Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About:
Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? Making plans as we go along. We left the Netherlands in the summer of 2009. We sailed the Carieb, Bahamas and US in 2010. Crossed the Atlantic once more in 2011 to the Carieb. [...]
Extra: Copyright © 2009-2018 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved.
25 November 2018 | Chaguaramas, Trinidad
12 November 2018 | chaguaramas, Trinidad
25 October 2018 | Domburg, suriname
14 October 2018 | Bovensuriname rivier
30 September 2018 | Domburg
18 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
07 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
25 August 2018 | Fernando do Noronho
11 August 2018 | Rio de Janeiro
24 July 2018 | Jacare, Brazilië
12 April 2018 | Olinda
28 March 2018 | Jacare, Brazilië
09 March 2018 | Saint Helena
18 February 2018 | Walvisbaai
30 January 2018 | Luderitz
17 January 2018
29 December 2017 | Kaapstad schiereiland
14 December 2017 | Tafelbaai, Kaapstad
23 November 2017 | Simonstown
Recent Blog Posts
25 November 2018 | Chaguaramas, Trinidad

Bootonderhoud in de tropen

Het is hier nog warmer dan in Suriname, de thermometer laat 1 graad lager zien maar de luchtvochtigheid is hoger. Bijna niet te harden, we beginnen om 6 uur s'ochtends, siesta van 12-14 of 15. Lekker binnen bij het aircootje, 50 hz die het gelukkig ook doet op 60hz wat ze hier hebben. We hebben een paar tegenvallers met het onderhoud. Water in de olie van de saildrive bij het verversen = lekkage van de keerringen. Beetje vlug, gemiddeld gaan die 2000 uur mee, nu is het al bij 1100 uren mis. Denkelijk de tol die we betalen voor modderige wateren in Namibië, Brazilië, Frans Guyana en Suriname waarin het veel harder slijt dan in helder water. Nieuwe onderdelen zijn gelukkig snel te krijgen. Ik heb een hydraulische pers nodig om tandwielen over te zetten. Desy wordt mij aangeraden door de Volvo shop, hij is kundig en Volvo gecertificeerd. Alleen vraagt hij USD 150 voor een uurtje werk, als ik het langs wil komen brengen en wachten tot het klaar is, nog USD 100 extra voor het afkijken van de kunst... Veel te duur, bovendien vind ik hem eigenlijk meteen al een vervelend ventje, dus doen we geen zaken. Na wat rondvragen kom ik bij de veel sympathiekere Dean terecht die het voor 1/7 van Desy's prijs doet, inclusief gratis toekijken! Grappig is dat alle personeel op de boatyard en in bootwinkels mij aanspreekt met "cap" (captain) en Anne-mieke met "ma'ame". Als kers op de taart smeer ik een goudkleurig aangroeiwerend verfje op saildrive en schroef, ze zien er weer uit als nieuw. De volgende tegenvaller is antifouling rond de waterlijn die verweerd en brokkelig is. Over een breedte van 20-30 cm rondom de romp moet het eraf, schuren wil niet, of je krijgt het niet weg of het gaat te ruw waardoor je de primer op de aluminium romp beschadigt. Met een scherp houtbeiteltje gaat het prima, alleen langzaam, ik ben er een paar dagen zoet mee. Mijn schildersoverall en onderbroek zijn helemaal doorweekt van het zweet na een sessie van een paar uur. Veel leuker is het aanbrengen van lagen verse antifouling met een mooie rode streep. Irritant is het ongedierte hier, niet alleen mieren maar ook muggen. Met blote benen of armen wordt je gestoken, vooral in de daglichturen net na zonsopkomst of voor zonsondergang. Alleen al hiervoor is een schildersoverall noodzakelijk. Muggengaas voor alle luiken en ramen, toch komt er af en toe eentje binnen. Als het te gek wordt doen we een razzia, flink wat insektenspray in de kajuit, wij naar het restaurant. Waar je lekker kunt eten, maar niet goedkoop. Servicekosten van 10% komen bij de rekening op, bij het afrekenen vraagt het pinapparaatje ook nog eens om een tip, dubbelop, doen we niet! Ondanks of misschien dankzij het grote aantal boten is het hier lang niet zo gezellig als in Suriname. Een happy hour bar is er niet, mensen komen en gaan. We maken hier en daar een praatje, gaan gezellig uit eten met Steve en Maureen, maar het is toch anders dan het hechte groepje in Domburg. Inmiddels zijn alle klussen van ons lijstje afgevinkt, we gaan naar Nieuw Zeeland! Maandag stappen we in het vliegtuig. Ons nieuwste kleinkind Ari bewonderen, de feestdagen doorbrengen met Peter's gezin en broer Henk bezoeken. Begin januari zijn we er weer!

12 November 2018 | chaguaramas, Trinidad

Trinidad, potje met vet, no time wasters

Ons drijvende dorpje breekt op, op één na trekken alle boten verder. Wij als enige naar Trinidad, we zullen hen missen! Net voor zonsopkomst varen we de rivier bij Domburg af. Brulapen op de oever overstemmen het geluid van de motor, wat een kabaal maken die beesten! De stroom staat nog een uurtje tegen, maar dat hebben we ingecalculeerd. Het daglicht maximaal benutten zou ons maandagmiddag ruim voor donker in Trinidad moeten brengen. Na 4,5 uur zitten we op zee en kunnen de zeilen omhoog. Perfect windje, schuin achter, 12-18 knopen. We lopen lekker, 6,5 -7,5 kn. over de grond. Er is niet veel scheepvaart, een enkel vrachtschip en een venezolaans vissertje. De tweede dag, voor de kust van Genua, zien we een boorschip met een supplier. Nog een halve dag later een spuitende walvis op tegenkoers, die hadden we hier niet verwacht. Helaas te ver weg voor een foto. Het weer is prima, geen squalls (buien) maar pluizige passaatwolkjes in een strakblauwe hemel. We gaan sneller dan berekend. Mooi, kan het een tijdje minder gaan voor onze timing in gevaar komt. Als de olieplatforms ten oosten van Trinidad in zicht komen krijgen we stroom TEGEN, eigenlijk zou die westgaand moeten zijn maar volgens de kaart kan die SOMS de andere kant op lopen. We halen de 6 knopen niet eens meer. Inmiddels is de wind ook weggevallen, de brommer loopt al een tijdje. Langzaamaan raken we onze voorsprong op het schema kwijt. Maandagochtend vroeg doemt Trinidad op uit zee. We varen aan de noordkant van het eiland langs een mooie beboste kust. Dan weer een beetje stroom mee, dan weer even tegen. Bij de de westkust aangekomen gaan we een paar mijl door een smalle doorgang. Hier ligt een pieklein eilandje met de naam Chapeau, inderdaad als je goed kijkt... Als we er doorheen zijn nog een paar mijl bakboord uit langs de zuidkust naar Chaguaramas. Aan stuurboord wemelt het in zee van olieplatforms en bijbehorende schepen. Trinidad is olieproducent net als buurland Venezuela aan de overkant van de baai. De ankerplaats is bomvol, allerlei boten en bootjes varen af en aan. We meren af bij het customs dok om 15.15 uur. Opgelucht, want precies op tijd om overuren bij het inklaren te voorkomen, na 16.00 uur kost het USD 75,00 extra. 531 mijl gevaren in 3 dagen en 9 uur. Eerst een paar dagen een marina in om de boel een beetje te verkennen, simkaart kopen, boodschappen doen, intake bij de boatyard waar we de wal op gaan. Twee dagen later liggen we een kwartier te vroeg voor de bootlift te dobberen, de mannen zijn er al maar eerst moet de koffie op. Precies op de afgesproken tijd hangen we in de kraan. Het gaat er professioneel aan toe. Binnen de kortste keren staat de boot op zijn stutten en hebben we stroom en water. We krijgen het advies om de stutten in te smeren met vet tegen mieren en ander ongedierte. Vet?? Inderdaad kruipen er bijna meteen nijvere beestjes door de kuip, dus rap een potje met vet.... het helpt! We zijn hier voor het jaarlijkse onderhoud: nieuw laagje antifouling, olieverversen, lieren smeren, polyester poetsen, voorjaarschoonmaak etc. We gaan meteen aan de slag, tijd verlummelen mag hier niet. Er staat een groot bord met de tekst: absolutely no limers, no slackers, no time wasters.....

25 October 2018 | Domburg, suriname

Plantages, vogelparadijs, rijst

Samen met Inga en Norbert hebben we voor een paar weken een autootje gehuurd. Gezellig met zijn vieren rijden we kris kras door het land. Kwaliteit van de wegen varieert nogal. Over de weg vanuit de haven moeten we om diepe kuilen heen laveren, de oost-west verbinding is goed. Het ergste zijn verkeersdrempels, [...]

14 October 2018 | Bovensuriname rivier

Dansende jungledames, granmanperikelen, stroomversnellingen

Diep in het oerwoud langs rivieren ten zuiden van de Brokopondodam liggen 62 dorpjes waar marrons wonen. Afstammelingen van slaven die begin 1700 van plantages langs de kust naar het oerwoud zijn gevlucht. Eigenaren hebben geprobeerd om die slaven terug te halen maar blanken leggen het op alle manieren af in het oerwoud. In 1762 wordt er vrede gesloten waarbij de marrons autonoom bestuur krijgen over hun gebied. Met een Cesnaatje vliegen we naar Kajana, een van de verst stroomopwaarts gelegen marron dorpjes aan de Gran Rio rivier 200 km het binnenland in. Met 4 passagiers is het vliegtuigje vol. We vliegen boven oerwoud zover je kan kijken. Kale plekken door bauxietwinning, goudmijnen en dunner bos waar hout is gekapt. We scheren over het dorpje aan de rivier en landen op een hobbelige grasstrook. We zijn de enige gasten samen met medepassagiers Koen en Dominique met wie we het gelukkig goed kunnen vinden. Want we doen hetzelfde tourtje, in 6 dagen de rivier afzakken tot aan het Brokopondomeer. We horen veel over de cultuur van de marrons en hoe ze leven in de jungle. Marrons hebben een matriarchale familiestructuur. Vererving gaat via de moederlijn. Logische verklaring van onze gids: je weet wel zeker wie uit welke moederbuik is gekomen maar nooit 100 % zeker wie de vader is. Betrouwbaarheid van het vaderschap wordt vergroot door mannen die vreemd gaan flink te laten betalen op straffe van afranseling met een doornentak. Voor vrouwen heeft het geen gevolgen. De dames zijn dan ook niet verlegen merken we als ze een dansvoorstelling geven. Niets aan de verbeelding overlatende dansbewegingen als wij worden uitgenodigd om mee te doen. Een erg leuke avond met als hoogtepunt de stokkendans. De meest lenige dame danst met haar voeten op twee stokken, vastgehouden door twee mannen die de stokken snel heen en weer bewegen, geweldig! Actueel terwijl wij er zijn is opvolging van de granman. Marrons hebben een bestuursstructuur van basha's, kapiteins en hoofdkapiteins met de granman als regeringshoofd. De vorige granman is al 3 jaar geleden overleden maar de door hem aangewezen opvolger heeft geen draagvlak bij een groot deel van de marrons, dus is hij niet ingewijd. Bouterse heeft de impasse doorbroken door de granman te beëdigen wat eigenlijk niet kan op grond van het vredesverdrag van 1762. Het gesprek van de dag in dorpen waar wij komen. Leiders van de marrons beleggen een vergadering en wijzen zelf een granman aan. Tegelijkertijd zien wij de door Bouterse beëdigde granman met zijn gevolg de rivier op varen om zijn intrek te nemen in het granman paleisje. Benieuwd hoe dit afloopt! De enige manier van transport hier is over de rivier. In een korjaal, een lange dunne houten boot met een dikke buitenboordmotor. Er zijn veel rotsen in het water die flinke stroomversnellingen veroorzaken. In bruisend water schieten we door smalle kronkelige geultjes, vaak rakelings langs dikke rotsblokken. Petje af voor de manoevreerkunst van de bootsmannen. We moeten 2 keer van boot verwisselen, er liggen dan zoveel rotsen in de rivier dat zelfs korjalen er niet doorheen kunnen varen. We zien bij een ervan 200 ltr. vaten diesel liggen, voor generatortjes in sommige dorpen. De vaten moeten een paar honderd meter over rotsen worden gerold naar het volgende bootje, moeizaam transport!

30 September 2018 | Domburg

Zeepokken, Paramaribo, Groningen

Als we vertrekken uit Kourou gaan we nog even voor anker bij Iles de Salut om bodem, schroef en andodes na te kijken op eventuele aangroei. Volgens de pilot is de rivier hier behoorlijk vervuild, o.a. met kwik van illegale gouddelvers waardoor er geen aangroei zou zijn. Mooi niet, de boot zit onder de zeepokken! Kennelijk gebruiken goudgravers nu kunstmest of zo om goud uit het erts te halen. Nog nooit zoiets gezien, zelfs in Maleisie en Indonesie in water van 30 graden ging de aangroei lang niet zo snel. Dus moeten we nog een dagje blijven. Ik hijs me weer in het duikpak, met een plamuurmes gaat het goed al ben je zo weer een halve dag bezig. Een uur voor donker varen we weg, 225 mijl naar Paramaribo. Eigenlijk iets te vroeg maar we varen liefst in daglicht rond de ondieptes. Stroom en wind zitten ook nog mee, we gaan te snel. We willen s'ochtends om 10 uur met laagwater bij de riviermond bij Paramaribo zijn om met stroom mee de rivier op te varen. We rollen het zeil steeds verder in om snelheid te minderen tot er nog maar een puntje over is. Het afremmen lukt goed, 9.45 uur zijn we bij de uiterton. Nog 5 uur de rivier opvaren, dan zijn we bij een soort jachtclub in de rivier bij Domburg, met zwembad en restaurantje. Er liggen nog 9 andere boten, een paar kennen we. Hier houden we het wel even vol. Het inklaren gaat omslachtig. We moeten naar de militaire politite, de maritieme autoriteit en een toeristenkaart halen bij het ministerie van Buitenlandse zaken. Daar krijgen we een papiertje, waarmee we naar de centrale bank gaan. Daar betalen we € 35, weer terug naar BuZa, met het betalingsbewijs krijgen we uiteindelijk de toeristenkaart. Maar we vinden het niet erg. We hoeven nergens lang te wachten en de instanties liggen dicht bij elkaar in het oude centrum. We wandelen door straatjes met mooie koloniale gebouwen, een enkele verwaarloosd, de meeste redelijk onderhouden. Apart en mooi is de houten kathedraal met zijn cederhouten interieur. Hout is hier het favoriete bouwmateriaal vanwege het hete klimaat, 35-40 graden in deze tijd van het jaar. Steen houdt de warmte te lang vast waardoor het s'nachts niet genoeg afkoelt. Als we langs Fort Zeelandia lopen zegt Erwin, onze taxichauffeur, dat niemand daar s'avonds heen durft omdat het er spookt. Je hoort er geesten van slachtoffers van de decembermoorden klagen en huilen. Terug in de jachtclub treffen we Frank en Madelon. We raken aan de praat en ze nodigen ons uit bij hen thuis in de buurt van het plaatsje Groningen. Een mooi ritje er naar toe door voormalig plantage gebied. Gegraven kanalen, sloten, een standaard nederlandse brug zoals je die overal in ons land tegen kan komen. Zelfs een sluis, duidelijk buiten gebruik. Madelon maakt een heerlijke lunch, we toeren met zijn vieren door de omgeving. Frank vertelt honderduit over de historie van zijn land. Over plantages, de mislukte poging van Nederlanders om rondom het plaatsje Groningen te boeren. Over de verschillende etnische groepen die in Suriname wonen. Frank is zelf Creool wat in Suriname een verzamelnaam is voor een mix van blank, zwart en bruin. Hij heeft het steeds over negers. Frank jongen, dat kun je toch niet meer zeggen! Och, zegt hij, we zijn hier niet zo politiek correct, al worden mijn landgenoten in Nederland wel kwaad als ik dat tegen ze zeg, maar daar trek ik me niets van aan. Over 2 weken praten we verder, dan komt Frank naar onze boot.

18 September 2018 | Kourou, Frans Guyana

Raketten, Papillon en Dreyfus

We hebben pech. We komen op 4 september aan in Kourou, mooi op tijd om de lancering van een Ariane raket mee te maken die op 5 september staat gepland. Maar helaas, een onderdeel van de raket is niet meegekomen uit Europa waardoor de lancering is uitgesteld tot 25 september. Daar wachten we niet op. We kunnen wel mee met een tour over het Ariane Space Center. We gaan 25 km in een bus over het uitgestrekte lanceerterrein, 690 vierkante km groot. Het European Space Agency (ESA) is eigenaar van de lanceercomplexen en de assemblage hallen voor de raketten. Er worden drie typen gelanceerd, de Vega, de Ariane en de Soyuz. Het laatste type wordt gebouwd in Rusland, geassembleerd en gelanceerd in Kourou in samenwerking met ESA. De Vega is de kleinste raket met een vrachtcapaciteit van 1,5 ton aan satellieten, Soyuz kan 3,2 ton meenemen, Ariane 10 ton. We bekijken alle drie lanceerplatforms van dichtbij, helaas staat nergens een raket gereed. Opvallend zijn de 4 hoge masten rond ieder platform met draden er tussen. Deze vormen een kooi van Farraday rond de raket om te voorkomen dat er bliksem inslaat met een wel heel spectaculair vuurwerk als gevolg door de grote hoeveelheid raketbrandstof. Idem 4 grote palen bovenop ieder assemblagegebouw. Ariane is inmiddels toe aan versie 6 waarbij van de Russen is geleerd dat je een raket goedkoper horizontaal kan assembleren. Bovendien worden nu 2 of 4 motoren, afhankelijk van de hoeveelheid vracht, van hetzelfde type als Vega gebruikt wat ook weer scheelt in de kosten. Tot slot mogen we kijken in de controle kamer die eruit ziet zoals we dat verwachten: een zaal vol computerschermen. De directeur van het CSG is degene die het laatste woord heeft of de knop ja of nee wordt ingedrukt. De raketbasis is goed voor 1/6 deel van het nationale inkomen van Frans Guyana dat eigenlijk geen land is maar een departement van Frankrijk. Wellicht daardoor is het inkomen per hoofd van de bevolking het hoogst in Zuid Amerika, al zijn er ook maar 250.000 inwoners. Openbaar vervoer is hier nauwelijks, we zien een enkele bus of taxi op de verbindingswegen tussen de steden. De minibustaxis die je samen deelt zijn er niet meer. Wel veel auto's van Franse merken, fietsen en een paar voetgangers zoals wij. We zien en spreken regelmatig Franse expats die hier voor kortere of langere tijd wonen. Toeristen zijn er niet, veel is er ook niet voor ze te beleven. Naast de rakerbasis is Iles du Salut de enige toeristische bezienswaardigheid in Kourou. Dit groepje van 3 eilandjes voor de kust is vooral bekend geworden door het boek/de film Papillon. De scene in het verhaal waarin Papillon in zijn cel alleen een streep daglicht ziet speelt zich af op het kleinste van de drie, Duivelseiland (Ile de Diable). Alfred Dreyfus was een andere spraakmakende gevangene die in 1895 op Duivelseiland in de gevangenis is beland, valselijk beschuldigd van spionage. Er is een politieke beweging ontstaan om hem vrij te krijgen, waaronder Emile Zola met zijn beroemde open brief "j'accuse", waardoor Dreyfus uiteindelijk in 1899 vrij is gelaten. Het is niet toegestaan om naar Duivelseiland toe te gaan, niet goed mogelijk ook vanwege de rotsige kust. Indertijd was er een kabelbaan van het Ile Royale (hoofdeiland) naar Duivelseiland. We ankeren bij Ile Royale en maken een wandeling rond het eiland. Van een hoog punt kijken we naar Duivelseiland, lieflijk als je het zo ziet liggen. Moeilijk om je de verschrikkingen van de gevangenen toen voor te stellen. Hier nemen we afscheid van Frans Guyana. Suriname is onze volgende bestemming, 220 mijl varen.

Bootonderhoud in de tropen

25 November 2018 | Chaguaramas, Trinidad
Gerrit, 33 graden, zonnig
Het is hier nog warmer dan in Suriname, de thermometer laat 1 graad lager zien maar de luchtvochtigheid is hoger. Bijna niet te harden, we beginnen om 6 uur s'ochtends, siesta van 12-14 of 15. Lekker binnen bij het aircootje, 50 hz die het gelukkig ook doet op 60hz wat ze hier hebben. We hebben een paar tegenvallers met het onderhoud. Water in de olie van de saildrive bij het verversen = lekkage van de keerringen. Beetje vlug, gemiddeld gaan die 2000 uur mee, nu is het al bij 1100 uren mis. Denkelijk de tol die we betalen voor modderige wateren in Namibië, Brazilië, Frans Guyana en Suriname waarin het veel harder slijt dan in helder water. Nieuwe onderdelen zijn gelukkig snel te krijgen. Ik heb een hydraulische pers nodig om tandwielen over te zetten. Desy wordt mij aangeraden door de Volvo shop, hij is kundig en Volvo gecertificeerd. Alleen vraagt hij USD 150 voor een uurtje werk, als ik het langs wil komen brengen en wachten tot het klaar is, nog USD 100 extra voor het afkijken van de kunst... Veel te duur, bovendien vind ik hem eigenlijk meteen al een vervelend ventje, dus doen we geen zaken. Na wat rondvragen kom ik bij de veel sympathiekere Dean terecht die het voor 1/7 van Desy's prijs doet, inclusief gratis toekijken! Grappig is dat alle personeel op de boatyard en in bootwinkels mij aanspreekt met "cap" (captain) en Anne-mieke met "ma'ame". Als kers op de taart smeer ik een goudkleurig aangroeiwerend verfje op saildrive en schroef, ze zien er weer uit als nieuw. De volgende tegenvaller is antifouling rond de waterlijn die verweerd en brokkelig is. Over een breedte van 20-30 cm rondom de romp moet het eraf, schuren wil niet, of je krijgt het niet weg of het gaat te ruw waardoor je de primer op de aluminium romp beschadigt. Met een scherp houtbeiteltje gaat het prima, alleen langzaam, ik ben er een paar dagen zoet mee. Mijn schildersoverall en onderbroek zijn helemaal doorweekt van het zweet na een sessie van een paar uur. Veel leuker is het aanbrengen van lagen verse antifouling met een mooie rode streep. Irritant is het ongedierte hier, niet alleen mieren maar ook muggen. Met blote benen of armen wordt je gestoken, vooral in de daglichturen net na zonsopkomst of voor zonsondergang. Alleen al hiervoor is een schildersoverall noodzakelijk. Muggengaas voor alle luiken en ramen, toch komt er af en toe eentje binnen. Als het te gek wordt doen we een razzia, flink wat insektenspray in de kajuit, wij naar het restaurant. Waar je lekker kunt eten, maar niet goedkoop. Servicekosten van 10% komen bij de rekening op, bij het afrekenen vraagt het pinapparaatje ook nog eens om een tip, dubbelop, doen we niet! Ondanks of misschien dankzij het grote aantal boten is het hier lang niet zo gezellig als in Suriname. Een happy hour bar is er niet, mensen komen en gaan. We maken hier en daar een praatje, gaan gezellig uit eten met Steve en Maureen, maar het is toch anders dan het hechte groepje in Domburg. Inmiddels zijn alle klussen van ons lijstje afgevinkt, we gaan naar Nieuw Zeeland! Maandag stappen we in het vliegtuig. Ons nieuwste kleinkind Ari bewonderen, de feestdagen doorbrengen met Peter's gezin en broer Henk bezoeken. Begin januari zijn we er weer!

Trinidad, potje met vet, no time wasters

12 November 2018 | chaguaramas, Trinidad
Gerrit, 33 graden, benauwd warm
Ons drijvende dorpje breekt op, op één na trekken alle boten verder. Wij als enige naar Trinidad, we zullen hen missen! Net voor zonsopkomst varen we de rivier bij Domburg af. Brulapen op de oever overstemmen het geluid van de motor, wat een kabaal maken die beesten! De stroom staat nog een uurtje tegen, maar dat hebben we ingecalculeerd. Het daglicht maximaal benutten zou ons maandagmiddag ruim voor donker in Trinidad moeten brengen. Na 4,5 uur zitten we op zee en kunnen de zeilen omhoog. Perfect windje, schuin achter, 12-18 knopen. We lopen lekker, 6,5 -7,5 kn. over de grond. Er is niet veel scheepvaart, een enkel vrachtschip en een venezolaans vissertje. De tweede dag, voor de kust van Genua, zien we een boorschip met een supplier. Nog een halve dag later een spuitende walvis op tegenkoers, die hadden we hier niet verwacht. Helaas te ver weg voor een foto. Het weer is prima, geen squalls (buien) maar pluizige passaatwolkjes in een strakblauwe hemel. We gaan sneller dan berekend. Mooi, kan het een tijdje minder gaan voor onze timing in gevaar komt. Als de olieplatforms ten oosten van Trinidad in zicht komen krijgen we stroom TEGEN, eigenlijk zou die westgaand moeten zijn maar volgens de kaart kan die SOMS de andere kant op lopen. We halen de 6 knopen niet eens meer. Inmiddels is de wind ook weggevallen, de brommer loopt al een tijdje. Langzaamaan raken we onze voorsprong op het schema kwijt. Maandagochtend vroeg doemt Trinidad op uit zee. We varen aan de noordkant van het eiland langs een mooie beboste kust. Dan weer een beetje stroom mee, dan weer even tegen. Bij de de westkust aangekomen gaan we een paar mijl door een smalle doorgang. Hier ligt een pieklein eilandje met de naam Chapeau, inderdaad als je goed kijkt... Als we er doorheen zijn nog een paar mijl bakboord uit langs de zuidkust naar Chaguaramas. Aan stuurboord wemelt het in zee van olieplatforms en bijbehorende schepen. Trinidad is olieproducent net als buurland Venezuela aan de overkant van de baai. De ankerplaats is bomvol, allerlei boten en bootjes varen af en aan. We meren af bij het customs dok om 15.15 uur. Opgelucht, want precies op tijd om overuren bij het inklaren te voorkomen, na 16.00 uur kost het USD 75,00 extra. 531 mijl gevaren in 3 dagen en 9 uur. Eerst een paar dagen een marina in om de boel een beetje te verkennen, simkaart kopen, boodschappen doen, intake bij de boatyard waar we de wal op gaan. Twee dagen later liggen we een kwartier te vroeg voor de bootlift te dobberen, de mannen zijn er al maar eerst moet de koffie op. Precies op de afgesproken tijd hangen we in de kraan. Het gaat er professioneel aan toe. Binnen de kortste keren staat de boot op zijn stutten en hebben we stroom en water. We krijgen het advies om de stutten in te smeren met vet tegen mieren en ander ongedierte. Vet?? Inderdaad kruipen er bijna meteen nijvere beestjes door de kuip, dus rap een potje met vet.... het helpt! We zijn hier voor het jaarlijkse onderhoud: nieuw laagje antifouling, olieverversen, lieren smeren, polyester poetsen, voorjaarschoonmaak etc. We gaan meteen aan de slag, tijd verlummelen mag hier niet. Er staat een groot bord met de tekst: absolutely no limers, no slackers, no time wasters.....

Plantages, vogelparadijs, rijst

25 October 2018 | Domburg, suriname
Gerrit, 33 graden, half bewolkt
Samen met Inga en Norbert hebben we voor een paar weken een autootje gehuurd. Gezellig met zijn vieren rijden we kris kras door het land. Kwaliteit van de wegen varieert nogal. Over de weg vanuit de haven moeten we om diepe kuilen heen laveren, de oost-west verbinding is goed. Het ergste zijn verkeersdrempels, vaak zonder witte strepen met als enige waarschuwing een klein geel bordje, als dat niet al van de paal is gevallen. Vaak zijn ze zo gemeen hoog dat ons kleine Toyotaatje er alleen stapvoets overheen kan, dan soms nog “bonk” de drempel raakt. In het openluchtmuseum Fort Nieuw Amsterdam is de belangrijke invloed in beeld gebracht die eigenaren en arbeidskrachten van plantages hebben gehad voor opbouw en samenstelling van de Surinaamse bevolking. Creolen, Javanen, Hindoestanen, Chinezen, Brazilianen, Koreanen, natuurlijk ook Nederlanders, hebben allemaal hun sporen achtergelaten in cultuur en bevolking van het land. Niet ver daar vandaan zijn de akkers op plantage Frederiksdorp verwilderd maar een deel van de historische gebouwen is mooi gerestaureerd. We krijgen er een leuke rondleiding met lekkere lunch. Deze plantage is eigendom geweest van een Duitser die er koffie en cacao heeft verbouwd. We kopen er een kaart waarop de toenmalige plantages langs de Commewijne rivier zijn ingetekend. Het lijkt op de landbouwkaart van Flevoland met ingetekende rechthoekige percelen. Hier 600 meter breed met in het midden een brede sloot. Op de achterzijde van de kaart staan oppervlaktes + aantallen slaven van de plantages. Suikerrietplantages waren het meest arbeidsintensief. Vlakbij Frederiksdorp in Marienburg liggen de zwaar vervallen gebouwen van een suiker- en rumfabriek. In 1986 is de fabriek gesloten. We worden er rondgeleid door Alimoenadi die nog in de fabriek heeft gewerkt. Altijd een beetje triest om te horen en te zien hoe een groot bedrijf in verval is geraakt. Via Paramaribo rijden we naar Nickerie in het Westen van Suriname. Een slaperig stadje aan de grensrivier met Guyana waar niet veel is te beleven. We wandelen over de zeedijk, alleen aan de palmen in de verte zie je het verschil met Nederland. Niet ver van de stad is Digi Pan, een resortje op palen middenin een meer. We varen er met een bootje naar toe. Bij een dam moeten we uitstappen. Het bootje vaart vervolgens volgas een rollenbaantje op waarna wij het verder de dam over duwen. We varen door een 9 km lang kanaaltje een vogelparadijs binnen. Zeearenden, witte reigers, flamingo’s, de felrode ibissen zijn onze favoriet. Vanuit het resortje maken we boottochtjes over het meer om de vogels van dichtbij te bekijken. Een uithoek van het meer is moerasachtig waar de bootjes met moeite door de modder ploegen tussen spookachtige dode bomen. Mooie natuur! Op de terugweg doen we Wageningen aan. Nederlanders hebben hier halverwege vorige eeuw moerassen ingepolderd om op moderne wijze rijst te verbouwen met in het centrum een imposant grote rijstverwerkingsfabriek. Na het zelfstandig worden van Suriname is ook dit bedrijf al snel stil komen te liggen. Een dag voordat wij er komen heeft Bouterse de fabriek op feestelijke wijze heropend. Er ligt weliswaar rijst in de put maar het renovatiewerk is nog in volle gang. Het lijkt ons nog een heel karwei om dit weer aan de gang te krijgen. Sceptici noemen het een verkiezingsstunt. Mooi en interessant land Suriname, leuke en gezellige tijd gehad, “ja man” zeggen ze hier. Met weemoed gaan we ankerop, op weg naar Trinidad, 536 mijl varen.

Dansende jungledames, granmanperikelen, stroomversnellingen

14 October 2018 | Bovensuriname rivier
Gerrit, 34 graden
Diep in het oerwoud langs rivieren ten zuiden van de Brokopondodam liggen 62 dorpjes waar marrons wonen. Afstammelingen van slaven die begin 1700 van plantages langs de kust naar het oerwoud zijn gevlucht. Eigenaren hebben geprobeerd om die slaven terug te halen maar blanken leggen het op alle manieren af in het oerwoud. In 1762 wordt er vrede gesloten waarbij de marrons autonoom bestuur krijgen over hun gebied. Met een Cesnaatje vliegen we naar Kajana, een van de verst stroomopwaarts gelegen marron dorpjes aan de Gran Rio rivier 200 km het binnenland in. Met 4 passagiers is het vliegtuigje vol. We vliegen boven oerwoud zover je kan kijken. Kale plekken door bauxietwinning, goudmijnen en dunner bos waar hout is gekapt. We scheren over het dorpje aan de rivier en landen op een hobbelige grasstrook. We zijn de enige gasten samen met medepassagiers Koen en Dominique met wie we het gelukkig goed kunnen vinden. Want we doen hetzelfde tourtje, in 6 dagen de rivier afzakken tot aan het Brokopondomeer. We horen veel over de cultuur van de marrons en hoe ze leven in de jungle. Marrons hebben een matriarchale familiestructuur. Vererving gaat via de moederlijn. Logische verklaring van onze gids: je weet wel zeker wie uit welke moederbuik is gekomen maar nooit 100 % zeker wie de vader is. Betrouwbaarheid van het vaderschap wordt vergroot door mannen die vreemd gaan flink te laten betalen op straffe van afranseling met een doornentak. Voor vrouwen heeft het geen gevolgen. De dames zijn dan ook niet verlegen merken we als ze een dansvoorstelling geven. Niets aan de verbeelding overlatende dansbewegingen als wij worden uitgenodigd om mee te doen. Een erg leuke avond met als hoogtepunt de stokkendans. De meest lenige dame danst met haar voeten op twee stokken, vastgehouden door twee mannen die de stokken snel heen en weer bewegen, geweldig! Actueel terwijl wij er zijn is opvolging van de granman. Marrons hebben een bestuursstructuur van basha's, kapiteins en hoofdkapiteins met de granman als regeringshoofd. De vorige granman is al 3 jaar geleden overleden maar de door hem aangewezen opvolger heeft geen draagvlak bij een groot deel van de marrons, dus is hij niet ingewijd. Bouterse heeft de impasse doorbroken door de granman te beëdigen wat eigenlijk niet kan op grond van het vredesverdrag van 1762. Het gesprek van de dag in dorpen waar wij komen. Leiders van de marrons beleggen een vergadering en wijzen zelf een granman aan. Tegelijkertijd zien wij de door Bouterse beëdigde granman met zijn gevolg de rivier op varen om zijn intrek te nemen in het granman paleisje. Benieuwd hoe dit afloopt! De enige manier van transport hier is over de rivier. In een korjaal, een lange dunne houten boot met een dikke buitenboordmotor. Er zijn veel rotsen in het water die flinke stroomversnellingen veroorzaken. In bruisend water schieten we door smalle kronkelige geultjes, vaak rakelings langs dikke rotsblokken. Petje af voor de manoevreerkunst van de bootsmannen. We moeten 2 keer van boot verwisselen, er liggen dan zoveel rotsen in de rivier dat zelfs korjalen er niet doorheen kunnen varen. We zien bij een ervan 200 ltr. vaten diesel liggen, voor generatortjes in sommige dorpen. De vaten moeten een paar honderd meter over rotsen worden gerold naar het volgende bootje, moeizaam transport!

Zeepokken, Paramaribo, Groningen

30 September 2018 | Domburg
Gerrit, zonnig, 35 graden
Als we vertrekken uit Kourou gaan we nog even voor anker bij Iles de Salut om bodem, schroef en andodes na te kijken op eventuele aangroei. Volgens de pilot is de rivier hier behoorlijk vervuild, o.a. met kwik van illegale gouddelvers waardoor er geen aangroei zou zijn. Mooi niet, de boot zit onder de zeepokken! Kennelijk gebruiken goudgravers nu kunstmest of zo om goud uit het erts te halen. Nog nooit zoiets gezien, zelfs in Maleisie en Indonesie in water van 30 graden ging de aangroei lang niet zo snel. Dus moeten we nog een dagje blijven. Ik hijs me weer in het duikpak, met een plamuurmes gaat het goed al ben je zo weer een halve dag bezig. Een uur voor donker varen we weg, 225 mijl naar Paramaribo. Eigenlijk iets te vroeg maar we varen liefst in daglicht rond de ondieptes. Stroom en wind zitten ook nog mee, we gaan te snel. We willen s'ochtends om 10 uur met laagwater bij de riviermond bij Paramaribo zijn om met stroom mee de rivier op te varen. We rollen het zeil steeds verder in om snelheid te minderen tot er nog maar een puntje over is. Het afremmen lukt goed, 9.45 uur zijn we bij de uiterton. Nog 5 uur de rivier opvaren, dan zijn we bij een soort jachtclub in de rivier bij Domburg, met zwembad en restaurantje. Er liggen nog 9 andere boten, een paar kennen we. Hier houden we het wel even vol. Het inklaren gaat omslachtig. We moeten naar de militaire politite, de maritieme autoriteit en een toeristenkaart halen bij het ministerie van Buitenlandse zaken. Daar krijgen we een papiertje, waarmee we naar de centrale bank gaan. Daar betalen we € 35, weer terug naar BuZa, met het betalingsbewijs krijgen we uiteindelijk de toeristenkaart. Maar we vinden het niet erg. We hoeven nergens lang te wachten en de instanties liggen dicht bij elkaar in het oude centrum. We wandelen door straatjes met mooie koloniale gebouwen, een enkele verwaarloosd, de meeste redelijk onderhouden. Apart en mooi is de houten kathedraal met zijn cederhouten interieur. Hout is hier het favoriete bouwmateriaal vanwege het hete klimaat, 35-40 graden in deze tijd van het jaar. Steen houdt de warmte te lang vast waardoor het s'nachts niet genoeg afkoelt. Als we langs Fort Zeelandia lopen zegt Erwin, onze taxichauffeur, dat niemand daar s'avonds heen durft omdat het er spookt. Je hoort er geesten van slachtoffers van de decembermoorden klagen en huilen. Terug in de jachtclub treffen we Frank en Madelon. We raken aan de praat en ze nodigen ons uit bij hen thuis in de buurt van het plaatsje Groningen. Een mooi ritje er naar toe door voormalig plantage gebied. Gegraven kanalen, sloten, een standaard nederlandse brug zoals je die overal in ons land tegen kan komen. Zelfs een sluis, duidelijk buiten gebruik. Madelon maakt een heerlijke lunch, we toeren met zijn vieren door de omgeving. Frank vertelt honderduit over de historie van zijn land. Over plantages, de mislukte poging van Nederlanders om rondom het plaatsje Groningen te boeren. Over de verschillende etnische groepen die in Suriname wonen. Frank is zelf Creool wat in Suriname een verzamelnaam is voor een mix van blank, zwart en bruin. Hij heeft het steeds over negers. Frank jongen, dat kun je toch niet meer zeggen! Och, zegt hij, we zijn hier niet zo politiek correct, al worden mijn landgenoten in Nederland wel kwaad als ik dat tegen ze zeg, maar daar trek ik me niets van aan. Over 2 weken praten we verder, dan komt Frank naar onze boot.

Raketten, Papillon en Dreyfus

18 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
Gerrit, 31 graden, zonnig
We hebben pech. We komen op 4 september aan in Kourou, mooi op tijd om de lancering van een Ariane raket mee te maken die op 5 september staat gepland. Maar helaas, een onderdeel van de raket is niet meegekomen uit Europa waardoor de lancering is uitgesteld tot 25 september. Daar wachten we niet op. We kunnen wel mee met een tour over het Ariane Space Center. We gaan 25 km in een bus over het uitgestrekte lanceerterrein, 690 vierkante km groot. Het European Space Agency (ESA) is eigenaar van de lanceercomplexen en de assemblage hallen voor de raketten. Er worden drie typen gelanceerd, de Vega, de Ariane en de Soyuz. Het laatste type wordt gebouwd in Rusland, geassembleerd en gelanceerd in Kourou in samenwerking met ESA. De Vega is de kleinste raket met een vrachtcapaciteit van 1,5 ton aan satellieten, Soyuz kan 3,2 ton meenemen, Ariane 10 ton. We bekijken alle drie lanceerplatforms van dichtbij, helaas staat nergens een raket gereed. Opvallend zijn de 4 hoge masten rond ieder platform met draden er tussen. Deze vormen een kooi van Farraday rond de raket om te voorkomen dat er bliksem inslaat met een wel heel spectaculair vuurwerk als gevolg door de grote hoeveelheid raketbrandstof. Idem 4 grote palen bovenop ieder assemblagegebouw. Ariane is inmiddels toe aan versie 6 waarbij van de Russen is geleerd dat je een raket goedkoper horizontaal kan assembleren. Bovendien worden nu 2 of 4 motoren, afhankelijk van de hoeveelheid vracht, van hetzelfde type als Vega gebruikt wat ook weer scheelt in de kosten. Tot slot mogen we kijken in de controle kamer die eruit ziet zoals we dat verwachten: een zaal vol computerschermen. De directeur van het CSG is degene die het laatste woord heeft of de knop ja of nee wordt ingedrukt. De raketbasis is goed voor 1/6 deel van het nationale inkomen van Frans Guyana dat eigenlijk geen land is maar een departement van Frankrijk. Wellicht daardoor is het inkomen per hoofd van de bevolking het hoogst in Zuid Amerika, al zijn er ook maar 250.000 inwoners. Openbaar vervoer is hier nauwelijks, we zien een enkele bus of taxi op de verbindingswegen tussen de steden. De minibustaxis die je samen deelt zijn er niet meer. Wel veel auto's van Franse merken, fietsen en een paar voetgangers zoals wij. We zien en spreken regelmatig Franse expats die hier voor kortere of langere tijd wonen. Toeristen zijn er niet, veel is er ook niet voor ze te beleven. Naast de rakerbasis is Iles du Salut de enige toeristische bezienswaardigheid in Kourou. Dit groepje van 3 eilandjes voor de kust is vooral bekend geworden door het boek/de film Papillon. De scene in het verhaal waarin Papillon in zijn cel alleen een streep daglicht ziet speelt zich af op het kleinste van de drie, Duivelseiland (Ile de Diable). Alfred Dreyfus was een andere spraakmakende gevangene die in 1895 op Duivelseiland in de gevangenis is beland, valselijk beschuldigd van spionage. Er is een politieke beweging ontstaan om hem vrij te krijgen, waaronder Emile Zola met zijn beroemde open brief "j'accuse", waardoor Dreyfus uiteindelijk in 1899 vrij is gelaten. Het is niet toegestaan om naar Duivelseiland toe te gaan, niet goed mogelijk ook vanwege de rotsige kust. Indertijd was er een kabelbaan van het Ile Royale (hoofdeiland) naar Duivelseiland. We ankeren bij Ile Royale en maken een wandeling rond het eiland. Van een hoog punt kijken we naar Duivelseiland, lieflijk als je het zo ziet liggen. Moeilijk om je de verschrikkingen van de gevangenen toen voor te stellen. Hier nemen we afscheid van Frans Guyana. Suriname is onze volgende bestemming, 220 mijl varen.
Fruit de Mer's Photos - Aangekomen in Savu Savu
Photos 1 to 6 of 6 | Main
1
Vertrek Whangarei 0700
uitklaren in Marsden Cove
Laatste blik op Nieuw Zeeland
Update voyageplan Bob McDavitt
Savu Savu
Ankerplaats Savu Savu
 
1

About & Links

Photo Albums
25 November 2018
8 Photos
12 November 2018
13 Photos