Voyage of Fruit de Mer

Vessel Name: Fruit de Mer
Vessel Make/Model: 13,5 mtr. aluminium midzwaard
Hailing Port: Netherlands
Crew: Gerrit and Anne-Mieke Weijers
About:
Gerrit and Anne-Mieke will be making a world cruise from July 2009 until .....? Making plans as we go along. We left the Netherlands in the summer of 2009. We sailed the Carieb, Bahamas and US in 2010. Crossed the Atlantic once more in 2011 to the Carieb. [...]
Extra: Copyright © 2009-2018 Gerrit Weijers Alle rechten voorbehouden - All rights reserved.
12 April 2018 | Olinda
28 March 2018 | Jacare, Brazilië
09 March 2018 | Saint Helena
18 February 2018 | Walvisbaai
30 January 2018 | Luderitz
17 January 2018
29 December 2017 | Kaapstad schiereiland
14 December 2017 | Tafelbaai, Kaapstad
23 November 2017 | Simonstown
12 November 2017 | Mosselbaai
29 October 2017 | Christchurch
27 September 2017 | Richardsbay
04 September 2017 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
14 August 2017 | Richards Bay, Zuid Afrika
23 July 2017 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
28 November 2016 | Zululand Yachtclub, Richards Bay, Zuid Afrika
17 November 2016 | Richards Bay, Zuid Afrika
28 October 2016 | Richards Bay, Zuid Afrika
14 October 2016 | Moramba Bay, Madagaskar
Recent Blog Posts
12 April 2018 | Olinda

Bolera, Olinda en even naar huis

Anne-Mieke komt sip naar buiten: mijn wasmachientje is kapot, hij rammelt en pompt het water niet meer weg. Ik ga aan de slag, niks in het zeefje, alle slangen losgehaald, ook schoon. Enige conclusie lijkt: pomp kapot. Een nieuwe pomp is nog te krijgen, maar wel duur: € 300 plus verzendkosten. Buurman meldt dat zijn ijsmaker het ook niet meer doet, een boot verderop heeft ook iets wat niet werkt. Iemand komt op het idee dat het wel eens aan de stroom zou kunnen liggen: Brazilië heeft 60 Hz ipv 50 Hz. En inderdaad als we de wasmachine draaien op de inverter (maakt 220 Volt 50 Hz van accustroom) doet hij het gewoon weer! Goedkope reparatie maar we zouden er zelf niet op gekomen zijn. De electriciteit is niet het enige dat anders is in dit land. We verbazen ons er over dat helemaal niemand Engels spreekt, geen woord, ook jonge mensen niet. In alle landen waar we geweest zijn werd in ieder geval Engels gesproken in winkels waar mobieltjes en computers worden verkocht. Hier niet, wat leren ze toch op school? De aankoop van een simkaart doen we met een vertaalapp op de telefoon, dat gaat ook. De moderne mall waar we de simkaart kopen zit op de begane grond van een torenflat pal naast een favela (krottenwijk) waar we eerst in verdwalen (slik!). In de richting van de zee staan veel meer flatgebouwen en er zijn nieuwe in aanbouw pal naast oude vervallen huizen aan slecht onderhouden wegen. Een wereld van tegenstellingen. Dat zien we ook rond onze marina, vissertjes die netten gooien in de rivier achter onze boten. Hun houten bootjes met grasmaaimotor aandrijving liggen naast een boothelling waar dure motorjachten te water gaan. Even verderop langs de rivier is een aparte toeristische attractie. Iedere avond tegen zonsondergang vaart een houten bootje met een man erin die staande op zijn saxofoon de Bolero speelt. Tientallen winkeltjes op de wal. Rondvaartboten varen al een uur van tevoren de rivier op en af met steeds dezelfde melodietjes. De Bolero en het melodietje dat de rondvaartboot speelt in de buurt van onze marina komen ons inmiddels de neus uit. Dit tafereel gaat al tientallen jaren zo en nog steeds komen er honderden toeristen op af. Het oude stadje Olinda is een toeristische trekpleister met meer allure. Het ligt op een heuvel met mooie vergezichten over het groen van palmen en varens tussen rode pannendaken. Smalle straatjes met kinderkopjes en kleurige gevels van oude koloniale gebouwen en huizen. We slapen er een nachtje in een sfeervol oud gebouw met veel hout. We scharrelen een dagje rond, genieten van het uitzicht, de kunst en proeven van de braziliaanse keuken. Eenvoudig maar smakelijk is de lunch met een dikke plak kaas en een stuk zout vlees met cassave. Luxer en erg lekker is een pompoen gevuld met stukken kreeft in een pompoen cocos saus. Culinair heeft Brazilie ons aangenaam verrast, we hadden een beeld van veel bonen en biefstukken met veel rode peper. Maar dat valt dus mee, er staat vaak seafood en ander vlees op de kaart, vaak zacht gekruid met mooie aparte smaken. We zijn in Olinda omdat we het graag willen zien natuurlijk. Maar het past ook goed omdat we op weg zijn naar het vliegveld van Recife waar het vlakbij ligt. We komen voor drie maand terug naar huis om de geboorte van Anneriekes en Jobs baby mee te maken, of op kraamvisite als we daarvoor net te laat zijn. Dat willen we niet missen natuurlijk!

28 March 2018 | Jacare, Brazilië

In Brazilië!

De Franse boot Anushka met Marc en Mike aan boord vertrekt een paar uur voor ons uit St. Helena. We hebben afgesproken om per e-mail of marifoon contact te houden. Jammer genoeg heeft hij geen ssb. Marifoons komen niet verder dan zo'n 20 mijl, maar zo dicht blijf je zelden bij elkaar. Ook nu niet, de 2e dag horen we ze nog een beetje brokkelig, zij alleen een beetje geraas van ons. Dus geen praatje, we moeten het doen met een dagelijks mailtje waarin we onze posities doorgeven en of we al een vis hebben gevangen. Wij varen sneller maar zij zijn betere vissers. Onze passaatzeiltjes doen het geweldig, plat voor de lichte wind (zo'n 8-13 knopen) in een rommelige zee. Onze beste dag is 137 mijl in 24 uur, de minste dag 109 mijl. Als we aankomen in Jacare Brazilie zijn we ruim 2 dagen uitgelopen op Anushka. Maar zij hebben twee dikke tonijnen gevangen en wij helemaal niets. Vergeleken met de Zuid Afrikaanse kust zien we ook niet veel zeeleven. Pas na een week hebben we een paar keer beet. De oceaan is zo helder dat ik de tonijn naar het aas zie zwemmen, erin happen, nog een keer en nog een keer maar de haak wil er niet in. De volgende dag lukt dat wel maar dan weer zo goed dat de vis er met haak, aas en lijn en al vandoor gaat. Weer niks. Nu ik als kostwinner heb gefaald, gaat Anne-Mieke creatief met blikvoer aan de slag, tonijn in tomatensaus met pasta, gerookte tonijn in courgettesoep (een vondst, heerlijk!), eend, cassoulet, pompoensoep. De laatste dag om te proberen: Zuid Afrikaanse kippenvleesgehaktballen uit blik.... het tweede blik daarvan zal voorlopig niet het ruim uit komen... Tot de laatste dag aan toe varen we in een stralende zon met passaatwolken aan de horizon. We zien de temperatuur van het oceaanwater langzaam oplopen van 26 graden in St. Helena tot 29,5 graad bij aankomst. Zo voelt het ook, veel kleren hebben we niet meer aan. Binnen in de kajuit is het ronduit benauwd, 31 graden. De laatste dag verandert het weer snel, regelmatig een bui. In Brazilie begint nu ongeveer het regenseizoen dus dat is wel te verwachten. Zondagmorgen 8.00 uur zijn we in de riviermond bij Cabadelo. We motoren een uurtje in de stromende regen de rivier op en kunnen meteen aanleggen in de marina bij het plaatsje Jacaré. 14 dagen en 21 uur over gedaan, daar zijn we best tevreden mee gezien de lichte wind en de rommelige zee. We liggen in een klein marinaatje met een restaurant. Vandaag geen blikvoer maar een braziliaanse rijst-bonenschotel met kip, lekker! Inklaren heeft geen haast en ze hebben ook geen haast, immigratie laat ons eerst een uur wachten en vervolgens neemt de ambtenaar alle tijd. Hij bestudeert letterlijk iedere bladzijde van ons paspoort alsof hij voor het eerst zoiets ziet, stelt 3x dezelfde vraag en zet dan heel langzaam en voorzichtig het stempel. Inmiddels zijn we te laat voor customs dus daar gaan we een dag later naar toe. Deze meneer staat ons meteen te woord. Eerst uitgebreid foto's bekijken van zijn en onze kinderen en kleinkinderen. En we moeten zijn kruidentuintje buiten onder het raam bewonderen. Pas dan komen we toe aan ons formulier. Terwijl zijn baas dat nog eens gaat beoordelen krijgen wij zowaar een kop koffie aangeboden, nog niet eerder meegemaakt bij het inklaren! Als afscheid krijg ik nog een pet mee met de naam van zijn dienst. We zijn alweer te laat voor de port captain, die doen we na de lunch, voor de verandering gaat dat snel en efficient. We zijn officieel in Brazilië!

09 March 2018 | Saint Helena

Napoleon, whalesharks en hoge golven

Ratelend komt de ankerketting uit het water. We kijken nog een keer om naar Walvisbaai met zijn honderden flamingo's en pelikanen. Op naar St. Helena. Er staat een mooie halve wind van 25 knopen, de zee is wel een beetje ruw. We mogen niet vissen voor Anne-Mieke's van tevoren bereidde maaltijden op zijn. [...]

18 February 2018 | Walvisbaai

Vast in de woestijn

Hij trekt het niet meer in zijn 3, niet meer in zijn 2...niet meer in zijn 1....vast! Daar staan we met ons Polootje, met zijn buik in een zandverstuivinkje op een onverharde weg in de woestijn. We waren er bijna doorheen, nog 100 meter. Urenlang geen auto gezien, wel schedels van dieren langs de weg....dit is niet best.... We hebben de satelliet telefoon bij ons, maar wie moeten we bellen? De verhuurder zit 300 km verderop dus eerst maar graven. Het is 40 graden, het zand is gloeiend heet. We hebben geen schep, alleen een losse hoedenplank. Met de knieën daarop graven we met de blote handen zand weg onder de motor en voor de wielen vandaan. De eerste poging brengt ons 10 cm ver. We vinden het wel zo spannend dat we helemaal vergeten een foto te maken. Na 3 kwartier ploeteren komt er een auto aan, een 4wd nog wel! Onze redding! Een Engels stel, maar ze hebben geen touw... en wij ook niet....Dus weer graven, wel zijn er nu 3 personen om te duwen. Het losse zand naast het spoor blijkt maar een dun laagje op een steviger ondergrond. Dus proberen we de Polo uit het spoor te krijgen, na 3 pogingen lukt het. Ons autootje ploegt moeizaam naar het gravel. We bedanken de Engelsen hartelijk, we zijn weer op weg. Bij het tanken is ons deze D-weg als toeristische route aangeraden i.p.v. de C-weg (ook een gravelweg). "Geen enkel probleem met een Polo meneer!" Weer terug op de C-weg worden we gek van het gerammel over de ribbels die op een of andere manier op dit soort gravelwegen ontstaan. Na 350 km afzien komen we aan in Sossusvlei, bekend van zijn hoge rode duinen. Ons resort is letterlijk een oase, we genieten er van een welverdiende fles bubbels op het terras in de woestijn. De volgende morgen om 5 uur op want de rode duinen zijn het roodst en het mooist bij zonsopkomst. Zodra we er zijn klauteren we door het losse zand van een hoog duin naar boven. De hele verdere ochtend sjouwen we rond in deze bijzondere rode wereld. Wat kan natuur toch mooi zijn! Als we teruglopen naar de auto zien we een park ranger zich vastrijden in het zand, met een 4wd nog wel! De terugweg gaat zonder problemen. We verbazen ons over de verschillende gezichten van de woestijn. Hier en daar een hoop stenen alsof er slopers bezig zijn geweest, dan weer grillig rood en zwart gekleurde rotsen. Soms een enkele boom maar vooral dor en droog. Er lopen nog dieren ook! Meestal oryxen (soort antilope) maar we zien ook struisvogels, zebra's en blauwe wildebeesten. Hoe vinden ze eten en water? Het laatste stukje naar Lüderitz komen we in een zandstorm, heel gewoon hier. Net als bij ons in een sneeuwstorm is een shovel bezig de weg schoon te houden. Weer terug aan boord gaan we zo snel mogelijk op weg voor de 250 mijl naar Walvisbaai. De zee bruist weer van het leven, we zien nog meer zeehondjes dan de vorige keer. Er zijn honderden dolfijnen rond de boot, in groepjes komen ze op ons af. Ze zijn van de acrobatische soort, salto's en ruggelingse sprongen uit het water, mooi! In Walvisbaai hebben we een week om voorraden aan te vullen en te klussen. Ons nieuwe buitenboordmotortje wordt onder garantie gerepareerd, Anne-Mieke doet een hele berg was, ik duik om schroef en romp van zeepokken te ontdoen. Zaterdag is Ben aan boord gekomen voor de oversteek naar St. Helena. De 19e gaan we vertrekken, 1230 mijl varen (8-10 dagen).

30 January 2018 | Luderitz

Mist en diamanten

Het is alsof we een andere wereld binnenvaren. Al na een halve dag na ons vertrek uit Kaapstad betrekt de lucht en komt de horizon steeds dichterbij, mist! Het zicht varieert van 500 -1000 meter dus dat is te doen al wordt alles klam en wordt het koud. De wind komt uit het zuidzuidoosten rechtstreeks van Antarctica net als de Benguela stroom hier langs de kust. Lange broek, fleeces en een muts(!) komen te voorschijn. De koude Benguela stroom is rijk aan plankton en het wemelt hier van het zeeleven, vogels, dolfijnen, pinguïns en overal zeehondjes die ons nieuwsgierig nakijken of koddig op hun rug liggen te dommelen met de flippers wuivend boven water. Twee keer duikt er een enorme walvis op een paar meter naast de boot, we schrikken ons wild, daar kun je beter niet tegenaan varen. De beesten kijken ons lodderig aan, of slaperig? Hebben we ze wakker gemaakt? Ondanks dat de dieptemeter niets meer aangeeft omdat het te diep is, hebben we hem aan laten staan omdat het ultrasone geluid walvissen zou storen in hun slaap aan de oppervlakte. Waar of niet, vanaf nu gaat het ding niet meer uit. Helaas krijgen we de laatste 30 uur steeds minder wind, de motor moet bij en de mist wordt potdicht. Het blijft griezelig alleen op instrumenten te moeten vertrouwen, niets zien dan een paar stippen die over een scherm heen schuiven en een grijs gordijn om je heen. We komen Luderitz veilig binnen en kunnen net voldoende zien om een vrije mooring (touw met drijver aan een blok beton op de zeebodem) op te pikken, we zijn in Namibië! Er ligt een soort drijvende fabriek aan de kade en aan de moorings naast ons liggen kleine diamant mijnbouw schepen. We zijn hier in het rijkste diamant mijnbouw gebied ter wereld. Begonnen met het op de knieën zoeken van diamanten in de woestijn in 1908 is de mijnbouw steeds professioneler geworden en uitgebreid tot de zeebodem voor de kust. Inmiddels wordt meer dan de helft van de diamant productie uit zee gehaald. De grote fabrieksschepen zijn eigendom van een joint venture van de staat Namibië en de bekende firma De Beers. Gravel wordt tot een diepte van 130 meter van de zeebodem gezogen waarna de diamanten er in een stellage van zeven, centrifuges en röntgensorteerders worden uitgehaald. De kleine boten gaan tot een diepte van 30 meter. Een duiker loopt met een dikke stofzuigerslang over de bodem en zuigt gravel op dat vervolgens in een soort garnalenzeefmachine wordt gezeefd en vervolgens aan land verder verwerkt. Vlakbij Luderitz ligt Kolmanskop waar net voor de Eerste Wereldoorlog de Duitsers met diamant mijnbouw zijn begonnen. Het stadje is nu verlaten en ligt als een spookstad in de woestijn waar rondleidingen worden gehouden. Vermakelijk is hoe de hebzuchtige mens toen diamanten heeft proberen weg te smokkelen, holle schoenzolen, kofferhandvaten, pijl en boog etc. Het ziekenhuis had als een van de eerste ter wereld röntgen apparatuur, niet uit geneeskundig oogpunt maar om ingeslikte diamanten op te sporen. De mens is niet veranderd, controle boven alles. Op de huidige grote diamantschepen komt geen mensenhand meer te pas aan het uitzeven en sorteren, de uitgezeefde diamanten worden aan het eind van het proces ingeblikt als doperwten en met een helikopter afgevoerd. Zelf graven en zoeken in het verboden woestijn gebied rond Luderitz doen we liever niet, betrapt met een diamant = 10 jaar gevangenis en niet af te kopen met een boete!

17 January 2018

Vrienden

Oud en nieuw vieren we aan boord met onze vier vrienden uit Nederland met het traditionele oudejaarsdiner. Anne-Mieke weet 5 gangen uit de kombuis te toveren en het wordt erg gezellig. Klokslag 12 loeien de scheepshoorns van de marineboten naast ons, ik antwoord door op mijn scheepstoeter te blazen. Leuk, weer eens wat anders dan vuurpijlen waar hier geen geld aan wordt verspild. Onze vrienden hebben er een vakantie aan vast geknoopt en we gaan met zijn zessen de tuinroute rijden in een busje. We gaan eerst naar Robbeneiland waar Nelson Mandela gevangen heeft gezeten. We worden rondgeleid door een ex-gevangene die hem heeft meegemaakt in de tijd dat het er al wat beter aan toe ging. Beter eten, betere bedden en het belangrijkst: toegestaan om onderling contact te hebben. Nelson Mandela heeft vrijwel meteen na zijn aantreden als president besloten dat Robbeneiland niet langer gebruikt mocht worden als gevangenis maar een herdenkingsmuseum moest worden. Twee jaar na zijn aantreden was dat een feit. Hij heeft toen al zijn ex-medegevangenen uitgenodigd om de officiele opening bij te wonen. De opening vond plaats in de steengroeve waar hij jarenlang stukken rots heeft zitten bikken. Mandela stond op na zijn openingsspeech, pakte een stuk steen, liep een rondje rond de groeve en gooide de steen in het midden. Zijn mede ex-gevangenen deden hetzelfde en nu ligt er dus een hele hoop. Indrukwekkend. We vervolgen onze tocht naar Stellenbosch, lunchen in een van de vele mooie wijnestates en we doen nu eens geen wijnproeverij maar een rondleiding door een wijngaard om de "Big Five" wijnrassen te zien. Op humoristische wijze wordt de vergelijking gemaakt tussen de wijnrassen Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Chardonnay, Merlot, Pinotage en de vijf grote wilde dieren. Leuk en leerzaam, witte en rode wijnrassen staan in rijen met de zon mee of juist niet, wat invloed heeft op het suikergehalte en karakter. De Pinotage wordt niet strak gesnoeid maar een beetje wild gelaten om de specifieke smaak beter naar voren te laten komen. Voortaan kijken we met een "kennersblik" naar de rijen druiven! Twee van onze vrienden zijn afstammelingen van Hugenoten dus gaan we naar het Hugenotenmuseum en -monument in Franschhoek. Het was maar een kleine groep die zich via de VOC hier heeft gesetteld maar hun invloed op de wijnteelt is heel groot geweest en tot op heden te zien aan de Franse namen van de wijnhuizen. Maar dat is dan ook de enige invloed van de Franse taal die is overgebleven omdat de VOC verder korte metten heeft gemaakt met het Frans. De Hugenoten moesten verspreid tussen de overige Nederlands sprekende kaapbewoners gaan wonen, mochten ook thuis geen Frans spreken en hun kinderen verplicht naar een Nederlands sprekende school. Binnen 3 generaties was de Franse taal verdwenen in de Kaapkolonie. We trekken verder langs de kust met veel mooie plekjes, stranden en rivieren. Addo Elephant park is onze laatste bestemming. Het is er droog waardoor veel dieren bij de plekken zijn waar water is, uiteraard veel olifanten waar het park zijn naam aan ontleent. We zien 3 olifanten die een waterplaatsje volledig bezetten als er 2 buffels aan komen lopen. Hoe zal dit gaan? De grootste buffel komt langzaam dichtbij, een olifant gaat uit het water, de andere iets opzij, de buffel kijkt ze beurtelings strak aan en de olifanten maken plaats! Mooi te zien hoe de hierarchie in de dierenwereld werkt. De volgende ochtend gaan we om 5.30 uur op een wilddrive en hebben veel geluk want de gids ziet meteen een leeuw in de verte. We kunnen er dicht bij komen, indrukwekkend wat een kracht straalt dat beest uit. Hij kijkt ons aan: zal ik jullie opvreten of niet, gaapt zijn grote muil wijdopen en loopt dan langzaam weg om een stukje verder naast zijn broer verder te gaan slapen. En dan is het al weer de laatste dag, we kijken terug op een mooie reis, niemand van ons heeft zich onveilig of bedreigd gevoeld evalueren we. Integendeel, iedereen was buitengewoon vriendelijk en aardig. Maar op weg naar het vliegveld rijden we door een township waar een verkeersbord staat met de waarschuwing: "Hijack hotspot area", dan besef je weer dat het hier toch anders is dan in Nederland. Zaterdag de vrienden uitgezwaaid en weer terug op de boot moeten we meteen aan de bak want de wind is perfect om de baai bij Simonstown uit te varen dus dat doen we ook, zondagavond komen we aan in Kaapstad. Hier klaren we uit, geen lastige vragen, we storen de ambtenaren in hun lunchpauze en ze vragen nergens naar. Ruim een jaar geleden aangekomen in Zuid Afrika, nu verlaten we dit prachtige land, op weg naar Namibie!

Bolera, Olinda en even naar huis

12 April 2018 | Olinda
Gerrit, 32 graden, zonnig
Anne-Mieke komt sip naar buiten: mijn wasmachientje is kapot, hij rammelt en pompt het water niet meer weg. Ik ga aan de slag, niks in het zeefje, alle slangen losgehaald, ook schoon. Enige conclusie lijkt: pomp kapot. Een nieuwe pomp is nog te krijgen, maar wel duur: € 300 plus verzendkosten. Buurman meldt dat zijn ijsmaker het ook niet meer doet, een boot verderop heeft ook iets wat niet werkt. Iemand komt op het idee dat het wel eens aan de stroom zou kunnen liggen: Brazilië heeft 60 Hz ipv 50 Hz. En inderdaad als we de wasmachine draaien op de inverter (maakt 220 Volt 50 Hz van accustroom) doet hij het gewoon weer! Goedkope reparatie maar we zouden er zelf niet op gekomen zijn. De electriciteit is niet het enige dat anders is in dit land. We verbazen ons er over dat helemaal niemand Engels spreekt, geen woord, ook jonge mensen niet. In alle landen waar we geweest zijn werd in ieder geval Engels gesproken in winkels waar mobieltjes en computers worden verkocht. Hier niet, wat leren ze toch op school? De aankoop van een simkaart doen we met een vertaalapp op de telefoon, dat gaat ook. De moderne mall waar we de simkaart kopen zit op de begane grond van een torenflat pal naast een favela (krottenwijk) waar we eerst in verdwalen (slik!). In de richting van de zee staan veel meer flatgebouwen en er zijn nieuwe in aanbouw pal naast oude vervallen huizen aan slecht onderhouden wegen. Een wereld van tegenstellingen. Dat zien we ook rond onze marina, vissertjes die netten gooien in de rivier achter onze boten. Hun houten bootjes met grasmaaimotor aandrijving liggen naast een boothelling waar dure motorjachten te water gaan. Even verderop langs de rivier is een aparte toeristische attractie. Iedere avond tegen zonsondergang vaart een houten bootje met een man erin die staande op zijn saxofoon de Bolero speelt. Tientallen winkeltjes op de wal. Rondvaartboten varen al een uur van tevoren de rivier op en af met steeds dezelfde melodietjes. De Bolero en het melodietje dat de rondvaartboot speelt in de buurt van onze marina komen ons inmiddels de neus uit. Dit tafereel gaat al tientallen jaren zo en nog steeds komen er honderden toeristen op af. Het oude stadje Olinda is een toeristische trekpleister met meer allure. Het ligt op een heuvel met mooie vergezichten over het groen van palmen en varens tussen rode pannendaken. Smalle straatjes met kinderkopjes en kleurige gevels van oude koloniale gebouwen en huizen. We slapen er een nachtje in een sfeervol oud gebouw met veel hout. We scharrelen een dagje rond, genieten van het uitzicht, de kunst en proeven van de braziliaanse keuken. Eenvoudig maar smakelijk is de lunch met een dikke plak kaas en een stuk zout vlees met cassave. Luxer en erg lekker is een pompoen gevuld met stukken kreeft in een pompoen cocos saus. Culinair heeft Brazilie ons aangenaam verrast, we hadden een beeld van veel bonen en biefstukken met veel rode peper. Maar dat valt dus mee, er staat vaak seafood en ander vlees op de kaart, vaak zacht gekruid met mooie aparte smaken. We zijn in Olinda omdat we het graag willen zien natuurlijk. Maar het past ook goed omdat we op weg zijn naar het vliegveld van Recife waar het vlakbij ligt. We komen voor drie maand terug naar huis om de geboorte van Anneriekes en Jobs baby mee te maken, of op kraamvisite als we daarvoor net te laat zijn. Dat willen we niet missen natuurlijk!

In Brazilië!

28 March 2018 | Jacare, Brazilië
Gerrit, buien, 30 graden
De Franse boot Anushka met Marc en Mike aan boord vertrekt een paar uur voor ons uit St. Helena. We hebben afgesproken om per e-mail of marifoon contact te houden. Jammer genoeg heeft hij geen ssb. Marifoons komen niet verder dan zo'n 20 mijl, maar zo dicht blijf je zelden bij elkaar. Ook nu niet, de 2e dag horen we ze nog een beetje brokkelig, zij alleen een beetje geraas van ons. Dus geen praatje, we moeten het doen met een dagelijks mailtje waarin we onze posities doorgeven en of we al een vis hebben gevangen. Wij varen sneller maar zij zijn betere vissers. Onze passaatzeiltjes doen het geweldig, plat voor de lichte wind (zo'n 8-13 knopen) in een rommelige zee. Onze beste dag is 137 mijl in 24 uur, de minste dag 109 mijl. Als we aankomen in Jacare Brazilie zijn we ruim 2 dagen uitgelopen op Anushka. Maar zij hebben twee dikke tonijnen gevangen en wij helemaal niets. Vergeleken met de Zuid Afrikaanse kust zien we ook niet veel zeeleven. Pas na een week hebben we een paar keer beet. De oceaan is zo helder dat ik de tonijn naar het aas zie zwemmen, erin happen, nog een keer en nog een keer maar de haak wil er niet in. De volgende dag lukt dat wel maar dan weer zo goed dat de vis er met haak, aas en lijn en al vandoor gaat. Weer niks. Nu ik als kostwinner heb gefaald, gaat Anne-Mieke creatief met blikvoer aan de slag, tonijn in tomatensaus met pasta, gerookte tonijn in courgettesoep (een vondst, heerlijk!), eend, cassoulet, pompoensoep. De laatste dag om te proberen: Zuid Afrikaanse kippenvleesgehaktballen uit blik.... het tweede blik daarvan zal voorlopig niet het ruim uit komen... Tot de laatste dag aan toe varen we in een stralende zon met passaatwolken aan de horizon. We zien de temperatuur van het oceaanwater langzaam oplopen van 26 graden in St. Helena tot 29,5 graad bij aankomst. Zo voelt het ook, veel kleren hebben we niet meer aan. Binnen in de kajuit is het ronduit benauwd, 31 graden. De laatste dag verandert het weer snel, regelmatig een bui. In Brazilie begint nu ongeveer het regenseizoen dus dat is wel te verwachten. Zondagmorgen 8.00 uur zijn we in de riviermond bij Cabadelo. We motoren een uurtje in de stromende regen de rivier op en kunnen meteen aanleggen in de marina bij het plaatsje Jacaré. 14 dagen en 21 uur over gedaan, daar zijn we best tevreden mee gezien de lichte wind en de rommelige zee. We liggen in een klein marinaatje met een restaurant. Vandaag geen blikvoer maar een braziliaanse rijst-bonenschotel met kip, lekker! Inklaren heeft geen haast en ze hebben ook geen haast, immigratie laat ons eerst een uur wachten en vervolgens neemt de ambtenaar alle tijd. Hij bestudeert letterlijk iedere bladzijde van ons paspoort alsof hij voor het eerst zoiets ziet, stelt 3x dezelfde vraag en zet dan heel langzaam en voorzichtig het stempel. Inmiddels zijn we te laat voor customs dus daar gaan we een dag later naar toe. Deze meneer staat ons meteen te woord. Eerst uitgebreid foto's bekijken van zijn en onze kinderen en kleinkinderen. En we moeten zijn kruidentuintje buiten onder het raam bewonderen. Pas dan komen we toe aan ons formulier. Terwijl zijn baas dat nog eens gaat beoordelen krijgen wij zowaar een kop koffie aangeboden, nog niet eerder meegemaakt bij het inklaren! Als afscheid krijg ik nog een pet mee met de naam van zijn dienst. We zijn alweer te laat voor de port captain, die doen we na de lunch, voor de verandering gaat dat snel en efficient. We zijn officieel in Brazilië!

Napoleon, whalesharks en hoge golven

09 March 2018 | Saint Helena
Gerrit, 27 graden half bewolkt
Ratelend komt de ankerketting uit het water. We kijken nog een keer om naar Walvisbaai met zijn honderden flamingo's en pelikanen. Op naar St. Helena. Er staat een mooie halve wind van 25 knopen, de zee is wel een beetje ruw. We mogen niet vissen voor Anne-Mieke's van tevoren bereidde maaltijden op zijn. Want anders weet ze wel hoe het gaat: macaroni overboord als er een vis wordt gevangen. Op Anneriekes verjaardag (22 februari) mag de hengel uit en al snel: beet! Een mahi mahi, onze favoriet. Nog dezelfde dag passeren we de lengtegraad van Schokkerhaven. We zijn de wereld rond! Alleen 3800 mijl te ver naar het zuiden, dus telt het niet echt maar is wel leuk. De eerste helft van de afstand doen we in vier dagen. Maar dan krijgen we lichte wind (10-13 knopen) die ook nog eens pal van achteren komt, de passaatzeilen gaan er op. Het weer is een stuk aangenamer geworden. Fleecen kunnen weg, de korte broek weer aan. s'Ochtends vliegende vissen rapen aan dek, we zijn weer in de tropen! We bakken er een paar bij het ontbijt. Ben vindt ze heerlijk, wij ook, maar Ben's Terschellingerkaas bij de lunch blijft onze favoriet. Langzaam zakt de wind in tot 6-8 knopen, we lopen er nog maar 3 over de grond. We rekenen al een tijdje, nog een halve dag te verliezen maar dan moet het toch sneller om overdag aan te komen. Dus gaat de motor de laatste 10 uur bij. Om 14.00 uur maken we vast aan een mooring bij Jamestown, St. Helena. 1230 mijl, precies 9 dagen over gedaan. Voor Ben een grote wens vervuld. Wij genoten van zijn enthousiasme voor onze manier van reizen. Tijd voor het traditionele glas champagne!
Het eiland is een beetje terug in de tijd. Geen mobiel internet, geen pinautomaat en je kunt niet met een creditcard betalen. De kippen leggen niet want er is geen kippevoer omdat de boot te laat is. Verse groente, fruit etc. is vaak uitverkocht. Maar de natuur is spectaculair mooi. Kale vulkanische heuvels aan de randen van het eiland, het midden weelderig groen begroeid. We bezoeken Napoleon's verblijf, geen gevangenis maar een flinke villa waar hij in luxe heeft gewoond. Met alle bewegingsvrijheid om het eiland tot in hoeken en gaten te verkennen. Toch heeft hij zich vast verveeld gezien de hoeveelheid tijd besteed aan het regelen van zijn eigen begrafenis. Een andere must hier is het snorkelen met whalesharks. Wat een beesten! Tot wel 12 meter lang zijn ze ongevaarlijk want planktoneters. Het tweede exemplaar dat we zien is net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hem. Verbazend wendbaar zwemt hij achter ons aan, met moeite spartelen we uit de weg. Terug op de boot hobbelt het behoorlijk. Onze ankerplaats is open naar de oceaan, er staat een hoge deining. Veroorzaakt door stormen helemaal op de Noord-Atlantische oceaan. We kunnen alleen met een watertaxibootje naar de wal. Tussen twee hoge golven gaat hij langszij de kade waar touwen hangen waarmee we ons acrobatisch de wal op trekken. Te gevaarlijk om in het donker te doen stopt de watertaxi om 17.00 uur. Dus gaan we een nachtje in een hotel, voor het afscheidsdiner van Ben en voor de verjaardag van Anne-Mieke. We eten prima en het wordt erg gezellig. Als Ben vertrokken is naar het vliegveld horen we dat de taxi helemaal niet meer vaart. De golven slaan over de kade, er drijven zelfs containers van hun plek. In jaren is de zee niet zo wild geweest. Dus moeten we nog een nacht in het hotel. Onze boot ligt betrekkelijk rustig, de golven breken daar niet. Maar we zijn toch blij als het weer rustiger wordt en we aan boord kunnen gaan. Werk te doen, de etappe naar Brazilie komt er alweer aan. 1800 mijl in lichte winden, dat gaat geen snel tochtje worden. We vertrekken 10 maart, we denken er 15-20 dagen over te doen.

Vast in de woestijn

18 February 2018 | Walvisbaai
Gerrit, zonnig 25graden
Hij trekt het niet meer in zijn 3, niet meer in zijn 2...niet meer in zijn 1....vast! Daar staan we met ons Polootje, met zijn buik in een zandverstuivinkje op een onverharde weg in de woestijn. We waren er bijna doorheen, nog 100 meter. Urenlang geen auto gezien, wel schedels van dieren langs de weg....dit is niet best.... We hebben de satelliet telefoon bij ons, maar wie moeten we bellen? De verhuurder zit 300 km verderop dus eerst maar graven. Het is 40 graden, het zand is gloeiend heet. We hebben geen schep, alleen een losse hoedenplank. Met de knieën daarop graven we met de blote handen zand weg onder de motor en voor de wielen vandaan. De eerste poging brengt ons 10 cm ver. We vinden het wel zo spannend dat we helemaal vergeten een foto te maken. Na 3 kwartier ploeteren komt er een auto aan, een 4wd nog wel! Onze redding! Een Engels stel, maar ze hebben geen touw... en wij ook niet....Dus weer graven, wel zijn er nu 3 personen om te duwen. Het losse zand naast het spoor blijkt maar een dun laagje op een steviger ondergrond. Dus proberen we de Polo uit het spoor te krijgen, na 3 pogingen lukt het. Ons autootje ploegt moeizaam naar het gravel. We bedanken de Engelsen hartelijk, we zijn weer op weg. Bij het tanken is ons deze D-weg als toeristische route aangeraden i.p.v. de C-weg (ook een gravelweg). "Geen enkel probleem met een Polo meneer!" Weer terug op de C-weg worden we gek van het gerammel over de ribbels die op een of andere manier op dit soort gravelwegen ontstaan. Na 350 km afzien komen we aan in Sossusvlei, bekend van zijn hoge rode duinen. Ons resort is letterlijk een oase, we genieten er van een welverdiende fles bubbels op het terras in de woestijn. De volgende morgen om 5 uur op want de rode duinen zijn het roodst en het mooist bij zonsopkomst. Zodra we er zijn klauteren we door het losse zand van een hoog duin naar boven. De hele verdere ochtend sjouwen we rond in deze bijzondere rode wereld. Wat kan natuur toch mooi zijn! Als we teruglopen naar de auto zien we een park ranger zich vastrijden in het zand, met een 4wd nog wel! De terugweg gaat zonder problemen. We verbazen ons over de verschillende gezichten van de woestijn. Hier en daar een hoop stenen alsof er slopers bezig zijn geweest, dan weer grillig rood en zwart gekleurde rotsen. Soms een enkele boom maar vooral dor en droog. Er lopen nog dieren ook! Meestal oryxen (soort antilope) maar we zien ook struisvogels, zebra's en blauwe wildebeesten. Hoe vinden ze eten en water? Het laatste stukje naar Lüderitz komen we in een zandstorm, heel gewoon hier. Net als bij ons in een sneeuwstorm is een shovel bezig de weg schoon te houden. Weer terug aan boord gaan we zo snel mogelijk op weg voor de 250 mijl naar Walvisbaai. De zee bruist weer van het leven, we zien nog meer zeehondjes dan de vorige keer. Er zijn honderden dolfijnen rond de boot, in groepjes komen ze op ons af. Ze zijn van de acrobatische soort, salto's en ruggelingse sprongen uit het water, mooi! In Walvisbaai hebben we een week om voorraden aan te vullen en te klussen. Ons nieuwe buitenboordmotortje wordt onder garantie gerepareerd, Anne-Mieke doet een hele berg was, ik duik om schroef en romp van zeepokken te ontdoen. Zaterdag is Ben aan boord gekomen voor de oversteek naar St. Helena. De 19e gaan we vertrekken, 1230 mijl varen (8-10 dagen).

Mist en diamanten

30 January 2018 | Luderitz
Gerrit, 17 graden zonnig
Het is alsof we een andere wereld binnenvaren. Al na een halve dag na ons vertrek uit Kaapstad betrekt de lucht en komt de horizon steeds dichterbij, mist! Het zicht varieert van 500 -1000 meter dus dat is te doen al wordt alles klam en wordt het koud. De wind komt uit het zuidzuidoosten rechtstreeks van Antarctica net als de Benguela stroom hier langs de kust. Lange broek, fleeces en een muts(!) komen te voorschijn. De koude Benguela stroom is rijk aan plankton en het wemelt hier van het zeeleven, vogels, dolfijnen, pinguïns en overal zeehondjes die ons nieuwsgierig nakijken of koddig op hun rug liggen te dommelen met de flippers wuivend boven water. Twee keer duikt er een enorme walvis op een paar meter naast de boot, we schrikken ons wild, daar kun je beter niet tegenaan varen. De beesten kijken ons lodderig aan, of slaperig? Hebben we ze wakker gemaakt? Ondanks dat de dieptemeter niets meer aangeeft omdat het te diep is, hebben we hem aan laten staan omdat het ultrasone geluid walvissen zou storen in hun slaap aan de oppervlakte. Waar of niet, vanaf nu gaat het ding niet meer uit. Helaas krijgen we de laatste 30 uur steeds minder wind, de motor moet bij en de mist wordt potdicht. Het blijft griezelig alleen op instrumenten te moeten vertrouwen, niets zien dan een paar stippen die over een scherm heen schuiven en een grijs gordijn om je heen. We komen Luderitz veilig binnen en kunnen net voldoende zien om een vrije mooring (touw met drijver aan een blok beton op de zeebodem) op te pikken, we zijn in Namibië! Er ligt een soort drijvende fabriek aan de kade en aan de moorings naast ons liggen kleine diamant mijnbouw schepen. We zijn hier in het rijkste diamant mijnbouw gebied ter wereld. Begonnen met het op de knieën zoeken van diamanten in de woestijn in 1908 is de mijnbouw steeds professioneler geworden en uitgebreid tot de zeebodem voor de kust. Inmiddels wordt meer dan de helft van de diamant productie uit zee gehaald. De grote fabrieksschepen zijn eigendom van een joint venture van de staat Namibië en de bekende firma De Beers. Gravel wordt tot een diepte van 130 meter van de zeebodem gezogen waarna de diamanten er in een stellage van zeven, centrifuges en röntgensorteerders worden uitgehaald. De kleine boten gaan tot een diepte van 30 meter. Een duiker loopt met een dikke stofzuigerslang over de bodem en zuigt gravel op dat vervolgens in een soort garnalenzeefmachine wordt gezeefd en vervolgens aan land verder verwerkt. Vlakbij Luderitz ligt Kolmanskop waar net voor de Eerste Wereldoorlog de Duitsers met diamant mijnbouw zijn begonnen. Het stadje is nu verlaten en ligt als een spookstad in de woestijn waar rondleidingen worden gehouden. Vermakelijk is hoe de hebzuchtige mens toen diamanten heeft proberen weg te smokkelen, holle schoenzolen, kofferhandvaten, pijl en boog etc. Het ziekenhuis had als een van de eerste ter wereld röntgen apparatuur, niet uit geneeskundig oogpunt maar om ingeslikte diamanten op te sporen. De mens is niet veranderd, controle boven alles. Op de huidige grote diamantschepen komt geen mensenhand meer te pas aan het uitzeven en sorteren, de uitgezeefde diamanten worden aan het eind van het proces ingeblikt als doperwten en met een helikopter afgevoerd. Zelf graven en zoeken in het verboden woestijn gebied rond Luderitz doen we liever niet, betrapt met een diamant = 10 jaar gevangenis en niet af te kopen met een boete!

Vrienden

17 January 2018
Gerrit, 28 graden, zonnig
Oud en nieuw vieren we aan boord met onze vier vrienden uit Nederland met het traditionele oudejaarsdiner. Anne-Mieke weet 5 gangen uit de kombuis te toveren en het wordt erg gezellig. Klokslag 12 loeien de scheepshoorns van de marineboten naast ons, ik antwoord door op mijn scheepstoeter te blazen. Leuk, weer eens wat anders dan vuurpijlen waar hier geen geld aan wordt verspild. Onze vrienden hebben er een vakantie aan vast geknoopt en we gaan met zijn zessen de tuinroute rijden in een busje. We gaan eerst naar Robbeneiland waar Nelson Mandela gevangen heeft gezeten. We worden rondgeleid door een ex-gevangene die hem heeft meegemaakt in de tijd dat het er al wat beter aan toe ging. Beter eten, betere bedden en het belangrijkst: toegestaan om onderling contact te hebben. Nelson Mandela heeft vrijwel meteen na zijn aantreden als president besloten dat Robbeneiland niet langer gebruikt mocht worden als gevangenis maar een herdenkingsmuseum moest worden. Twee jaar na zijn aantreden was dat een feit. Hij heeft toen al zijn ex-medegevangenen uitgenodigd om de officiele opening bij te wonen. De opening vond plaats in de steengroeve waar hij jarenlang stukken rots heeft zitten bikken. Mandela stond op na zijn openingsspeech, pakte een stuk steen, liep een rondje rond de groeve en gooide de steen in het midden. Zijn mede ex-gevangenen deden hetzelfde en nu ligt er dus een hele hoop. Indrukwekkend. We vervolgen onze tocht naar Stellenbosch, lunchen in een van de vele mooie wijnestates en we doen nu eens geen wijnproeverij maar een rondleiding door een wijngaard om de "Big Five" wijnrassen te zien. Op humoristische wijze wordt de vergelijking gemaakt tussen de wijnrassen Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Chardonnay, Merlot, Pinotage en de vijf grote wilde dieren. Leuk en leerzaam, witte en rode wijnrassen staan in rijen met de zon mee of juist niet, wat invloed heeft op het suikergehalte en karakter. De Pinotage wordt niet strak gesnoeid maar een beetje wild gelaten om de specifieke smaak beter naar voren te laten komen. Voortaan kijken we met een "kennersblik" naar de rijen druiven! Twee van onze vrienden zijn afstammelingen van Hugenoten dus gaan we naar het Hugenotenmuseum en -monument in Franschhoek. Het was maar een kleine groep die zich via de VOC hier heeft gesetteld maar hun invloed op de wijnteelt is heel groot geweest en tot op heden te zien aan de Franse namen van de wijnhuizen. Maar dat is dan ook de enige invloed van de Franse taal die is overgebleven omdat de VOC verder korte metten heeft gemaakt met het Frans. De Hugenoten moesten verspreid tussen de overige Nederlands sprekende kaapbewoners gaan wonen, mochten ook thuis geen Frans spreken en hun kinderen verplicht naar een Nederlands sprekende school. Binnen 3 generaties was de Franse taal verdwenen in de Kaapkolonie. We trekken verder langs de kust met veel mooie plekjes, stranden en rivieren. Addo Elephant park is onze laatste bestemming. Het is er droog waardoor veel dieren bij de plekken zijn waar water is, uiteraard veel olifanten waar het park zijn naam aan ontleent. We zien 3 olifanten die een waterplaatsje volledig bezetten als er 2 buffels aan komen lopen. Hoe zal dit gaan? De grootste buffel komt langzaam dichtbij, een olifant gaat uit het water, de andere iets opzij, de buffel kijkt ze beurtelings strak aan en de olifanten maken plaats! Mooi te zien hoe de hierarchie in de dierenwereld werkt. De volgende ochtend gaan we om 5.30 uur op een wilddrive en hebben veel geluk want de gids ziet meteen een leeuw in de verte. We kunnen er dicht bij komen, indrukwekkend wat een kracht straalt dat beest uit. Hij kijkt ons aan: zal ik jullie opvreten of niet, gaapt zijn grote muil wijdopen en loopt dan langzaam weg om een stukje verder naast zijn broer verder te gaan slapen. En dan is het al weer de laatste dag, we kijken terug op een mooie reis, niemand van ons heeft zich onveilig of bedreigd gevoeld evalueren we. Integendeel, iedereen was buitengewoon vriendelijk en aardig. Maar op weg naar het vliegveld rijden we door een township waar een verkeersbord staat met de waarschuwing: "Hijack hotspot area", dan besef je weer dat het hier toch anders is dan in Nederland. Zaterdag de vrienden uitgezwaaid en weer terug op de boot moeten we meteen aan de bak want de wind is perfect om de baai bij Simonstown uit te varen dus dat doen we ook, zondagavond komen we aan in Kaapstad. Hier klaren we uit, geen lastige vragen, we storen de ambtenaren in hun lunchpauze en ze vragen nergens naar. Ruim een jaar geleden aangekomen in Zuid Afrika, nu verlaten we dit prachtige land, op weg naar Namibie!
Fruit de Mer's Photos - Honderden vlinders en vijf mensen
Photos 1 to 5 of 5 | Main
1
Bijbootje op het strand
Honderden vlinders
Kate in haar homestead
Oude motorboot
Afdak met naambordjes aan het strand
 
1

About & Links

Photo Albums
12 April 2018
14 Photos
28 March 2018
12 Photos