Created 23 December 2016
3 Photos
Created 3 December 2016
3 Photos
Created 28 November 2016
Met nieuwe opstappers, Theo, Jet en Marij voeren we met weinig wind van Porto naar Faro.
No Photos
Created 12 November 2016
Met twee 'opstappers' Piet Hein en Harm staken we de Golf van Biskaje over en rondden we Kaap Finisterre.
No Photos
Created 12 November 2016
Met twee 'opstappers' Piet Hein en Harm staken we de Golf van Biskaje over en rondden we Kaap Finisterre. In Porto bosbranden en bemanningswissel.
20 Photos
Created 12 November 2016
Dit zijn wat foto's van de bouw van het schip. We reisden geregeld naar La Rochelle. Het hele proces werd begeleid door mijn vriend van de kleuterschool Chris Minnee (Jan de Boer catamarans) die ik door mijn overstap naar de catamaranwereld na 60 jaar weer ontmoette...
23 Photos
Created 11 November 2016
16 Photos
Created 10 July 2016

About & Links

Photo Albums
17 December 2017
20 Photos
24 April 2017
2 Photos