Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About:
Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? Making plans as we go along. We left the Netherlands in the summer of 2009. We sailed the Carieb, Bahamas and US in 2010. Crossed the Atlantic once more in 2011 to the Carieb. [...]
Extra: Copyright © 2009-2019 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved.
15 May 2019 | Bermuda
27 April 2019 | St. Maarten
09 April 2019 | St. Maarten
23 March 2019 | Antigua
06 March 2019 | St. Pierre
07 February 2019 | Prickly Bay, Grenada
17 January 2019 | Chaguaramas, Trinidad
25 November 2018 | Chaguaramas, Trinidad
12 November 2018 | chaguaramas, Trinidad
25 October 2018 | Domburg, suriname
14 October 2018 | Bovensuriname rivier
30 September 2018 | Domburg
18 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
07 September 2018 | Kourou, Frans Guyana
25 August 2018 | Fernando do Noronho
11 August 2018 | Rio de Janeiro
24 July 2018 | Jacare, Brazilië
12 April 2018 | Olinda
28 March 2018 | Jacare, Brazilië
Recent Blog Posts
15 May 2019 | Bermuda

Bermuda, de driehoek

Net voor donker laten we de laatste twee eilandjes van Anguilla achter ons. Daarmee ook de Carieb, weer een mooi hoofdstuk afgesloten. We hebben een ideaal windje van 15 knopen dwars op de boot, het gaat mooi, 150 mijl per dag. Na 2 dagen varen we de kreeftskeerkring over (23.26.22 N), ook de tropen liggen achter ons. Iedere dag zakt de temperatuur wel een beetje, bijna een graad per dag! Fleecen, zelfs sokken, worden opgegraven. "Lekker dat het s'avonds weer wat langer schemert" vindt Anne-Mieke. Dat heeft ze gemist in de tropen waar het bijna meteen donker is zodra de zon is ondergegaan. Na 6 dagen komen we aan in Bermuda, de brommer aan, geen wind de laatste dag. Veilig aangekomen en niet verdwenen in de beruchte Bermuda driehoek. Waar we trouwens niet doorheen zijn gevaren maar vlak langs. Bermuda, Miami en Puerto Rico zijn de drie hoeken van de triangel. We zijn nu dus aangekomen in de noordelijke punt van de driehoek, in de lagoon bij St. Georges. Hier zijn tot nu toe geen schepen geheimzinnig verdwenen dus gaan we er met een gerust hart naar binnen. Er is een interessant museum met veel informatie over dit mysterie. Een groot Frans zeilschip in 1840 wordt gevonden met alle zeilen gezet, de vracht intact en de bemanning verdwenen. Een stoomschip verdwijnt terwijl ze rustig pratend contact hebben met de wal tot het gesprek opeens stopt en nooit meer iets van schip of bemanning wordt gezien of gehoord. Een groep van 5 bommenwerpers vertrekt uit Florida, nooit meer iets van gehoord of wrakstukken gevonden. Talloos zijn dit soort verhalen, al eeuwen lang. Het museum heeft er een aantal wetenschappelijke verklaringen voor. In de driehoek zijn vaak dikke depressies met draaiende winden die monstergolven kunnen veroorzaken. Het gebied kent windhozen en orkanen. Er zijn grote magnetische afwijkingen waardoor kompassen niet meer werken. Piraterij. Er komen soms enorme methaan gasbellen naar de oppervlakte. Niet te vergeten grote velden Sargassumwier in de Sargassozee zoals dit deel van de oceaan ook wel wordt genoemd. Wij hebben dat gemerkt, onze boot heeft twee roeren die uit het midden staan, steeds dikke bossen wier er omheen. Wat tot wel een knoop snelheid scheelt, ook een slechtere besturing. Even de motor aan, flink achteruit slaan, dan komt het wier wel weer vrij. Weer eens een andere zeilervaring dan reven of overstag gaan. Maar we zijn er. Het ziet er allemaal netjes en verzorgd uit hier. Het doet erg Engels aan met smalle weggetjes, muurtjes en heggen. Niet vreemd want het eiland behoort nog steeds tot het Verenigd Koninkrijk. Bijzonder zijn de daken op de huizen, als we aan komen varen denken we eerst dat er iets is georganiseerd met een groep partytenten op de wal. Maar het blijken gewoon huizen met een wit dak, zoals bijna alle huizen hier. Ik vraag een schilder waarom dat zo is. De daken worden gemaakt van dunne plakken kalksteen van koraal oorsprong die op het dak worden gemetseld. De witte verf beschermt het mestelwerk tegen de felle zon, het ziet er nog leuk uit ook. Intussen komen er steeds meer boten binnen, iedereen gaat oversteken want het orkaanseizoen staat voor de deur. Wij bekijken 2x per dag de weerkaartjes. Het is hier wat lastiger dan zeilen in stabiele oostelijke passaatwinden. We moeten nu de andere kant uit, dat kan door gebruik te maken van de zuidkant van depressies met westelijke winden. Helaas zitten daar ook warm- en koufronten tussen met soms harde wind en regen. Iets te ver naar het noorden en het waait te hard, iets te ver naar het zuiden en je vaart in het azorenhoog zonder wind, een balanceeract. We vertrekken woensdag, 1692 mijl naar de Azoren, 12-14 dagen onderweg.

27 April 2019 | St. Maarten

Vakantietje, drenkelingen

We zijn wel toe aan een vakantietje, na al dat zeilen... We gaan met een apart uitziend veerbootje van St. Maarten naar Saba waar we een paar nachten blijven slapen. Saba is, ook alweer, een slapende vulkaan die bijna loodrecht uit zee oprijst. Onze taxi rijdt vanaf het haventje meteen een steile weg op met 23% helling. Bij ons hotel aangekomen merken we niet alle kleine lettertjes goed gelezen te hebben, we moeten nog 67 stenen treden beklimmen voor we er zijn. Maar dan hebben we ook mooi uitzicht. We gaan het dorpje Windwardside verkennen. Alle huizen zijn wit met groene kozijnen en rood/oranje daken, wat verplicht schijnt te zijn op het eiland, het ziet er goed onderhouden en lieflijk uit. We komen terecht bij een Nederlandse antiekverzamelaar die een soort museum heeft in een mooi bewaard gebleven cottage. Tegeltjes, meubels, bijbels, boeken over Saba etc. Ook oud filmmateriaal, hij laat ons een film zien uit 1937 die over het eiland gaat. Heel andere tijden, vrouwen borduren en zorgen voor het huishouden, mannen vissen of werken in de olieindustrie. Als een vrachtschip was aangekomen liepen de mannen met 80 kg vracht op hun hoofd de 840 treden tellende stenen trap op om het dorp te bevoorraden. Krijgen ze sterke rugspieren van volgens de commentator in de film. Wij gaan de volgende dag de 1064 treden beklimmen van Mount Scenery. Niet met 80 kg op ons hoofd maar met een lullig klein rugzakje om, evengoed nog flink zweten. Een mooie klim door groen regenwoud met olifantsblad, boomvarens, orchideeën en op de top mooi uitzicht. Hier ligt een steen met de tekst: Vaalserberg 322,5 meter, Mount Scenery 877 meter. Hebben we toch een echte berg in ons Koninkrijk. Terug bij ons hotel weer 67 treden beklimmen, s'avonds na uit eten in het dorp nóg een keer, voortaan lezen we de kleine lettertjes beter! De volgende ochtend horen we dat het veerbootje niet komt, motorpech. Om 1700 komt er een andere boot die ons terug naar St. Maarten zal brengen. Bij de douane horen we dat ook deze vertraging heeft, ze hebben twee drenkelingen uit zee gered. Twee vissers die 4 dagen en 3 nachten op hun omgeslagen bootje op de oceaan hebben gedobberd. Een van de passagiers heeft hen toevallig gezien in de behoorlijk wilde zee. Het bootje is bij St. Kitts omgeslagen en met wind en stroom richting Saba gedreven. Al die tijd zonder eten, alleen een beetje water. De drenkelingen staan met dekens om verdwaasd te kijken op de ferry. Ze zouden het niet veel langer uitgehouden hebben, dodelijk vermoeid en onderkoeld. Wat een geluk hebben ze gehad na hun eerste pech! Terug op St. Maarten zijn de sporen van orkaan Irma nog goed te zien. Scheepswrakken in een hoek van de lagoon, veel boten zonder mast en flink beschadigd. Herstel van huizen en gebouwen valt ons mee, 90% gereed in het Nederlandse deel zoals wij dat inschatten, in armere wijken moet nog meer gebeuren. In het Franse deel is nog veel meer werk aan de winkel. Men zegt dat in het Nederlandse deel de particuliere inbreng veel groter is, bij de Fransen komt het meer op de overheid aan, bureaucratische molens malen langzamer. Intussen zijn we druk bezig met de voorbereidingen voor onze laatste oceaanoversteek. Diesel tanken, reparaties, naar de kapper, voorraden aanvullen. En weerkaartjes bestuderen, het is lastig om een goed moment te vinden voor de tocht naar Bermuda. We gaan van de tropen met passaatwind naar breedtes met westenwinden en depressies waar het weer nu eenmaal minder goed is te voorspellen. De komende week lijkt het weer gunstig, we gaan ankerop, 874 mijl naar Bermuda.

09 April 2019 | St. Maarten

Uitbarstingen van mens en natuur

Een paar Creolen in het restaurant praten heel hard met elkaar. Haast schreeuwen, het klinkt bozig, alsof ze slaande ruzie hebben. Als we wat beter opletten blijkt dat ze commentaar geven op een voetbalwedstrijd op de tv die daar hangt. We horen dit soort "ruzies" vaker, ook op andere eilanden. Het is meer een opgewonden gesprek, waarbij goedmoedig het glas van de ander nog eens wordt bijgeschonken. In Montserrat komt deze keer het geschreeuw van een groot motorjacht dat schuin achter ons voor anker ligt. Nu lijkt er wel verschil van mening tussen de Creoolse bemanningsleden, 1 man in de bovenmaatse bijboot tegen 3 man op het moederschip, uiteindelijk keren ze hem de rug toe. De man in de bijboot grijpt een fles schoonmaakmiddel, giet met een grote zwaai een guts over het dak van het bootje, smijt de fles onderin en begint met woeste halen te schrobben. Wij denken dat de schrobber schoonmaken onzin vindt, morgen wordt het toch weer zout. Midden in de nacht worden we wakker, opnieuw geschreeuw. Nieuwsgierig gaan we kijken, buurman's zeilboot is met krabbend anker tegen het motorjacht gedreven. Geen schade gelukkig, het wordt snel weer rustig. De volgende ochtend is het motorjacht vertrokken. Wij gaan Montserrat bekijken met Yolanda en Henry. We reizen van de ene natuurramp naar de andere lijkt het wel. De zuidelijke helft van het eiland is onbewoond vanwege een serie vulkaanuitbarstingen. De eerste in 1995, de laatste in 2011, een maand nadat wij er langs zijn gevaren. De hoofdstad Plymouth is voor de helft bedolven onder een stroom van modder en as. Van een gebouw van 3 verdiepingen is alleen nog de bovenste te zien, een container steekt met zijn punt boven de grijze massa uit. We bekijken een dorp dat is geëvacueerd maar niet geraakt door de modderstroom. Helemaal overwoekerd door regenwoud. Golfplaatdaken weggecorrodeerd door zwaveldampen of verrot onder de vegetatie. Het gebied is lang afgesloten geweest maar nu weer toegankelijk. Een enkeling, zoals de zus van Yolanda, kapt de begroeiing weg en gebruikt de vruchtbare grond als tuin. Het huis opknappen durft ze nog niet aan, alhoewel rustig is de vulkaan nog steeds actief. Wat een bizar lot heeft deze mensen getroffen! Op het buureiland St.Kitts zijn de vulkanen gelukkig in slaap. Daar is een golfbaan, het begint ons Golfresidentiebewoners te kriebelen. Op het heetst van de dag (korting) slaan we af, 35 graden. Maar we hebben een buggy met een emmertje ijs dus is het goed te doen. De baan is mooi langs zee gelegen, wel droog, met hier en daar een palm. De greens zijn puik, er zijn hoogteverschillen en waterhindernissen. Een leuk rondje! David heeft ons gebracht, hij is een vriendje van een vriendje van de bewaker van het strandrestaurant die de taxi voor ons heeft gebeld. Geen officiële taxi maar een medische student die wat bijverdient. Hij kan ook een eilandtoertje voor ons verzorgen. "Kun je er wel een mooi verhaal bij vertellen David?" plagen we hem een beetje. Zondag haalt hij ons op, David keurig in lange broek en wit overhemd met vest, vriendin Priscilla in een nette jurk, voor hen is het ook een uitje. David laat zich niet kennen, hij heeft overal wel wat interessants over te vertellen. In plaats van het beloofde uur zijn we de hele middag gezellig onderweg. Net voor donker zijn we weer terug op de boot. Hierna willen we eigenlijk naar Saba maar het waait te hard zodat ankeren daar niet is te doen. Dus gaan we naar St. Barths. Toeristisch, druk en duur. Anne-Mieke hoeft gelukkig geen Dior jurkje of Louis Vuitton tas, ze is tevreden met een nieuw batterijtje in haar horloge. We gaan ankerop, naar St. Maarten.

23 March 2019 | Antigua

Arm en rijk

Weer waait het hard als we aankomen in Dominica, tot ver in de baai van Roseau (ZW Dominica) hebben de golven witte koppen. Er liggen maar een paar boten voor anker die behoorlijk liggen te schommelen. Daar hebben we geen zin in, we varen door naar Portsmouth (NW Dominica) waar het beter is beschut. We hebben moeite om het kantoor van customs te vinden, het zit in wat op een woonhuis lijkt waar het dak vanaf is gewaaid door orkaan Maria. Het "kantoor" is buiten op een verandaatje, de balustrade is onze schrijftafel. Het gaat hier wel heel gemoedelijk. In en uitklaren kan tegelijkertijd bij een verblijf tot 14 dagen. Een stempel in het paspoort van Immigratie is ook niet nodig, wel € 40 inklaringskosten. In Dominica zijn nog duidelijk gevolgen te zien van orkaan Maria die het eiland in oktober 2017 heeft getroffen. Gebouwen zonder of met provisorische dakbedekking. In het binnenland afgebroken bomen op plantages en in regenwoud. Veel bomen gaan dood als ze al hun blad zijn verloren vertelt onze gids Winston, het zal nog zeker 10 jaar duren voor het weelderig groene woud weer zo mooi is als voorheen. Wat de mensen vooral heeft verrast is de verwoestende kracht van de gezwollen waterstroom in rivieren op weg naar beneden. Huizen, bruggen en wegen zijn beschadigd of weggevaagd. Op veel plekken wordt nog gewerkt aan herstel met buitenlandse hulp. De mensen zijn positief over wat er al is bereikt. Ook blij dat cruiseships en andere toeristen weer naar het eiland komen en geld in het laatje brengen wat de economie goed kan gebruiken. Voor ons begrip is de levensstandaard in Dominica laag. Winston vertelt dat er veel mensen uit Haiti en Jamaica in het land komen wonen die het hier de hemel op aarde vinden in vergelijking met hun eigen land. Arm of rijk, een relatief begrip. Van Dominica varen we naar de pittoreske Les Saintes eilandjes, deel van Guadaloupe, wat net als Martinique een departement van Frankrijk is. Inklaren gaat hier helemaal simpel. Op een computer in een restaurant of bootspullenwinkel die de licentie daarvoor heeft, vul je zelf gegevens in over boot en paspoortnummers. Het personeel zet een stempel met handtekening en klaar, geen kosten, ze hopen dat je wat koopt of blijft eten. Een verademing na landen als Suriname, Trinidad en Grenada met veel papierwerk en wachttijden. De Les Saintes eilandjes zijn toeristisch en Frans dus kun je er lekker eten wat wij ook doen. Ook mooi wandelen waarbij je niemand tegenkomt, tot onze verbazing zien we er baobab bomen die we tot nu toe alleen in Madagaskar hebben gezien. Via de ankerplaats Deshaies In NW Guadaloupe zeilen we naar Antigua. Een tocht uit het boekje, stralende zon, perfect windje gecombineerd met een gemoedelijke deining. Het contrast met het vrij arme Dominica kan eigenlijk niet groter. We ankeren in Falmouth harbour waar veel superjachten en dure racejachten van de rijken der aarde liggen. Gelukkig zijn er ook genoeg modale zeilboten zodat we ons niet ontheemd hoeven te voelen. Vlakbij onze ankerplaats is English Harbour waar admiraal Nelson van de Engelse navy rond 1750 zijn basis in het Caribische gebied heeft gehad. In het voormalige huis van de admiraal is een interessant museum. In gerestaureerde werkplaatsen en pakhuizen zitten sjieke restaurants en een duur hotel. Van het boothuis met zeilmakerij resteert alleen nog een rij dikke pilaren waar op de 2e verdieping enorme zeilen zijn gerepareerd. Het ziet er schilderachtig uit met overal groene tropische planten en bomen die mooi afsteken tegen de gemetselde muren. De voormalige scheepswerf rond de gebouwen is nu een marina voor superjachten. Het ademt allemaal rijkdom en geld. Onderweg in de bus naar de hoofdstad zien we veel huizen met achterstallig onderhoud, de tegenstelling is groot.

06 March 2019 | St. Pierre

Wasmachineperikelen en Franse sfeer

Op een zeilboot zijn vanzelfsprekend mast, zeilen en motor belangrijke en onmisbare onderdelen. Voor Anne-Mieke staat haar wasmachientje bijna even hoog op de lijst. Maar die lekt nu als een zeef, niet meer te gebruiken. O, O... Er moet een nieuw manchet voor het deurtje komen, die nog te krijgen is ook, in Engeland. Omdat Martinique een departement van Frankrijk is, en dus bij de EU hoort, laten we het daar naar toe sturen. Scheelt vast gedoe bij de douane. Het pakketje zal er volgens de tracker een week over doen om daar te komen. Moeten we nog opschieten ook, want we willen er wel zijn om het in ontvangst te nemen. Geen tijd meer om St. Vincent te bezoeken. We blijven dicht onder de lij van dat eiland om zoveel mogelijk hoogte te winnen voor het stuk over open zee naar St. Lucia. Mooi hoe de heuvels in verschillende tinten donker aftekenen tegen het vroege zonlicht. Bij het naderen van de noordkaap van St. Vincent begint het steeds harder te waaien door acceleratiewind rond hoge heuvels daar. Vlagen tot 40 knopen, niet alles is paradijselijk hier! Maar we worden beloond met een bezeilde koers, na een uur is de rust ook weergekeerd, met 18 knopen wind bruist Fruit de Mer rustig verder. Zelfde verhaal in omgekeerde volgorde bij de zuidkaap van St. Lucia met vlagen tot 35 knopen. We gaan bij het stadje Souffriere aan een mooring, ankeren mag niet om het koraal niet te beschadigen. We liggen vlakbij de twee Pitons, spitse bergen die het symbool zijn van het land, terug te zien in de nationale vlag. Het inklaren gaat vlot, we kunnen meteen weer uitklaren als we niet langer dan 3 dagen blijven, handig. De ontvanger van het inklaringsgeld is er niet, de volgende dag komen we nog 2 keer vergeefs waarop zijn collega zegt: laat maar zitten, had hij er maar moeten zijn. We bekijken het armoedig aandoende stadje en maken een wandeling naar de mooie botanische tuin met veel verschillende tropische planten en bomen. Andere plaatsen in St. Lucia hebben we bij vorige bezoeken bekeken dus gaan we door naar le Marin, Martinique, om ons deurrubber op te halen. Het komt aan op de beloofde tijd, maar is nog niet door de douane. Daar doen ze uiteindelijk 8 dagen over! EU maakt dus niet uit, "islandtime" zal wel het euvel zijn. We brengen de wachttijd door met klussen en provianderen voor de oceaanoversteek. Koffie, thee, melkpoeder, blikvoer etc. zijn hier van betere kwaliteit en voor heel redelijke prijzen vergeleken met andere Caribische eilanden. Natuurlijk ook genieten van stokbrood en gebak op terrasjes zoals dat alleen smaakt op Franse bodem, ook al is dat overzees. Zodra het onderdeel er is gaat het in de machine @#$!%&*....het lekt nog! Het lekventiel past niet goed, maar met een klein stukje slang is ook dat snel opgelost, er kan weer gewassen worden! Meteen ankerop naar St. Pierre in het noordwesten van Martinique, we hebben het hier wel gezien. St. Pierre is een slaperig typisch Frans stadje waar de tijd stil heeft gestaan. Het roept herinneringen bij mij op van 50 jaar geleden toen ik een zomer in Frankrijk heb gewerkt. Alleen is de bevolking hier overwegend Creools. Het stadje is mooi gelegen aan een baai aan de voet van een vulkaan die het hele stadje in 1902 heeft weggevaagd bij een uitbarsting. De burgemeester heeft de dag ervoor nog zo bezworen dat er niets aan de hand zou zijn. Van 28.000 inwoners is de enige overlevende een gevangene, beschermd door de dikke muren van zijn cel. We bekijken ruïnes van de ramp waaronder die van het nog goed herkenbare stads theater. Anne-Miekes verjaardagsdiner doen we bij een Elzasrestaurant, zuurkool met Schweinshaxe en eend. Uitstekend klaargemaakt door de eigenaar, een geboren Elzasser. Niet een menu wat je in de Carieb zou verwachten maar het past hier wel en smaakt ons best!

19 February 2019 | Bequia

Onderwatervulkaan, Tres Hombres en zeewierplaag

We varen in 1x van St. Georges, Grenada, naar Union Island dat bij St. Vincent en de Grenadines hoort. Halverwege komen we langs "Kick em Jenny" een onderzeese vulkaan. De overheid adviseert er niet dichter bij te komen dan 1,5 mijl. Opborrelende gassen zouden het water zo dun kunnen maken dat boten zinken. Dat lijkt me sterk, zelfs al verdunt het water tot een soortelijk gewicht van 0,5 dan nog zou de boot wel veel dieper liggen maar nog lang niet zinken. Ook niet waarschijnlijk dat er zo'n grote gasbel opborrelt dat de boot er helemaal in verdwijnt... Geen bubbeltje te zien, we komen gewoon aan in Clifton harbour. De Grenadines hebben de Carieb hun paradijselijke reputatie bezorgd. Azuurblauw glashelder water, eilandjes met palmen, mooie stranden, heerlijke temperatuur en ..... geen muggen of sandflies!! De passaatwind waait dag en nacht uit dezelfde oostelijke richting waardoor ankerplaatsen aan de westkust van eilanden zijn. Beter kan niet, de boot met de wind in de neus en de kuip naar het westen, vrij uitzicht op de oceaan zonsondergang! We willen nu zoveel mogelijk plaatsen bezoeken waar we bij ons vorige bezoek in de Carieb niet zijn geweest. Zoals Mayreau, voornamelijk een flinke heuvel in de oceaan. We klimmen naar boven, mooi uitzicht op allerlei tinten blauw van riffen en eilandjes in de oceaan. In Chatham Bay, Union Island maken we kennis met een bemanningslid van de Nederlandse "Tres Hombres" die daar voor anker ligt. Een klassieke houten zeilende vrachtvaarder, zonder motor! Ze varen met 50 ton vracht over de atlantische oceaan tussen Europa en het Caribische gebied inclusief Amerika. Koffie en cacao uit Colombia, rum uit Jamaica naar Amerika en Europa. Grappig detail, de rum gaat in eiken vaten, door het geslinger van de boot neemt de klotsende rum aroma's over uit het eiken waardoor bij aankomst rum van unieke kwaliteit is ontstaan. Waar de liefhebber wel voor wil betalen. Door dit soort slim koopmanschap en met vrijwilligers zijn ze al 10 jaar in bedrijf. Er wordt zelfs gedacht aan uitbreiding met een zeilschip met 500 ton laadvermogen waardoor het economisch een stuk interessanter wordt. Petje af voor deze zeezeilende kooplieden met idealen! De zuidelijke helft van de Caribische eilandenketen worden wel de "windward islands" genoemd, de ligging is iets noordoost, de passaatwind vaak ook min of meer uit die richting = hoog aan de wind zeilen. We benutten een dag met wat zuidelijker wind om met iets meer comfort naar Bequia te zeilen. Een populaire ankerplaats, we verbazen ons erover hoeveel meer boten er liggen sinds wij hier 8 jaar geleden waren. We maken een toertje over het eiland met Steve. Hij vertelt dat walvisvangst belangrijk is geweest voor de economie van het eiland, er is nog steeds internationale toestemming om er 4 per jaar te vangen. Mits op traditionele wijze met een harpoen vanuit een roeiboot! Geen wonder dat het quotum al 2 jaar niet is gehaald. De oceaan brengt niet alleen zegeningen, sinds een jaar of 3 is er een plaag van sargassumwier in de Carieb. In de zomer is het erger dan in de winter maar we zien nog genoeg drijven op zee en in ons vishaakje komen. Het spul spoelt aan op stranden aan de oostkust van Bequia, het stinkt gemeen. Niet goed voor de klandizie als je een resort hebt aan deze kust. Pogingen om het spul te weren lukken niet best. Er drijven een soort dikke slangen in een baai maar het strand ligt nog vol. Op een ander strand zijn mannen bezig met scheppen en kruiwagens met even weinig resultaat. Hopelijk lost de natuur dit probleem snel zelf weer op.

Bermuda, de driehoek

15 May 2019 | Bermuda
Gerrit | Zonnig, 22 graden
Net voor donker laten we de laatste twee eilandjes van Anguilla achter ons. Daarmee ook de Carieb, weer een mooi hoofdstuk afgesloten. We hebben een ideaal windje van 15 knopen dwars op de boot, het gaat mooi, 150 mijl per dag. Na 2 dagen varen we de kreeftskeerkring over (23.26.22 N), ook de tropen liggen achter ons. Iedere dag zakt de temperatuur wel een beetje, bijna een graad per dag! Fleecen, zelfs sokken, worden opgegraven. "Lekker dat het s'avonds weer wat langer schemert" vindt Anne-Mieke. Dat heeft ze gemist in de tropen waar het bijna meteen donker is zodra de zon is ondergegaan. Na 6 dagen komen we aan in Bermuda, de brommer aan, geen wind de laatste dag. Veilig aangekomen en niet verdwenen in de beruchte Bermuda driehoek. Waar we trouwens niet doorheen zijn gevaren maar vlak langs. Bermuda, Miami en Puerto Rico zijn de drie hoeken van de triangel. We zijn nu dus aangekomen in de noordelijke punt van de driehoek, in de lagoon bij St. Georges. Hier zijn tot nu toe geen schepen geheimzinnig verdwenen dus gaan we er met een gerust hart naar binnen. Er is een interessant museum met veel informatie over dit mysterie. Een groot Frans zeilschip in 1840 wordt gevonden met alle zeilen gezet, de vracht intact en de bemanning verdwenen. Een stoomschip verdwijnt terwijl ze rustig pratend contact hebben met de wal tot het gesprek opeens stopt en nooit meer iets van schip of bemanning wordt gezien of gehoord. Een groep van 5 bommenwerpers vertrekt uit Florida, nooit meer iets van gehoord of wrakstukken gevonden. Talloos zijn dit soort verhalen, al eeuwen lang. Het museum heeft er een aantal wetenschappelijke verklaringen voor. In de driehoek zijn vaak dikke depressies met draaiende winden die monstergolven kunnen veroorzaken. Het gebied kent windhozen en orkanen. Er zijn grote magnetische afwijkingen waardoor kompassen niet meer werken. Piraterij. Er komen soms enorme methaan gasbellen naar de oppervlakte. Niet te vergeten grote velden Sargassumwier in de Sargassozee zoals dit deel van de oceaan ook wel wordt genoemd. Wij hebben dat gemerkt, onze boot heeft twee roeren die uit het midden staan, steeds dikke bossen wier er omheen. Wat tot wel een knoop snelheid scheelt, ook een slechtere besturing. Even de motor aan, flink achteruit slaan, dan komt het wier wel weer vrij. Weer eens een andere zeilervaring dan reven of overstag gaan. Maar we zijn er. Het ziet er allemaal netjes en verzorgd uit hier. Het doet erg Engels aan met smalle weggetjes, muurtjes en heggen. Niet vreemd want het eiland behoort nog steeds tot het Verenigd Koninkrijk. Bijzonder zijn de daken op de huizen, als we aan komen varen denken we eerst dat er iets is georganiseerd met een groep partytenten op de wal. Maar het blijken gewoon huizen met een wit dak, zoals bijna alle huizen hier. Ik vraag een schilder waarom dat zo is. De daken worden gemaakt van dunne plakken kalksteen van koraal oorsprong die op het dak worden gemetseld. De witte verf beschermt het mestelwerk tegen de felle zon, het ziet er nog leuk uit ook. Intussen komen er steeds meer boten binnen, iedereen gaat oversteken want het orkaanseizoen staat voor de deur. Wij bekijken 2x per dag de weerkaartjes. Het is hier wat lastiger dan zeilen in stabiele oostelijke passaatwinden. We moeten nu de andere kant uit, dat kan door gebruik te maken van de zuidkant van depressies met westelijke winden. Helaas zitten daar ook warm- en koufronten tussen met soms harde wind en regen. Iets te ver naar het noorden en het waait te hard, iets te ver naar het zuiden en je vaart in het azorenhoog zonder wind, een balanceeract. We vertrekken woensdag, 1692 mijl naar de Azoren, 12-14 dagen onderweg.

Vakantietje, drenkelingen

27 April 2019 | St. Maarten
Gerrit | zonnig, 27 graden
We zijn wel toe aan een vakantietje, na al dat zeilen... We gaan met een apart uitziend veerbootje van St. Maarten naar Saba waar we een paar nachten blijven slapen. Saba is, ook alweer, een slapende vulkaan die bijna loodrecht uit zee oprijst. Onze taxi rijdt vanaf het haventje meteen een steile weg op met 23% helling. Bij ons hotel aangekomen merken we niet alle kleine lettertjes goed gelezen te hebben, we moeten nog 67 stenen treden beklimmen voor we er zijn. Maar dan hebben we ook mooi uitzicht. We gaan het dorpje Windwardside verkennen. Alle huizen zijn wit met groene kozijnen en rood/oranje daken, wat verplicht schijnt te zijn op het eiland, het ziet er goed onderhouden en lieflijk uit. We komen terecht bij een Nederlandse antiekverzamelaar die een soort museum heeft in een mooi bewaard gebleven cottage. Tegeltjes, meubels, bijbels, boeken over Saba etc. Ook oud filmmateriaal, hij laat ons een film zien uit 1937 die over het eiland gaat. Heel andere tijden, vrouwen borduren en zorgen voor het huishouden, mannen vissen of werken in de olieindustrie. Als een vrachtschip was aangekomen liepen de mannen met 80 kg vracht op hun hoofd de 840 treden tellende stenen trap op om het dorp te bevoorraden. Krijgen ze sterke rugspieren van volgens de commentator in de film. Wij gaan de volgende dag de 1064 treden beklimmen van Mount Scenery. Niet met 80 kg op ons hoofd maar met een lullig klein rugzakje om, evengoed nog flink zweten. Een mooie klim door groen regenwoud met olifantsblad, boomvarens, orchideeën en op de top mooi uitzicht. Hier ligt een steen met de tekst: Vaalserberg 322,5 meter, Mount Scenery 877 meter. Hebben we toch een echte berg in ons Koninkrijk. Terug bij ons hotel weer 67 treden beklimmen, s'avonds na uit eten in het dorp nóg een keer, voortaan lezen we de kleine lettertjes beter! De volgende ochtend horen we dat het veerbootje niet komt, motorpech. Om 1700 komt er een andere boot die ons terug naar St. Maarten zal brengen. Bij de douane horen we dat ook deze vertraging heeft, ze hebben twee drenkelingen uit zee gered. Twee vissers die 4 dagen en 3 nachten op hun omgeslagen bootje op de oceaan hebben gedobberd. Een van de passagiers heeft hen toevallig gezien in de behoorlijk wilde zee. Het bootje is bij St. Kitts omgeslagen en met wind en stroom richting Saba gedreven. Al die tijd zonder eten, alleen een beetje water. De drenkelingen staan met dekens om verdwaasd te kijken op de ferry. Ze zouden het niet veel langer uitgehouden hebben, dodelijk vermoeid en onderkoeld. Wat een geluk hebben ze gehad na hun eerste pech! Terug op St. Maarten zijn de sporen van orkaan Irma nog goed te zien. Scheepswrakken in een hoek van de lagoon, veel boten zonder mast en flink beschadigd. Herstel van huizen en gebouwen valt ons mee, 90% gereed in het Nederlandse deel zoals wij dat inschatten, in armere wijken moet nog meer gebeuren. In het Franse deel is nog veel meer werk aan de winkel. Men zegt dat in het Nederlandse deel de particuliere inbreng veel groter is, bij de Fransen komt het meer op de overheid aan, bureaucratische molens malen langzamer. Intussen zijn we druk bezig met de voorbereidingen voor onze laatste oceaanoversteek. Diesel tanken, reparaties, naar de kapper, voorraden aanvullen. En weerkaartjes bestuderen, het is lastig om een goed moment te vinden voor de tocht naar Bermuda. We gaan van de tropen met passaatwind naar breedtes met westenwinden en depressies waar het weer nu eenmaal minder goed is te voorspellen. De komende week lijkt het weer gunstig, we gaan ankerop, 874 mijl naar Bermuda.

Uitbarstingen van mens en natuur

09 April 2019 | St. Maarten
Gerrit | 26 graden, zonnig
Een paar Creolen in het restaurant praten heel hard met elkaar. Haast schreeuwen, het klinkt bozig, alsof ze slaande ruzie hebben. Als we wat beter opletten blijkt dat ze commentaar geven op een voetbalwedstrijd op de tv die daar hangt. We horen dit soort "ruzies" vaker, ook op andere eilanden. Het is meer een opgewonden gesprek, waarbij goedmoedig het glas van de ander nog eens wordt bijgeschonken. In Montserrat komt deze keer het geschreeuw van een groot motorjacht dat schuin achter ons voor anker ligt. Nu lijkt er wel verschil van mening tussen de Creoolse bemanningsleden, 1 man in de bovenmaatse bijboot tegen 3 man op het moederschip, uiteindelijk keren ze hem de rug toe. De man in de bijboot grijpt een fles schoonmaakmiddel, giet met een grote zwaai een guts over het dak van het bootje, smijt de fles onderin en begint met woeste halen te schrobben. Wij denken dat de schrobber schoonmaken onzin vindt, morgen wordt het toch weer zout. Midden in de nacht worden we wakker, opnieuw geschreeuw. Nieuwsgierig gaan we kijken, buurman's zeilboot is met krabbend anker tegen het motorjacht gedreven. Geen schade gelukkig, het wordt snel weer rustig. De volgende ochtend is het motorjacht vertrokken. Wij gaan Montserrat bekijken met Yolanda en Henry. We reizen van de ene natuurramp naar de andere lijkt het wel. De zuidelijke helft van het eiland is onbewoond vanwege een serie vulkaanuitbarstingen. De eerste in 1995, de laatste in 2011, een maand nadat wij er langs zijn gevaren. De hoofdstad Plymouth is voor de helft bedolven onder een stroom van modder en as. Van een gebouw van 3 verdiepingen is alleen nog de bovenste te zien, een container steekt met zijn punt boven de grijze massa uit. We bekijken een dorp dat is geëvacueerd maar niet geraakt door de modderstroom. Helemaal overwoekerd door regenwoud. Golfplaatdaken weggecorrodeerd door zwaveldampen of verrot onder de vegetatie. Het gebied is lang afgesloten geweest maar nu weer toegankelijk. Een enkeling, zoals de zus van Yolanda, kapt de begroeiing weg en gebruikt de vruchtbare grond als tuin. Het huis opknappen durft ze nog niet aan, alhoewel rustig is de vulkaan nog steeds actief. Wat een bizar lot heeft deze mensen getroffen! Op het buureiland St.Kitts zijn de vulkanen gelukkig in slaap. Daar is een golfbaan, het begint ons Golfresidentiebewoners te kriebelen. Op het heetst van de dag (korting) slaan we af, 35 graden. Maar we hebben een buggy met een emmertje ijs dus is het goed te doen. De baan is mooi langs zee gelegen, wel droog, met hier en daar een palm. De greens zijn puik, er zijn hoogteverschillen en waterhindernissen. Een leuk rondje! David heeft ons gebracht, hij is een vriendje van een vriendje van de bewaker van het strandrestaurant die de taxi voor ons heeft gebeld. Geen officiële taxi maar een medische student die wat bijverdient. Hij kan ook een eilandtoertje voor ons verzorgen. "Kun je er wel een mooi verhaal bij vertellen David?" plagen we hem een beetje. Zondag haalt hij ons op, David keurig in lange broek en wit overhemd met vest, vriendin Priscilla in een nette jurk, voor hen is het ook een uitje. David laat zich niet kennen, hij heeft overal wel wat interessants over te vertellen. In plaats van het beloofde uur zijn we de hele middag gezellig onderweg. Net voor donker zijn we weer terug op de boot. Hierna willen we eigenlijk naar Saba maar het waait te hard zodat ankeren daar niet is te doen. Dus gaan we naar St. Barths. Toeristisch, druk en duur. Anne-Mieke hoeft gelukkig geen Dior jurkje of Louis Vuitton tas, ze is tevreden met een nieuw batterijtje in haar horloge. We gaan ankerop, naar St. Maarten.

Arm en rijk

23 March 2019 | Antigua
Gerrit | 29 graden, half bewolkt
Weer waait het hard als we aankomen in Dominica, tot ver in de baai van Roseau (ZW Dominica) hebben de golven witte koppen. Er liggen maar een paar boten voor anker die behoorlijk liggen te schommelen. Daar hebben we geen zin in, we varen door naar Portsmouth (NW Dominica) waar het beter is beschut. We hebben moeite om het kantoor van customs te vinden, het zit in wat op een woonhuis lijkt waar het dak vanaf is gewaaid door orkaan Maria. Het "kantoor" is buiten op een verandaatje, de balustrade is onze schrijftafel. Het gaat hier wel heel gemoedelijk. In en uitklaren kan tegelijkertijd bij een verblijf tot 14 dagen. Een stempel in het paspoort van Immigratie is ook niet nodig, wel € 40 inklaringskosten. In Dominica zijn nog duidelijk gevolgen te zien van orkaan Maria die het eiland in oktober 2017 heeft getroffen. Gebouwen zonder of met provisorische dakbedekking. In het binnenland afgebroken bomen op plantages en in regenwoud. Veel bomen gaan dood als ze al hun blad zijn verloren vertelt onze gids Winston, het zal nog zeker 10 jaar duren voor het weelderig groene woud weer zo mooi is als voorheen. Wat de mensen vooral heeft verrast is de verwoestende kracht van de gezwollen waterstroom in rivieren op weg naar beneden. Huizen, bruggen en wegen zijn beschadigd of weggevaagd. Op veel plekken wordt nog gewerkt aan herstel met buitenlandse hulp. De mensen zijn positief over wat er al is bereikt. Ook blij dat cruiseships en andere toeristen weer naar het eiland komen en geld in het laatje brengen wat de economie goed kan gebruiken. Voor ons begrip is de levensstandaard in Dominica laag. Winston vertelt dat er veel mensen uit Haiti en Jamaica in het land komen wonen die het hier de hemel op aarde vinden in vergelijking met hun eigen land. Arm of rijk, een relatief begrip. Van Dominica varen we naar de pittoreske Les Saintes eilandjes, deel van Guadaloupe, wat net als Martinique een departement van Frankrijk is. Inklaren gaat hier helemaal simpel. Op een computer in een restaurant of bootspullenwinkel die de licentie daarvoor heeft, vul je zelf gegevens in over boot en paspoortnummers. Het personeel zet een stempel met handtekening en klaar, geen kosten, ze hopen dat je wat koopt of blijft eten. Een verademing na landen als Suriname, Trinidad en Grenada met veel papierwerk en wachttijden. De Les Saintes eilandjes zijn toeristisch en Frans dus kun je er lekker eten wat wij ook doen. Ook mooi wandelen waarbij je niemand tegenkomt, tot onze verbazing zien we er baobab bomen die we tot nu toe alleen in Madagaskar hebben gezien. Via de ankerplaats Deshaies In NW Guadaloupe zeilen we naar Antigua. Een tocht uit het boekje, stralende zon, perfect windje gecombineerd met een gemoedelijke deining. Het contrast met het vrij arme Dominica kan eigenlijk niet groter. We ankeren in Falmouth harbour waar veel superjachten en dure racejachten van de rijken der aarde liggen. Gelukkig zijn er ook genoeg modale zeilboten zodat we ons niet ontheemd hoeven te voelen. Vlakbij onze ankerplaats is English Harbour waar admiraal Nelson van de Engelse navy rond 1750 zijn basis in het Caribische gebied heeft gehad. In het voormalige huis van de admiraal is een interessant museum. In gerestaureerde werkplaatsen en pakhuizen zitten sjieke restaurants en een duur hotel. Van het boothuis met zeilmakerij resteert alleen nog een rij dikke pilaren waar op de 2e verdieping enorme zeilen zijn gerepareerd. Het ziet er schilderachtig uit met overal groene tropische planten en bomen die mooi afsteken tegen de gemetselde muren. De voormalige scheepswerf rond de gebouwen is nu een marina voor superjachten. Het ademt allemaal rijkdom en geld. Onderweg in de bus naar de hoofdstad zien we veel huizen met achterstallig onderhoud, de tegenstelling is groot.

Wasmachineperikelen en Franse sfeer

06 March 2019 | St. Pierre
Gerrit | 25 graden, nu en dan een buitje
Op een zeilboot zijn vanzelfsprekend mast, zeilen en motor belangrijke en onmisbare onderdelen. Voor Anne-Mieke staat haar wasmachientje bijna even hoog op de lijst. Maar die lekt nu als een zeef, niet meer te gebruiken. O, O... Er moet een nieuw manchet voor het deurtje komen, die nog te krijgen is ook, in Engeland. Omdat Martinique een departement van Frankrijk is, en dus bij de EU hoort, laten we het daar naar toe sturen. Scheelt vast gedoe bij de douane. Het pakketje zal er volgens de tracker een week over doen om daar te komen. Moeten we nog opschieten ook, want we willen er wel zijn om het in ontvangst te nemen. Geen tijd meer om St. Vincent te bezoeken. We blijven dicht onder de lij van dat eiland om zoveel mogelijk hoogte te winnen voor het stuk over open zee naar St. Lucia. Mooi hoe de heuvels in verschillende tinten donker aftekenen tegen het vroege zonlicht. Bij het naderen van de noordkaap van St. Vincent begint het steeds harder te waaien door acceleratiewind rond hoge heuvels daar. Vlagen tot 40 knopen, niet alles is paradijselijk hier! Maar we worden beloond met een bezeilde koers, na een uur is de rust ook weergekeerd, met 18 knopen wind bruist Fruit de Mer rustig verder. Zelfde verhaal in omgekeerde volgorde bij de zuidkaap van St. Lucia met vlagen tot 35 knopen. We gaan bij het stadje Souffriere aan een mooring, ankeren mag niet om het koraal niet te beschadigen. We liggen vlakbij de twee Pitons, spitse bergen die het symbool zijn van het land, terug te zien in de nationale vlag. Het inklaren gaat vlot, we kunnen meteen weer uitklaren als we niet langer dan 3 dagen blijven, handig. De ontvanger van het inklaringsgeld is er niet, de volgende dag komen we nog 2 keer vergeefs waarop zijn collega zegt: laat maar zitten, had hij er maar moeten zijn. We bekijken het armoedig aandoende stadje en maken een wandeling naar de mooie botanische tuin met veel verschillende tropische planten en bomen. Andere plaatsen in St. Lucia hebben we bij vorige bezoeken bekeken dus gaan we door naar le Marin, Martinique, om ons deurrubber op te halen. Het komt aan op de beloofde tijd, maar is nog niet door de douane. Daar doen ze uiteindelijk 8 dagen over! EU maakt dus niet uit, "islandtime" zal wel het euvel zijn. We brengen de wachttijd door met klussen en provianderen voor de oceaanoversteek. Koffie, thee, melkpoeder, blikvoer etc. zijn hier van betere kwaliteit en voor heel redelijke prijzen vergeleken met andere Caribische eilanden. Natuurlijk ook genieten van stokbrood en gebak op terrasjes zoals dat alleen smaakt op Franse bodem, ook al is dat overzees. Zodra het onderdeel er is gaat het in de machine @#$!%&*....het lekt nog! Het lekventiel past niet goed, maar met een klein stukje slang is ook dat snel opgelost, er kan weer gewassen worden! Meteen ankerop naar St. Pierre in het noordwesten van Martinique, we hebben het hier wel gezien. St. Pierre is een slaperig typisch Frans stadje waar de tijd stil heeft gestaan. Het roept herinneringen bij mij op van 50 jaar geleden toen ik een zomer in Frankrijk heb gewerkt. Alleen is de bevolking hier overwegend Creools. Het stadje is mooi gelegen aan een baai aan de voet van een vulkaan die het hele stadje in 1902 heeft weggevaagd bij een uitbarsting. De burgemeester heeft de dag ervoor nog zo bezworen dat er niets aan de hand zou zijn. Van 28.000 inwoners is de enige overlevende een gevangene, beschermd door de dikke muren van zijn cel. We bekijken ruïnes van de ramp waaronder die van het nog goed herkenbare stads theater. Anne-Miekes verjaardagsdiner doen we bij een Elzasrestaurant, zuurkool met Schweinshaxe en eend. Uitstekend klaargemaakt door de eigenaar, een geboren Elzasser. Niet een menu wat je in de Carieb zou verwachten maar het past hier wel en smaakt ons best!

Onderwatervulkaan, Tres Hombres en zeewierplaag

19 February 2019 | Bequia
Gerrit, 28 graden, zonnig met fris windje
We varen in 1x van St. Georges, Grenada, naar Union Island dat bij St. Vincent en de Grenadines hoort. Halverwege komen we langs "Kick em Jenny" een onderzeese vulkaan. De overheid adviseert er niet dichter bij te komen dan 1,5 mijl. Opborrelende gassen zouden het water zo dun kunnen maken dat boten zinken. Dat lijkt me sterk, zelfs al verdunt het water tot een soortelijk gewicht van 0,5 dan nog zou de boot wel veel dieper liggen maar nog lang niet zinken. Ook niet waarschijnlijk dat er zo'n grote gasbel opborrelt dat de boot er helemaal in verdwijnt... Geen bubbeltje te zien, we komen gewoon aan in Clifton harbour. De Grenadines hebben de Carieb hun paradijselijke reputatie bezorgd. Azuurblauw glashelder water, eilandjes met palmen, mooie stranden, heerlijke temperatuur en ..... geen muggen of sandflies!! De passaatwind waait dag en nacht uit dezelfde oostelijke richting waardoor ankerplaatsen aan de westkust van eilanden zijn. Beter kan niet, de boot met de wind in de neus en de kuip naar het westen, vrij uitzicht op de oceaan zonsondergang! We willen nu zoveel mogelijk plaatsen bezoeken waar we bij ons vorige bezoek in de Carieb niet zijn geweest. Zoals Mayreau, voornamelijk een flinke heuvel in de oceaan. We klimmen naar boven, mooi uitzicht op allerlei tinten blauw van riffen en eilandjes in de oceaan. In Chatham Bay, Union Island maken we kennis met een bemanningslid van de Nederlandse "Tres Hombres" die daar voor anker ligt. Een klassieke houten zeilende vrachtvaarder, zonder motor! Ze varen met 50 ton vracht over de atlantische oceaan tussen Europa en het Caribische gebied inclusief Amerika. Koffie en cacao uit Colombia, rum uit Jamaica naar Amerika en Europa. Grappig detail, de rum gaat in eiken vaten, door het geslinger van de boot neemt de klotsende rum aroma's over uit het eiken waardoor bij aankomst rum van unieke kwaliteit is ontstaan. Waar de liefhebber wel voor wil betalen. Door dit soort slim koopmanschap en met vrijwilligers zijn ze al 10 jaar in bedrijf. Er wordt zelfs gedacht aan uitbreiding met een zeilschip met 500 ton laadvermogen waardoor het economisch een stuk interessanter wordt. Petje af voor deze zeezeilende kooplieden met idealen! De zuidelijke helft van de Caribische eilandenketen worden wel de "windward islands" genoemd, de ligging is iets noordoost, de passaatwind vaak ook min of meer uit die richting = hoog aan de wind zeilen. We benutten een dag met wat zuidelijker wind om met iets meer comfort naar Bequia te zeilen. Een populaire ankerplaats, we verbazen ons erover hoeveel meer boten er liggen sinds wij hier 8 jaar geleden waren. We maken een toertje over het eiland met Steve. Hij vertelt dat walvisvangst belangrijk is geweest voor de economie van het eiland, er is nog steeds internationale toestemming om er 4 per jaar te vangen. Mits op traditionele wijze met een harpoen vanuit een roeiboot! Geen wonder dat het quotum al 2 jaar niet is gehaald. De oceaan brengt niet alleen zegeningen, sinds een jaar of 3 is er een plaag van sargassumwier in de Carieb. In de zomer is het erger dan in de winter maar we zien nog genoeg drijven op zee en in ons vishaakje komen. Het spul spoelt aan op stranden aan de oostkust van Bequia, het stinkt gemeen. Niet goed voor de klandizie als je een resort hebt aan deze kust. Pogingen om het spul te weren lukken niet best. Er drijven een soort dikke slangen in een baai maar het strand ligt nog vol. Op een ander strand zijn mannen bezig met scheppen en kruiwagens met even weinig resultaat. Hopelijk lost de natuur dit probleem snel zelf weer op.
Fruit de Mer's Photos - Viani Bay
Photos 1 to 41 of 41 | Main
1
groentemarkt Savu Savu
40 bamboestokken en een pallet
huizen dorpje
Tondolla voor haar huis
koken op houtvuurtje
hartelijk ontvangen
dorpsjongen
dorpskerk
aan de kava
doorgewinterde kavadrinkers
oordeel zelf...
schoonmama bakt roti en kip
Dochter Sueva zit ook aan de currymaaltijd
Curry met de vingers
Jack komt langszij
Jack gidst ons door het rif
Viani Bay
schoolboot
  Jack laat ons te water
veel vissen
veel soorten koraal
spons
striped surgeonfish
threadfin butterflyfish
zee anemoon met anemoonvissen
koraallandschap
koraallandschap 2
koraallandschap 3
mooi toch?
pluizige bollen soft coral
racoon butterflyfish
mooie kleuren
wat een soorten
koraallandschap 4
en 5
cabbage coral, let op de duiker voor de afmeting
chevron butterflyfish
cleanervisje reingt tanden blauwe vis
deze butterflyvissen moet ik nog aan Kathy vragen
ook koraal!
en een hele mooie uitsmijter
 
1

About & Links

Photo Albums
11 May 2019
10 Photos
27 April 2019
18 Photos