Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About:
Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? Making plans as we go along. We left the Netherlands in the summer of 2009. We sailed the Carieb, Bahamas and US in 2010. Crossed the Atlantic once more in 2011 to the Carieb. [...]
Extra: Copyright © 2009-2018 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved.
11 August 2018 | Rio de Janeiro
24 July 2018 | Jacare, Brazilië
12 April 2018 | Olinda
28 March 2018 | Jacare, Brazilië
09 March 2018 | Saint Helena
18 February 2018 | Walvisbaai
30 January 2018 | Luderitz
17 January 2018
29 December 2017 | Kaapstad schiereiland
14 December 2017 | Tafelbaai, Kaapstad
23 November 2017 | Simonstown
12 November 2017 | Mosselbaai
29 October 2017 | Christchurch
27 September 2017 | Richardsbay
04 September 2017 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
14 August 2017 | Richards Bay, Zuid Afrika
23 July 2017 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
28 November 2016 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
17 November 2016 | Richards Bay, Zuid Afrika
Recent Blog Posts
11 August 2018 | Rio de Janeiro

Christusbeeld en watervallen

Het Christusbeeld in Rio de Janeiro is een van de beroemde "landmarks" die we gezien willen hebben. Dus klimmen we weer in het vliegtuig. Ons hotel is aan het bekende Copacabana strand. Net zo druk als in Scheveningen met mooi weer, veel gezinnen, we zijn er op zondag. Mannetjes lopen rond met ijs, limonade en bladen met cocktails. Eentje zelfs met een collectie bikini's, mocht je die zijn vergeten of verloren. Voetvolleybal is hier erg populair, we staan een tijdje bewonderend te kijken naar twee teams die er goed in zijn. We gaan met een kabelbaan naar de top van het Suikerbrood. In een bus naar Christo die verdwijnt in de wolken tegen de tijd dat we er zijn maar dan toch nog langzaam uit de nevelen aan ons verschijnt. We sjouwen rond door het centrum van de stad tot we bijna door onze hoeven zakken. Leuke koffietentjes en interessante musea met Braziliaanse kunst die vooral gaat over het verleden van het land. Schilderijen van Portugezen, Fransen en Nederlanders die menig robbertje hebben gevochten om het bezit van de kolonie, uiteindelijk gewonnen door de Portugezen. De voor Napoleon naar Brazilië uitgeweken Portugese koning Pedro I heeft de kolonie bij zijn Portugese rijk ingelijfd. Toen zijn vader terug moest naar Portugal heeft zijn achtergebleven zoon Pedro II de onafhankelijkheid van Brazilië uitgeroepen en er meteen maar een keizerrijk van gemaakt. Zestig jaar lang is dat in stand gebleven totdat zijn dochter als regentes in 1888 de slavernij heeft afgeschaft. Wat niet in goede aarde is gevallen bij grootgrondbezitters die een jaar later de republiek hebben uitgeroepen. We gaan nog een nacht in een hotel in Ipanema beach maar onze favoriet is toch het hotelletje in Santa Teresa. Een beetje hippe artistieke wijk met leuke restaurantjes en kunstgalerietjes. De "bonde" een ouderwets, open, geel trammetje stopt er voor de deur. We willen graag naar een avond met samba muziek maar we vinden de standaard toeristenavonden nogal duur. De jonge eigenaresse van het hotel zegt dat het veel goedkoper en misschien wel zo leuk is om naar "Samba dos Guimaraes" te gaan. Duidelijk de plek waar jongelui elkaar op zaterdagavond ontmoeten. We voelen ons weer 50 jaar terug in de tijd toen we zelf gingen stappen. De sambamuziek is vrolijk met een snel ritme, iedereen kent de liedjes en zingt uit volle borst mee, leuk! De laatste dag in Rio gaan we naar de botanische tuin, aangelegd door Pedro I in 1922. Meer een park dan een tuin met indrukwekkend hoge palmen en knoestige oude bomen. Een mooi stukje natuur als aanloop naar onze tweede bestemming: de watervallen van Iguacu, twee uur vliegen naar het Zuiden. De watervallen zijn in de rivier die de grens vormt tussen Brazilië en Argentinië. Het zijn er meer en hoger dan Niagara en Victoria Falls, dus dat belooft wel iets. Het zijn er in totaal 280 die in een park liggen met wandelpaden/plankieren door regenwoud, over meertjes, die steeds een ander beeld geven van het naar beneden bruisende water. Ons hotel is op loopafstand van de Braziliaanse kant die we de eerste dag doen. De volgende dag vroeg naar Argentinië. Met een bus, zonder verwarming, ramen open anders beslaat de boel. Het is maar tien graden, brrr, dat zijn we niet meer gewend! Aan de Argentijnse kant zijn meer en langere paden/plankieren, genoeg om een dag door te brengen. Indrukwekkend is de "Devils throat" waar het water met donderend geweld tachtig meter naar beneden stort. Daarna is het ene uitzichtspunt nog schilderachtiger dan het andere. Klasse waterval!

24 July 2018 | Jacare, Brazilië

Muziekfestival, Eerste wereldoorlog

Weer terug in Brazilie. De reis is wat moeizaam gegaan, door een fikse vertraging van de eerste vlucht hebben we de tweede aansluitende vlucht gemist. We zijn omgeboekt op een andere vlucht maar de koffers zijn niet meegekomen. Twee dagen later komt een mevrouw het marina restaurant binnen, Arnolda, [...]

12 April 2018 | Olinda

Bolera, Olinda en even naar huis

Anne-Mieke komt sip naar buiten: mijn wasmachientje is kapot, hij rammelt en pompt het water niet meer weg. Ik ga aan de slag, niks in het zeefje, alle slangen losgehaald, ook schoon. Enige conclusie lijkt: pomp kapot. Een nieuwe pomp is nog te krijgen, maar wel duur: € 300 plus verzendkosten. Buurman meldt dat zijn ijsmaker het ook niet meer doet, een boot verderop heeft ook iets wat niet werkt. Iemand komt op het idee dat het wel eens aan de stroom zou kunnen liggen: Brazilië heeft 60 Hz ipv 50 Hz. En inderdaad als we de wasmachine draaien op de inverter (maakt 220 Volt 50 Hz van accustroom) doet hij het gewoon weer! Goedkope reparatie maar we zouden er zelf niet op gekomen zijn. De electriciteit is niet het enige dat anders is in dit land. We verbazen ons er over dat helemaal niemand Engels spreekt, geen woord, ook jonge mensen niet. In alle landen waar we geweest zijn werd in ieder geval Engels gesproken in winkels waar mobieltjes en computers worden verkocht. Hier niet, wat leren ze toch op school? De aankoop van een simkaart doen we met een vertaalapp op de telefoon, dat gaat ook. De moderne mall waar we de simkaart kopen zit op de begane grond van een torenflat pal naast een favela (krottenwijk) waar we eerst in verdwalen (slik!). In de richting van de zee staan veel meer flatgebouwen en er zijn nieuwe in aanbouw pal naast oude vervallen huizen aan slecht onderhouden wegen. Een wereld van tegenstellingen. Dat zien we ook rond onze marina, vissertjes die netten gooien in de rivier achter onze boten. Hun houten bootjes met grasmaaimotor aandrijving liggen naast een boothelling waar dure motorjachten te water gaan. Even verderop langs de rivier is een aparte toeristische attractie. Iedere avond tegen zonsondergang vaart een houten bootje met een man erin die staande op zijn saxofoon de Bolero speelt. Tientallen winkeltjes op de wal. Rondvaartboten varen al een uur van tevoren de rivier op en af met steeds dezelfde melodietjes. De Bolero en het melodietje dat de rondvaartboot speelt in de buurt van onze marina komen ons inmiddels de neus uit. Dit tafereel gaat al tientallen jaren zo en nog steeds komen er honderden toeristen op af. Het oude stadje Olinda is een toeristische trekpleister met meer allure. Het ligt op een heuvel met mooie vergezichten over het groen van palmen en varens tussen rode pannendaken. Smalle straatjes met kinderkopjes en kleurige gevels van oude koloniale gebouwen en huizen. We slapen er een nachtje in een sfeervol oud gebouw met veel hout. We scharrelen een dagje rond, genieten van het uitzicht, de kunst en proeven van de braziliaanse keuken. Eenvoudig maar smakelijk is de lunch met een dikke plak kaas en een stuk zout vlees met cassave. Luxer en erg lekker is een pompoen gevuld met stukken kreeft in een pompoen cocos saus. Culinair heeft Brazilie ons aangenaam verrast, we hadden een beeld van veel bonen en biefstukken met veel rode peper. Maar dat valt dus mee, er staat vaak seafood en ander vlees op de kaart, vaak zacht gekruid met mooie aparte smaken. We zijn in Olinda omdat we het graag willen zien natuurlijk. Maar het past ook goed omdat we op weg zijn naar het vliegveld van Recife waar het vlakbij ligt. We komen voor drie maand terug naar huis om de geboorte van Anneriekes en Jobs baby mee te maken, of op kraamvisite als we daarvoor net te laat zijn. Dat willen we niet missen natuurlijk!

28 March 2018 | Jacare, Brazilië

In Brazilië!

De Franse boot Anushka met Marc en Mike aan boord vertrekt een paar uur voor ons uit St. Helena. We hebben afgesproken om per e-mail of marifoon contact te houden. Jammer genoeg heeft hij geen ssb. Marifoons komen niet verder dan zo'n 20 mijl, maar zo dicht blijf je zelden bij elkaar. Ook nu niet, de 2e dag horen we ze nog een beetje brokkelig, zij alleen een beetje geraas van ons. Dus geen praatje, we moeten het doen met een dagelijks mailtje waarin we onze posities doorgeven en of we al een vis hebben gevangen. Wij varen sneller maar zij zijn betere vissers. Onze passaatzeiltjes doen het geweldig, plat voor de lichte wind (zo'n 8-13 knopen) in een rommelige zee. Onze beste dag is 137 mijl in 24 uur, de minste dag 109 mijl. Als we aankomen in Jacare Brazilie zijn we ruim 2 dagen uitgelopen op Anushka. Maar zij hebben twee dikke tonijnen gevangen en wij helemaal niets. Vergeleken met de Zuid Afrikaanse kust zien we ook niet veel zeeleven. Pas na een week hebben we een paar keer beet. De oceaan is zo helder dat ik de tonijn naar het aas zie zwemmen, erin happen, nog een keer en nog een keer maar de haak wil er niet in. De volgende dag lukt dat wel maar dan weer zo goed dat de vis er met haak, aas en lijn en al vandoor gaat. Weer niks. Nu ik als kostwinner heb gefaald, gaat Anne-Mieke creatief met blikvoer aan de slag, tonijn in tomatensaus met pasta, gerookte tonijn in courgettesoep (een vondst, heerlijk!), eend, cassoulet, pompoensoep. De laatste dag om te proberen: Zuid Afrikaanse kippenvleesgehaktballen uit blik.... het tweede blik daarvan zal voorlopig niet het ruim uit komen... Tot de laatste dag aan toe varen we in een stralende zon met passaatwolken aan de horizon. We zien de temperatuur van het oceaanwater langzaam oplopen van 26 graden in St. Helena tot 29,5 graad bij aankomst. Zo voelt het ook, veel kleren hebben we niet meer aan. Binnen in de kajuit is het ronduit benauwd, 31 graden. De laatste dag verandert het weer snel, regelmatig een bui. In Brazilie begint nu ongeveer het regenseizoen dus dat is wel te verwachten. Zondagmorgen 8.00 uur zijn we in de riviermond bij Cabadelo. We motoren een uurtje in de stromende regen de rivier op en kunnen meteen aanleggen in de marina bij het plaatsje Jacaré. 14 dagen en 21 uur over gedaan, daar zijn we best tevreden mee gezien de lichte wind en de rommelige zee. We liggen in een klein marinaatje met een restaurant. Vandaag geen blikvoer maar een braziliaanse rijst-bonenschotel met kip, lekker! Inklaren heeft geen haast en ze hebben ook geen haast, immigratie laat ons eerst een uur wachten en vervolgens neemt de ambtenaar alle tijd. Hij bestudeert letterlijk iedere bladzijde van ons paspoort alsof hij voor het eerst zoiets ziet, stelt 3x dezelfde vraag en zet dan heel langzaam en voorzichtig het stempel. Inmiddels zijn we te laat voor customs dus daar gaan we een dag later naar toe. Deze meneer staat ons meteen te woord. Eerst uitgebreid foto's bekijken van zijn en onze kinderen en kleinkinderen. En we moeten zijn kruidentuintje buiten onder het raam bewonderen. Pas dan komen we toe aan ons formulier. Terwijl zijn baas dat nog eens gaat beoordelen krijgen wij zowaar een kop koffie aangeboden, nog niet eerder meegemaakt bij het inklaren! Als afscheid krijg ik nog een pet mee met de naam van zijn dienst. We zijn alweer te laat voor de port captain, die doen we na de lunch, voor de verandering gaat dat snel en efficient. We zijn officieel in Brazilië!

09 March 2018 | Saint Helena

Napoleon, whalesharks en hoge golven

Ratelend komt de ankerketting uit het water. We kijken nog een keer om naar Walvisbaai met zijn honderden flamingo's en pelikanen. Op naar St. Helena. Er staat een mooie halve wind van 25 knopen, de zee is wel een beetje ruw. We mogen niet vissen voor Anne-Mieke's van tevoren bereidde maaltijden op zijn. [...]

18 February 2018 | Walvisbaai

Vast in de woestijn

Hij trekt het niet meer in zijn 3, niet meer in zijn 2...niet meer in zijn 1....vast! Daar staan we met ons Polootje, met zijn buik in een zandverstuivinkje op een onverharde weg in de woestijn. We waren er bijna doorheen, nog 100 meter. Urenlang geen auto gezien, wel schedels van dieren langs de weg....dit is niet best.... We hebben de satelliet telefoon bij ons, maar wie moeten we bellen? De verhuurder zit 300 km verderop dus eerst maar graven. Het is 40 graden, het zand is gloeiend heet. We hebben geen schep, alleen een losse hoedenplank. Met de knieën daarop graven we met de blote handen zand weg onder de motor en voor de wielen vandaan. De eerste poging brengt ons 10 cm ver. We vinden het wel zo spannend dat we helemaal vergeten een foto te maken. Na 3 kwartier ploeteren komt er een auto aan, een 4wd nog wel! Onze redding! Een Engels stel, maar ze hebben geen touw... en wij ook niet....Dus weer graven, wel zijn er nu 3 personen om te duwen. Het losse zand naast het spoor blijkt maar een dun laagje op een steviger ondergrond. Dus proberen we de Polo uit het spoor te krijgen, na 3 pogingen lukt het. Ons autootje ploegt moeizaam naar het gravel. We bedanken de Engelsen hartelijk, we zijn weer op weg. Bij het tanken is ons deze D-weg als toeristische route aangeraden i.p.v. de C-weg (ook een gravelweg). "Geen enkel probleem met een Polo meneer!" Weer terug op de C-weg worden we gek van het gerammel over de ribbels die op een of andere manier op dit soort gravelwegen ontstaan. Na 350 km afzien komen we aan in Sossusvlei, bekend van zijn hoge rode duinen. Ons resort is letterlijk een oase, we genieten er van een welverdiende fles bubbels op het terras in de woestijn. De volgende morgen om 5 uur op want de rode duinen zijn het roodst en het mooist bij zonsopkomst. Zodra we er zijn klauteren we door het losse zand van een hoog duin naar boven. De hele verdere ochtend sjouwen we rond in deze bijzondere rode wereld. Wat kan natuur toch mooi zijn! Als we teruglopen naar de auto zien we een park ranger zich vastrijden in het zand, met een 4wd nog wel! De terugweg gaat zonder problemen. We verbazen ons over de verschillende gezichten van de woestijn. Hier en daar een hoop stenen alsof er slopers bezig zijn geweest, dan weer grillig rood en zwart gekleurde rotsen. Soms een enkele boom maar vooral dor en droog. Er lopen nog dieren ook! Meestal oryxen (soort antilope) maar we zien ook struisvogels, zebra's en blauwe wildebeesten. Hoe vinden ze eten en water? Het laatste stukje naar Lüderitz komen we in een zandstorm, heel gewoon hier. Net als bij ons in een sneeuwstorm is een shovel bezig de weg schoon te houden. Weer terug aan boord gaan we zo snel mogelijk op weg voor de 250 mijl naar Walvisbaai. De zee bruist weer van het leven, we zien nog meer zeehondjes dan de vorige keer. Er zijn honderden dolfijnen rond de boot, in groepjes komen ze op ons af. Ze zijn van de acrobatische soort, salto's en ruggelingse sprongen uit het water, mooi! In Walvisbaai hebben we een week om voorraden aan te vullen en te klussen. Ons nieuwe buitenboordmotortje wordt onder garantie gerepareerd, Anne-Mieke doet een hele berg was, ik duik om schroef en romp van zeepokken te ontdoen. Zaterdag is Ben aan boord gekomen voor de oversteek naar St. Helena. De 19e gaan we vertrekken, 1230 mijl varen (8-10 dagen).

Christusbeeld en watervallen

11 August 2018 | Rio de Janeiro
Gerrit, 22 graden, zonnig
Het Christusbeeld in Rio de Janeiro is een van de beroemde "landmarks" die we gezien willen hebben. Dus klimmen we weer in het vliegtuig. Ons hotel is aan het bekende Copacabana strand. Net zo druk als in Scheveningen met mooi weer, veel gezinnen, we zijn er op zondag. Mannetjes lopen rond met ijs, limonade en bladen met cocktails. Eentje zelfs met een collectie bikini's, mocht je die zijn vergeten of verloren. Voetvolleybal is hier erg populair, we staan een tijdje bewonderend te kijken naar twee teams die er goed in zijn. We gaan met een kabelbaan naar de top van het Suikerbrood. In een bus naar Christo die verdwijnt in de wolken tegen de tijd dat we er zijn maar dan toch nog langzaam uit de nevelen aan ons verschijnt. We sjouwen rond door het centrum van de stad tot we bijna door onze hoeven zakken. Leuke koffietentjes en interessante musea met Braziliaanse kunst die vooral gaat over het verleden van het land. Schilderijen van Portugezen, Fransen en Nederlanders die menig robbertje hebben gevochten om het bezit van de kolonie, uiteindelijk gewonnen door de Portugezen. De voor Napoleon naar Brazilië uitgeweken Portugese koning Pedro I heeft de kolonie bij zijn Portugese rijk ingelijfd. Toen zijn vader terug moest naar Portugal heeft zijn achtergebleven zoon Pedro II de onafhankelijkheid van Brazilië uitgeroepen en er meteen maar een keizerrijk van gemaakt. Zestig jaar lang is dat in stand gebleven totdat zijn dochter als regentes in 1888 de slavernij heeft afgeschaft. Wat niet in goede aarde is gevallen bij grootgrondbezitters die een jaar later de republiek hebben uitgeroepen. We gaan nog een nacht in een hotel in Ipanema beach maar onze favoriet is toch het hotelletje in Santa Teresa. Een beetje hippe artistieke wijk met leuke restaurantjes en kunstgalerietjes. De "bonde" een ouderwets, open, geel trammetje stopt er voor de deur. We willen graag naar een avond met samba muziek maar we vinden de standaard toeristenavonden nogal duur. De jonge eigenaresse van het hotel zegt dat het veel goedkoper en misschien wel zo leuk is om naar "Samba dos Guimaraes" te gaan. Duidelijk de plek waar jongelui elkaar op zaterdagavond ontmoeten. We voelen ons weer 50 jaar terug in de tijd toen we zelf gingen stappen. De sambamuziek is vrolijk met een snel ritme, iedereen kent de liedjes en zingt uit volle borst mee, leuk! De laatste dag in Rio gaan we naar de botanische tuin, aangelegd door Pedro I in 1922. Meer een park dan een tuin met indrukwekkend hoge palmen en knoestige oude bomen. Een mooi stukje natuur als aanloop naar onze tweede bestemming: de watervallen van Iguacu, twee uur vliegen naar het Zuiden. De watervallen zijn in de rivier die de grens vormt tussen Brazilië en Argentinië. Het zijn er meer en hoger dan Niagara en Victoria Falls, dus dat belooft wel iets. Het zijn er in totaal 280 die in een park liggen met wandelpaden/plankieren door regenwoud, over meertjes, die steeds een ander beeld geven van het naar beneden bruisende water. Ons hotel is op loopafstand van de Braziliaanse kant die we de eerste dag doen. De volgende dag vroeg naar Argentinië. Met een bus, zonder verwarming, ramen open anders beslaat de boel. Het is maar tien graden, brrr, dat zijn we niet meer gewend! Aan de Argentijnse kant zijn meer en langere paden/plankieren, genoeg om een dag door te brengen. Indrukwekkend is de "Devils throat" waar het water met donderend geweld tachtig meter naar beneden stort. Daarna is het ene uitzichtspunt nog schilderachtiger dan het andere. Klasse waterval!

Muziekfestival, Eerste wereldoorlog

24 July 2018 | Jacare, Brazilië
Gerrit, 29 graden, zonnig
Weer terug in Brazilie. De reis is wat moeizaam gegaan, door een fikse vertraging van de eerste vlucht hebben we de tweede aansluitende vlucht gemist. We zijn omgeboekt op een andere vlucht maar de koffers zijn niet meegekomen. Twee dagen later komt een mevrouw het marina restaurant binnen, Arnolda, wie is Arnolda? Anne-Mieke is er toevallig en hoort haar naam, onze bagage! Alles in orde, geen gezeur over invoerrechten voor bootonderdelen waar we een beetje bang voor waren. Het leven aan boord gaat snel weer zijn gangetje. Na een week is de koelkast op peil, hebben we internet en zijn de nieuwe spullen gemonteerd. Er zijn meer bootbemanningen dan we hadden verwacht, veel mensen zijn net als wij een tijdje naar huis geweest. Het is meteen weer gezellig, happy hour, bbq'en, uitstapjes. We gaan met een groepje naar een muziekfestival met eetstalletjes op een pleintje in de stad. Lekkere soep, spiesjes met vlees of met minder lekkere kaas. We zijn de enige toeristen. Brazilianen dansen enthousiast, jong en oud, door en met elkaar. Leuk is de muzikantengroep met allerlei soorten drums, tamboerijnen, kralenrammelaars en zangers. Het lijkt alsof ze improviseren maar tegelijkertijd klinkt het goed op elkaar afgestemd. Mooie Braziliaanse muziek met een opzwepend ritme, al vinden we na een half uur luisteren de nummers wel erg op elkaar gaan lijken. We zijn meegereden met de kok van het marina restaurant, Jean Pierre. Een Frans sprekende Belg die misschien wel in Parijs is opgegroeid, gezien de doodsverachting waarmee hij door het stadsverkeer heen scheurt. Als hij ook nog caiperinha's naar binnen gaat slaan rijden we liever terug met een ubertaxi, wat hier ook prima werkt.
Op zoek naar een paar ringetjes voor een van mijn klusjes kom ik terecht bij Brian. Engelsman en eigenaar van het werfje verderop langs de rivier die wat onderdelen heeft voor jachten. We komen aan de praat als ik vertel dat ik Nederlander ben. Brian is al 82, zijn vader heeft in de Eerste wereldoorlog in Nederland in Groningen in een soort krijgsgevangenkamp gezeten. Hij is daar terechtgekomen met zijn Engelse legeronderdeel van 7000 man dat de Nederlandse grens over is gevlucht na een Duitse aanval op Antwerpen. Het neutrale Nederland had een internationaal verdrag ondertekend waarbij het niet toegestaan was om soldaten van buitenlandse mogendheden die ons land binnen komen vluchten weer te laten vertrekken. Brians vader heeft daar dus van 1914-1918 gezeten. Er wordt van alles verzonnen om de verveling te verdrijven. Onder andere een school in het paviljoen midden op het terrein. Er zijn verschillende professoren onder de militairen die op vwo en academisch niveau les geven aan soldaten die dat aankunnen. Een van de soldaten in het kamp is al jong aan het werk gegaan bij de hoogovens zonder dat hij lagere school heeft afgemaakt. Gewend aan hoge temperaturen bij het werken met vloeibaar staal loopt hij altijd te bibberen van de kou. Uit medelijden laten ze hem in school bij de warme kachel zitten, ondanks dat hij er intellectueel niet voor in aanmerking komt. Maar het blijkt een intelligente jongen die al snel de lessen op gaat pikken. Brian's vader en hij worden vrienden voor het leven. Na de oorlog gaan ze samen naar de universiteit, daarna hebben ze allebei een succesvolle carrière.

Bolera, Olinda en even naar huis

12 April 2018 | Olinda
Gerrit, 32 graden, zonnig
Anne-Mieke komt sip naar buiten: mijn wasmachientje is kapot, hij rammelt en pompt het water niet meer weg. Ik ga aan de slag, niks in het zeefje, alle slangen losgehaald, ook schoon. Enige conclusie lijkt: pomp kapot. Een nieuwe pomp is nog te krijgen, maar wel duur: € 300 plus verzendkosten. Buurman meldt dat zijn ijsmaker het ook niet meer doet, een boot verderop heeft ook iets wat niet werkt. Iemand komt op het idee dat het wel eens aan de stroom zou kunnen liggen: Brazilië heeft 60 Hz ipv 50 Hz. En inderdaad als we de wasmachine draaien op de inverter (maakt 220 Volt 50 Hz van accustroom) doet hij het gewoon weer! Goedkope reparatie maar we zouden er zelf niet op gekomen zijn. De electriciteit is niet het enige dat anders is in dit land. We verbazen ons er over dat helemaal niemand Engels spreekt, geen woord, ook jonge mensen niet. In alle landen waar we geweest zijn werd in ieder geval Engels gesproken in winkels waar mobieltjes en computers worden verkocht. Hier niet, wat leren ze toch op school? De aankoop van een simkaart doen we met een vertaalapp op de telefoon, dat gaat ook. De moderne mall waar we de simkaart kopen zit op de begane grond van een torenflat pal naast een favela (krottenwijk) waar we eerst in verdwalen (slik!). In de richting van de zee staan veel meer flatgebouwen en er zijn nieuwe in aanbouw pal naast oude vervallen huizen aan slecht onderhouden wegen. Een wereld van tegenstellingen. Dat zien we ook rond onze marina, vissertjes die netten gooien in de rivier achter onze boten. Hun houten bootjes met grasmaaimotor aandrijving liggen naast een boothelling waar dure motorjachten te water gaan. Even verderop langs de rivier is een aparte toeristische attractie. Iedere avond tegen zonsondergang vaart een houten bootje met een man erin die staande op zijn saxofoon de Bolero speelt. Tientallen winkeltjes op de wal. Rondvaartboten varen al een uur van tevoren de rivier op en af met steeds dezelfde melodietjes. De Bolero en het melodietje dat de rondvaartboot speelt in de buurt van onze marina komen ons inmiddels de neus uit. Dit tafereel gaat al tientallen jaren zo en nog steeds komen er honderden toeristen op af. Het oude stadje Olinda is een toeristische trekpleister met meer allure. Het ligt op een heuvel met mooie vergezichten over het groen van palmen en varens tussen rode pannendaken. Smalle straatjes met kinderkopjes en kleurige gevels van oude koloniale gebouwen en huizen. We slapen er een nachtje in een sfeervol oud gebouw met veel hout. We scharrelen een dagje rond, genieten van het uitzicht, de kunst en proeven van de braziliaanse keuken. Eenvoudig maar smakelijk is de lunch met een dikke plak kaas en een stuk zout vlees met cassave. Luxer en erg lekker is een pompoen gevuld met stukken kreeft in een pompoen cocos saus. Culinair heeft Brazilie ons aangenaam verrast, we hadden een beeld van veel bonen en biefstukken met veel rode peper. Maar dat valt dus mee, er staat vaak seafood en ander vlees op de kaart, vaak zacht gekruid met mooie aparte smaken. We zijn in Olinda omdat we het graag willen zien natuurlijk. Maar het past ook goed omdat we op weg zijn naar het vliegveld van Recife waar het vlakbij ligt. We komen voor drie maand terug naar huis om de geboorte van Anneriekes en Jobs baby mee te maken, of op kraamvisite als we daarvoor net te laat zijn. Dat willen we niet missen natuurlijk!

In Brazilië!

28 March 2018 | Jacare, Brazilië
Gerrit, buien, 30 graden
De Franse boot Anushka met Marc en Mike aan boord vertrekt een paar uur voor ons uit St. Helena. We hebben afgesproken om per e-mail of marifoon contact te houden. Jammer genoeg heeft hij geen ssb. Marifoons komen niet verder dan zo'n 20 mijl, maar zo dicht blijf je zelden bij elkaar. Ook nu niet, de 2e dag horen we ze nog een beetje brokkelig, zij alleen een beetje geraas van ons. Dus geen praatje, we moeten het doen met een dagelijks mailtje waarin we onze posities doorgeven en of we al een vis hebben gevangen. Wij varen sneller maar zij zijn betere vissers. Onze passaatzeiltjes doen het geweldig, plat voor de lichte wind (zo'n 8-13 knopen) in een rommelige zee. Onze beste dag is 137 mijl in 24 uur, de minste dag 109 mijl. Als we aankomen in Jacare Brazilie zijn we ruim 2 dagen uitgelopen op Anushka. Maar zij hebben twee dikke tonijnen gevangen en wij helemaal niets. Vergeleken met de Zuid Afrikaanse kust zien we ook niet veel zeeleven. Pas na een week hebben we een paar keer beet. De oceaan is zo helder dat ik de tonijn naar het aas zie zwemmen, erin happen, nog een keer en nog een keer maar de haak wil er niet in. De volgende dag lukt dat wel maar dan weer zo goed dat de vis er met haak, aas en lijn en al vandoor gaat. Weer niks. Nu ik als kostwinner heb gefaald, gaat Anne-Mieke creatief met blikvoer aan de slag, tonijn in tomatensaus met pasta, gerookte tonijn in courgettesoep (een vondst, heerlijk!), eend, cassoulet, pompoensoep. De laatste dag om te proberen: Zuid Afrikaanse kippenvleesgehaktballen uit blik.... het tweede blik daarvan zal voorlopig niet het ruim uit komen... Tot de laatste dag aan toe varen we in een stralende zon met passaatwolken aan de horizon. We zien de temperatuur van het oceaanwater langzaam oplopen van 26 graden in St. Helena tot 29,5 graad bij aankomst. Zo voelt het ook, veel kleren hebben we niet meer aan. Binnen in de kajuit is het ronduit benauwd, 31 graden. De laatste dag verandert het weer snel, regelmatig een bui. In Brazilie begint nu ongeveer het regenseizoen dus dat is wel te verwachten. Zondagmorgen 8.00 uur zijn we in de riviermond bij Cabadelo. We motoren een uurtje in de stromende regen de rivier op en kunnen meteen aanleggen in de marina bij het plaatsje Jacaré. 14 dagen en 21 uur over gedaan, daar zijn we best tevreden mee gezien de lichte wind en de rommelige zee. We liggen in een klein marinaatje met een restaurant. Vandaag geen blikvoer maar een braziliaanse rijst-bonenschotel met kip, lekker! Inklaren heeft geen haast en ze hebben ook geen haast, immigratie laat ons eerst een uur wachten en vervolgens neemt de ambtenaar alle tijd. Hij bestudeert letterlijk iedere bladzijde van ons paspoort alsof hij voor het eerst zoiets ziet, stelt 3x dezelfde vraag en zet dan heel langzaam en voorzichtig het stempel. Inmiddels zijn we te laat voor customs dus daar gaan we een dag later naar toe. Deze meneer staat ons meteen te woord. Eerst uitgebreid foto's bekijken van zijn en onze kinderen en kleinkinderen. En we moeten zijn kruidentuintje buiten onder het raam bewonderen. Pas dan komen we toe aan ons formulier. Terwijl zijn baas dat nog eens gaat beoordelen krijgen wij zowaar een kop koffie aangeboden, nog niet eerder meegemaakt bij het inklaren! Als afscheid krijg ik nog een pet mee met de naam van zijn dienst. We zijn alweer te laat voor de port captain, die doen we na de lunch, voor de verandering gaat dat snel en efficient. We zijn officieel in Brazilië!

Napoleon, whalesharks en hoge golven

09 March 2018 | Saint Helena
Gerrit, 27 graden half bewolkt
Ratelend komt de ankerketting uit het water. We kijken nog een keer om naar Walvisbaai met zijn honderden flamingo's en pelikanen. Op naar St. Helena. Er staat een mooie halve wind van 25 knopen, de zee is wel een beetje ruw. We mogen niet vissen voor Anne-Mieke's van tevoren bereidde maaltijden op zijn. Want anders weet ze wel hoe het gaat: macaroni overboord als er een vis wordt gevangen. Op Anneriekes verjaardag (22 februari) mag de hengel uit en al snel: beet! Een mahi mahi, onze favoriet. Nog dezelfde dag passeren we de lengtegraad van Schokkerhaven. We zijn de wereld rond! Alleen 3800 mijl te ver naar het zuiden, dus telt het niet echt maar is wel leuk. De eerste helft van de afstand doen we in vier dagen. Maar dan krijgen we lichte wind (10-13 knopen) die ook nog eens pal van achteren komt, de passaatzeilen gaan er op. Het weer is een stuk aangenamer geworden. Fleecen kunnen weg, de korte broek weer aan. s'Ochtends vliegende vissen rapen aan dek, we zijn weer in de tropen! We bakken er een paar bij het ontbijt. Ben vindt ze heerlijk, wij ook, maar Ben's Terschellingerkaas bij de lunch blijft onze favoriet. Langzaam zakt de wind in tot 6-8 knopen, we lopen er nog maar 3 over de grond. We rekenen al een tijdje, nog een halve dag te verliezen maar dan moet het toch sneller om overdag aan te komen. Dus gaat de motor de laatste 10 uur bij. Om 14.00 uur maken we vast aan een mooring bij Jamestown, St. Helena. 1230 mijl, precies 9 dagen over gedaan. Voor Ben een grote wens vervuld. Wij genoten van zijn enthousiasme voor onze manier van reizen. Tijd voor het traditionele glas champagne!
Het eiland is een beetje terug in de tijd. Geen mobiel internet, geen pinautomaat en je kunt niet met een creditcard betalen. De kippen leggen niet want er is geen kippevoer omdat de boot te laat is. Verse groente, fruit etc. is vaak uitverkocht. Maar de natuur is spectaculair mooi. Kale vulkanische heuvels aan de randen van het eiland, het midden weelderig groen begroeid. We bezoeken Napoleon's verblijf, geen gevangenis maar een flinke villa waar hij in luxe heeft gewoond. Met alle bewegingsvrijheid om het eiland tot in hoeken en gaten te verkennen. Toch heeft hij zich vast verveeld gezien de hoeveelheid tijd besteed aan het regelen van zijn eigen begrafenis. Een andere must hier is het snorkelen met whalesharks. Wat een beesten! Tot wel 12 meter lang zijn ze ongevaarlijk want planktoneters. Het tweede exemplaar dat we zien is net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hem. Verbazend wendbaar zwemt hij achter ons aan, met moeite spartelen we uit de weg. Terug op de boot hobbelt het behoorlijk. Onze ankerplaats is open naar de oceaan, er staat een hoge deining. Veroorzaakt door stormen helemaal op de Noord-Atlantische oceaan. We kunnen alleen met een watertaxibootje naar de wal. Tussen twee hoge golven gaat hij langszij de kade waar touwen hangen waarmee we ons acrobatisch de wal op trekken. Te gevaarlijk om in het donker te doen stopt de watertaxi om 17.00 uur. Dus gaan we een nachtje in een hotel, voor het afscheidsdiner van Ben en voor de verjaardag van Anne-Mieke. We eten prima en het wordt erg gezellig. Als Ben vertrokken is naar het vliegveld horen we dat de taxi helemaal niet meer vaart. De golven slaan over de kade, er drijven zelfs containers van hun plek. In jaren is de zee niet zo wild geweest. Dus moeten we nog een nacht in het hotel. Onze boot ligt betrekkelijk rustig, de golven breken daar niet. Maar we zijn toch blij als het weer rustiger wordt en we aan boord kunnen gaan. Werk te doen, de etappe naar Brazilie komt er alweer aan. 1800 mijl in lichte winden, dat gaat geen snel tochtje worden. We vertrekken 10 maart, we denken er 15-20 dagen over te doen.

Vast in de woestijn

18 February 2018 | Walvisbaai
Gerrit, zonnig 25graden
Hij trekt het niet meer in zijn 3, niet meer in zijn 2...niet meer in zijn 1....vast! Daar staan we met ons Polootje, met zijn buik in een zandverstuivinkje op een onverharde weg in de woestijn. We waren er bijna doorheen, nog 100 meter. Urenlang geen auto gezien, wel schedels van dieren langs de weg....dit is niet best.... We hebben de satelliet telefoon bij ons, maar wie moeten we bellen? De verhuurder zit 300 km verderop dus eerst maar graven. Het is 40 graden, het zand is gloeiend heet. We hebben geen schep, alleen een losse hoedenplank. Met de knieën daarop graven we met de blote handen zand weg onder de motor en voor de wielen vandaan. De eerste poging brengt ons 10 cm ver. We vinden het wel zo spannend dat we helemaal vergeten een foto te maken. Na 3 kwartier ploeteren komt er een auto aan, een 4wd nog wel! Onze redding! Een Engels stel, maar ze hebben geen touw... en wij ook niet....Dus weer graven, wel zijn er nu 3 personen om te duwen. Het losse zand naast het spoor blijkt maar een dun laagje op een steviger ondergrond. Dus proberen we de Polo uit het spoor te krijgen, na 3 pogingen lukt het. Ons autootje ploegt moeizaam naar het gravel. We bedanken de Engelsen hartelijk, we zijn weer op weg. Bij het tanken is ons deze D-weg als toeristische route aangeraden i.p.v. de C-weg (ook een gravelweg). "Geen enkel probleem met een Polo meneer!" Weer terug op de C-weg worden we gek van het gerammel over de ribbels die op een of andere manier op dit soort gravelwegen ontstaan. Na 350 km afzien komen we aan in Sossusvlei, bekend van zijn hoge rode duinen. Ons resort is letterlijk een oase, we genieten er van een welverdiende fles bubbels op het terras in de woestijn. De volgende morgen om 5 uur op want de rode duinen zijn het roodst en het mooist bij zonsopkomst. Zodra we er zijn klauteren we door het losse zand van een hoog duin naar boven. De hele verdere ochtend sjouwen we rond in deze bijzondere rode wereld. Wat kan natuur toch mooi zijn! Als we teruglopen naar de auto zien we een park ranger zich vastrijden in het zand, met een 4wd nog wel! De terugweg gaat zonder problemen. We verbazen ons over de verschillende gezichten van de woestijn. Hier en daar een hoop stenen alsof er slopers bezig zijn geweest, dan weer grillig rood en zwart gekleurde rotsen. Soms een enkele boom maar vooral dor en droog. Er lopen nog dieren ook! Meestal oryxen (soort antilope) maar we zien ook struisvogels, zebra's en blauwe wildebeesten. Hoe vinden ze eten en water? Het laatste stukje naar Lüderitz komen we in een zandstorm, heel gewoon hier. Net als bij ons in een sneeuwstorm is een shovel bezig de weg schoon te houden. Weer terug aan boord gaan we zo snel mogelijk op weg voor de 250 mijl naar Walvisbaai. De zee bruist weer van het leven, we zien nog meer zeehondjes dan de vorige keer. Er zijn honderden dolfijnen rond de boot, in groepjes komen ze op ons af. Ze zijn van de acrobatische soort, salto's en ruggelingse sprongen uit het water, mooi! In Walvisbaai hebben we een week om voorraden aan te vullen en te klussen. Ons nieuwe buitenboordmotortje wordt onder garantie gerepareerd, Anne-Mieke doet een hele berg was, ik duik om schroef en romp van zeepokken te ontdoen. Zaterdag is Ben aan boord gekomen voor de oversteek naar St. Helena. De 19e gaan we vertrekken, 1230 mijl varen (8-10 dagen).
Fruit de Mer's Photos - Bruiloft in Melawau
Photos 1 to 22 of 22 | Main
1
in de rij om de familie te begroeten
babypoeder als welkom
Anne-Mieke ook bestoven
kwade geesten verdrijven
onthoofde koe
slagtand moet nog een paar jaar groeien
bruid voegt in met haar gevolg
bruidsmeisjes
dochtertje bruidspaar in het wit
glittertjes in het haar
ernstig kijkend bruidspaar
bruidsmeisjes in de kerk
dominee Toon Hermans zegent in...
....met steun van de gezamenlijke pastors
ook bruidsmeisjes worden gefeliciteerd
deze vindt er niet veel aan
stringband
een island dress cadeau om er echt bij te horen!
bruidsschat op weg
dankjewel presentjes
lap vlees mee naar huis
lappen stof voor slotceremonie
 
1

About & Links

Photo Albums
11 August 2018
24 Photos
24 July 2018
7 Photos