Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About:
Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? Making plans as we go along. We left the Netherlands in the summer of 2009. We sailed the Carieb, Bahamas and US in 2010. Crossed the Atlantic once more in 2011 to the Carieb. [...]
Extra: Copyright © 2009-2019 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved.
23 March 2019 | Antigua
06 March 2019 | St. Pierre
07 February 2019 | Prickly Bay, Grenada
17 January 2019 | Chaguaramas, Trinidad
25 November 2018 | Chaguaramas, Trinidad
12 November 2018 | chaguaramas, Trinidad
25 October 2018 | Domburg, suriname
14 October 2018 | Bovensuriname rivier
30 September 2018 | Domburg
18 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
07 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
25 August 2018 | Fernando do Noronho
11 August 2018 | Rio de Janeiro
24 July 2018 | Jacare, Brazilië
12 April 2018 | Olinda
28 March 2018 | Jacare, Brazilië
09 March 2018 | Saint Helena
18 February 2018 | Walvisbaai
30 January 2018 | Luderitz
Recent Blog Posts
23 March 2019 | Antigua

Arm en rijk

Weer waait het hard als we aankomen in Dominica, tot ver in de baai van Roseau (ZW Dominica) hebben de golven witte koppen. Er liggen maar een paar boten voor anker die behoorlijk liggen te schommelen. Daar hebben we geen zin in, we varen door naar Portsmouth (NW Dominica) waar het beter is beschut. Het kantoor van customs is lastig te vinden omdat het op een woonhuis lijkt waar het dak vanaf is gewaaid door orkaan Maria. Het "kantoor" is buiten op een verandaatje, de balustrade is onze schrijftafel. Het gaat hier wel heel gemoedelijk. In en uitklaren kan tegelijkertijd bij een verblijf tot 14 dagen. Een stempel in het paspoort van Immigratie is ook niet nodig, wel € 40 inklaringskosten. In Dominica zijn nog duidelijk gevolgen te zien van orkaan Maria die het eiland in oktober 2017 heeft getroffen. Gebouwen zonder of met provisorische dakbedekking. In het binnenland afgebroken bomen op plantages en in regenwoud. Veel bomen gaan dood als ze al hun blad zijn verloren vertelt onze gids Winston, het zal nog zeker 10 jaar duren voor het weelderig groene woud weer zo mooi is als voorheen. Wat de mensen vooral heeft verrast is de verwoestende kracht van de gezwollen waterstroom in rivieren op weg naar beneden. Huizen, bruggen en wegen zijn beschadigd of weggevaagd. Op veel plekken wordt nog gewerkt aan herstel met buitenlandse hulp. De mensen zijn positief over wat er al is bereikt. Ook blij dat cruiseships en andere toeristen weer naar het eiland komen en geld in het laatje brengen die de economie goed kan gebruiken. Voor ons begrip is de levensstandaard in Dominica laag. Winston vertelt dat er veel mensen uit Haiti en Jamaica het land binnenkomen die het hier de hemel op aarde vinden in vergelijking met hun eigen land. Arm of rijk, een relatief begrip. Van Dominica varen we naar de pittoreske Les Saintes eilandjes, deel van Guadaloupe wat net als Martinique een departement van Frankrijk is. Inklaren gaat hier helemaal simpel. Op een computer in een restaurant of bootspullenwinkel die de licentie daarvoor heeft, vul je zelf gegevens in over boot en paspoortnummers. Het personeel zet een stempel met handtekening en klaar, geen kosten, ze hopen dat je wat koopt of blijft eten. Een verademing na landen als Suriname, Trinidad en Grenada met veel papierwerk en wachttijden. De Les Saintes eilandjes zijn toeristisch en Frans dus kun je er lekker eten. Ook mooi wandelen waarbij je niemand tegenkomt, tot onze verbazing zien we er baobab bomen die we tot nu toe alleen in Madagaskar zijn tegengekomen. Via de ankerplaats Deshaies In NW Guadaloupe zeilen we naar Antigua. Een tocht uit het boekje, stralende zon, perfect windje gecombineerd met een gemoedelijke deining. Het contrast met het vrij armoedige Dominica kan eigenlijk niet groter. We ankeren in Falmouth harbour waar veel superjachten en dure racejachten van de rijken der aarde liggen. Gelukkig ook genoeg modale zeilboten zodat we ons niet ontheemd hoeven te voelen. Vlakbij onze ankerplaats is English harbour waar admiraal Nelson van de Engelse navy rond 1750 zijn basis in het Caribische gebied heeft gehad. In het voormalige huis van de admiraal is een museum. Het is toen geen gezonde plek geweest om te leven lezen we daar, met dysenterie, malaria en gele koorts. Ook geen tijdperk met een erg gezonde levensstijl trouwens, gezien de opmerking dat rumvergiftiging ook een killer was, met dezelfde symptomen als gele koorts. In gerestaureerde werkplaatsen en pakhuizen zitten restaurants en een hotel. Van het boothuis met zeilmakerij resteert alleen nog een rij dikke pilaren waar op de 2e verdieping enorme zeilen zijn gerepareerd. Het hele Nelson complex ziet er schilderachtig uit met groene tropische planten en bomen die mooi afsteken tegen de gemetselde muren. Interessant om te bezoeken en heel smaakvol gedaan!

06 March 2019 | St. Pierre

Wasmachineperikelen en Franse sfeer

Op een zeilboot zijn vanzelfsprekend mast, zeilen en motor belangrijke en onmisbare onderdelen. Voor Anne-Mieke staat haar wasmachientje bijna even hoog op de lijst. Maar die lekt nu als een zeef, niet meer te gebruiken. O, O... Er moet een nieuw manchet voor het deurtje komen, die nog te krijgen is ook, in Engeland. Omdat Martinique een departement van Frankrijk is, en dus bij de EU hoort, laten we het daar naar toe sturen. Scheelt vast gedoe bij de douane. Het pakketje zal er volgens de tracker een week over doen om daar te komen. Moeten we nog opschieten ook, want we willen er wel zijn om het in ontvangst te nemen. Geen tijd meer om St. Vincent te bezoeken. We blijven dicht onder de lij van dat eiland om zoveel mogelijk hoogte te winnen voor het stuk over open zee naar St. Lucia. Mooi hoe de heuvels in verschillende tinten donker aftekenen tegen het vroege zonlicht. Bij het naderen van de noordkaap van St. Vincent begint het steeds harder te waaien door acceleratiewind rond hoge heuvels daar. Vlagen tot 40 knopen, niet alles is paradijselijk hier! Maar we worden beloond met een bezeilde koers, na een uur is de rust ook weergekeerd, met 18 knopen wind bruist Fruit de Mer rustig verder. Zelfde verhaal in omgekeerde volgorde bij de zuidkaap van St. Lucia met vlagen tot 35 knopen. We gaan bij het stadje Souffriere aan een mooring, ankeren mag niet om het koraal niet te beschadigen. We liggen vlakbij de twee Pitons, spitse bergen die het symbool zijn van het land, terug te zien in de nationale vlag. Het inklaren gaat vlot, we kunnen meteen weer uitklaren als we niet langer dan 3 dagen blijven, handig. De ontvanger van het inklaringsgeld is er niet, de volgende dag komen we nog 2 keer vergeefs waarop zijn collega zegt: laat maar zitten, had hij er maar moeten zijn. We bekijken het armoedig aandoende stadje en maken een wandeling naar de mooie botanische tuin met veel verschillende tropische planten en bomen. Andere plaatsen in St. Lucia hebben we bij vorige bezoeken bekeken dus gaan we door naar le Marin, Martinique, om ons deurrubber op te halen. Het komt aan op de beloofde tijd, maar is nog niet door de douane. Daar doen ze uiteindelijk 8 dagen over! EU maakt dus niet uit, "islandtime" zal wel het euvel zijn. We brengen de wachttijd door met klussen en provianderen voor de oceaanoversteek. Koffie, thee, melkpoeder, blikvoer etc. zijn hier van betere kwaliteit en voor heel redelijke prijzen vergeleken met andere Caribische eilanden. Natuurlijk ook genieten van stokbrood en gebak op terrasjes zoals dat alleen smaakt op Franse bodem, ook al is dat overzees. Zodra het onderdeel er is gaat het in de machine @#$!%&*....het lekt nog! Het lekventiel past niet goed, maar met een klein stukje slang is ook dat snel opgelost, er kan weer gewassen worden! Meteen ankerop naar St. Pierre in het noordwesten van Martinique, we hebben het hier wel gezien. St. Pierre is een slaperig typisch Frans stadje waar de tijd stil heeft gestaan. Het roept herinneringen bij mij op van 50 jaar geleden toen ik een zomer in Frankrijk heb gewerkt. Alleen is de bevolking hier overwegend Creools. Het stadje is mooi gelegen aan een baai aan de voet van een vulkaan die het hele stadje in 1902 heeft weggevaagd bij een uitbarsting. De burgemeester heeft de dag ervoor nog zo bezworen dat er niets aan de hand zou zijn. Van 28.000 inwoners is de enige overlevende een gevangene, beschermd door de dikke muren van zijn cel. We bekijken ruïnes van de ramp waaronder die van het nog goed herkenbare stads theater. Anne-Miekes verjaardagsdiner doen we bij een Elzasrestaurant, zuurkool met Schweinshaxe en eend. Uitstekend klaargemaakt door de eigenaar, een geboren Elzasser. Niet een menu wat je in de Carieb zou verwachten maar het past hier wel en smaakt ons best!

19 February 2019 | Bequia

Onderwatervulkaan, Tres Hombres en zeewierplaag

We varen in 1x van St. Georges, Grenada, naar Union Island dat bij St. Vincent en de Grenadines hoort. Halverwege komen we langs "Kick em Jenny" een onderzeese vulkaan. De overheid adviseert er niet dichter bij te komen dan 1,5 mijl. Opborrelende gassen zouden het water zo dun kunnen maken dat boten zinken. Dat lijkt me sterk, zelfs al verdunt het water tot een soortelijk gewicht van 0,5 dan nog zou de boot wel veel dieper liggen maar nog lang niet zinken. Ook niet waarschijnlijk dat er zo'n grote gasbel opborrelt dat de boot er helemaal in verdwijnt... Geen bubbeltje te zien, we komen gewoon aan in Clifton harbour. De Grenadines hebben de Carieb hun paradijselijke reputatie bezorgd. Azuurblauw glashelder water, eilandjes met palmen, mooie stranden, heerlijke temperatuur en ..... geen muggen of sandflies!! De passaatwind waait dag en nacht uit dezelfde oostelijke richting waardoor ankerplaatsen aan de westkust van eilanden zijn. Beter kan niet, de boot met de wind in de neus en de kuip naar het westen, vrij uitzicht op de oceaan zonsondergang! We willen nu zoveel mogelijk plaatsen bezoeken waar we bij ons vorige bezoek in de Carieb niet zijn geweest. Zoals Mayreau, voornamelijk een flinke heuvel in de oceaan. We klimmen naar boven, mooi uitzicht op allerlei tinten blauw van riffen en eilandjes in de oceaan. In Chatham Bay, Union Island maken we kennis met een bemanningslid van de Nederlandse "Tres Hombres" die daar voor anker ligt. Een klassieke houten zeilende vrachtvaarder, zonder motor! Ze varen met 50 ton vracht over de atlantische oceaan tussen Europa en het Caribische gebied inclusief Amerika. Koffie en cacao uit Colombia, rum uit Jamaica naar Amerika en Europa. Grappig detail, de rum gaat in eiken vaten, door het geslinger van de boot neemt de klotsende rum aroma's over uit het eiken waardoor bij aankomst rum van unieke kwaliteit is ontstaan. Waar de liefhebber wel voor wil betalen. Door dit soort slim koopmanschap en met vrijwilligers zijn ze al 10 jaar in bedrijf. Er wordt zelfs gedacht aan uitbreiding met een zeilschip met 500 ton laadvermogen waardoor het economisch een stuk interessanter wordt. Petje af voor deze zeezeilende kooplieden met idealen! De zuidelijke helft van de Caribische eilandenketen worden wel de "windward islands" genoemd, de ligging is iets noordoost, de passaatwind vaak ook min of meer uit die richting = hoog aan de wind zeilen. We benutten een dag met wat zuidelijker wind om met iets meer comfort naar Bequia te zeilen. Een populaire ankerplaats, we verbazen ons erover hoeveel meer boten er liggen sinds wij hier 8 jaar geleden waren. We maken een toertje over het eiland met Steve. Hij vertelt dat walvisvangst belangrijk is geweest voor de economie van het eiland, er is nog steeds internationale toestemming om er 4 per jaar te vangen. Mits op traditionele wijze met een harpoen vanuit een roeiboot! Geen wonder dat het quotum al 2 jaar niet is gehaald. De oceaan brengt niet alleen zegeningen, sinds een jaar of 3 is er een plaag van sargassumwier in de Carieb. In de zomer is het erger dan in de winter maar we zien nog genoeg drijven op zee en in ons vishaakje komen. Het spul spoelt aan op stranden aan de oostkust van Bequia, het stinkt gemeen. Niet goed voor de klandizie als je een resort hebt aan deze kust. Pogingen om het spul te weren lukken niet best. Er drijven een soort dikke slangen in een baai maar het strand ligt nog vol. Op een ander strand zijn mannen bezig met scheppen en kruiwagens met even weinig resultaat. Hopelijk lost de natuur dit probleem snel zelf weer op.

07 February 2019 | Prickly Bay, Grenada

De wereld rond!

Vrijdag gaat de boot weer te water. Lekker om weer te drijven en niet meer met een ladder op de boot te hoeven klimmen. Zaterdagnacht komt broer Johan aan boord. Zondag uitslapen en lekker bijkletsen bij de koffie, dan aan de slag om de boot zeilklaar te krijgen. We willen maandag aan het eind van de middag vertrekken naar Grenada, een "overnighter" van 80 mijl. We kiezen voor een nachtelijke oversteek om vroeg op de dag aan te komen en niet, als het even tegenzit, net in schemer of donker. Tweede reden is dreiging van piraterij door Venezolanen. Net als in Somalië heeft de beroerde economische situatie de bevolking wanhopig gemaakt. Advies is om s'nachts te varen waardoor je minder zichtbaar bent. De piraten opereren in open boten met een zware buitenboordmotor maar hebben geen radar of andere instrumenten aan boord. Wij melden ons vertrek op de website van de kustwacht van Trinidad die zegt de boel in de gaten te houden. In november nog is er een Franse zeiler beroofd. Slechts 1 ander geval is gemeld in 2018 maar we vinden het toch wel een beetje spannend. We laten navigatieverlichting en AIS uitgeschakeld als we de zee op varen. Er staat een mooi windje, 15-18 knopen pal Oost. We kunnen onze koers goed lopen, het schiet lekker op. Halverwege is een olieplatform met de aparte naam "Hibiscus" die we al van ver zien liggen. Een voor de hand liggend waypoint waar piraten al eens zeilers hebben overvallen, voor de zekerheid varen we er op ruime afstand langs. Het blijft rustig, zonder problemen komen we aan in Prickley Bay in Grenada. Een bijzonder moment! We hebben onze koerslijn gekruist van 2011 op weg naar de Pacific en zijn hier toen ook voor anker gegaan. We zijn de wereld rond gezeild! Bubbels natuurlijk en een ferme kus. Toch telt het pas echt voor ons gevoel wanneer we terug zijn in Nederland en vastmaken aan de kade in Schokkerhaven. Maar dat is nog een heel stuk varen, eerst Grenada verder verkennen. We gaan naar de meest oostelijke baai aan de zuidkust van Grenada. Het is er verrassend rustig in vergelijking met andere baaien waar wel 50-100 boten voor anker liggen, hier maar 5. We maken tripjes het binnenland in met minibusjes die vaste routes rijden. Je hoeft niet eens je hand op te steken, als je aan komt lopen stoppen ze al: bus, bus? Eenzelfde busje waar in Nederland 9 personen in mogen, proppen ze er hier 19 in. Niemand klaagt, ook al hangen ze met 1 bil op een klapstoeltje, dus ik ook niet als ik dat een keer tref. Keiharde muziek en roekeloze rijstijl nemen we ook maar voor lief. De bemanning bestaat uit een chauffeur en een "deurschuiver", jonge lefgozers die geld in ontvangst nemen en passagiers in en uit laten door de schuifdeur. Leuk om te zien hoe zorgzaam ze kleine kinderen op de arm nemen of jonge schoolkinderen aan de hand helpen de weg over te steken. We gaan o.a. naar een oude rumfabriek die nog steeds zo werkt als 100 jaar geleden. De suikerriet pers wordt aangedreven door een groot waterrad, de distilleerketels gestookt met een houtvuur. Eindprodukt is rum van 75% waarvan we een slokje proeven: niet te drinken! Culinair genieten lukt beter in restaurantjes zoals dat van Maria. Ze kookt heerlijke kreeft waarvan wij genieten met mooi uitzicht over de baai en onze boot. De laatste avond met Johan staat er weer een op tafel, deze keer begeleid door muziek van een steeldrum orkest. Gezellig afscheid van een leuke tijd samen!

17 January 2019 | Chaguaramas, Trinidad

Nieuw Zeeland

De dag voor mijn verjaardag komen we aan in Nieuw Zeeland. Blij om Peter, Laura Jean en Israh weer te zien. Natuurlijk heel speciaal om baby Ari voor het eerst in de armen te houden. Ook leuk om mijn verjaardag weer eens in familiekring te vieren, compleet met pavlova verjaardagstaart. Peter gaat bij lake Taupo een halve triathlon doen, ik ga mee om hem aan te moedigen en meteen broer Henk te bezoeken. Gezellig bijgekletst met Henk en Jacomien in hun vakantiehuis aan het strand van de Coromandel. Peter scoort een keurige 5 uur en 10 minuten over de 1.9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21 km hardlopen. Hij is er heel tevreden mee, hij heeft weinig kunnen trainen door de hectiek van de geboorte van Ari. We zijn net op tijd terug in Christchurch om Job, Annerieke en Frederiek van het vliegtuig te halen. Mooi om het hele gezin weer eens bij elkaar te hebben, dat overkomt ons niet vaak. Al weer 5 maanden geleden dat we hen voor het laatst gezien hebben. Wat veranderen baby's snel! Heel leuk dat we de mijlpaal meemaken dat Frederiek voor het eerst gaat kruipen. We gaan met de hele familie naar de Westkust. Mooi ritje door de bergen via de indrukwekkende Arthur's pas. Halverwege een stop, nog meer natuurschoon bij de Castle hill rotsen. Veel te vlug vertrekken ze weer. We zitten inmiddels goed in het ritme van het gezin van Peter. Uiteraard gaan opa en oma met Israh op stap. Hij is nu 2,5, praat honderduit, Engels en Nederlands door elkaar: "Kom opa, mee naar outside". Mooie leeftijd om hem mee te nemen naar een dierentuin of vliegtuigmuseum. Kerstdagen en oud en nieuw vieren we met Peter en Laura Jean's familie en vrienden. Bijzonder voor ons, geen vuurwerk te zien of te horen! We trekken er nog even met ons tweeën op uit. De Taiero gorge railway staat al jaren op ons wensenlijstje. De trein die vertrekt vanuit Dunedin volgt een rivier door de diepe Taiero kloof. Knap staaltje ingenieurswerk voor die tijd, aangelegd in 1890. We zitten in houten wagons, uit 1939, met balkons met spectaculaire uitzicht op steile hellingen vol gele bloemen en de rivier in de diepte. Van Dunedin rijden we naar Roxburgh waar we gaan golfen. Een baan zoals we die in Nederland niet hebben, op en neer, veel rotsen met ruige begroeiing. Als de bal daar in komt.... ik raak er 9 kwijt, een par redt mijn eer nog een beetje. De score is dus bedroevend maar wat een mooie natuur. Niet alleen op de golfbaan trouwens. Onze hele rit van Dunedin via Roxburgh, Wanaka, langs de kust weer terug naar Christchurch gaat langs donkerblauwe meren en door groene bossen. In de verte bergen met besneeuwde toppen, het uitzicht verveelt geen moment. Dinsdag 8 januari om 15.00 uur vertrekken we alweer, met weemoed. Eerst naar Auckland, dan 12 uur de oceaan over naar San Francisco, 5 uur wachten, 5,5 uur vliegen naar Toronto en het is nog steeds dinsdag 8 januari! Geen vertraging, alles volgens plan gegaan. Toch hebben we 45 uur nodig gehad om weer in Trinidad te komen, niet de gemakkelijkst te bereiken bestemming. We moeten even zoeken naar onze boot. Nederlanders Rob en Anne Marie zitten in de kuip van hun boot, stomverbaasd als we vragen of ze onze boot gezien hebben. De boot is verplaatst, tussen 300 andere boten moet je dan wel even zoeken. Fruit de Mer ligt er prima bij, mooi droog, geen ongedierte en niets verdwenen. We gaan meteen weer aan de slag, eind van de week te water!

25 November 2018 | Chaguaramas, Trinidad

Bootonderhoud in de tropen

Het is hier nog warmer dan in Suriname, de thermometer laat 1 graad lager zien maar de luchtvochtigheid is hoger. Bijna niet te harden, we beginnen om 6 uur s'ochtends, siesta van 12-14 of 15. Lekker binnen bij het aircootje, 50 hz die het gelukkig ook doet op 60hz wat ze hier hebben. We hebben een paar tegenvallers met het onderhoud. Water in de olie van de saildrive bij het verversen = lekkage van de keerringen. Beetje vlug, gemiddeld gaan die 2000 uur mee, nu is het al bij 1100 uren mis. Denkelijk de tol die we betalen voor modderige wateren in Namibië, Brazilië, Frans Guyana en Suriname waarin het veel harder slijt dan in helder water. Nieuwe onderdelen zijn gelukkig snel te krijgen. Ik heb een hydraulische pers nodig om tandwielen over te zetten. Desy wordt mij aangeraden door de Volvo shop, hij is kundig en Volvo gecertificeerd. Alleen vraagt hij USD 150 voor een uurtje werk, als ik het langs wil komen brengen en wachten tot het klaar is, nog USD 100 extra voor het afkijken van de kunst... Veel te duur, bovendien vind ik hem eigenlijk meteen al een vervelend ventje, dus doen we geen zaken. Na wat rondvragen kom ik bij de veel sympathiekere Dean terecht die het voor 1/7 van Desy's prijs doet, inclusief gratis toekijken! Grappig is dat alle personeel op de boatyard en in bootwinkels mij aanspreekt met "cap" (captain) en Anne-mieke met "ma'ame". Als kers op de taart smeer ik een goudkleurig aangroeiwerend verfje op saildrive en schroef, ze zien er weer uit als nieuw. De volgende tegenvaller is antifouling rond de waterlijn die verweerd en brokkelig is. Over een breedte van 20-30 cm rondom de romp moet het eraf, schuren wil niet, of je krijgt het niet weg of het gaat te ruw waardoor je de primer op de aluminium romp beschadigt. Met een scherp houtbeiteltje gaat het prima, alleen langzaam, ik ben er een paar dagen zoet mee. Mijn schildersoverall en onderbroek zijn helemaal doorweekt van het zweet na een sessie van een paar uur. Veel leuker is het aanbrengen van lagen verse antifouling met een mooie rode streep. Irritant is het ongedierte hier, niet alleen mieren maar ook muggen. Met blote benen of armen wordt je gestoken, vooral in de daglichturen net na zonsopkomst of voor zonsondergang. Alleen al hiervoor is een schildersoverall noodzakelijk. Muggengaas voor alle luiken en ramen, toch komt er af en toe eentje binnen. Als het te gek wordt doen we een razzia, flink wat insektenspray in de kajuit, wij naar het restaurant. Waar je lekker kunt eten, maar niet goedkoop. Servicekosten van 10% komen bij de rekening op, bij het afrekenen vraagt het pinapparaatje ook nog eens om een tip, dubbelop, doen we niet! Ondanks of misschien dankzij het grote aantal boten is het hier lang niet zo gezellig als in Suriname. Een happy hour bar is er niet, mensen komen en gaan. We maken hier en daar een praatje, gaan gezellig uit eten met Steve en Maureen, maar het is toch anders dan het hechte groepje in Domburg. Inmiddels zijn alle klussen van ons lijstje afgevinkt, we gaan naar Nieuw Zeeland! Maandag stappen we in het vliegtuig. Ons nieuwste kleinkind Ari bewonderen, de feestdagen doorbrengen met Peter's gezin en broer Henk bezoeken. Begin januari zijn we er weer!

Arm en rijk

23 March 2019 | Antigua
Gerrit | 29 graden, half bewolkt
Weer waait het hard als we aankomen in Dominica, tot ver in de baai van Roseau (ZW Dominica) hebben de golven witte koppen. Er liggen maar een paar boten voor anker die behoorlijk liggen te schommelen. Daar hebben we geen zin in, we varen door naar Portsmouth (NW Dominica) waar het beter is beschut. Het kantoor van customs is lastig te vinden omdat het op een woonhuis lijkt waar het dak vanaf is gewaaid door orkaan Maria. Het "kantoor" is buiten op een verandaatje, de balustrade is onze schrijftafel. Het gaat hier wel heel gemoedelijk. In en uitklaren kan tegelijkertijd bij een verblijf tot 14 dagen. Een stempel in het paspoort van Immigratie is ook niet nodig, wel € 40 inklaringskosten. In Dominica zijn nog duidelijk gevolgen te zien van orkaan Maria die het eiland in oktober 2017 heeft getroffen. Gebouwen zonder of met provisorische dakbedekking. In het binnenland afgebroken bomen op plantages en in regenwoud. Veel bomen gaan dood als ze al hun blad zijn verloren vertelt onze gids Winston, het zal nog zeker 10 jaar duren voor het weelderig groene woud weer zo mooi is als voorheen. Wat de mensen vooral heeft verrast is de verwoestende kracht van de gezwollen waterstroom in rivieren op weg naar beneden. Huizen, bruggen en wegen zijn beschadigd of weggevaagd. Op veel plekken wordt nog gewerkt aan herstel met buitenlandse hulp. De mensen zijn positief over wat er al is bereikt. Ook blij dat cruiseships en andere toeristen weer naar het eiland komen en geld in het laatje brengen die de economie goed kan gebruiken. Voor ons begrip is de levensstandaard in Dominica laag. Winston vertelt dat er veel mensen uit Haiti en Jamaica het land binnenkomen die het hier de hemel op aarde vinden in vergelijking met hun eigen land. Arm of rijk, een relatief begrip. Van Dominica varen we naar de pittoreske Les Saintes eilandjes, deel van Guadaloupe wat net als Martinique een departement van Frankrijk is. Inklaren gaat hier helemaal simpel. Op een computer in een restaurant of bootspullenwinkel die de licentie daarvoor heeft, vul je zelf gegevens in over boot en paspoortnummers. Het personeel zet een stempel met handtekening en klaar, geen kosten, ze hopen dat je wat koopt of blijft eten. Een verademing na landen als Suriname, Trinidad en Grenada met veel papierwerk en wachttijden. De Les Saintes eilandjes zijn toeristisch en Frans dus kun je er lekker eten. Ook mooi wandelen waarbij je niemand tegenkomt, tot onze verbazing zien we er baobab bomen die we tot nu toe alleen in Madagaskar zijn tegengekomen. Via de ankerplaats Deshaies In NW Guadaloupe zeilen we naar Antigua. Een tocht uit het boekje, stralende zon, perfect windje gecombineerd met een gemoedelijke deining. Het contrast met het vrij armoedige Dominica kan eigenlijk niet groter. We ankeren in Falmouth harbour waar veel superjachten en dure racejachten van de rijken der aarde liggen. Gelukkig ook genoeg modale zeilboten zodat we ons niet ontheemd hoeven te voelen. Vlakbij onze ankerplaats is English harbour waar admiraal Nelson van de Engelse navy rond 1750 zijn basis in het Caribische gebied heeft gehad. In het voormalige huis van de admiraal is een museum. Het is toen geen gezonde plek geweest om te leven lezen we daar, met dysenterie, malaria en gele koorts. Ook geen tijdperk met een erg gezonde levensstijl trouwens, gezien de opmerking dat rumvergiftiging ook een killer was, met dezelfde symptomen als gele koorts. In gerestaureerde werkplaatsen en pakhuizen zitten restaurants en een hotel. Van het boothuis met zeilmakerij resteert alleen nog een rij dikke pilaren waar op de 2e verdieping enorme zeilen zijn gerepareerd. Het hele Nelson complex ziet er schilderachtig uit met groene tropische planten en bomen die mooi afsteken tegen de gemetselde muren. Interessant om te bezoeken en heel smaakvol gedaan!

Wasmachineperikelen en Franse sfeer

06 March 2019 | St. Pierre
Gerrit | 25 graden, nu en dan een buitje
Op een zeilboot zijn vanzelfsprekend mast, zeilen en motor belangrijke en onmisbare onderdelen. Voor Anne-Mieke staat haar wasmachientje bijna even hoog op de lijst. Maar die lekt nu als een zeef, niet meer te gebruiken. O, O... Er moet een nieuw manchet voor het deurtje komen, die nog te krijgen is ook, in Engeland. Omdat Martinique een departement van Frankrijk is, en dus bij de EU hoort, laten we het daar naar toe sturen. Scheelt vast gedoe bij de douane. Het pakketje zal er volgens de tracker een week over doen om daar te komen. Moeten we nog opschieten ook, want we willen er wel zijn om het in ontvangst te nemen. Geen tijd meer om St. Vincent te bezoeken. We blijven dicht onder de lij van dat eiland om zoveel mogelijk hoogte te winnen voor het stuk over open zee naar St. Lucia. Mooi hoe de heuvels in verschillende tinten donker aftekenen tegen het vroege zonlicht. Bij het naderen van de noordkaap van St. Vincent begint het steeds harder te waaien door acceleratiewind rond hoge heuvels daar. Vlagen tot 40 knopen, niet alles is paradijselijk hier! Maar we worden beloond met een bezeilde koers, na een uur is de rust ook weergekeerd, met 18 knopen wind bruist Fruit de Mer rustig verder. Zelfde verhaal in omgekeerde volgorde bij de zuidkaap van St. Lucia met vlagen tot 35 knopen. We gaan bij het stadje Souffriere aan een mooring, ankeren mag niet om het koraal niet te beschadigen. We liggen vlakbij de twee Pitons, spitse bergen die het symbool zijn van het land, terug te zien in de nationale vlag. Het inklaren gaat vlot, we kunnen meteen weer uitklaren als we niet langer dan 3 dagen blijven, handig. De ontvanger van het inklaringsgeld is er niet, de volgende dag komen we nog 2 keer vergeefs waarop zijn collega zegt: laat maar zitten, had hij er maar moeten zijn. We bekijken het armoedig aandoende stadje en maken een wandeling naar de mooie botanische tuin met veel verschillende tropische planten en bomen. Andere plaatsen in St. Lucia hebben we bij vorige bezoeken bekeken dus gaan we door naar le Marin, Martinique, om ons deurrubber op te halen. Het komt aan op de beloofde tijd, maar is nog niet door de douane. Daar doen ze uiteindelijk 8 dagen over! EU maakt dus niet uit, "islandtime" zal wel het euvel zijn. We brengen de wachttijd door met klussen en provianderen voor de oceaanoversteek. Koffie, thee, melkpoeder, blikvoer etc. zijn hier van betere kwaliteit en voor heel redelijke prijzen vergeleken met andere Caribische eilanden. Natuurlijk ook genieten van stokbrood en gebak op terrasjes zoals dat alleen smaakt op Franse bodem, ook al is dat overzees. Zodra het onderdeel er is gaat het in de machine @#$!%&*....het lekt nog! Het lekventiel past niet goed, maar met een klein stukje slang is ook dat snel opgelost, er kan weer gewassen worden! Meteen ankerop naar St. Pierre in het noordwesten van Martinique, we hebben het hier wel gezien. St. Pierre is een slaperig typisch Frans stadje waar de tijd stil heeft gestaan. Het roept herinneringen bij mij op van 50 jaar geleden toen ik een zomer in Frankrijk heb gewerkt. Alleen is de bevolking hier overwegend Creools. Het stadje is mooi gelegen aan een baai aan de voet van een vulkaan die het hele stadje in 1902 heeft weggevaagd bij een uitbarsting. De burgemeester heeft de dag ervoor nog zo bezworen dat er niets aan de hand zou zijn. Van 28.000 inwoners is de enige overlevende een gevangene, beschermd door de dikke muren van zijn cel. We bekijken ruïnes van de ramp waaronder die van het nog goed herkenbare stads theater. Anne-Miekes verjaardagsdiner doen we bij een Elzasrestaurant, zuurkool met Schweinshaxe en eend. Uitstekend klaargemaakt door de eigenaar, een geboren Elzasser. Niet een menu wat je in de Carieb zou verwachten maar het past hier wel en smaakt ons best!

Onderwatervulkaan, Tres Hombres en zeewierplaag

19 February 2019 | Bequia
Gerrit, 28 graden, zonnig met fris windje
We varen in 1x van St. Georges, Grenada, naar Union Island dat bij St. Vincent en de Grenadines hoort. Halverwege komen we langs "Kick em Jenny" een onderzeese vulkaan. De overheid adviseert er niet dichter bij te komen dan 1,5 mijl. Opborrelende gassen zouden het water zo dun kunnen maken dat boten zinken. Dat lijkt me sterk, zelfs al verdunt het water tot een soortelijk gewicht van 0,5 dan nog zou de boot wel veel dieper liggen maar nog lang niet zinken. Ook niet waarschijnlijk dat er zo'n grote gasbel opborrelt dat de boot er helemaal in verdwijnt... Geen bubbeltje te zien, we komen gewoon aan in Clifton harbour. De Grenadines hebben de Carieb hun paradijselijke reputatie bezorgd. Azuurblauw glashelder water, eilandjes met palmen, mooie stranden, heerlijke temperatuur en ..... geen muggen of sandflies!! De passaatwind waait dag en nacht uit dezelfde oostelijke richting waardoor ankerplaatsen aan de westkust van eilanden zijn. Beter kan niet, de boot met de wind in de neus en de kuip naar het westen, vrij uitzicht op de oceaan zonsondergang! We willen nu zoveel mogelijk plaatsen bezoeken waar we bij ons vorige bezoek in de Carieb niet zijn geweest. Zoals Mayreau, voornamelijk een flinke heuvel in de oceaan. We klimmen naar boven, mooi uitzicht op allerlei tinten blauw van riffen en eilandjes in de oceaan. In Chatham Bay, Union Island maken we kennis met een bemanningslid van de Nederlandse "Tres Hombres" die daar voor anker ligt. Een klassieke houten zeilende vrachtvaarder, zonder motor! Ze varen met 50 ton vracht over de atlantische oceaan tussen Europa en het Caribische gebied inclusief Amerika. Koffie en cacao uit Colombia, rum uit Jamaica naar Amerika en Europa. Grappig detail, de rum gaat in eiken vaten, door het geslinger van de boot neemt de klotsende rum aroma's over uit het eiken waardoor bij aankomst rum van unieke kwaliteit is ontstaan. Waar de liefhebber wel voor wil betalen. Door dit soort slim koopmanschap en met vrijwilligers zijn ze al 10 jaar in bedrijf. Er wordt zelfs gedacht aan uitbreiding met een zeilschip met 500 ton laadvermogen waardoor het economisch een stuk interessanter wordt. Petje af voor deze zeezeilende kooplieden met idealen! De zuidelijke helft van de Caribische eilandenketen worden wel de "windward islands" genoemd, de ligging is iets noordoost, de passaatwind vaak ook min of meer uit die richting = hoog aan de wind zeilen. We benutten een dag met wat zuidelijker wind om met iets meer comfort naar Bequia te zeilen. Een populaire ankerplaats, we verbazen ons erover hoeveel meer boten er liggen sinds wij hier 8 jaar geleden waren. We maken een toertje over het eiland met Steve. Hij vertelt dat walvisvangst belangrijk is geweest voor de economie van het eiland, er is nog steeds internationale toestemming om er 4 per jaar te vangen. Mits op traditionele wijze met een harpoen vanuit een roeiboot! Geen wonder dat het quotum al 2 jaar niet is gehaald. De oceaan brengt niet alleen zegeningen, sinds een jaar of 3 is er een plaag van sargassumwier in de Carieb. In de zomer is het erger dan in de winter maar we zien nog genoeg drijven op zee en in ons vishaakje komen. Het spul spoelt aan op stranden aan de oostkust van Bequia, het stinkt gemeen. Niet goed voor de klandizie als je een resort hebt aan deze kust. Pogingen om het spul te weren lukken niet best. Er drijven een soort dikke slangen in een baai maar het strand ligt nog vol. Op een ander strand zijn mannen bezig met scheppen en kruiwagens met even weinig resultaat. Hopelijk lost de natuur dit probleem snel zelf weer op.

De wereld rond!

07 February 2019 | Prickly Bay, Grenada
Gerrit, 28 graden, zonnig
Vrijdag gaat de boot weer te water. Lekker om weer te drijven en niet meer met een ladder op de boot te hoeven klimmen. Zaterdagnacht komt broer Johan aan boord. Zondag uitslapen en lekker bijkletsen bij de koffie, dan aan de slag om de boot zeilklaar te krijgen. We willen maandag aan het eind van de middag vertrekken naar Grenada, een "overnighter" van 80 mijl. We kiezen voor een nachtelijke oversteek om vroeg op de dag aan te komen en niet, als het even tegenzit, net in schemer of donker. Tweede reden is dreiging van piraterij door Venezolanen. Net als in Somalië heeft de beroerde economische situatie de bevolking wanhopig gemaakt. Advies is om s'nachts te varen waardoor je minder zichtbaar bent. De piraten opereren in open boten met een zware buitenboordmotor maar hebben geen radar of andere instrumenten aan boord. Wij melden ons vertrek op de website van de kustwacht van Trinidad die zegt de boel in de gaten te houden. In november nog is er een Franse zeiler beroofd. Slechts 1 ander geval is gemeld in 2018 maar we vinden het toch wel een beetje spannend. We laten navigatieverlichting en AIS uitgeschakeld als we de zee op varen. Er staat een mooi windje, 15-18 knopen pal Oost. We kunnen onze koers goed lopen, het schiet lekker op. Halverwege is een olieplatform met de aparte naam "Hibiscus" die we al van ver zien liggen. Een voor de hand liggend waypoint waar piraten al eens zeilers hebben overvallen, voor de zekerheid varen we er op ruime afstand langs. Het blijft rustig, zonder problemen komen we aan in Prickley Bay in Grenada. Een bijzonder moment! We hebben onze koerslijn gekruist van 2011 op weg naar de Pacific en zijn hier toen ook voor anker gegaan. We zijn de wereld rond gezeild! Bubbels natuurlijk en een ferme kus. Toch telt het pas echt voor ons gevoel wanneer we terug zijn in Nederland en vastmaken aan de kade in Schokkerhaven. Maar dat is nog een heel stuk varen, eerst Grenada verder verkennen. We gaan naar de meest oostelijke baai aan de zuidkust van Grenada. Het is er verrassend rustig in vergelijking met andere baaien waar wel 50-100 boten voor anker liggen, hier maar 5. We maken tripjes het binnenland in met minibusjes die vaste routes rijden. Je hoeft niet eens je hand op te steken, als je aan komt lopen stoppen ze al: bus, bus? Eenzelfde busje waar in Nederland 9 personen in mogen, proppen ze er hier 19 in. Niemand klaagt, ook al hangen ze met 1 bil op een klapstoeltje, dus ik ook niet als ik dat een keer tref. Keiharde muziek en roekeloze rijstijl nemen we ook maar voor lief. De bemanning bestaat uit een chauffeur en een "deurschuiver", jonge lefgozers die geld in ontvangst nemen en passagiers in en uit laten door de schuifdeur. Leuk om te zien hoe zorgzaam ze kleine kinderen op de arm nemen of jonge schoolkinderen aan de hand helpen de weg over te steken. We gaan o.a. naar een oude rumfabriek die nog steeds zo werkt als 100 jaar geleden. De suikerriet pers wordt aangedreven door een groot waterrad, de distilleerketels gestookt met een houtvuur. Eindprodukt is rum van 75% waarvan we een slokje proeven: niet te drinken! Culinair genieten lukt beter in restaurantjes zoals dat van Maria. Ze kookt heerlijke kreeft waarvan wij genieten met mooi uitzicht over de baai en onze boot. De laatste avond met Johan staat er weer een op tafel, deze keer begeleid door muziek van een steeldrum orkest. Gezellig afscheid van een leuke tijd samen!

Nieuw Zeeland

17 January 2019 | Chaguaramas, Trinidad
Gerrit, 30 graden, buitje
De dag voor mijn verjaardag komen we aan in Nieuw Zeeland. Blij om Peter, Laura Jean en Israh weer te zien. Natuurlijk heel speciaal om baby Ari voor het eerst in de armen te houden. Ook leuk om mijn verjaardag weer eens in familiekring te vieren, compleet met pavlova verjaardagstaart. Peter gaat bij lake Taupo een halve triathlon doen, ik ga mee om hem aan te moedigen en meteen broer Henk te bezoeken. Gezellig bijgekletst met Henk en Jacomien in hun vakantiehuis aan het strand van de Coromandel. Peter scoort een keurige 5 uur en 10 minuten over de 1.9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21 km hardlopen. Hij is er heel tevreden mee, hij heeft weinig kunnen trainen door de hectiek van de geboorte van Ari. We zijn net op tijd terug in Christchurch om Job, Annerieke en Frederiek van het vliegtuig te halen. Mooi om het hele gezin weer eens bij elkaar te hebben, dat overkomt ons niet vaak. Al weer 5 maanden geleden dat we hen voor het laatst gezien hebben. Wat veranderen baby's snel! Heel leuk dat we de mijlpaal meemaken dat Frederiek voor het eerst gaat kruipen. We gaan met de hele familie naar de Westkust. Mooi ritje door de bergen via de indrukwekkende Arthur's pas. Halverwege een stop, nog meer natuurschoon bij de Castle hill rotsen. Veel te vlug vertrekken ze weer. We zitten inmiddels goed in het ritme van het gezin van Peter. Uiteraard gaan opa en oma met Israh op stap. Hij is nu 2,5, praat honderduit, Engels en Nederlands door elkaar: "Kom opa, mee naar outside". Mooie leeftijd om hem mee te nemen naar een dierentuin of vliegtuigmuseum. Kerstdagen en oud en nieuw vieren we met Peter en Laura Jean's familie en vrienden. Bijzonder voor ons, geen vuurwerk te zien of te horen! We trekken er nog even met ons tweeën op uit. De Taiero gorge railway staat al jaren op ons wensenlijstje. De trein die vertrekt vanuit Dunedin volgt een rivier door de diepe Taiero kloof. Knap staaltje ingenieurswerk voor die tijd, aangelegd in 1890. We zitten in houten wagons, uit 1939, met balkons met spectaculaire uitzicht op steile hellingen vol gele bloemen en de rivier in de diepte. Van Dunedin rijden we naar Roxburgh waar we gaan golfen. Een baan zoals we die in Nederland niet hebben, op en neer, veel rotsen met ruige begroeiing. Als de bal daar in komt.... ik raak er 9 kwijt, een par redt mijn eer nog een beetje. De score is dus bedroevend maar wat een mooie natuur. Niet alleen op de golfbaan trouwens. Onze hele rit van Dunedin via Roxburgh, Wanaka, langs de kust weer terug naar Christchurch gaat langs donkerblauwe meren en door groene bossen. In de verte bergen met besneeuwde toppen, het uitzicht verveelt geen moment. Dinsdag 8 januari om 15.00 uur vertrekken we alweer, met weemoed. Eerst naar Auckland, dan 12 uur de oceaan over naar San Francisco, 5 uur wachten, 5,5 uur vliegen naar Toronto en het is nog steeds dinsdag 8 januari! Geen vertraging, alles volgens plan gegaan. Toch hebben we 45 uur nodig gehad om weer in Trinidad te komen, niet de gemakkelijkst te bereiken bestemming. We moeten even zoeken naar onze boot. Nederlanders Rob en Anne Marie zitten in de kuip van hun boot, stomverbaasd als we vragen of ze onze boot gezien hebben. De boot is verplaatst, tussen 300 andere boten moet je dan wel even zoeken. Fruit de Mer ligt er prima bij, mooi droog, geen ongedierte en niets verdwenen. We gaan meteen weer aan de slag, eind van de week te water!

Bootonderhoud in de tropen

25 November 2018 | Chaguaramas, Trinidad
Gerrit, 33 graden, zonnig
Het is hier nog warmer dan in Suriname, de thermometer laat 1 graad lager zien maar de luchtvochtigheid is hoger. Bijna niet te harden, we beginnen om 6 uur s'ochtends, siesta van 12-14 of 15. Lekker binnen bij het aircootje, 50 hz die het gelukkig ook doet op 60hz wat ze hier hebben. We hebben een paar tegenvallers met het onderhoud. Water in de olie van de saildrive bij het verversen = lekkage van de keerringen. Beetje vlug, gemiddeld gaan die 2000 uur mee, nu is het al bij 1100 uren mis. Denkelijk de tol die we betalen voor modderige wateren in Namibië, Brazilië, Frans Guyana en Suriname waarin het veel harder slijt dan in helder water. Nieuwe onderdelen zijn gelukkig snel te krijgen. Ik heb een hydraulische pers nodig om tandwielen over te zetten. Desy wordt mij aangeraden door de Volvo shop, hij is kundig en Volvo gecertificeerd. Alleen vraagt hij USD 150 voor een uurtje werk, als ik het langs wil komen brengen en wachten tot het klaar is, nog USD 100 extra voor het afkijken van de kunst... Veel te duur, bovendien vind ik hem eigenlijk meteen al een vervelend ventje, dus doen we geen zaken. Na wat rondvragen kom ik bij de veel sympathiekere Dean terecht die het voor 1/7 van Desy's prijs doet, inclusief gratis toekijken! Grappig is dat alle personeel op de boatyard en in bootwinkels mij aanspreekt met "cap" (captain) en Anne-mieke met "ma'ame". Als kers op de taart smeer ik een goudkleurig aangroeiwerend verfje op saildrive en schroef, ze zien er weer uit als nieuw. De volgende tegenvaller is antifouling rond de waterlijn die verweerd en brokkelig is. Over een breedte van 20-30 cm rondom de romp moet het eraf, schuren wil niet, of je krijgt het niet weg of het gaat te ruw waardoor je de primer op de aluminium romp beschadigt. Met een scherp houtbeiteltje gaat het prima, alleen langzaam, ik ben er een paar dagen zoet mee. Mijn schildersoverall en onderbroek zijn helemaal doorweekt van het zweet na een sessie van een paar uur. Veel leuker is het aanbrengen van lagen verse antifouling met een mooie rode streep. Irritant is het ongedierte hier, niet alleen mieren maar ook muggen. Met blote benen of armen wordt je gestoken, vooral in de daglichturen net na zonsopkomst of voor zonsondergang. Alleen al hiervoor is een schildersoverall noodzakelijk. Muggengaas voor alle luiken en ramen, toch komt er af en toe eentje binnen. Als het te gek wordt doen we een razzia, flink wat insektenspray in de kajuit, wij naar het restaurant. Waar je lekker kunt eten, maar niet goedkoop. Servicekosten van 10% komen bij de rekening op, bij het afrekenen vraagt het pinapparaatje ook nog eens om een tip, dubbelop, doen we niet! Ondanks of misschien dankzij het grote aantal boten is het hier lang niet zo gezellig als in Suriname. Een happy hour bar is er niet, mensen komen en gaan. We maken hier en daar een praatje, gaan gezellig uit eten met Steve en Maureen, maar het is toch anders dan het hechte groepje in Domburg. Inmiddels zijn alle klussen van ons lijstje afgevinkt, we gaan naar Nieuw Zeeland! Maandag stappen we in het vliegtuig. Ons nieuwste kleinkind Ari bewonderen, de feestdagen doorbrengen met Peter's gezin en broer Henk bezoeken. Begin januari zijn we er weer!
Fruit de Mer's Photos - Vertrek uit Whangarei
Photos 1 to 16 of 16 | Main
1
Henk met een van zijn snappers
fanatiek!
"Shaken not stirred"
forensende eilander
hole in the wall
scharrelen rondom Great barrier Island
deftige aalscholvers Great B.
baai great B.
gifkistje
ik kan het niet laten, zonsondergang Great B.
gezellige Whangarei
acrobaten/zeilers
kroketten!!!!
harinkje!!!
oranjedag  NZ
Sint
 
1

About & Links

Photo Albums
23 March 2019
26 Photos
06 March 2019
16 Photos