Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About:
Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? Making plans as we go along. We left the Netherlands in the summer of 2009. We sailed the Carieb, Bahamas and US in 2010. Crossed the Atlantic once more in 2011 to the Carieb. [...]
Extra: Copyright © 2009-2019 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved.
05 July 2019 | La Coruna
20 June 2019 | Praia do vittoria, Terceira, Azoren
02 June 2019 | Horta, Azoren
15 May 2019 | Bermuda
27 April 2019 | St. Maarten
09 April 2019 | St. Maarten
23 March 2019 | Antigua
06 March 2019 | St. Pierre
07 February 2019 | Prickly Bay, Grenada
17 January 2019 | Chaguaramas, Trinidad
25 November 2018 | Chaguaramas, Trinidad
12 November 2018 | chaguaramas, Trinidad
25 October 2018 | Domburg, suriname
14 October 2018 | Bovensuriname rivier
30 September 2018 | Domburg
18 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
07 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
25 August 2018 | Fernando do Noronho
11 August 2018 | Rio de Janeiro
Recent Blog Posts
05 July 2019 | La Coruna

Annerieke en Job mee op oversteek

Ons weatherwindow is niet ideaal, we vertrekken met 25 knopen wind (windkracht 6), als we langer wachten zouden we in nog heftiger weer terechtkomen. Zo is het al stoer genoeg, in de loop van de dag trekt de wind aan tot 35 knopen (windkracht 8) in vlagen. Job en Annerieke moeten nog wat inslingeren, dit zijn andere golven dan op het Ijsselmeer! "Verbazend hoe rustig het is binnen in de boot" vindt Job. Maar toch zitten ze liever buiten, kijken naar de oneindigheid van de oceaan en de horizon om de zeeziekte in toom te houden. Dag 2 neemt de wind wat af tot 25 knopen, dag 3 is het mooi zeilen, de wind draait langzaam achter ons langs en zakt geleidelijk in tot 12 knopen. Het houdt ons lekker bezig met zeilen wisselen en trimmen. Job vangt een mooie blackfin tonijn, deze soort hebben we nog niet eerder binnen gehaald. Hij smaakt heerlijk, zowel de sushi ervan als gebakken. Zo één willen we nog wel aan de haak maar dat lukt niet natuurlijk. Wel zien we een walvis, wens van Annerieke, alleen had hij hoog moeten opspringen uit het water om haar droom helemaal te verwezenlijken maar daar moet ze dan maar een keer voor terugkomen in haar eigen boot. Job en Annerieke vinden het oceaanleven leuk. Zij doen de wachten van 19.00 tot 01.00 uur, bij (elektrisch) kaarslicht en romantische muziek terwijl ze genieten van vogels, Portugese oorlogsschepen en de sterrenlucht. Lekker relaxed voor ons, hoeven wij ieder nog maar één wachtje te doen. De tijd vliegt, reuze leuk om samen met je kinderen deze oversteek te doen, alle tijd om gezellig bij te praten. De laatste dag komt een grote groep dolfijnen ons welkom heten voor de Spaanse kust, mooi fotomomentje met onze dochter tegen een achtergrond van speelse dieren in het heldere water. Aan het eind van de middag leggen we aan in de marina bij het centrum van La Coruna. Mooi op tijd om wat te gaan drinken in een van de vele tapasbarretjes, ruim op tijd voor het eten in een restaurant want die gaan pas om acht of negen uur open. Culinair genieten hier, vraag je in de Carieb om knabbels bij je bier dan hebben ze daar nog nooit van gehoord, hier brengen ze ongevraagd nootjes, olijven of stokbroodjes met lekkere Spaanse ham. We gaan naar een octopus restaurant, ham restaurant en uiteraard eentje met fruits de mer, smullen! We rijden naar kaap Finisterre, we verbazen ons over de kledingstukken en schoenen die daar liggen. Dat blijkt traditie te zijn van wandelaars die de pelgrimstocht naar Santiago de Compostello dwars door Spanje hebben gelopen. Als laatste etappe lopen ze daarna nog naar kaap Finisterre waar ze dan wandelkleding en schoenen verbranden. Uiteraard gaan we ook naar Santiago de Compostella. Helaas staat de kathedraal van binnen vol met steigers voor een uitgebreide restauratie waardoor die minder tot zijn recht komt. Het hele complex er omheen en het middeleeuws aandoende stadje maken het toch de moeite waard. Hier vandaan vliegen Annerieke en Job naar huis, einde van een geweldig bezoek! Wij gaan terug naar Fruit de Mer. Weer een stukje verder varen, de baai van Biscaje verkennen.

20 June 2019 | Praia do vittoria, Terceira, Azoren

Azoren

Horta is wereldberoemd in het zeilerswereldje, strategisch gelegen in het midden van de Atlantische Oceaan stopt iedereen hier die oversteekt van West naar Oost. Het is druk, de marina is vol, we liggen vier dik aangemeerd langs de kade langszij de Nederlandse boot Full Circle. Leuk en een beetje symbolisch dat we Paul en Monique nu hier zien. We hebben hen leren kennen in Portugal toen we net op weg waren, af en toe zijn we elkaar onderweg tegengekomen, nu allebei bezig aan het laatste stukje van onze wereldreis. We gaan gezellig samen naar Cafe Sport, ook al wereldberoemd bij zeilers. Het cafe hangt vol met vlaggen en vaantjes, zondermeer een gezellig zeilersssfeertje. Als we zijn bijgekomen van de reis ga ik allereerst de stuurautomaat repareren wat zonder problemen lukt. Ons volgende project is een muurschildering, ook al een must hier, als je het niet doet brengt dat ongeluk. Dat willen we niet natuurlijk, het is nog best leuk om te doen ook. We breken ons een beetje het hoofd hoe we het Neptunus mannetje in het logo van onze Fruit de Mer geschilderd krijgen. We zien met verbazing andere bemanningen bezig die zo uit de hand sierlijke figuren op de muur penselen. Dat talent hebben wij allebei niet weten we wel zeker. In de Chinese winkel vinden we letters die we als mal kunnen gebruiken, een avondje op de computer prutsen resulteert in een mal voor Neptunus. Nu een plekje zien te vinden, kademuren, pieren, zelfs bankjes zijn overal al voorzien van zeilerskunst. We vinden een geschikt kaal stukje op een wall of fame langs de haven, een middag aan de slag en Fruit de Mer is vereeuwigd. Nu hebben we tijd voor leuke dingen. We gaan met Paul en Monique een paar dagen naar het eiland Pico, met de veerboot, de haven daar heeft geen accomodatie voor zeilboten. De eilanden hier zijn vulkanisch, steenachtige vruchtbare grond met een goed klimaat voor de wijnbouw. We verbazen ons over de vele muurtjes van lavastenen waar de druivenstruiken tussen staan. Mooi om te zien maar vast veel handwerk voor de kweker, het eindproduct smaakt goed, vooral de witte wijnen. We gaan nog een dagje toeren op Faial, hier geen wijnbouw maar veehouderij en kaasmakerij. Lekkere kazen, soorten die wel wat weg hebben van Port Salut, Emmenthaler en Cheddar maar er zijn er ook die in de buurt komen van een Maaslander, kortom lekkere kaasplankjes met happy hour. Annerieke en Job gaan gaan mee op onze laatste oceaanoversteek, heel leuk! Ze komen aan boord op het eiland Terceira. We hebben nog net tijd om een middagje rond te rijden. Bijzonder hier is het stierenrennen op straat. Een opgewonden stier wordt losgelaten, een beetje in toom gehouden door vier man aan het eind van een lang touw. Wij staan veilig op een balkon te kijken waar we van harte worden zijn uitgenodigd door lokale bewoners. We hebben bewondering voor de jongeman die uitsluitend door zijn lenigheid het beest te vlug af is. Maar medelijden met de stier die geïrriteerd en gestresst raakt door het gedoe. Het weer blijft wisselvallig. Aanvankelijk hebben we Ierland als doel maar daar zien we al snel weer van af, harde wind tegen, voorlopig wordt het niet beter. Alternatieven zijn Zuid Engeland, Brest of La Coruna in Spanje. De laatste is maar een klein beetje om, heeft de beste wind om er te komen en lijkt ons hoe langer hoe aantrekkelijker hoe meer we er over nadenken. Via de Franse kust langs de baai van Biscaje kunnen we dan terug scharrelen naar het Kanaal en naar Nederland. Daar gaan we voor! Vrijdag vertrekken we van het eiland Terceira, we denken er een week over te doen.

02 June 2019 | Horta, Azoren

Laatste grote oversteek, eindexamen

Chris Parker is een professionele weerman die via zijn dagelijkse korte golf radionetje en email abonnementen zeilers informeert en adviseert bij hun tochten. Volgens hem is het weer helemaal van slag. Het gebruikelijke patroon is dat depressies met een horizontale ellipsvorm tussen de 35e en 40e breedtegraad de oceaan over trekken naar Europa. Nu staan de depressies meer verticaal en reiken tot de 30e breedtegraad. Een ideaal vertrekmoment is er niet, we stellen het een keer uit, dan beginnen we (met een beetje weemoed) aan onze 6e en laatste grote oversteek. We vertrekken met licht weer, hopelijk vinden we net genoeg wind om te zeilen. Dat valt tegen, al snel moet de brommer aan. Langzaam om diesel te sparen, in het laatste deel kunnen we nog in het Azorenhoog zonder wind geraken. De wind die er is proberen we zo goed mogelijk te benutten, hoog aan de wind, plat voor de wind, gennaker erop en weer eraf, opschieten doet het niet. Inmiddels moeten we 280 mijl naar het Zuiden uitwijken voor een gemeen koufront waar wel 50 knopen wind in kan zitten. Dag 5 zegt Anne-Mieke: "In 24 uur 98 mijl gevaren en 8 mijl VERDER van de Azoren geraakt!" Een dag later horen we op het korte golf radionetje dat er een tropische storm bij Bermuda ligt die de naam Andrea heeft gekregen, mogelijk kan die zelfs onze kant op komen. De weergoden maken het wel spannend! Bij de nadering van het koufront neemt de wind toe, we gaan van lichtweerzeilen naar 1e rif, 2e rif, kotterfok. Inmiddels hebben we alle zeilvoeringen van de boot gebruikt. Het lijkt wel of we eindexamen moeten doen op deze laatste oceaanoversteek, laten zien of we het nog wel kunnen. Andrea is inmiddels uitgepieterd, geen gevaar meer voor ons gelukkig. Het sargassumwier is een bezoeking, de zee is er mee bezaaid, soms ploegen we door dikke plakkaten waardoor de boot wel anderhalve knoop langzamer gaat. Op een gegeven moment zit er zoveel rond de schroef dat die hevig trilt, de saildrive maakt een vreemd rammelend geluid, we zullen hem toch niet beschadigd hebben? Halve hartverzakking, geen motor meer midden op de oceaan is niet lekker. Maar het valt mee, als de rotzooi eruit is loopt hij weer soepel. Een paar dagen later varen we in 22 knopen wind in een knobbelige zee, de automaat stuurt niet zo mooi meer als de dag ervoor. Ik stel wat bij in de software... dan hij begeeft het helemaal. Ik kijk binnen, het ding is van zijn ophanging gebroken. Niet te repareren op zee. Weer een halve hartverzakking, ons derde bemanningslid uitgevallen! Gelukkig hebben we een reserve, de windvaan, die stuurt met de kracht van wind en golven door middel van een klein roertje in het water. Door het sargassumwier tot nu toe niet te gebruiken. Geluk bij een ongeluk dat die rommel nu bijna is verdwenen. Een kwartier later staat het ding vrolijk wuivend de boot strak door de golven te sturen. De laatste week is het mooi zeilen, 15-22 knopen bakstagwind, met gemiddeldes van 150 mijl per dag schieten we lekker op richting Azoren. De laatste dag gaat de brommer weer aan. Na 16 dagen en 10 uur leggen we aan in Horta, examen gehaald!

15 May 2019 | Bermuda

Bermuda, de driehoek

Net voor donker laten we de laatste twee eilandjes van Anguilla achter ons. Daarmee ook de Carieb, weer een mooi hoofdstuk afgesloten. We hebben een ideaal windje van 15 knopen dwars op de boot, het gaat mooi, 150 mijl per dag. Na 2 dagen varen we de kreeftskeerkring over (23.26.22 N), ook de tropen liggen achter ons. Iedere dag zakt de temperatuur wel een beetje, bijna een graad per dag! Fleecen, zelfs sokken, worden opgegraven. "Lekker dat het s'avonds weer wat langer schemert" vindt Anne-Mieke. Dat heeft ze gemist in de tropen waar het bijna meteen donker is zodra de zon is ondergegaan. Na 6 dagen komen we aan in Bermuda, de brommer aan, geen wind de laatste dag. Veilig aangekomen en niet verdwenen in de beruchte Bermuda driehoek. Waar we trouwens niet doorheen zijn gevaren maar vlak langs. Bermuda, Miami en Puerto Rico zijn de drie hoeken van de triangel. We zijn nu dus aangekomen in de noordelijke punt van de driehoek, in de lagoon bij St. Georges. Hier zijn tot nu toe geen schepen geheimzinnig verdwenen dus gaan we er met een gerust hart naar binnen. Er is een interessant museum met veel informatie over dit mysterie. Een groot Frans zeilschip in 1840 wordt gevonden met alle zeilen gezet, de vracht intact en de bemanning verdwenen. Een stoomschip verdwijnt terwijl ze rustig pratend contact hebben met de wal tot het gesprek opeens stopt en nooit meer iets van schip of bemanning wordt gezien of gehoord. Een groep van 5 bommenwerpers vertrekt uit Florida, nooit meer iets van gehoord of wrakstukken gevonden. Talloos zijn dit soort verhalen, al eeuwen lang. Het museum heeft er een aantal wetenschappelijke verklaringen voor. In de driehoek zijn vaak dikke depressies met draaiende winden die monstergolven kunnen veroorzaken. Het gebied kent windhozen en orkanen. Er zijn grote magnetische afwijkingen waardoor kompassen niet meer werken. Piraterij. Er komen soms enorme methaan gasbellen naar de oppervlakte. Niet te vergeten grote velden Sargassumwier in de Sargassozee zoals dit deel van de oceaan ook wel wordt genoemd. Wij hebben dat gemerkt, onze boot heeft twee roeren die uit het midden staan, steeds dikke bossen wier er omheen. Wat tot wel een knoop snelheid scheelt, ook een slechtere besturing. Even de motor aan, flink achteruit slaan, dan komt het wier wel weer vrij. Weer eens een andere zeilervaring dan reven of overstag gaan. Maar we zijn er. Het ziet er allemaal netjes en verzorgd uit hier. Het doet erg Engels aan met smalle weggetjes, muurtjes en heggen. Niet vreemd want het eiland behoort nog steeds tot het Verenigd Koninkrijk. Bijzonder zijn de daken op de huizen, als we aan komen varen denken we eerst dat er iets is georganiseerd met een groep partytenten op de wal. Maar het blijken gewoon huizen met een wit dak, zoals bijna alle huizen hier. Ik vraag een schilder waarom dat zo is. De daken worden gemaakt van dunne plakken kalksteen van koraal oorsprong die op het dak worden gemetseld. De witte verf beschermt het mestelwerk tegen de felle zon, het ziet er nog leuk uit ook. Intussen komen er steeds meer boten binnen, iedereen gaat oversteken want het orkaanseizoen staat voor de deur. Wij bekijken 2x per dag de weerkaartjes. Het is hier wat lastiger dan zeilen in stabiele oostelijke passaatwinden. We moeten nu de andere kant uit, dat kan door gebruik te maken van de zuidkant van depressies met westelijke winden. Helaas zitten daar ook warm- en koufronten tussen met soms harde wind en regen. Iets te ver naar het noorden en het waait te hard, iets te ver naar het zuiden en je vaart in het azorenhoog zonder wind, een balanceeract. We vertrekken woensdag, 1692 mijl naar de Azoren, 12-14 dagen onderweg.

27 April 2019 | St. Maarten

Vakantietje, drenkelingen

We zijn wel toe aan een vakantietje, na al dat zeilen... We gaan met een apart uitziend veerbootje van St. Maarten naar Saba waar we een paar nachten blijven slapen. Saba is, ook alweer, een slapende vulkaan die bijna loodrecht uit zee oprijst. Onze taxi rijdt vanaf het haventje meteen een steile weg op met 23% helling. Bij ons hotel aangekomen merken we niet alle kleine lettertjes goed gelezen te hebben, we moeten nog 67 stenen treden beklimmen voor we er zijn. Maar dan hebben we ook mooi uitzicht. We gaan het dorpje Windwardside verkennen. Alle huizen zijn wit met groene kozijnen en rood/oranje daken, wat verplicht schijnt te zijn op het eiland, het ziet er goed onderhouden en lieflijk uit. We komen terecht bij een Nederlandse antiekverzamelaar die een soort museum heeft in een mooi bewaard gebleven cottage. Tegeltjes, meubels, bijbels, boeken over Saba etc. Ook oud filmmateriaal, hij laat ons een film zien uit 1937 die over het eiland gaat. Heel andere tijden, vrouwen borduren en zorgen voor het huishouden, mannen vissen of werken in de olieindustrie. Als een vrachtschip was aangekomen liepen de mannen met 80 kg vracht op hun hoofd de 840 treden tellende stenen trap op om het dorp te bevoorraden. Krijgen ze sterke rugspieren van volgens de commentator in de film. Wij gaan de volgende dag de 1064 treden beklimmen van Mount Scenery. Niet met 80 kg op ons hoofd maar met een lullig klein rugzakje om, evengoed nog flink zweten. Een mooie klim door groen regenwoud met olifantsblad, boomvarens, orchideeën en op de top mooi uitzicht. Hier ligt een steen met de tekst: Vaalserberg 322,5 meter, Mount Scenery 877 meter. Hebben we toch een echte berg in ons Koninkrijk. Terug bij ons hotel weer 67 treden beklimmen, s'avonds na uit eten in het dorp nóg een keer, voortaan lezen we de kleine lettertjes beter! De volgende ochtend horen we dat het veerbootje niet komt, motorpech. Om 1700 komt er een andere boot die ons terug naar St. Maarten zal brengen. Bij de douane horen we dat ook deze vertraging heeft, ze hebben twee drenkelingen uit zee gered. Twee vissers die 4 dagen en 3 nachten op hun omgeslagen bootje op de oceaan hebben gedobberd. Een van de passagiers heeft hen toevallig gezien in de behoorlijk wilde zee. Het bootje is bij St. Kitts omgeslagen en met wind en stroom richting Saba gedreven. Al die tijd zonder eten, alleen een beetje water. De drenkelingen staan met dekens om verdwaasd te kijken op de ferry. Ze zouden het niet veel langer uitgehouden hebben, dodelijk vermoeid en onderkoeld. Wat een geluk hebben ze gehad na hun eerste pech! Terug op St. Maarten zijn de sporen van orkaan Irma nog goed te zien. Scheepswrakken in een hoek van de lagoon, veel boten zonder mast en flink beschadigd. Herstel van huizen en gebouwen valt ons mee, 90% gereed in het Nederlandse deel zoals wij dat inschatten, in armere wijken moet nog meer gebeuren. In het Franse deel is nog veel meer werk aan de winkel. Men zegt dat in het Nederlandse deel de particuliere inbreng veel groter is, bij de Fransen komt het meer op de overheid aan, bureaucratische molens malen langzamer. Intussen zijn we druk bezig met de voorbereidingen voor onze laatste oceaanoversteek. Diesel tanken, reparaties, naar de kapper, voorraden aanvullen. En weerkaartjes bestuderen, het is lastig om een goed moment te vinden voor de tocht naar Bermuda. We gaan van de tropen met passaatwind naar breedtes met westenwinden en depressies waar het weer nu eenmaal minder goed is te voorspellen. De komende week lijkt het weer gunstig, we gaan ankerop, 874 mijl naar Bermuda.

09 April 2019 | St. Maarten

Uitbarstingen van mens en natuur

Een paar Creolen in het restaurant praten heel hard met elkaar. Haast schreeuwen, het klinkt bozig, alsof ze slaande ruzie hebben. Als we wat beter opletten blijkt dat ze commentaar geven op een voetbalwedstrijd op de tv die daar hangt. We horen dit soort "ruzies" vaker, ook op andere eilanden. Het is meer een opgewonden gesprek, waarbij goedmoedig het glas van de ander nog eens wordt bijgeschonken. In Montserrat komt deze keer het geschreeuw van een groot motorjacht dat schuin achter ons voor anker ligt. Nu lijkt er wel verschil van mening tussen de Creoolse bemanningsleden, 1 man in de bovenmaatse bijboot tegen 3 man op het moederschip, uiteindelijk keren ze hem de rug toe. De man in de bijboot grijpt een fles schoonmaakmiddel, giet met een grote zwaai een guts over het dak van het bootje, smijt de fles onderin en begint met woeste halen te schrobben. Wij denken dat de schrobber schoonmaken onzin vindt, morgen wordt het toch weer zout. Midden in de nacht worden we wakker, opnieuw geschreeuw. Nieuwsgierig gaan we kijken, buurman's zeilboot is met krabbend anker tegen het motorjacht gedreven. Geen schade gelukkig, het wordt snel weer rustig. De volgende ochtend is het motorjacht vertrokken. Wij gaan Montserrat bekijken met Yolanda en Henry. We reizen van de ene natuurramp naar de andere lijkt het wel. De zuidelijke helft van het eiland is onbewoond vanwege een serie vulkaanuitbarstingen. De eerste in 1995, de laatste in 2011, een maand nadat wij er langs zijn gevaren. De hoofdstad Plymouth is voor de helft bedolven onder een stroom van modder en as. Van een gebouw van 3 verdiepingen is alleen nog de bovenste te zien, een container steekt met zijn punt boven de grijze massa uit. We bekijken een dorp dat is geëvacueerd maar niet geraakt door de modderstroom. Helemaal overwoekerd door regenwoud. Golfplaatdaken weggecorrodeerd door zwaveldampen of verrot onder de vegetatie. Het gebied is lang afgesloten geweest maar nu weer toegankelijk. Een enkeling, zoals de zus van Yolanda, kapt de begroeiing weg en gebruikt de vruchtbare grond als tuin. Het huis opknappen durft ze nog niet aan, alhoewel rustig is de vulkaan nog steeds actief. Wat een bizar lot heeft deze mensen getroffen! Op het buureiland St.Kitts zijn de vulkanen gelukkig in slaap. Daar is een golfbaan, het begint ons Golfresidentiebewoners te kriebelen. Op het heetst van de dag (korting) slaan we af, 35 graden. Maar we hebben een buggy met een emmertje ijs dus is het goed te doen. De baan is mooi langs zee gelegen, wel droog, met hier en daar een palm. De greens zijn puik, er zijn hoogteverschillen en waterhindernissen. Een leuk rondje! David heeft ons gebracht, hij is een vriendje van een vriendje van de bewaker van het strandrestaurant die de taxi voor ons heeft gebeld. Geen officiële taxi maar een medische student die wat bijverdient. Hij kan ook een eilandtoertje voor ons verzorgen. "Kun je er wel een mooi verhaal bij vertellen David?" plagen we hem een beetje. Zondag haalt hij ons op, David keurig in lange broek en wit overhemd met vest, vriendin Priscilla in een nette jurk, voor hen is het ook een uitje. David laat zich niet kennen, hij heeft overal wel wat interessants over te vertellen. In plaats van het beloofde uur zijn we de hele middag gezellig onderweg. Net voor donker zijn we weer terug op de boot. Hierna willen we eigenlijk naar Saba maar het waait te hard zodat ankeren daar niet is te doen. Dus gaan we naar St. Barths. Toeristisch, druk en duur. Anne-Mieke hoeft gelukkig geen Dior jurkje of Louis Vuitton tas, ze is tevreden met een nieuw batterijtje in haar horloge. We gaan ankerop, naar St. Maarten.

Annerieke en Job mee op oversteek

05 July 2019 | La Coruna
Gerrit | half bewolkt, 22 graden
Ons weatherwindow is niet ideaal, we vertrekken met 25 knopen wind (windkracht 6), als we langer wachten zouden we in nog heftiger weer terechtkomen. Zo is het al stoer genoeg, in de loop van de dag trekt de wind aan tot 35 knopen (windkracht 8) in vlagen. Job en Annerieke moeten nog wat inslingeren, dit zijn andere golven dan op het Ijsselmeer! "Verbazend hoe rustig het is binnen in de boot" vindt Job. Maar toch zitten ze liever buiten, kijken naar de oneindigheid van de oceaan en de horizon om de zeeziekte in toom te houden. Dag 2 neemt de wind wat af tot 25 knopen, dag 3 is het mooi zeilen, de wind draait langzaam achter ons langs en zakt geleidelijk in tot 12 knopen. Het houdt ons lekker bezig met zeilen wisselen en trimmen. Job vangt een mooie blackfin tonijn, deze soort hebben we nog niet eerder binnen gehaald. Hij smaakt heerlijk, zowel de sushi ervan als gebakken. Zo één willen we nog wel aan de haak maar dat lukt niet natuurlijk. Wel zien we een walvis, wens van Annerieke, alleen had hij hoog moeten opspringen uit het water om haar droom helemaal te verwezenlijken maar daar moet ze dan maar een keer voor terugkomen in haar eigen boot. Job en Annerieke vinden het oceaanleven leuk. Zij doen de wachten van 19.00 tot 01.00 uur, bij (elektrisch) kaarslicht en romantische muziek terwijl ze genieten van vogels, Portugese oorlogsschepen en de sterrenlucht. Lekker relaxed voor ons, hoeven wij ieder nog maar één wachtje te doen. De tijd vliegt, reuze leuk om samen met je kinderen deze oversteek te doen, alle tijd om gezellig bij te praten. De laatste dag komt een grote groep dolfijnen ons welkom heten voor de Spaanse kust, mooi fotomomentje met onze dochter tegen een achtergrond van speelse dieren in het heldere water. Aan het eind van de middag leggen we aan in de marina bij het centrum van La Coruna. Mooi op tijd om wat te gaan drinken in een van de vele tapasbarretjes, ruim op tijd voor het eten in een restaurant want die gaan pas om acht of negen uur open. Culinair genieten hier, vraag je in de Carieb om knabbels bij je bier dan hebben ze daar nog nooit van gehoord, hier brengen ze ongevraagd nootjes, olijven of stokbroodjes met lekkere Spaanse ham. We gaan naar een octopus restaurant, ham restaurant en uiteraard eentje met fruits de mer, smullen! We rijden naar kaap Finisterre, we verbazen ons over de kledingstukken en schoenen die daar liggen. Dat blijkt traditie te zijn van wandelaars die de pelgrimstocht naar Santiago de Compostello dwars door Spanje hebben gelopen. Als laatste etappe lopen ze daarna nog naar kaap Finisterre waar ze dan wandelkleding en schoenen verbranden. Uiteraard gaan we ook naar Santiago de Compostella. Helaas staat de kathedraal van binnen vol met steigers voor een uitgebreide restauratie waardoor die minder tot zijn recht komt. Het hele complex er omheen en het middeleeuws aandoende stadje maken het toch de moeite waard. Hier vandaan vliegen Annerieke en Job naar huis, einde van een geweldig bezoek! Wij gaan terug naar Fruit de Mer. Weer een stukje verder varen, de baai van Biscaje verkennen.

Azoren

20 June 2019 | Praia do vittoria, Terceira, Azoren
Gerrit | Half bewolkt, 22 graden
Horta is wereldberoemd in het zeilerswereldje, strategisch gelegen in het midden van de Atlantische Oceaan stopt iedereen hier die oversteekt van West naar Oost. Het is druk, de marina is vol, we liggen vier dik aangemeerd langs de kade langszij de Nederlandse boot Full Circle. Leuk en een beetje symbolisch dat we Paul en Monique nu hier zien. We hebben hen leren kennen in Portugal toen we net op weg waren, af en toe zijn we elkaar onderweg tegengekomen, nu allebei bezig aan het laatste stukje van onze wereldreis. We gaan gezellig samen naar Cafe Sport, ook al wereldberoemd bij zeilers. Het cafe hangt vol met vlaggen en vaantjes, zondermeer een gezellig zeilersssfeertje. Als we zijn bijgekomen van de reis ga ik allereerst de stuurautomaat repareren wat zonder problemen lukt. Ons volgende project is een muurschildering, ook al een must hier, als je het niet doet brengt dat ongeluk. Dat willen we niet natuurlijk, het is nog best leuk om te doen ook. We breken ons een beetje het hoofd hoe we het Neptunus mannetje in het logo van onze Fruit de Mer geschilderd krijgen. We zien met verbazing andere bemanningen bezig die zo uit de hand sierlijke figuren op de muur penselen. Dat talent hebben wij allebei niet weten we wel zeker. In de Chinese winkel vinden we letters die we als mal kunnen gebruiken, een avondje op de computer prutsen resulteert in een mal voor Neptunus. Nu een plekje zien te vinden, kademuren, pieren, zelfs bankjes zijn overal al voorzien van zeilerskunst. We vinden een geschikt kaal stukje op een wall of fame langs de haven, een middag aan de slag en Fruit de Mer is vereeuwigd. Nu hebben we tijd voor leuke dingen. We gaan met Paul en Monique een paar dagen naar het eiland Pico, met de veerboot, de haven daar heeft geen accomodatie voor zeilboten. De eilanden hier zijn vulkanisch, steenachtige vruchtbare grond met een goed klimaat voor de wijnbouw. We verbazen ons over de vele muurtjes van lavastenen waar de druivenstruiken tussen staan. Mooi om te zien maar vast veel handwerk voor de kweker, het eindproduct smaakt goed, vooral de witte wijnen. We gaan nog een dagje toeren op Faial, hier geen wijnbouw maar veehouderij en kaasmakerij. Lekkere kazen, soorten die wel wat weg hebben van Port Salut, Emmenthaler en Cheddar maar er zijn er ook die in de buurt komen van een Maaslander, kortom lekkere kaasplankjes met happy hour. Annerieke en Job gaan gaan mee op onze laatste oceaanoversteek, heel leuk! Ze komen aan boord op het eiland Terceira. We hebben nog net tijd om een middagje rond te rijden. Bijzonder hier is het stierenrennen op straat. Een opgewonden stier wordt losgelaten, een beetje in toom gehouden door vier man aan het eind van een lang touw. Wij staan veilig op een balkon te kijken waar we van harte worden zijn uitgenodigd door lokale bewoners. We hebben bewondering voor de jongeman die uitsluitend door zijn lenigheid het beest te vlug af is. Maar medelijden met de stier die geïrriteerd en gestresst raakt door het gedoe. Het weer blijft wisselvallig. Aanvankelijk hebben we Ierland als doel maar daar zien we al snel weer van af, harde wind tegen, voorlopig wordt het niet beter. Alternatieven zijn Zuid Engeland, Brest of La Coruna in Spanje. De laatste is maar een klein beetje om, heeft de beste wind om er te komen en lijkt ons hoe langer hoe aantrekkelijker hoe meer we er over nadenken. Via de Franse kust langs de baai van Biscaje kunnen we dan terug scharrelen naar het Kanaal en naar Nederland. Daar gaan we voor! Vrijdag vertrekken we van het eiland Terceira, we denken er een week over te doen.

Laatste grote oversteek, eindexamen

02 June 2019 | Horta, Azoren
Gerrit | Half bewolkt, 22 graden
Chris Parker is een professionele weerman die via zijn dagelijkse korte golf radionetje en email abonnementen zeilers informeert en adviseert bij hun tochten. Volgens hem is het weer helemaal van slag. Het gebruikelijke patroon is dat depressies met een horizontale ellipsvorm tussen de 35e en 40e breedtegraad de oceaan over trekken naar Europa. Nu staan de depressies meer verticaal en reiken tot de 30e breedtegraad. Een ideaal vertrekmoment is er niet, we stellen het een keer uit, dan beginnen we (met een beetje weemoed) aan onze 6e en laatste grote oversteek. We vertrekken met licht weer, hopelijk vinden we net genoeg wind om te zeilen. Dat valt tegen, al snel moet de brommer aan. Langzaam om diesel te sparen, in het laatste deel kunnen we nog in het Azorenhoog zonder wind geraken. De wind die er is proberen we zo goed mogelijk te benutten, hoog aan de wind, plat voor de wind, gennaker erop en weer eraf, opschieten doet het niet. Inmiddels moeten we 280 mijl naar het Zuiden uitwijken voor een gemeen koufront waar wel 50 knopen wind in kan zitten. Dag 5 zegt Anne-Mieke: "In 24 uur 98 mijl gevaren en 8 mijl VERDER van de Azoren geraakt!" Een dag later horen we op het korte golf radionetje dat er een tropische storm bij Bermuda ligt die de naam Andrea heeft gekregen, mogelijk kan die zelfs onze kant op komen. De weergoden maken het wel spannend! Bij de nadering van het koufront neemt de wind toe, we gaan van lichtweerzeilen naar 1e rif, 2e rif, kotterfok. Inmiddels hebben we alle zeilvoeringen van de boot gebruikt. Het lijkt wel of we eindexamen moeten doen op deze laatste oceaanoversteek, laten zien of we het nog wel kunnen. Andrea is inmiddels uitgepieterd, geen gevaar meer voor ons gelukkig. Het sargassumwier is een bezoeking, de zee is er mee bezaaid, soms ploegen we door dikke plakkaten waardoor de boot wel anderhalve knoop langzamer gaat. Op een gegeven moment zit er zoveel rond de schroef dat die hevig trilt, de saildrive maakt een vreemd rammelend geluid, we zullen hem toch niet beschadigd hebben? Halve hartverzakking, geen motor meer midden op de oceaan is niet lekker. Maar het valt mee, als de rotzooi eruit is loopt hij weer soepel. Een paar dagen later varen we in 22 knopen wind in een knobbelige zee, de automaat stuurt niet zo mooi meer als de dag ervoor. Ik stel wat bij in de software... dan hij begeeft het helemaal. Ik kijk binnen, het ding is van zijn ophanging gebroken. Niet te repareren op zee. Weer een halve hartverzakking, ons derde bemanningslid uitgevallen! Gelukkig hebben we een reserve, de windvaan, die stuurt met de kracht van wind en golven door middel van een klein roertje in het water. Door het sargassumwier tot nu toe niet te gebruiken. Geluk bij een ongeluk dat die rommel nu bijna is verdwenen. Een kwartier later staat het ding vrolijk wuivend de boot strak door de golven te sturen. De laatste week is het mooi zeilen, 15-22 knopen bakstagwind, met gemiddeldes van 150 mijl per dag schieten we lekker op richting Azoren. De laatste dag gaat de brommer weer aan. Na 16 dagen en 10 uur leggen we aan in Horta, examen gehaald!

Bermuda, de driehoek

15 May 2019 | Bermuda
Gerrit | Zonnig, 22 graden
Net voor donker laten we de laatste twee eilandjes van Anguilla achter ons. Daarmee ook de Carieb, weer een mooi hoofdstuk afgesloten. We hebben een ideaal windje van 15 knopen dwars op de boot, het gaat mooi, 150 mijl per dag. Na 2 dagen varen we de kreeftskeerkring over (23.26.22 N), ook de tropen liggen achter ons. Iedere dag zakt de temperatuur wel een beetje, bijna een graad per dag! Fleecen, zelfs sokken, worden opgegraven. "Lekker dat het s'avonds weer wat langer schemert" vindt Anne-Mieke. Dat heeft ze gemist in de tropen waar het bijna meteen donker is zodra de zon is ondergegaan. Na 6 dagen komen we aan in Bermuda, de brommer aan, geen wind de laatste dag. Veilig aangekomen en niet verdwenen in de beruchte Bermuda driehoek. Waar we trouwens niet doorheen zijn gevaren maar vlak langs. Bermuda, Miami en Puerto Rico zijn de drie hoeken van de triangel. We zijn nu dus aangekomen in de noordelijke punt van de driehoek, in de lagoon bij St. Georges. Hier zijn tot nu toe geen schepen geheimzinnig verdwenen dus gaan we er met een gerust hart naar binnen. Er is een interessant museum met veel informatie over dit mysterie. Een groot Frans zeilschip in 1840 wordt gevonden met alle zeilen gezet, de vracht intact en de bemanning verdwenen. Een stoomschip verdwijnt terwijl ze rustig pratend contact hebben met de wal tot het gesprek opeens stopt en nooit meer iets van schip of bemanning wordt gezien of gehoord. Een groep van 5 bommenwerpers vertrekt uit Florida, nooit meer iets van gehoord of wrakstukken gevonden. Talloos zijn dit soort verhalen, al eeuwen lang. Het museum heeft er een aantal wetenschappelijke verklaringen voor. In de driehoek zijn vaak dikke depressies met draaiende winden die monstergolven kunnen veroorzaken. Het gebied kent windhozen en orkanen. Er zijn grote magnetische afwijkingen waardoor kompassen niet meer werken. Piraterij. Er komen soms enorme methaan gasbellen naar de oppervlakte. Niet te vergeten grote velden Sargassumwier in de Sargassozee zoals dit deel van de oceaan ook wel wordt genoemd. Wij hebben dat gemerkt, onze boot heeft twee roeren die uit het midden staan, steeds dikke bossen wier er omheen. Wat tot wel een knoop snelheid scheelt, ook een slechtere besturing. Even de motor aan, flink achteruit slaan, dan komt het wier wel weer vrij. Weer eens een andere zeilervaring dan reven of overstag gaan. Maar we zijn er. Het ziet er allemaal netjes en verzorgd uit hier. Het doet erg Engels aan met smalle weggetjes, muurtjes en heggen. Niet vreemd want het eiland behoort nog steeds tot het Verenigd Koninkrijk. Bijzonder zijn de daken op de huizen, als we aan komen varen denken we eerst dat er iets is georganiseerd met een groep partytenten op de wal. Maar het blijken gewoon huizen met een wit dak, zoals bijna alle huizen hier. Ik vraag een schilder waarom dat zo is. De daken worden gemaakt van dunne plakken kalksteen van koraal oorsprong die op het dak worden gemetseld. De witte verf beschermt het mestelwerk tegen de felle zon, het ziet er nog leuk uit ook. Intussen komen er steeds meer boten binnen, iedereen gaat oversteken want het orkaanseizoen staat voor de deur. Wij bekijken 2x per dag de weerkaartjes. Het is hier wat lastiger dan zeilen in stabiele oostelijke passaatwinden. We moeten nu de andere kant uit, dat kan door gebruik te maken van de zuidkant van depressies met westelijke winden. Helaas zitten daar ook warm- en koufronten tussen met soms harde wind en regen. Iets te ver naar het noorden en het waait te hard, iets te ver naar het zuiden en je vaart in het azorenhoog zonder wind, een balanceeract. We vertrekken woensdag, 1692 mijl naar de Azoren, 12-14 dagen onderweg.

Vakantietje, drenkelingen

27 April 2019 | St. Maarten
Gerrit | zonnig, 27 graden
We zijn wel toe aan een vakantietje, na al dat zeilen... We gaan met een apart uitziend veerbootje van St. Maarten naar Saba waar we een paar nachten blijven slapen. Saba is, ook alweer, een slapende vulkaan die bijna loodrecht uit zee oprijst. Onze taxi rijdt vanaf het haventje meteen een steile weg op met 23% helling. Bij ons hotel aangekomen merken we niet alle kleine lettertjes goed gelezen te hebben, we moeten nog 67 stenen treden beklimmen voor we er zijn. Maar dan hebben we ook mooi uitzicht. We gaan het dorpje Windwardside verkennen. Alle huizen zijn wit met groene kozijnen en rood/oranje daken, wat verplicht schijnt te zijn op het eiland, het ziet er goed onderhouden en lieflijk uit. We komen terecht bij een Nederlandse antiekverzamelaar die een soort museum heeft in een mooi bewaard gebleven cottage. Tegeltjes, meubels, bijbels, boeken over Saba etc. Ook oud filmmateriaal, hij laat ons een film zien uit 1937 die over het eiland gaat. Heel andere tijden, vrouwen borduren en zorgen voor het huishouden, mannen vissen of werken in de olieindustrie. Als een vrachtschip was aangekomen liepen de mannen met 80 kg vracht op hun hoofd de 840 treden tellende stenen trap op om het dorp te bevoorraden. Krijgen ze sterke rugspieren van volgens de commentator in de film. Wij gaan de volgende dag de 1064 treden beklimmen van Mount Scenery. Niet met 80 kg op ons hoofd maar met een lullig klein rugzakje om, evengoed nog flink zweten. Een mooie klim door groen regenwoud met olifantsblad, boomvarens, orchideeën en op de top mooi uitzicht. Hier ligt een steen met de tekst: Vaalserberg 322,5 meter, Mount Scenery 877 meter. Hebben we toch een echte berg in ons Koninkrijk. Terug bij ons hotel weer 67 treden beklimmen, s'avonds na uit eten in het dorp nóg een keer, voortaan lezen we de kleine lettertjes beter! De volgende ochtend horen we dat het veerbootje niet komt, motorpech. Om 1700 komt er een andere boot die ons terug naar St. Maarten zal brengen. Bij de douane horen we dat ook deze vertraging heeft, ze hebben twee drenkelingen uit zee gered. Twee vissers die 4 dagen en 3 nachten op hun omgeslagen bootje op de oceaan hebben gedobberd. Een van de passagiers heeft hen toevallig gezien in de behoorlijk wilde zee. Het bootje is bij St. Kitts omgeslagen en met wind en stroom richting Saba gedreven. Al die tijd zonder eten, alleen een beetje water. De drenkelingen staan met dekens om verdwaasd te kijken op de ferry. Ze zouden het niet veel langer uitgehouden hebben, dodelijk vermoeid en onderkoeld. Wat een geluk hebben ze gehad na hun eerste pech! Terug op St. Maarten zijn de sporen van orkaan Irma nog goed te zien. Scheepswrakken in een hoek van de lagoon, veel boten zonder mast en flink beschadigd. Herstel van huizen en gebouwen valt ons mee, 90% gereed in het Nederlandse deel zoals wij dat inschatten, in armere wijken moet nog meer gebeuren. In het Franse deel is nog veel meer werk aan de winkel. Men zegt dat in het Nederlandse deel de particuliere inbreng veel groter is, bij de Fransen komt het meer op de overheid aan, bureaucratische molens malen langzamer. Intussen zijn we druk bezig met de voorbereidingen voor onze laatste oceaanoversteek. Diesel tanken, reparaties, naar de kapper, voorraden aanvullen. En weerkaartjes bestuderen, het is lastig om een goed moment te vinden voor de tocht naar Bermuda. We gaan van de tropen met passaatwind naar breedtes met westenwinden en depressies waar het weer nu eenmaal minder goed is te voorspellen. De komende week lijkt het weer gunstig, we gaan ankerop, 874 mijl naar Bermuda.

Uitbarstingen van mens en natuur

09 April 2019 | St. Maarten
Gerrit | 26 graden, zonnig
Een paar Creolen in het restaurant praten heel hard met elkaar. Haast schreeuwen, het klinkt bozig, alsof ze slaande ruzie hebben. Als we wat beter opletten blijkt dat ze commentaar geven op een voetbalwedstrijd op de tv die daar hangt. We horen dit soort "ruzies" vaker, ook op andere eilanden. Het is meer een opgewonden gesprek, waarbij goedmoedig het glas van de ander nog eens wordt bijgeschonken. In Montserrat komt deze keer het geschreeuw van een groot motorjacht dat schuin achter ons voor anker ligt. Nu lijkt er wel verschil van mening tussen de Creoolse bemanningsleden, 1 man in de bovenmaatse bijboot tegen 3 man op het moederschip, uiteindelijk keren ze hem de rug toe. De man in de bijboot grijpt een fles schoonmaakmiddel, giet met een grote zwaai een guts over het dak van het bootje, smijt de fles onderin en begint met woeste halen te schrobben. Wij denken dat de schrobber schoonmaken onzin vindt, morgen wordt het toch weer zout. Midden in de nacht worden we wakker, opnieuw geschreeuw. Nieuwsgierig gaan we kijken, buurman's zeilboot is met krabbend anker tegen het motorjacht gedreven. Geen schade gelukkig, het wordt snel weer rustig. De volgende ochtend is het motorjacht vertrokken. Wij gaan Montserrat bekijken met Yolanda en Henry. We reizen van de ene natuurramp naar de andere lijkt het wel. De zuidelijke helft van het eiland is onbewoond vanwege een serie vulkaanuitbarstingen. De eerste in 1995, de laatste in 2011, een maand nadat wij er langs zijn gevaren. De hoofdstad Plymouth is voor de helft bedolven onder een stroom van modder en as. Van een gebouw van 3 verdiepingen is alleen nog de bovenste te zien, een container steekt met zijn punt boven de grijze massa uit. We bekijken een dorp dat is geëvacueerd maar niet geraakt door de modderstroom. Helemaal overwoekerd door regenwoud. Golfplaatdaken weggecorrodeerd door zwaveldampen of verrot onder de vegetatie. Het gebied is lang afgesloten geweest maar nu weer toegankelijk. Een enkeling, zoals de zus van Yolanda, kapt de begroeiing weg en gebruikt de vruchtbare grond als tuin. Het huis opknappen durft ze nog niet aan, alhoewel rustig is de vulkaan nog steeds actief. Wat een bizar lot heeft deze mensen getroffen! Op het buureiland St.Kitts zijn de vulkanen gelukkig in slaap. Daar is een golfbaan, het begint ons Golfresidentiebewoners te kriebelen. Op het heetst van de dag (korting) slaan we af, 35 graden. Maar we hebben een buggy met een emmertje ijs dus is het goed te doen. De baan is mooi langs zee gelegen, wel droog, met hier en daar een palm. De greens zijn puik, er zijn hoogteverschillen en waterhindernissen. Een leuk rondje! David heeft ons gebracht, hij is een vriendje van een vriendje van de bewaker van het strandrestaurant die de taxi voor ons heeft gebeld. Geen officiële taxi maar een medische student die wat bijverdient. Hij kan ook een eilandtoertje voor ons verzorgen. "Kun je er wel een mooi verhaal bij vertellen David?" plagen we hem een beetje. Zondag haalt hij ons op, David keurig in lange broek en wit overhemd met vest, vriendin Priscilla in een nette jurk, voor hen is het ook een uitje. David laat zich niet kennen, hij heeft overal wel wat interessants over te vertellen. In plaats van het beloofde uur zijn we de hele middag gezellig onderweg. Net voor donker zijn we weer terug op de boot. Hierna willen we eigenlijk naar Saba maar het waait te hard zodat ankeren daar niet is te doen. Dus gaan we naar St. Barths. Toeristisch, druk en duur. Anne-Mieke hoeft gelukkig geen Dior jurkje of Louis Vuitton tas, ze is tevreden met een nieuw batterijtje in haar horloge. We gaan ankerop, naar St. Maarten.
Fruit de Mer's Photos - Hiva Oa
Photo 2 of 18 | Back To Album
Prev   Next
aangroei na 20 dagen
aangroei na 20 dagen
Added 5 June 2012

About & Links

Photo Albums
05 July 2019
10 Photos
20 June 2019
15 Photos