Photo Albums
02 April 2018
2 Photos
25 March 2018
12 Photos

Umnyama Blog

Vessel Name: UMNYAMA
Vessel Make/Model: Catana 42
Hailing Port: Amsterdam
Crew: Dick van Geldere & Monique Nagelkerke
20 April 2018 | Fatu Hiva
20 April 2018 | The Marquesas Islands
16 April 2018 | South Pacific Ocean
09 April 2018 | Stille Oceaan
02 April 2018
24 March 2018 | Galapagos Islands
19 February 2018 | Panama Canal
04 February 2018
04 February 2018
17 December 2017
14 June 2017
06 June 2017
06 May 2017
06 May 2017
Recent Blog Posts
20 April 2018 | Fatu Hiva

Voor anker...

De markiezen eilanden. Na 23 dagen van rustig, saai zeilen over een oneindige oceaan, zonder vis, kwamen we aan bij Fatu Hiva, met spectaculaire baai. Hele steile hoge berg pieken, aparte rotsformaties, en vrouwen met bloemen in het haar. We zijn gearriveerd in Frans Polynesië.

20 April 2018 | The Marquesas Islands

De Marquesas

We zijn aangekomen bij De Markiezen Eilanden, Les Isles Marquises, The Marquesas Islands in Frans Polynesie. Tot een paar jaar geleden hadden we daar nooit van gehoord, maar nu zijn we daar dus, na een lange reis...

16 April 2018 | South Pacific Ocean

WE ZIJN ER BIJNA...*

Een zeiler zei "...that crossing the Pacific was the psychological equivalent of going to war: days and days of unrelenting tedium punctuated by moments of sheer, horrifying terror." Dat laatste valt wel mee, hoewel in éen donkere nacht met regen en veel windvlagen tot 25 knopen, met de spinnaker op [...]

09 April 2018 | Stille Oceaan

Zuidoost Passaat

"Het is de reis, niet de bestemming waar het om gaat. Toch?" schreef Harm (bemanning Biskaje, 186 NM/24h) naar aanleiding van ons vorige bericht. Ja, dat is wel zo, maar toch moeten we de voortgang blijven bewaken, en die doldrums kom je zonder motor niet door. Veel verder zuidelijk dan de bedoeling [...]

02 April 2018

Doldrums?

Een week na vertrek uit de Galapagos zullen we eens vertellen hoe het met ons gaat.

24 March 2018 | Galapagos Islands

Galapagos

San Cristobal is het eerste eiland dat we bezoeken en nadat we onze agent Bolivar hebben gebeld zitten we twee uur later met zes bezoekers aan boord en eentje in het water: het Galapagos inspectieteam. Douane, politie, leger (Armada), inspecteur voor de boot en een duiker onder de boot. Heel veel formulieren [...]

Voor anker...

20 April 2018 | Fatu Hiva
De markiezen eilanden. Na 23 dagen van rustig, saai zeilen over een oneindige oceaan, zonder vis, kwamen we aan bij Fatu Hiva, met spectaculaire baai. Hele steile hoge berg pieken, aparte rotsformaties, en vrouwen met bloemen in het haar. We zijn gearriveerd in Frans Polynesië.

De eerste avond, als we met andere zeilers zitten te borrelen, opeens uit het donker een stem: daar staat Hollandse Bart, op zijn SUP, en is net van een ander eiland komen peddelen, wel 45 zeemijlen ! Bart komt aan boord, kan douchen en blijft slapen. Later blijkt dat Bart in Hawaii woont en niet zomaar een SUP-er is, maar bij de beste 5% ter wereld hoort, en deze zomer een wedstrijd gaat doen van 1000 mijl. Op de Yukon rivier in Alaska. Met als enig gezelschap beren.

Kayak de volgende dag in elkaar gezet en de kant op. Dorpje van ongeveer 600 mensen, 1 winkel, geen restaurant maar wel lokale dames die thuis voor een groep zeilers willen koken. Ik loop het dorp door, wordt binnen gehaald door ene Lea en haar man Zopie. Fruit wordt van bomen gehaald, kan het allemaal zo mee nemen. Geld niet nodig , wel ruilhandel: kleding, lippenstift, nagellak, lege plastic flessen, noem het maar op. Ik beloof de volgende dag terug te komen met spullen.

De volgende dag ga ik terug, met poloshirts van Dick, om mijn rekening te betalen. Kan Lea niet vinden, loop door het dorpje heen,langs de ene winkel en hoor mijn naam; daar is Lea, drie kussen op mijn wang en wat ik nog verder wil hebben. Bananen, die heeft een vriendin wel. Kan zoveel mee nemen als ik wil. Maar hoe te betalen ? Vriendin graait via mijn oksel naar mijn BH, zoiets wil ze wel hebben. Probeer voorzichtig uit te leggen dat er misschien een verschil van maat is. Vriendin haalt borst uit haar T shirt. Nee hoor, dat past vast wel... OK, een BH (of shampoo) in ruil voor bananen. Waarom ook niet. Ik beloof weer terug te komen.

Dick, SUP-er Bart en ik maken een hele mooie wandeling naar een waterval en er is een etentje geregeld bij een lokale dame, top dag dus.
En dan gaat het fout.....enorme valwinden denderen van de bergen de baai in, alle boten zwieren alle kanten op, rukken aan hun ankerketting, en we zien een boot loskomen (krabben heet dat ) en bijna een andere boot raken. Shit, en dan blijkt dat ook wij aan het krabben zijn! Anker omhoog, en een andere plek zien te vinden. Zeker vijf keer doen we een poging, het anker wil op de rotsbodem niet houden, of het is te diep, of te dicht bij andere schepen en ondertussen dendert de wind door en wordt het donker. We raken bijna een andere boot. Onze boot is bijna niet te hanteren door de enorme wind. Wat te doen. Ik wil de baai uit, weg van die wind en gekte. Bij problemen in een baai of haven is de open zee vaak de veiligste plek. Uiteindelijk is dat het besluit, en ik haal het anker weer op....en dan gaat het helemaal fout... het anker is nog lang niet helemaal binnen en de ankerketting wipt van de ankerlier af en de boel zit muurvast. Dick blijft kalm, en we varen met slepende anker en ketting en dansende bijboot en kayak de baai uit, het donkere gat in, de zee op.
Daar staat zoveel wind dat de opblaasbare kayak bijna weg vliegt, en op de stuurstand blijft hangen, over het stuurwiel en de gashandles en de stuurautomaat heen; de ankerketting wordt nog steeds gesleept en de bijboot danst zo hard op en neer dat die wel kan omslaan. Uiteindelijk weten we de kayak tijdelijk de salon in te persen. Dan de bijboot die tegen de achterkant van boot aan ligt te rammen. Met reddingsvest aan ga ik de bijboot in, weet de hijslijnen vast te haken en we vergeten de motor stuurhandle omhoog te zetten, dus ik weer terug de stampende bijboot in. Dick hijst de bijboot aan de davits omhoog. De ankerketting wordt uit de beknelling gehaald en met groot geraas dondert de rest van de 50 meter loodzware ketting in het water. Gelukkig is de ketting geborgd aan het begin, want anders ben je je anker kwijt (niet zeldzaam). Door alleen de wind driften we met twee knopen westwaarts met de ketting schuin naar achteren. Met behulp van de spinnakerval en de lier aan de mast kan de ankerketting weer op de motorlier worden gelegd en deze is gelukkig krachtig genoeg om het anker omhoog omhoog te krijgen. Pffff alles ligt op zijn plek.
We maken een onrustige, stampende nacht door, met enorme harde wind, vlagen tot 25 knopen. We varen heen en weer met halve wind met alleen gereefde genua tot het gelukkig weer licht wordt.

De volgende ochtend zijn we om 6 uur terug bij de baai, want we hebben nog spullen van SUP-er Bart aan boord; daarom konden we niet doorzeilen naar elders. Een aardige Engelsman komt met zijn bijboot naar ons toe en neemt de bagage mee. Vier andere boten hebben vannacht ook zee gekozen en de achterblijvers hadden dat misschien ook beter kunnen doen, zei hij. Vreselijke nacht bij 35 knopen wind in vlagen.
We zijn nu onderweg naar een ander eiland, minder hoog , hopelijk minder wind, maar wel met helder water en een wit strand. Hopelijk kunnen we daar rustig liggen. En dan bijkomen van deze nacht!

Na een hele rustige, saaie overtocht van 23 dagen, hebben we nu wel ons portie aan spanning gehad. Dat was dus die 98% boredom & 2% sheer terror ...

- [ ] Groet, Monique en Dick
(foto van Google)

De Marquesas

20 April 2018 | The Marquesas Islands
We zijn aangekomen bij De Markiezen Eilanden, Les Isles Marquises, The Marquesas Islands in Frans Polynesie. Tot een paar jaar geleden hadden we daar nooit van gehoord, maar nu zijn we daar dus, na een lange reis...
Eerst wat literatuur:
Robert Louis Stevenson schreef in 1888 aan een vriend in London: "And yet the sea is a horrible place. Sailing the sea is stupefying to the mind and poisonous to the temper; the sea, the motion, the lack of space, the villainous tinned foods, the sailors, the captain, the passengers - but you are amply repaid when you sight an island, and drop anchor in a new world."
Paul Theroux, zelf geen zeiler, reageert daarop in zijn boek 'The Happy Isles of Oceania' (1992): "Those were my sentiments exactly: sailing the sea was a monotony of doldrums interrupted by windy periods of nightmarish terror. No desert was ever deadlier or more tedious than an ocean. Then - after weeks or months of your thinking 'Life is a reach, and then you jibe' - landfall."
Monique markeerde deze woorden met een paar dikke penstrepen...

De zeereis was inderdaad lang, te lang vonden we. Te vroeg vertrokken uit de Galapagos?
We zeilden 3180 zeemijl (5886 km) in 23 dagen, we motorden 78 uur, de gemiddelde snelheid was 5,7 knopen ( 1.5 - 15.4 kn), met een daggemiddelde van 137 NM ( 89 - 185 NM). Onbetrouwbaar weer...

Maar we zijn er. Voor anker in de Baie Hanavave ('Baie des Vierges') in Fatu Hiva, inderdaad een waanzinnig mooie baai. De mooiste, of een van de mooiste ankerplaatsen ter wereld, zegt men. Lonely Planet: The phallic skyline was originally (and aptly) named 'Baie des Verges' in French (Bay of Penises). Outraged, the missionaries promptly added a redeeming "i" to make the name Baie des Vierges (Bay of Virgins).

WE ZIJN ER BIJNA...*

16 April 2018 | South Pacific Ocean
Een zeiler zei "...that crossing the Pacific was the psychological equivalent of going to war: days and days of unrelenting tedium punctuated by moments of sheer, horrifying terror." Dat laatste valt wel mee, hoewel in éen donkere nacht met regen en veel windvlagen tot 25 knopen, met de spinnaker op een golf af, met een speed van 15,4 knopen - dat was wel een moment dat ik dacht, hm, wat overpowered misschien? Het schoot wel op, 99 NM in 12 uur, 185 NM in een dag. Deze week hadden we de goede passaatwind, de letterlijke 'fair winds & following seas' met gemiddeld 155 NM per dag. De weken ervoor respectievelijk 122 en 136 NM.
We gaan snel nu, nog 275 mijl te gaan, dus hopelijk over twee dagen in Fatu Hiva, in de mooiste baai van de Pacific, maar wel ankeren in 18 meter diep water vanwege de swell, dat dan weer wel...
We kijken er naar uit, want het leven aan boord wordt eentonig, Monique heeft perfect geproviandeerd, maar na vandaag is het vlees op. We hadden gerekend op flinke visvangst, maar tot nu toe noppes, onbegrijpelijk. Wel wat aas en vishaken verdwenen (gekleurde plastic octopusjes), waarschijnlijk door slijtage, want alle wartels zijn op en de vislijnen torderen. De zee lijkt leeg. Al dagen geen vliegende vissen meer gezien, heel af en toe een of twee vogels, that's it. Ook geen schepen gezien afgelopen week, op een enkel cargo ship 's nachts na, waarvan Monique de groene navigatieverlichting zelfs kon zien aan ons bakboord, een oploper dus, richting Tahiti. Dus niet voor niks steeds wachtgelopen. De kans om overvaren te worden is miniem, maar niet nul. Wij hebben dan ook steeds AIS en navigatieverlichting aan - nou ja, het ankerlicht, want het driekleurentoplicht is stuk; we nemen aan dat ze niet denken dat we in 4000 meter voor anker liggen... Radio en radar gebruiken we slechts zo nodig, vanwege de stroombesparing.
Het is nu zondagmiddag, mooi weer, lopend windje, blauwe zee, rustige oceaandeining, Parasailor op, deckspeakers aan (Wish You Were Here, Pink Floyd). Boring...

* Oude navigatiewijsheid: Met kerk en toren in het vizier, ben je nog niet daar maar hier.

Zuidoost Passaat

09 April 2018 | Stille Oceaan
"Het is de reis, niet de bestemming waar het om gaat. Toch?" schreef Harm (bemanning Biskaje, 186 NM/24h) naar aanleiding van ons vorige bericht. Ja, dat is wel zo, maar toch moeten we de voortgang blijven bewaken, en die doldrums kom je zonder motor niet door. Veel verder zuidelijk dan de bedoeling was pikten we dus de passaatwinden op die het vervolgens snel lieten afweten. Op dag 7 dus 166 mijl, maar daarna allengs minder tot gister slechts 109 mijl. Vooral 's nachts weinig wind met een bootsnelheid van soms maar twee knopen. Gelukkig hebben we stroom mee. We zijn inmiddels afgezakt tot 10 graden zuiderbreedte. Met de spinnaker - een Parasailor van 156 m2 - lopen we lekker, maar 's nachts gaat die er tot nu toe af voor de zekerheid.
Elk voordeel heb z'n nadeel: omdat we pal naar het westen varen zitten we 's middags in de schaduw van die Parasailor en doen de zonnepanelen niks meer. Ook door de regelmatige bewolking moet de generator er tot vijf uur per dag bij, want de stuurautomaat heeft het 24/24 zwaar, sturend downwind. En de diesel raakt langzaam op, omdat we zoveel moesten motoren in het begin. De generator wil bovendien sinds gister niet meer starten, ondanks uren sleutelen in het motorruim. Dus nu draaien we maar stroom met de motor, niet erg economisch. 'Always something' mailde een andere boot ons met weer andere problemen Daarom willen we zo snel als mogelijk in de Marquesas zijn.
Tja, en die Grote of Stille Oceaan is wel heel erg groot, en heel erg stil. Heel mooi, en met zon heel blauw, maar ontzagwekkend leeg. We zien geen enkel teken van leven. Geen enkel schip, geen vliegtuig, hooguit soms een satelliet 's nachts. We zien geen vogels, geen vissen, geen dolfijnen of walvissen. Wel soms vliegende visjes en die duiden wel op enig leven onder het zeeoppervlak, maar tot nu toe hebben we nog geen vis gevangen. We hebben inmiddels ruimte genoeg in de vriezer voor een grote tonijn of dorade... Daarom maar wat vliegende vissen van het dek opgeraapt en in de pan gedaan - soort van sardientjes.
Vannacht laten we voor het eerst de Parasailor staan, spannend in het pikkedonker. De halve maan komt pas heel laat op, de wind is vlagerig en het regent een beetje...
Huidige positie: 10 13 S, 116 54 W. Afgelegd 1800 NM, nog te gaan 1350 NM.

Doldrums?

02 April 2018
Een week na vertrek uit de Galapagos zullen we eens vertellen hoe het met ons gaat.
Als je zo makkelijk, warm en veilig mogelijk de wereld rond wilt zeilen, met een minimum aan hardship en een maximum aan plezier, dan neem je, zoals wij, de (Coconut) Milk Run Route. Deze route gebruikt de passaatwinden om de oceanen over te steken en vermijd de tropische stormen (hurricanes, cyclonen en tyfoons).
Oversteek van de Pacific (de Grote of Stille Oceaan) doe je dan dus rond de evenaar en niet via Kaap Hoorn.
Wij zijn nu dus net begonnen met die oversteek van de Galapagos naar Frans Polynesië. De handboeken voor wereldomzeilers schrijven enthousiast over dat 3000 mijl lange traject:
"Sailing conditions are invariably pleasant.This is the longest offshore passage that you may ever experience, an uninterrupted 3000 mile expanse of ocean, with only the wide sky, the sun and the stars for company." (Cornell, 2012)
"The passage is likely to become less about any concerns with the weather and more about crew dynamics and boat maintenance ."(Van Hagen, 2016)
"The best and most enjoyable long offshore passage that I have ever done in 100,000 miles of sailing. What a life!" (Phillips, 2016)

Vanaf Panama is het 4000 mijl, maar omdat wij als tussenstop de Galapagos aandeden werd het wat korter. Nadeel is wel dat rond de Galapagos, pal op de evenaar vrijwel altijd winddstilte bestaat. Die staat los van de ITCZ, de Intertropical Convergence Zone, historisch bekend als de Doldrums. Hier botsen rond de evenaar de passaatwinden van Noord en Zuid op elkaar, stijgen op en veroorzaken een lage drukgebied rond de evenaar met windstilte, grijs vochtig weer, en regelmatig forse onweersbuien. Daar ging het vroeger dus vaak mis, met eindeloze drijfpartijen.
De ICTZ (de'Itch') ligt hier eigenlijk altijd ten noorden van de evenaar en bij onze oversteek van Panama naar Galapagos hadden we geluk, want de Itch lag ver boven ons, ook bij ons vertrek vorige week.
We voeren inderdaad weg met weinig wind, dus er moest veel gemotord worden, en als we al zeilden stond vaak een motor bij - we gebruiken om diesel te besparen dan maar éen motor in plaats van twee. Met éen motor ga je vier knopen, met twee motoren maar een knoop sneller - een knoop is een zeemijl per uur, een zeemijl is 1851 meter.
Maar ook onder de derde zuiderbreedtegraad ging het niet waaien, de spinakker hing tot in het water en het was grijs vochtig weer met regelmatig forse buien met bliksem, gelukkig in de verte. Het leken wel de Doldrums. Op dag drie verscheen opeens op ons dagelijkse weerkaartje een brede ICTZ band, ruim onder de evenaar, met de oorspronkelijke ICTZ nog op zijn noordelijke plaats. Een dubbele ICTZ? Daar had niemand wat over verteld. In de boordbibliotheek het cursusboek 'Meteo voor Vertrekkers' opgezocht van Henk Huizenga, en jawel, daar werd terloops beschreven dat er soms een tweede ICTZ is. Hebben wij weer.
Uiteindelijk zijn we ver naar het zuiden doorgemotord door een onrustige zee met een slakkengang om uiteindelijk op dag 5 in de passaatwind terecht te komen. Nu opeens veel wind, kracht 4-6 uit het zuidoosten. We varen met flinke snelheid en stroom mee in de goede richting, maar het is nog geen mooi weer, de zee is onstuimig, de lucht grijs en het regent regelmatig. Onze catamaran helt niet maar rolt, stampt en giert door de golven die van alle kanten komen, bij een cat ook van onderen, met grote klappen soms. De stuurautomaat heeft het zwaar. De generator moet elke dag aan, want de zonnepanelen doen niet veel. Climate change?
Via via hoorden we dat een zeilschip ver voor ons haar roer heeft verloren en door een ander zeilschip richting Markiezen wordt gesleept, met een snelheid van 1.5 knoop...
Wij mogen dus niet mopperen.
Langzaam klaart het op en verschijnt er een meer regelmatige ocean swell. We varen halve wind met een rif in het grootzeil en met de genua. De zeilen staan al twee dagen vast in dezelfde stand. Op dag 7 hebben we in 24 uur 166 mijl afgelegd, sinds de Galapagos 842 mijl;. Positie 08 08 S, 110 24 W; nog 2238 mijl te gaan...

image

Galapagos

24 March 2018 | Galapagos Islands
San Cristobal is het eerste eiland dat we bezoeken en nadat we onze agent Bolivar hebben gebeld zitten we twee uur later met zes bezoekers aan boord en eentje in het water: het Galapagos inspectieteam. Douane, politie, leger (Armada), inspecteur voor de boot en een duiker onder de boot. Heel veel formulieren worden ingevuld, en het meest spannende is de man onder de boot... Gaat hij ook wat vinden? Al snel geeft hij een Thumbs up teken, alles is OK! Mooi. Nu nog de boot binnen. Senor Pepe gaat samen met mij door de hele boot, kijkt in alle bilgeruimtes, onder de bedden, in de kasten, en schijnt zelfs met zaklamp in de koelkast en vriezer. Als we aangekomen zijn bij een kast met wel elf flessen sterke drank knijp ik hem toch wel even. Senor Pepe vraagt zich opeens af waar onze schoenen zijn, en laat de kast links liggen, pfff!
Schoenen worden bekeken, zit er aarde onder van een ander land, en we worden verteld de schoenen goed schoon te maken voordat we aan land gaan. Dit alles om er voor te zorgen dat we geen vreemde zaken de Galapogos mee opnemen wat eventueel niet goed zou zijn voor het milieu. Senor Pepe is bijzonder bezorgd over waar de rijst en de pasta is gekocht. Bekijkt elke zak nauwkeurig en ziet in zakken pasta iets zwarts... beestjes/weevils ? We mogen alles houden, maar moeten wel de pasta snel opeten!
Dick loopt rond met een andere man, die wil weten hoeveel brandblussers we hebben en wat voor communicatiemiddelen, waar de vuurpijlen zijn, etcetera. De inspectie is rond, we zijn goedgekeurd en 1700 dollar armer, maar wel in de Galapagos, en we kunnen zelfs drie eilanden bezoeken , in plaats van slechts eentje wat eerst het plan was.

Bij het binnenvaren hadden we bij de catamarans al zeehonden zien liggen op de trappen aan de achterkant. We barricaderen snel beide trappen met alle stootkussens. Al snel hebben we de eerste luidruchtige zeehonden op de trappen. Op de onderste tree mogen ze liggen, want zonder zeehond op je trap ben je niet echt in de Galapagos. De eerste avond blijkt al snel dat ze nogal luidruchtig zijn, er wordt om de slaapplekken gevochten, veel geblaf en gegrom en Dick en ik spreken ze ernstig toe; slapen mag maar wel rustig blijven!

Als ik de volgende ochtend het achterdek oploop zie ik dat we 's nachts toch een zeehond in de kuip hebben gehad; overal bruine strepen en veel kleine haartjes! Een zeehond heeft zelfs op de tafel gelegen! Na veel poetswerk is het achterdek schoon, we halen een wasrek te voorschijn en versterken de barricades. Er zijn grenzen, zelfs voor zeehonden. Als we de volgende avond andere zeilers te eten hebben en druk aan het praten zijn komt er bijna een zeehond door het wasrek heen het achterdek op! Ik spring erop af met een grote zaklamp en jaag de zeehond weg. Waar ter wereld zit je rustig te eten en komt er een zeehond je dek op? In de Galapagos!

Bij San Christobal mag je niet je eigen bijboot gebruiken en ben je afhankelijk van de watertaxi. Goed voor ons omdat Dick nog niet zo mobiel is en we nu rustig (na eerst zeehonden van de trap gejaagd te hebben) ons naar de kant kunnen laten varen. Na wat dagen kan ook Dick mee gaan snorkelen, en samen met de Australische crew van Sea Cloud snorkelen we drie dagen op een fantastische plek. Enorm veel vis, zeehonden die om ons heen zwemmen, grote schildpadden, roggen, en we zien de eerste Blue footed booby birds ! Alle dieren op de Galapogos zijn zo gewend aan mensen, en omdat er nooit op ze gejaagd is, blijven ze zitten waar ze zitten, en moet je gewoon over een zeehond of grote leguaan heen stappen. Ze gaan niet aan de kant. Ook de vogels, zelfs met hun kuiken, blijven rustig zitten. Toen de Spanjaarden voor het eerst de Galapagos eilanden bezochten vonden ze het heel raar en dom dat die vogels zomaar aan dek van hun boten kwamen en zich zo lieten pakken, en noemde de vogels " dom" of wel " bobo" . De naam booby komt daar vandaan. Er zijn brown, red en blue footed booby birds op de Galapogos eilanden. De blue footed booby bird is mijn favoriet. De vogel gebruikt zijn felblauwe voeten in zijn paringsdans om het vrouwtje onder de indruk te krijgen. Hoe blauwer je voeten zijn, hoe meer succes je hebt bij de dames!

Van San Christobal varen we naar Isla Isabela, ruim 80 zeemijlen naar het westen, dus dat wordt weer een nachtje varen. Alles verloopt goed, en 's morgens vroeg varen we langs een halve krater rand. De Galapagos eilanden bestaan uit veel vulkanen , en sommige zijn half ingestort door zee en erosie. Bij Isabela worden we ingeklaard door een Amerikaan die ons nuttige informatie kan geven en zijn bar/restaurant Booby Trap wordt ook ons internetcafe. Wifi is heel belangerijk wanneer je zeilt. We horen wat wel en niet mag, niet alleen met je eigen kayak gaan peddelen, maar je mag wel met je eigen dinghy naar de kant. Niet even makkelijk, want de baai heeft veel rotsformaties en ondieptes, dus met een grote bocht naar de steiger, waar het altijd druk is met watertaxi's, vol met toeristen. Dick is nog steeds geblesseerd, dus krijg ik een spoedcursus in zelf de dinghy besturen in deze niet altijd makkelijke baai.
We vermaken ons goed; zwemmen in de lagoon met roggen, schildpadden en wat zeehonden. We fietsen een stuk langs een heel lang strand, en zien allerlei mooie plekken. Voor het eerst gaan we met een georganiseerde trip mee. De kapitein van de boot wordt John Travolta genoemd, en verrek, hij lijkt er wel wat op, alleen veel bruiner en hij blijkt een lokale visser te zijn, die de kust heel goed kent, en de kleine boot dwars door allerlei ondieptes, om rotspunten en brekers heen loodst. Knap werk! We zien onderweg een aantal grote manta rays en een hammerhead haai, en dan moeten we nog het water in. Lava tunnels, heel veel schildpadden, white tip haaien die wat liggen te slapen in onderwater grotten, en we zien ook weer blue footed booby birds. En als kers op de taart, weer even samen zwemmen met een vrolijke zeehond, die om ons heen danst en boven water ons recht in de ogen kijkt; dan weer naar beneden schiet en als een elegante torpedo in de diepte duikt.

Het eiland viert feest, allerlei happenings hier en daar, en we besluiten om met de locals feest te vieren. We gaan de ene vulkaanhelling halverwege op, groen, fuitbomen, koeien en paarden op de weg, en dan komen we bij het lokale feestterrein. Ik wil heel graag paardrijden, en zie al snel wat paarden onder de bomen geparkeerd. Ik babbel met een eigenaar, en ik kan zo een paard mee nemen. In draf en gallop de weg op en af, en daarna zien we de lokale feest vreugde; wie kan het snelst een beker bier leeg drinken, touwtrekken, rauwe eieren gooien, zaklopen, en dan begint de lokale rodeo. Een heel vreemd gebeuren, Dick vindt het de lokale cultuur, ik vind het dierenmishandeling. Per taxi en fiets terug naar de dinghy, en het is zeer laag tij, wat het varen naar de boot in het pikkedonker heel moeilijk maakt. Een Engelse familie heeft geen idee hoe de ondiepe baai te bevaren, en ze varen achter ons aan. Al snel lopen we vast in heel ondiep water, komen weer los en vinden onze boten.

Later op de avond, terwijl ik naar een serie op mijn computer kijk, hoor ik gestommel.....een kleine jonge zeehond op het achterdek! Ik had net nog tegen Dick gezegd , dat de zeehonden hier heel beschaafd waren; slapen alleen op de onderste traptrede en komen verder de boot niet op. Jawel, en dan komt er een zeehond bijna de salon binnen! Ik stuif naar buiten, klap in mijn handen, de zeehond kijkt mij verbaasd aan, terwijl ze onder de tafel zit... ik denk nog, waar is mijn camera, en dan schuift de zeehond weer het water in... Weer een dag in de Galapagos!

Van Isla Isabela varen we in een lange dag oostwaarts naar Santa Cruz, het centrale hoofdeiland waar de meeste toeristen aankomen en hun bezoek aan de Galapagos beginnen. In vergelijk met de vorige twee eilanden is het erg druk, erg toeristisch, maar wel met goede restaurants. Hier ontmoeten we onze Australische vrienden van de Sea Cloud weer, en hebben twee gezellige avonden met elkaar. We bezoeken het Darwin Research Centrum wat veel goed werk doet om flora en fauna van de Galapagos te beschermen.

We besluiten om hier dan eindelijk te duiken, en willen boeken, maar veel zit al vol en we fietsen van divecenter naar divecenter. Uiteindelijk lukt het Dick om twee plaasten te krijgen op een boot de volgende ochtend. We gaan mee met een oud zeilschip, dat betere dagen heeft gekend, mijn Padi bewijs wordt niet eens gevraagd en de gids komt wat nors over. We zijn wat sceptisch... maar oh boy, wat een fantastische mooie bijzonder twee duiken doen we. We komen ogen te kort, enorm grote scholen van allerlei kleinere vissen, overal roggen en ook kleine manta rays, overal haaien, en overal hammerhead haaien, die had Dick wel in Eypte gezien maar ik nog nooit. Het zwemt in zulke grote getalen rond ons heen, onder ons door, links en rechts, een ongelofelijke WOW factor. De tweede duik geeft ons een heel bijzonder moment aan het einde; wel vijftig roggen over elkaar heen, naast elkaar , als een zwarte deken zwemt onder ons door; ik kijk naar links en zie een trein van wel twintig hammerhead haaien volgen... Kijk, dan zijn de Galapagos eilanden toch wel heel bijzonder.

De laatste dagen vullen we met wandelen en fietsen. Ik overtuig Dick ervan dat we best wel met onze vouwfietsen een langere tocht kunnen maken; met taxi en fietsen de helling van een oude vulkaan op, daar weer grote schildpadden zien, en dan roets, zo met de fiets de helling af, terug naar de boot. De werkelijkheid is anders... de taxi zet ons af, we moeten nog een steile gravelweg naar beneden, en Dick zegt bij elke helling naar beneden, dat we die ook weer naar boven moeten nemen... We zien de allergrootste schildpad ooit, wandelen door kleine lava tunnels, en beginnen dan met een zware tocht naar boven, terug naar de hoofdweg, met het allerbeste fietspad ooit, strak asfalt en inderdaad...roets naar beneden. We willen lunchen bij een hotel, weer 2 km gravelweg naar boven, en we halen het op onze vouwfietsen. Mooi hotel op bijzondere plek, we worden ontvangen met een glas sap en goede lunch, en op de terugweg zien we een lava tunnel. We zien allerlei helmen in een zak op een bankje, voor een groep die schijnbaar gaat komen, en we besluiten de tunnel in te gaan. Groot, diep en heel lang. Met zelfs bruggetjes en trappen en keurige verlichting. Heel apart om hier te lopen, helemaal alleen, zonder gids, en ook wel een beetje spooky! Na een hele lange mooie donkere tocht zien we eindelijk weer daglicht, en gaan via een steile trap via een klein gaatje naar buiten. Wat mooi om dit helemaal alleen gedaan te hebben. Net als we weer bij de fietsen aankomen, komt er een luxe bus aan, vol met toeristen. Die gaan de lava tunnels in, mooi dat we er net uit zijn! Terug op het asfalt gaan we weer heel snel naar beneden, en komen onderweg een lokale ruiter tegen, die zijn paard met daarachter een los veulen, rijdt zonder bit, alleen maar met een halster. En even later, verdomd, een reuze schildpad, midden op het fietspad, naast de enige snelweg van het eiland! Ze lopen dus echt langs de snelweg, de bordjes van overstekende schildpadden zijn er voor een reden!
Terug in de hoofdplaats neemt Dick het besluit dat we toch echt nog een duik moeten maken, en dat we een dag later dan gepland kunnen vertrekken.

Gordon's rock, de plek voor nog meer roggen en hammerhead haaien ,zeggen ze... en zelfs een walvishaai gespot verleden week. Na ruim 2 uur varen komen we aan bij stukken van een oude vulkaan krater. De zee rondom de rotsen is aardig onstuimig, en er wordt op aangedrongen om na de koprol uit de zodiac zo snel mogelijk te zakken. Hmmm, denk ik nog, wil ik dit echt wel? We rollen het water in, met een 7mm dik wetsuit en 10 kg lood aan mijn riem, en zak met moeite naar beneden. Het zicht is belabberd, we zien schimmig wat hammerheads tijdens de eerste duik, en wel veel reef vis. Tijdens de tweede duik wel veel white tip reef haaien, grote schildpad, en een rog. Bij de safety stop op 5 meter hebben we wel 5 zeehonden boven en naast ons wat er voor zorgt dat we eigenlijk het water niet uit willen !

Terug in Porto Ayora doen we laatste inkopen, en fiets ik met een kleine 20 kilo in mijn rugzak van de lokale markt terug richting boot. Toen we verleden jaar voor het eerst een grote oversteek gingen maken was het inkopen een heel ding, maar na ruim 1 1/2 jaar zeilen komt hier ook routine in. De boot ligt nog vol met spul uit Panama, en ach, het blijkt maar 19 tot 21 dagen zeilen te zijn voordat we bij de Markiezen eilanden aankomen. Dat valt dus best mee!

Onderweg zullen we via de sateliet verbinding nog een update sturen over hoe deze lange zeiltocht verloopt. Hopelijk rustig, met elke dag yoga oefeningen en veel lezen.
Tot in Frans Polynesie!

Map
UMNYAMA's Photos - Main
2 Photos
Created 2 April 2018
12 Photos
Created 25 March 2018
3 Photos
Created 21 March 2018
3 Photos
Created 19 February 2018
4 Photos
Created 4 February 2018
20 Photos
Created 17 December 2017
2 Photos
Created 24 April 2017
No Photos
Created 16 January 2017
4 Photos
Created 23 December 2016
3 Photos
Created 3 December 2016
3 Photos
Created 28 November 2016
Met nieuwe opstappers, Theo, Jet en Marij voeren we met weinig wind van Porto naar Faro.
6 Photos
Created 12 November 2016
Met twee 'opstappers' Piet Hein en Harm staken we de Golf van Biskaje over en rondden we Kaap Finisterre.
No Photos
Created 12 November 2016
Met twee 'opstappers' Piet Hein en Harm staken we de Golf van Biskaje over en rondden we Kaap Finisterre. In Porto bosbranden en bemanningswissel.
20 Photos
Created 12 November 2016
Dit zijn wat foto's van de bouw van het schip. We reisden geregeld naar La Rochelle. Het hele proces werd begeleid door mijn vriend van de kleuterschool Chris Minnee (Jan de Boer catamarans) die ik door mijn overstap naar de catamaranwereld na 60 jaar weer ontmoette...
23 Photos
Created 11 November 2016
16 Photos
Created 10 July 2016

About & Links

Photo Albums
02 April 2018
2 Photos
25 March 2018
12 Photos