Photo Albums
13 October 2018
5 Photos
08 October 2018
4 Photos

Umnyama Blog

Vessel Name: UMNYAMA
Vessel Make/Model: Catana 42
Hailing Port: Amsterdam
Crew: Dick van Geldere & Monique Nagelkerke
About: Dick (65), a retired surgeon, and his wife Monique, a MSF humanitarian (Medecins sans Frontieres/ Doctors without Borders), are sailing around the world. They started in France in 2016. In the hurricane season they worked in Africa.
Extra: UMNYAMA = RAINBOW in South African Xhosa language - the language of Nelson Mandela. The sailing and the voyage are fine. The problems of a brand new boat, however... Read all about it.
08 October 2018 | Vanuatu
03 October 2018 | Fiji
18 September 2018 | Tonga
03 September 2018
01 September 2018
30 May 2018 | Ua Pou, Marquesas
09 May 2018 | Hiva Oa
20 April 2018 | Fatu Hiva
20 April 2018 | The Marquesas Islands
16 April 2018 | South Pacific Ocean
09 April 2018 | Stille Oceaan
02 April 2018
24 March 2018 | Galapagos Islands
19 February 2018 | Panama Canal
Recent Blog Posts
08 October 2018 | Vanuatu

Vanuatu

De overtocht van Fiji naar Vanuatu was geen pretje, zoals te lezen is in onze laatste blog. Rather lively out there, noemde een Engelse zeiler het met gevoel voor understatement. De laatste ochtend, scherp aan de wind, met snelheden van 8 tot 9 knopen en stampend door de vier tot vijf meter hoge golven [...]

03 October 2018 | Fiji

Fiji

Van Tonga naar Fiji, 420 mijl, hadden we niet veel wind en kwamen we helaas pas na 92 uur aan, na vier dagen en vier nachten. Omdat we ook met de motoren bij niet harder konden, moesten we vertragen om niet met donker aan te komen en helaas pas op zaterdag, met dubbele douane, immigratie, health en "biosecurity" [...]

18 September 2018 | Tonga

Tonga

Van Niue naar Tonga was 250 mijl in 48 uur, helemaal voor de wind met alleen de genua op. Onderweg bleek een van de vier huisaccu's dood. Na uitschakeling daarvan kon Monique de energiehuishouding weer redelijk in de hand houden.

03 September 2018

Niue

Van Palmerston naar Nuie, bijna 400 mijl, was het bijna drie dagen en nachten zeilen, en vanwege de harde wind moesten we op de rem, want we wilden er niet in het donker aankomen. Bij licht aankomen was net niet haalbaar. We zijn toen ‘s nachts gaan bijliggen zoals dat heet, eigenlijk een stormmanoeuvre, [...]

01 September 2018

Over de boot en het zeilen

Vroeger, toen ik nog wat principiëler was, vond ik dat je je boot geen boot moest noemen, maar een schip. Uiteindelijk hebben we het nu alleen nog maar over onze boot.

31 August 2018 | Palmerston

Van ‘Polynesie Française’ naar ‘The Cook Islands’.

Sinds de laatste blog hebben we aardig wat zeemijlen afgelegd en verschillende eilanden bezocht.

Vanuatu

08 October 2018 | Vanuatu
De overtocht van Fiji naar Vanuatu was geen pretje, zoals te lezen is in onze laatste blog. Rather lively out there, noemde een Engelse zeiler het met gevoel voor understatement. De laatste ochtend, scherp aan de wind, met snelheden van 8 tot 9 knopen en stampend door de vier tot vijf meter hoge golven zorgden voor de laatste spannende uren. Dick lag te schudden in zijn kooi, en ik zat op het puntje van mijn kruk, op de klok kijkende wanneer ik hem weer wakker kon gaan maken, want ik voelde mij niet helemaal gelukkig met al dat gestamp en geslinger.
Dick had gedurende onze overtocht al gezegd: "Vanuata moet wel heel erg leuk zijn, wil dit allemaal de moeite waard zijn..." En wel, de vijf zware dagen waren snel vergeten na aankomst in Port Resolution, Tanna island.

Er was zon, dat was al heel wat. De wind verdween in een prachtige baai, omringd door hoge bergen en een vulkaan met een hoge grote rookpluim erop. Hoe vaak zeil je ergens binnen met het zicht op een echt actieve vulkaan?
Anker er in, dinghy omlaag, en we gingen meteen naar de buren, een vrolijk jong stel uit Noorwegen, om wat informatie te krijgen. We kregen te horen dat ze bijna een week regen hadden gehad en dat voor het eerst de zon scheen. Mooi mazzel voor ons.

De kant op, naar de Port Resolution Yacht Club, een groot woord voor een lokale rieten hut met veel zeilvlaggen, maar met heel aardige mensen en een marien-biologisch onderzoeksteam uit Australië dat onderzoek deed van het rif. Auto geregeld voor de volgende dag, om aan de andere kant van het eiland, in Leneker te gaan inklaren. Daarna meteen door het dorp gelopen, en al snel bleek dat we op een bijzondere plek waren aangekomen. De bevolking is Melanesisch, en zien er kompleet anders uit dan op de Polynesische eilanden die we tot nu toe hebben bezocht. Qua uiterlijk zien ze er uit als de Australische Aboriginals en de bewoners van Papua New Guinea. Donkerder met kroeshaar en een grover gelaat. Het dorp bestond uit veel simpele hutten, veel naakte kleine kinderen en buitengewoon vriendelijke en goedlachse bewoners. Ondanks hun grote armoede schijnen ze tot de gelukkigste mensen ter wereld te behoren - plaats vier op de World Happiness Index (?) Het grote witte strand met een indrukwekkende surf maakte het plaatje kompleet. We zijn blij dat we deze tocht hier naar toe gemaakt hebben.

De volgende dag moesten we om 7.00 aan wal zijn om naar Leneker te vertrekken, vroeg opstaan dus. Ik schiet wakker om 6.30, maak Dick wakker, proppen snel een ontbijt erin en scheuren met de dinghy naar de kant. Met moeite de dinghy het steile strandje opgetrokken, ik kijk nog eens op mijn horloge, en begin te lachen... het is pas 6 uur! Dick is not amused... Maar zo vroeg aan de kant zorgt er wel voor dat we een mooi uitzicht over de baai hebben, en her en der aan de overkant pluimen rook langs de waterkant en tussen de bomen omhoog zien komen: scheuren waar dus hete lucht en rook van de vulkaan naar buiten wordt geperst.
Om 7 uur geen auto en geen Stanley. Ik loop na een tijdje het dorp in, vind de hut van Stanley en een aardige dame weet te melden dat Stanley nog ligt te slapen na te veel kava (de lokale soft drug) en wodka de vorige avond, vanwege het verkiezingsfeest... Uiteindelijk zitten we tegen 8 uur in de 4 wheel drive, met John de chauffeur en een slapende Stanley die duidelijk wat hoofdpijn heeft en zijn roes moet uitslapen. De tocht naar Leneker is bijzonder mooi, we rijden langs de vulkaan door een maanlandschap, over een grote lava asvlakte en ruige natuur en prachtige vergezichten. De bank in Leneker heeft nu zelfs een ATM, we hebben weer geld en gaan direkt door naar de lokale markt.
De Immigration officer is er niet, die zit op het hoofdeiland, en we besluiten om Customs dan maar samen met Immigration te doen, als die weer terug is. Dat we zonder in te klaren gewoon het eiland rond te kunnen reizen is geen probleem.

De zelfde middag gaan we met een groepje zeilers naar de vulkaan, wat gedaan wordt met zonsondergang, want dat is het spektakel het beste te zien. We rijden de vulkaanhelling op, tot vlakbij de kraterrand en lopen het laatste, steile stuk omhoog. En wat een spektakel, wat een bijzonder iets om zo dicht bij een heel actieve vulkaan te kunnen staan. Dikke rookwolken komen omhoog en met het donker worden zien we duidelijk gloeiend rood lava hoog de lucht ingespoten worden. Knallen, klappen en gedonder, terwijl de zon ondergaat en we langs de kustlijn kijken en het donderende natuurgeweld ervaren. Wat een ervaring! een van de Noren vloog met zijn drone boven de vulkaan. Dat kan je dus beter niet doen met die hitte en die as, maar daar kwam hij later pas achter...

We hebben een prima paar dagen in Port Resolution, vinden de mensen bijzonder aardig en beseffen dat dit wel eens de laatste keer is, voorlopig, dat we op zo'n afgelegen bijzondere plek zullen zijn. Vanaf nu grote steden: Noumea, New Caledonia, en Brisbane, Australië.
Met wat weemoed varen we de mooie baai uit, richting New Caledonia, 250 mijl te gaan met weinig wind. Als afsluiter van onze prima tijd in Tanna, hebben we als afscheid zo'n 12 zeer grote dolfijnen voor de boot. Dag vulkaan, dag Vanuatu....




Fiji

03 October 2018 | Fiji
Van Tonga naar Fiji, 420 mijl, hadden we niet veel wind en kwamen we helaas pas na 92 uur aan, na vier dagen en vier nachten. Omdat we ook met de motoren bij niet harder konden, moesten we vertragen om niet met donker aan te komen en helaas pas op zaterdag, met dubbele douane, immigratie, health en "biosecurity" tarieven... Buitengewoon vriendelijke officials overigens in de leuke simpele Copra Shed Marina.
Fiji is geen Polynesië meer, maar Melanesië. Een donkerder ras dus, maar bovendien is de helft van de bevolking Indiër. Een kleurrijke mix... Ander soort eilanden ook, mooier dan Tonga. Wel even grijs weer.
Fiji is de 'soft coral capital of the world', met top tien duikplekken. Mooi gedoken in de Namena Lagoon.
In Fiji was alles weer goed geregeld. We gingen naar de airport, een kleine strip met een container als kantoor, in de hoop onze dieptemeter op te kunnen halen. Die zou daar naar toe zijn gestuurd, hoopten we. In de onbewuste verwachting uiteraard dat ze aan de balie zouden zeggen: huh, parcel? hm, no...
Maar de man aan de balie herkende ons gelijk als yachties en had het pakketje al gereed, alleen even tekenen en klaar. Wat waren wij opgelucht. En de nieuwe depth & speed transducer deed het ook nog eens, plug & play, SeaTalk... Wow.

Grijs weer met stormachtige vooruitzichten. Vijftig mijl terug, tegen de wind in naar Viani Bay, nog een van die top tien duikplekken ter wereld, of doorzeilen naar Vanuatu, nu, of over een week met beter weer? Decisions, decisions...
Dit was het Marine Weather Bulletin:
"A STRONG WIND WARNING REMAINS IN FORCE FOR ALL FIJI WATERS.
Situation:
A trough of low pressure with associated cloud and showers remains to the north of Vanua Levu. This trough is expected to gradually drift south and merge with another trough approaching from the west and affect Fiji from Wednesday. Meanwhile, a high pressure system to the
south of Fiji directs a strong easterly wind flow over Fiji waters.
Easterly winds 25 to 30 knots.
Rough to very rough seas.
Moderate southerly swells.
Poor visibility in areas of heavy showers."

We besloten maar te vertrekken. Eerst een stuk halve wind, dan verder voor de wind. We hadden wel vaker zo veel wind gehad, en downwind valt het wel mee...
Maar het bleek eerst 100 mijl aan de wind, in het pikkedonker met riffen alom. Umnyama vaart als een speer aan de wind, net zo hoog en snel als een monohull, maar buitengewoon oncomfortabel in golven tot vijf meter.
Net toen we overstag moesten vanwege een voorliggend rif verschijnt er opeens op de AIS midden in de nacht een grote ferry op aanvaringskoers in de nauwe passage waar wij ook door wilden. Radiocontact gezocht, ze hadden ons al gezien op hun radar en wij mochten onze koers behouden en zij verlegden hun koers wel wat. Thanks...

Eindelijk in open zee konden we wat ontspannen in die very rough seas.
Dick gaat slapen en Monique houdt de wacht. Tot ze Dick toch maar wakker maakt, omdat ze een knipperlicht ziet, achter ons. Hm? Licht achter ons en niet eerst voor of naast ons? Quick flash, oranje licht. Spooky. Op de kaart zijn we ruim verwijderd van alle eilanden en riffen, denken we. We kunnen het licht, dat steeds vaker achter de hoge golven verdwijnt niet thuis brengen. Als je niet weet wat het is, is het een visser. Toch klopt er iets niet. Een meetboei? Een FAD, een fish aggregating device? Die horen in de kaart te staan. Licht verdwijnt, Dick gaat weer proberen wat te slapen.
Volgende ochtend ziet het er bij daglicht allemaal wat beter uit. De hoge golven, die je 's nachts niet ziet zijn er nog steeds. En het schip gaat nog steeds tekeer als een beest en valt met grote klappen van de golftoppen af met oorverdovend kabaal. Sterk schip gelukkig.
Dan valt het oog op de lege houder van onze dan-buoy, de automatische zelf opblaasbare reddingsboei met knipperlicht. Die wordt overboord gezet bij man over boord. en die zit dus niet stevig vastgesjord, maar alleen vast met shock cord. Door alle geweld is die dus losgeraakt, overboord gevallen en geactiveerd, met oranje knipperlicht... Haha, die dure dingen werken dus wel.

Na vierenhalve dag zeilen en 670 mijl zien we het eiland Tanna waar we op 3 oktober voor anker gaan in de baai bij Port Resolution, onder de rook en de gloed van de vulkaan Yasur, 250 jaar na Captain James Cook.


Tonga

18 September 2018 | Tonga
Van Niue naar Tonga was 250 mijl in 48 uur, helemaal voor de wind met alleen de genua op. Onderweg bleek een van de vier huisaccu's dood. Na uitschakeling daarvan kon Monique de energiehuishouding weer redelijk in de hand houden.
Het koninkrijk Tonga was nooit gekoloniseerd. Een bijzondere archipel dus, met niet al te vrolijke mensen en zeer strikte regelgeving en dus uitgebreide inklaringsprocedure. Vanwege feestdagen konden we gelukkig aan de kade van Neiafu blijven liggen, want alle moorings waren bezet en er zijn weinig ankerplekken.
Grijs, soms onstuimig weer. Paar eilanden aangedaan, alleen in de noordelijke Vava'u groep.
We kwamen hier voor de walvissen. De bultruggen, de humpback whales die hier elk jaar naar toe trekken vanuit Antarctica om hier te baren en te paren.
Geen walvis gezien, tot we op een grijze dag, toevallig net in onze bijboot in de verte twee walvissen zagen. Je mag ze niet dichter benaderen dan 100 meter, en je mag niet in het water om ze te bekijken. Er zijn strenge regels en hoge boetes. Toen ze dichterbij kwamen staken we om de beurt ons hoofd met duikbril onder water maar zagen niks. Het zicht was slecht. Toen maar onze GoPro camera onder water gestoken. Pas later terug aan boord zagen we de beelden en hoorden we het geluid: Whale songs! Boven water hoorden we ze soms wel, maar het onderwatergeluid was overweldigend. We zullen proberen het op YouTube te zetten.
En toen kwamen ze op ons af, moeder en kalf en dieper, op enige afstand de escort, een mannetje van 25 ton. Ze doken fraai onder onze dinghy door om aan de ander kant weer boven te komen. Was spannend en betoverend tegelijk. Mooi cadeau voor Monique haar 60e verjaardag.
Cadeau was ook een mooie free dive in een grot met een grote school vis en net even zon.

Twee grijze dagen later en met harde wind gingen we met een duikschool mee, op zoek naar de walvissen, in de hoop daarmee te kunnen zwemmen.
Na een halve dag zoeken in slecht weer gaven we de hoop bijna op. Toen moesten we opeens hals over kop het water in, en wat we toen zagen was onbeschrijflijk mooi. Weer drie walvissen, weer een moeder met kind, langzaam zwemmend dicht onder het wateroppervlak, en dieper daaronder de escort. Hoewel we probeerden afstand te bewaren kwamen we toch heel dicht bij ze en werd Dick zelfs door een vin en door de staart aangeraakt. Ze zwommen heel relaxed, maar keken je wel aan. Ze maakten geen geluid. Awesome...



Niue

03 September 2018
Van Palmerston naar Nuie, bijna 400 mijl, was het bijna drie dagen en nachten zeilen, en vanwege de harde wind moesten we op de rem, want we wilden er niet in het donker aankomen. Bij licht aankomen was net niet haalbaar. We zijn toen ‘s nachts gaan bijliggen zoals dat heet, eigenlijk een stormmanoeuvre, waarbij je met “de fok bak, het gereefde grootzeil midscheeps en de helmstok naar lij”, gewoon vrijwel stil op het water komt te liggen, terwijl er een harde wind is en grote golven, heel apart. Met een gangetje van een knoop dobberden we 70-80 graden aan de wind in de goede richting.

Nuie is een rotsachtig eilandje, en het kleinste zelfstandige staatje ter wereld, maar wel met forse links met Nieuw Zeeland. https://nl.wikipedia.org/wiki/Niue
Nuie is een bijzonder eiland, met hele vriendelijke mensen. Er wonen nog maar zo’n 1200 mensen op Nuie, en een hoop mensen wonen in Nieuw Zeeland, dat sterke banden heeft met Nuie. Een aantal jaren geleden heeft een Hurricane huis gehouden op het eiland, en je ziet veel verlaten , soms beschadigde huizen. Soms daarnaast een nieuw, modern huis ( waarschijnlijk herbouwd met steun van familie en regering van Nieuw Zeeland). En de lokale traditie is dat je je familieleden in je voortuin begraaft, en dus veel lege huizen, maar wel veel graven. Meer graven dan bewoners lijkt het wel.

Het eiland is een lange platte rots , van koraal en lime stone, en steekt 30 to 60 meter boven de zee uit. Geen tropische witte stranden maar wel ruige kliffen, grotten en kloven in rotsformaties. Hierdoor kan je met je dinghy ook niet gewoon aan een steiger of pier gaan liggen, want die zijn er niet vanwege de branding en soms grote golven. Bij het enige dok dat er is moet je je dinghy aan de lijn van een kraan koppelen, zelf je dinghy uitgaan, en dan je dinghy omhoog takelen en je bijboot dan parkeren op een heuse parkeerplaats. Heel apart.

Nuie ligt op de route van de migrerende walvissen die vanuit Antarctica deze kant uit komen om te paren en te baren. We zijn met een tour mee geweest in de hoop met een walvis te kunnen snorkelen, maar helaas geen walvis gezien. Hopelijk gaat dat wel lukken in Tonga.

Op Zondag ochtend, toen we net naar de kant wilde gaan, zagen we opeens 20 dolfijnen in de baai. Snel de dinghy in, en er naar toe. Al snel bleek dat de dolfijnen alleen in actie kwamen als we de dinghy lieten varen, en ze kwamen heel dicht bij, voor en naast de dinghy. Dick en ik wisselden elkaar af met sturen, en dan kon de ander met zijn hoofd onder water, met duikmasker op, zich vasthoudend aan de rand van de dinghy, naar de dolfijnen kijken, die onder, naast en voor de boot aan het zwemmen waren. Een heel mooi gezicht om groepen dolfijnen in actie onder water te zien. Water dat zo ongelofelijk helder is , met een zicht van minstens 30 meter, de dolfijnen naar beneden te zien zwemmen, naar boven, en op aanraak afstand van je lagen. Hebben zo wel een half uur met de dolfijnen rond getoerd, een bijzondere ervaring .
Na Niue vertrokken we op 3 september naar het Koninkrijk Tonga, 250 mijl westwaarts.

Over de boot en het zeilen

01 September 2018
Vroeger, toen ik nog wat principiëler was, vond ik dat je je boot geen boot moest noemen, maar een schip. Uiteindelijk hebben we het nu alleen nog maar over onze boot.
Tot recent een bevriende marine admiraal ons in een mail fijntjes wees op het verschil:
"Je hebt schepen en boten. Boten zijn boten als ze op een schip passen. Schepen zijn schepen als ze boten aan boord kunnen nemen. Formeel hebben jullie dus, ivm met jullie bijboot, een zeilschip. De vrachtboot van Monique is dus een koopvaardijschip. Natuurlijk heb je uitzonderingen. Zoals een onderzeeboot (en niet duikboot). Maar die bevestigen de regel. Enfin, voor de echte nutteloze informatie kunnen jullie dus altijd bij mij terecht."
Duidelijk. Maar hoe zit het dan met die jachten die verscheept worden op een koopvaardijschip door de Rode Zee, vanwege de piraterij en die niet om Kaap de Goede Hoop willen varen? Zijn dat dan opeens weer boten?

Afijn, onze boot - ons schip - vaart nog steeds als een raket. Alleen de trimarans gaan sneller. Elke andere multihull van dezelfde lengte varen we er uit; alleen monohulls van 55 voet of langer gaan soms sneller. Denken we, want bij de grotere oversteken van vele honderden mijlen zien we helemaal niemand, dus ook geen andere zeilers.
Waar we op de Noordzee een oversteek van IJmuiden naar Lowestoft (100 mijl) een hele trip vonden, denken we nu in veelvouden daarvan.
New Caledonia - Sydney: 1000 mijl. Beter misschien omdat in één keer te doen, dan via Brisbane? Scheelt minstens een dag...
Afstand en tijd verschillen, maar ook de complexiteit is anders, het is hier veel gemakkelijker - famous last words? Zeilen op de Noordzee is aanzienlijk ingewikkelder en riskanter dan hier op de oceaan. Ik heb veel met Jacques de Milliano op zijn Standfasts mee mogen varen naar Oost Engeland/ East Anglia, naar West Mersea bijvoorbeeld om oesters te eten, of naar Wells next the Sea. Wow, dat was pas zeilen en dat waren pas ondieptes - wel zand en geen keihard en scherp koraal, dat dan weer wel...
Het zeilen gaat dus goed, de laatste oversteken vaak weer downwind. Met te harde wind (>15 kn) durf ik niet goed meer met de Parasailor te varen. Als het allemaal downwind blijft, met schijnbare wind van de helft, is het allemaal fantastich, maar wat als er iets mis gaat. Met een complete wedstrijdcrew zou die er op blijven staan, maar met ons tweetjes, hm.
Downwind varen we bij harde wind vaak alleen met de genua op, met minder wind met de genakker. Soms met beide als melkmeisje, zonder grootzeil. Met ook grootzeil op en kruisen downwind tot 150 graden op geleide van de VMG levert me tot nu toe niet veel winst op en wel meer gedoe. Bijscholing nodig?
Verder veel reachen trouwens. Dan met optimale snelheid dus, helft van de windsnelheid of meer, dus 8 - 9 knopen bij 15 knopen ware wind. De ideale koers, beter dan die domme downwind, maar ja, wie voor de 'Milk Run' kiest moet niet mopperen...

Mopperen over de boot doen we wel - elke dag.
Aussie zeilvrienden zeiden: "With so many years of shit happening, we have trained ourselves to just get off the boat and enjoy! Hard to do at times, but you always feel better for doing it."
Wij proberen dat ook, maar dat valt niet mee.

De Fischer Panda generator wilde nog steeds niet starten met de nieuwe "2 x IGBT (interrupteur électronique à grande vitesse) en 1 x carte électronique". In Raiatea gaven ze het na zeven weken op en wensten me veel sterkte verder westwaarts. Fischer Panda zelf reageert niet op mijn mails aan info@, warranty@, hotline@fischerpanda.de. Om gek van te worden. Nul respons. Come on Fischer Panda!
Waar ik ook kwam, elke mechanic schudde het hoofd bij het horen van Fischer Panda. Te compacte generators met te hoge toeren. FP is een wereldbedrijf, waarom kunnen ze mij niet helpen?
Hm.

De Volvo Penta's doen het nu eindelijk goed. De nieuwste MDIs zijn nog steeds niet dood na 150 uur aan bak- en stuurboord. Heel blij mee. Blij met iets wat het vanaf dag een had moeten doen...
Geen compensatie van Volvo, die van de Volvo Ocean Race...
Hm.

Ben nu dagelijks aan het sat-mailen met een toegewijde Fransman, die me allerlei vragen stelt, zoals gisteren over de 'iControl board' van mijn FP. Maar WTF is een iControl board? - ik leer elke dag:

"Could you have a look at it by removing the cover ? Without losing too many washers ? You need a very small Philips screwdriver.
There are 3 white connectors on top, a big 18 poles one on the right, a small 6 poles in the middle and another 6 poles on the left which is the only one to be empty.
Below the 18 poles on the right are 2 wires, one red one black. The red is the 12v supply and the black is the preheat.
Below on the left are 6 wires, 3 coming from the winding and 3 goings to this damned green plug on the inverter. These 6 cables are connected on 4 bolts.
3 are in line and the 4th is below the left one.
On the 3 in line are connected the cables coming from the winding. They have no number on them. On the more left of those 3 in line is only one cable connected.
On the other 2 are 2 cables connected :
On the middle one is another one of the winding and n°2 of the inverter
On the right one is the last one of the winding and n°3 of the inverter
On the 4th is connected n°1 of the inverter.
Can you please check ?"

Heb ik gedaan met mijn very small Philips screwdriver, en geen washers kwijtgeraakt, leerzaam, en alles in orde. Maar de genset start niet. What's next?

Monique schreef al over de plotse generale electronica uitval - geen onweer. Uiteindelijk resteerde alleen een kapotte speed/depth transducer, volgens Raymarine Australia, na vele emails. Misschien nieuwe te bestellen in Fiji? Moet uit NZ komen.
Zonder dieptemeter is het extra griezelig varen hier, hoewel 'eyeball navigation' het beste is. Zou graag 'forward looking sonar' hebben...
Inmiddels ook een huisaccu dood, éen van de vier house batteries. Veel laden met de motor dus - want geen generator. Spijt dat ik toch geen windgenerator heb. Laatste maanden veel wind, weinig zon. Anderzijds horen we van veel problemen daarmee. Zuid Afrikaanse 'Lalamanzi' verloor recent zelfs hun hele windvane, afgebroken op dekniveau, in zee gevallen, kabels gebroken, niets meer te zien, alles weg. Hm.
Ankerlier remote control gerepareerd - bleek corrosie van een contact.
Tricolour light, kaartentafelverlichting en router zijn dood. Corrosie? Zoeken maar weer.

In de heel- en geneeskunde was afwachten altijd het beste. 'Watchful waiting'. 'Primum nil nocere'. Maar hier echter geneest niets van zich zelf...

Tenslotte komisch verhaal naast ons:
Acht Amerikaanse hillbillies uit Colorado charterden een cat. Eén motor deed het niet. Boot aan een mooring gelegd en vervolgens binnen gaan borrelen. Vergeten hun enige motor in vrijloop te zetten. Ze hadden VHF niet aan staan. Mooring eigenaar moest ze uiteindelijk uit zijn bootje met megafoon oproepen "Do you realize how much tension you put on my ball?" Boot draaide rondjes rond de mooring...
Lachen hier dus ook...

Het kan altijd slechter, haha.

Van ‘Polynesie Française’ naar ‘The Cook Islands’.

31 August 2018 | Palmerston
Sinds de laatste blog hebben we aardig wat zeemijlen afgelegd en verschillende eilanden bezocht.
De tocht van Frans Polynesië naar de Cook eilanden - ruim 700 mijl van Raiatea naar Palmerston - was er eentje van veel harde wind (na eerst 36 uur nauwelijks wind), hele grote golven, en kort samengevat, het ruigste stuk zee tot nu toe voor mij. Fors zeilweer, harde wind en hoge golven, en koud! Hebben zuurkool gegeten en we hadden weer truien aan. Dit stuk oceaan staat bekend als "the dangerous middle" en het was inderdaad niet aangenaam af en toe.

Niet altijd even leuk, maar met een goede kapitein aan boord hebben we dit ook weer zonder problemen gedaan. Als de electronica het nu net zo goed zou doen als de kapitein... Want ja, opeens, we waren bijna klaar met avondeten, enorm geklapper van de zeilen, en bleek dat alle instrumenten er opeens mee opgehouden waren, inclusief de stuurautomaat. Een cat vaart geen meter zonder dat er gestuurd wordt, dus we waren fors van koers geraakt waardoor die zeilen dus zo hard klapperden. Nadar we weer op koers lagen was de enige oplossing dat ik handmatig moest gaan sturen, met ruim 20 knopen wind, en Dick op onderzoek naar wat er nu weer fout was gegaan. Stond ik daar in een wapperende lange jurk, proberen de boot op koers te houden in het pikkedonker - gelukkig was er een heldere sterrenhemel om op te kunnen sturen - terwijl Dick aan het werk ging. Gelukkig heeft Dick de GPS en de autopilot weer snel aan de praat gekregen, pfff, maar snelheid- en diepte meter niet en die zijn nu nog steeds dood. Maakt het zeilen nog een beetje spannender!

Palmerston

Na 120 uur komen we bij daglicht en rustig weer aan bij de atol Palmerston, in 1774 ontdekt door James Cook.
Een van de vier eilanden (6 meter hoog) op de ring van koraal om de lagune is bewoond, sinds in 1862 de Engelsman, William Masters (ook wel Marsters), zich op het eiland vestigde met zijn drie vrouwen uit Samoa. Hij leasde het eiland van de Britse kroon en startte zijn eigen kolonie. In 1936 woonden er zo'n 100 mensen (nu nog 60) en de lease op het land wordt nog steeds doorgegeven aan de hoofden van de drie verschillende familielijnen, allemaal Marsters. De meesten wonen in het buitenland, voornamelijk in Nieuw Zeeland. Het eiland wordt regelmatig getroffen door tropische stormen. Floortje - naar het einde van de wereld - Dessing maakte er een reportage over.

Palmerston was apart. Bij aankomst kwam een drie man sterke delegatie aan boord voor de inklaring, een enorme papierwinkel weer. De volgende dag mochten we daarna aan land.
De eerste avond, aan een mooring (ankerboei) net buiten het rif, terwijl Dick en ik achterop de trap een douche nemen zien we verderop veel wit schuim in de zee. Blijkt er een walvis aan het springen te zijn, het zogenaamde 'breaching'. De walvis kwam twee maal half uit water, wat een spectaculaire start was van ons bezoek hier.
De lokale politieman, Edward, kwam ons 's ochtends halen met zijn bootje en dan met snelle vaart tussen hoge brekers in door een heel nauwe geul in het rif de lagoon in. Nogal spectaculair als de golven onstuimig waren. Dat hadden we met de dinghy niet gedurfd. Hoe gevaarlijk dat rif was werd aan wal gelijk duidelijk. Daar lag het wrak van het jacht Riri, dat een paar jaar eerder op het rif was beland, weliswaar door een foutieve mooringtechniek, maar toch. We hebben veel geluk gehad , hadden heel rustig weer, vlakke zee en strakblauwe lucht. Bij slecht weer kan je niet aan land komen. Hebben rondom het eiland gelopen, gesnorkeld, en met de verpleegkundige (uit Papua Nieuw Guinea) de kleine kliniek en school bezocht.
De lerares komt uit Australië , en ze heeft een bijzonder mooi gebouw voor 15 leerlingen. Die zijn in de leeftijd van 5 tot 17 jaar en ze doet alles in haar eentje. De oudere leerlingen studeren online, want ja er is ook internet. Bijzonder om te zien.

Wel bizar dat zo'n klein eiland met maar 60 bewoners zoveel (financiële) hulp krijgt; ik zag zelfs een EU logo ergens. Een klein Afrikaans land zal jaloers zijn op alle steun die deze mensen krijgen. Enorm zonnepanelenpark, dag en nacht stroom, TV, internet, telefoon, grote graafmachines etc. Geen airstrip, die wilden ze niet.

Op zaterdag ochtend werden er jonge vogels , gevangen op een ander klein eilandje, verdeeld onder de aanwezige bewoners. De kuikens worden uit hun nest gehaald, terwijl de ouders op zee naar voedsel zoeken... Direct na de verdeling werden de jonge vogels gedood, geplukt, en aan een stok geregen, en boven een vuur gehouden, met de kop er nog aan. Niet echt mijn ding! Mag dan wel een traditie zijn uit een tijd dat de bewoners niets anders te eten hadden dan vis en deze jonge vogels, maar nu er elke drie maanden een vrachtboot komt en de diepvriezers vol zitten met pizza en ijs, vraag ik mij toch af of dit nou echt nodig is.

Onze boot lag dus aan een mooring van Mr Edward die er dan ook voor zorgt dat je van de boot gehaald wordt, lunch krijgt bij zijn huis, en soort van verantwoordelijk is voor je als gastheer. En de ongeschreven wet is dat je dan ook niet te gezellig moet doen met andere gezinnen, en al snel werd wel duidelijk wat de ene familie van de andere familie vindt... Wat ene Bill en zijn zoon ons vertelden moesten we vooral niet geloven (Hmmm, tja, dat zegt die nou wel, moeten het nog eerst zien...) en een andere man die ook moorings verhuurd aan zeilers werd meteen Fucking Bob genoemd... Gezellig!

Zijn op Zondag mee geweest naar de sobere protestantse kerk. De mannen die altijd in korte broek en blote bast rond lopen, hadden voor dit ene uurtje even een lange zwarte broek en overhemd aangetrokken. Maar wel op blote voeten naar de kerk! Vrouwen moeten een hoed op, ik dus ook. Vrouwen rechts in de kerk, mannen links. Er werd mooi tweestemmig gezongen en de dominee sprak ons toe en wenste ons een behouden vaart. De zondagsrust is een wettelijke verplichting na de kerkdienst. Niets mag.

Een aparte beleving, heel anders dan andere eilanden en mooi om mee gemaakt te hebben. Maar blijft toch wel een raar gebeuren.
Map
UMNYAMA's Photos - Main
5 Photos
Created 13 October 2018
4 Photos
Created 8 October 2018
Cave diving with sardines and three whales under the dinghy
7 Photos
Created 9 September 2018
5 Photos
Created 18 August 2018
13 Photos
Created 8 August 2018
13 Photos
Created 8 August 2018
14 Photos
Created 3 July 2018
8 Photos
Created 3 June 2018
2 Photos
Created 2 April 2018
12 Photos
Created 25 March 2018
3 Photos
Created 21 March 2018
3 Photos
Created 19 February 2018
4 Photos
Created 4 February 2018
20 Photos
Created 17 December 2017
2 Photos
Created 24 April 2017
No Photos
Created 16 January 2017
4 Photos
Created 23 December 2016
3 Photos
Created 3 December 2016
3 Photos
Created 28 November 2016
Met nieuwe opstappers, Theo, Jet en Marij voeren we met weinig wind van Porto naar Faro.
6 Photos
Created 12 November 2016
Met twee 'opstappers' Piet Hein en Harm staken we de Golf van Biskaje over en rondden we Kaap Finisterre.
No Photos
Created 12 November 2016
Met twee 'opstappers' Piet Hein en Harm staken we de Golf van Biskaje over en rondden we Kaap Finisterre. In Porto bosbranden en bemanningswissel.
20 Photos
Created 12 November 2016
Dit zijn wat foto's van de bouw van het schip. We reisden geregeld naar La Rochelle. Het hele proces werd begeleid door mijn vriend van de kleuterschool Chris Minnee (Jan de Boer catamarans) die ik door mijn overstap naar de catamaranwereld na 60 jaar weer ontmoette...
23 Photos
Created 11 November 2016
16 Photos
Created 10 July 2016

About & Links

Photo Albums
13 October 2018
5 Photos
08 October 2018
4 Photos