Photo Albums
06 December 2018
15 Photos
13 October 2018
5 Photos

Umnyama Blog

Vessel Name: UMNYAMA
Vessel Make/Model: Catana 42
Hailing Port: Amsterdam
Crew: Dick van Geldere & Monique Nagelkerke
About: Dick, a retired surgeon from The Netherlands, and his wife Monique, a MSF humanitarian (Medecins sans Frontieres/ Doctors without Borders), are sailing around the world in their catamaran. They started in France in 2016. In the hurricane/cyclone seasons they do not sail but work with MSF.
Extra: UMNYAMA = RAINBOW in South African Xhosa language - the language of Nelson Mandela. The sailing and the voyage are fine. The problems of a brand new boat, however... Read all about it.
06 December 2018
11 November 2018
11 November 2018
08 October 2018 | Vanuatu
03 October 2018 | Fiji
18 September 2018 | Tonga
03 September 2018
01 September 2018
30 May 2018 | Ua Pou, Marquesas
09 May 2018 | Hiva Oa
20 April 2018 | Fatu Hiva
20 April 2018 | The Marquesas Islands
16 April 2018 | South Pacific Ocean
09 April 2018 | Stille Oceaan
02 April 2018
Recent Blog Posts
06 December 2018

Sydney - Australia

Bas en Olivier kwamen naar Sydney om hun vader weer eens te zien na meer dan een jaar, en hij hen. Ze hadden tot in detail een strak geplande roadtrip georganiseerd. Het was een fijn weerzien en een groot succes. We zagen een paar highlights van Australie - maar geen kangoeroes...

11 November 2018

Brisbane - Sydney

Naar Sydney is het 470 mijl. Vroeg op. We nemen de binnenbocht en motoren 10 uur lang door nauw en ondiep binnenwater met als spannendste moment 'overhead cables', electriciteitskabels op 12.3 meter hoogte, terwijl onze mast 11.5 meter hoog is, met daar bovenop de windexen en nog allerlei antennes. Bij [...]

11 November 2018

New Caledonia - Australië

Een groter verschil dan dat tussen Vanuatu en New Caledonia is bijna niet mogelijk. Van een land waar mensen in simpele hutten wonen zonder stromend water en elektriciteit, zijn we na twee dagen zeilen in de hoofdstad van New Caledonia, Nouméa aangekomen. Druk verkeer, flat gebouwen, grote cruiseschepen [...]

08 October 2018 | Vanuatu

Vanuatu

De overtocht van Fiji naar Vanuatu was geen pretje, zoals te lezen is in onze laatste blog. Rather lively out there, noemde een Engelse zeiler het met gevoel voor understatement. De laatste ochtend, scherp aan de wind, met snelheden van 8 tot 9 knopen en stampend door de vier tot vijf meter hoge golven [...]

03 October 2018 | Fiji

Fiji

Van Tonga naar Fiji, 420 mijl, hadden we niet veel wind en kwamen we helaas pas na 92 uur aan, na vier dagen en vier nachten. Omdat we ook met de motoren bij niet harder konden, moesten we vertragen om niet met donker aan te komen en helaas pas op zaterdag, met dubbele douane, immigratie, health en "biosecurity" [...]

18 September 2018 | Tonga

Tonga

Van Niue naar Tonga was 250 mijl in 48 uur, helemaal voor de wind met alleen de genua op. Onderweg bleek een van de vier huisaccu's dood. Na uitschakeling daarvan kon Monique de energiehuishouding weer redelijk in de hand houden.

Sydney - Australia

06 December 2018
Bas en Olivier kwamen naar Sydney om hun vader weer eens te zien na meer dan een jaar, en hij hen. Ze hadden tot in detail een strak geplande roadtrip georganiseerd. Het was een fijn weerzien en een groot succes. We zagen een paar highlights van Australie - maar geen kangoeroes...
Wat we deden zag bijna iedereen al dagelijks op WhatsApp of Facebook:
- Met UMNYAMNA door Sydney Harbour gevaren.
- Met een camper (een Wicked Camper!) door de koude Blue Mountains gereden en veel gelopen.
- Terug naar Sydney, naar Bondi Beach.
- Naar Alice Springs gevlogen en daar met een 4WD camper vijf dagen rondgereden door de Red Centre. Ayers Rock/Uluru natuurlijk (erg toeristisch), de Olga's, de Kings Canyon en de Outback zelf. Veel gehiked in de hitte en vrij gekampeerd.
- Door noodweer in Sydney konden we niet terug en vlogen we naar Melbourne, waar we een avondje stapten.
- Terug in Sydney de stad bekeken, en als klap op de vuurpijl hebben de jongens bij Manly Beach gesurfd.
- Aan boord geslapen, whisky gedronken en kangoeroe gegeten.
- Midden in de nacht met de dinghy naar de kant en met Uber naar de airport en terug naar Amsterdam

De reis was voor ons uiteraard belangrijker dan de bestemming...

Brisbane - Sydney

11 November 2018
Naar Sydney is het 470 mijl. Vroeg op. We nemen de binnenbocht en motoren 10 uur lang door nauw en ondiep binnenwater met als spannendste moment 'overhead cables', electriciteitskabels op 12.3 meter hoogte, terwijl onze mast 11.5 meter hoog is, met daar bovenop de windexen en nog allerlei antennes. Bij halftij en iets naar opzij van het laagste punt van die kabels, en met nog net voldoende water onder de kiel, kunnen we er 'makkelijk' onderdoor. Het blijft altijd eng, want de hoogte is vanaf het schip absoluut niet in te schatten.
Ruim voor donker gaan we door de Gold Coast Seaway de zee op.
We wisten dat er veel wind zou komen, maar dat het dan inderdaad zoveel is met zulke hoge golven is dan weer even slikken. Met een windsnelheid van 30 knopen, met in vlagen 38 knopen, en een bootsnelheid van vaak 10 knopen, en van de golven af 15 knopen, schiet het wel op, maar is het vrij oncomfortabel. We vestigen wel een nieuw record van 203 mijl in 24 uur, met dank aan de East Australian Current uiteraard. Aan het eind zakt de wind in en moeten we nog acht uur motoren naar Nelson Bay, 90 mijl boven Sydney.
Daar worden we zeer gastvrij onthaald door onze Australische vrienden Wej & Peg Paradice - Dick zeilde een paar jaar geleden met Wej rond Kaap Hoorn - die ons in minder dan een dag een snelle intro in Oz gaven, met kangaroos (op de golfbaan), koala beren, kamelen op het surfstrand en kaketoes.
Volgende dag en nacht door naar Sydney waar we in de mist aankwamen. Maar in Sydney Harbour klaarde het op en voeren we langs het Opera Hous en de Sydney Bridge naar een ankerplaats naast de Zoo, met apengebrul 's nachts. Volgende dag door naar Cammeray Marina waar we een mooring hadden gereserveerd en daarna gastvrij werden onthaald in het prachtige huis van de SeaClouders Ian & Cathy Cook.
Hier blijven we voorlopig. Monique gaat naar haar moeder in Nederland. Bas & Oli4 komen hier naar toe.
Volgend bericht na het vuurwerk.

New Caledonia - Australië

11 November 2018
Een groter verschil dan dat tussen Vanuatu en New Caledonia is bijna niet mogelijk. Van een land waar mensen in simpele hutten wonen zonder stromend water en elektriciteit, zijn we na twee dagen zeilen in de hoofdstad van New Caledonia, Nouméa aangekomen. Druk verkeer, flat gebouwen, grote cruiseschepen en jawel, files. We scheuren op onze vouwfietsen door de stad, we moeten naar drie kantoren om in te klaren. Vriendelijke mensen maar wel een onhandig systeem. Gelukkig hebben we fietsen. Aangezien we op tijd in Brisbane willen zijn vanwege de generator, en het weerbericht laat zien dat er een goede periode van wind is na het weekend, besluiten we de volgende dag weer uit te klaren....weer door de stad heen, weer de 3 kantoren bezoeken. Dan blijkt dat er te veel wind is. We besluiten het weekend te blijven. Bezoeken de Franse stad, zien in het aquarium een echte Nautilus, en leren over de oorspronkelijke bewoners, de Kanaks, in een prachtig en bijzonder museum, het Tjiabou Cultureel Centrum, ontworpen door Renzo Piano die ook Centre Pompidou ontwierp. En we doen natuurlijk ook weer boodschappen, altijd maar weer eten naar de boot slepen!

Na het weekend waait het nog steeds behoorlijk maar we besluiten dan toch maar te vertrekken en brengen een zeer winderige dag door op het eiland Amadee, aan de rand van het rif. De volgende ochtend, met nog steeds veel wind en nare golven, moet Dick op zijn zesenzestigste verjaardag het koude water in om het onderwaterschip schoon te maken. Ik trek mijn wetsuit aan, Dick is wat flinker. In record tempo krabben we de meeste aangroei weg, en komen weer koud aan boord. We kunnen naar Australië.

Heel even hebben we nog flink wat wind, maar die verdwijnt al snel. Weerbericht klopt voor geen meter en van veel wind zitten we nu met te weinig wind. Dit zorgt ervoor dat we langzaam, te langzaam gaan. In windkracht 1 is het de laatste dagen full time motoren, heel vervelend want herrie met motor aan. Maar zorgt er wel weer voor dat ik rustig alles kan voorbereiden voor Australië.

Alle ruimtes onder de bedden checken , opruimen, zoeken naar dode insecten, kijken of de schoenzolen schoon zijn enz. Douane is erg streng in Australië, Biosecurity om het eigen land vrij te houden van nare insecten, ziektekiemen etc.
Geen vlees, kaas, eieren, groente en fruit mag het land in. Heb zo in moeten kopen dat we wel eten hadden voor de trip, maar met een lege boot aankomen qua vers spul. En dat zal aardig lukken. Vlees zal op zijn, fruit ook, en al het blikvoer wat we hebben staat keurig in dozen onder bedden of banken.
We schuren wat, we poetsen wat, ik doe weer wat yoga, en zo komen we de tijd wel door .

Na ruim zeven dagen - na 840 mijl en 340 liter diesel - varen we Moreton Bay binnen, bijna 10.000 mijl vanaf Panama. Nou, de aankomst in Australië, na dagen geen wind, en alleen maar de motor aan en langs de kust heel veel scheepsverkeer, en fishing trawlers zonder AIS, nou, de aankomst was een feestje!
Bij aankomst, met het eerste daglicht kijk ik met verrekijker maar de kust en binnen een seconde had ik een breaching whale in de kijker! Gillen! Sprong nog twee keer hoog uit het water en flapte daarna nog een paar keer met zijn vin. Heel bijzonder. Daarna mama en baby walvis eindeloos lang voor en naast de boot.,wat wil je nog meer? De kust tussen Sydney en Brisbane is een soort walvis snelweg dit tijd van het jaar.

Bij de marina lagen we nog niet aan de steiger of de Australian Border Force (drie man sterk, politie, immigratie en customs) was er al. We hadden al het papier werk, hard copy al ingevuld. They were impressed. Veel papier werk, maar niets moeilijks, niets bekeken, alleen de morfine tabletten aan boord. We kregen een permit voor een jaar en hoeven alleen eens per drie maanden per email te laten weten waar we zijn. Toen kwam de Biosecurity Officer.
Die was er direkt nadat Border control klaar was. Het belangrijkste voor deze aardig man zijn de hout termieten. Ik had alles open gezet ter inspectie: alles wat maar open kon, was open, onder de bedden, hatches van ruimtes op het dek etc. He was impressed. Had houtwerk dat gekocht was de afgelopen jaren (vogels uit Frankrijk, maskers uit Marquesas etc) klaar gezet op tafel. Al snel bleek dat zijn echte interesse lag bij hout termieten. Dus waar ik bedden had open staan voor dozen in ruimtes daar onder: geen interesse voor dozen. Wel voor lattenbodem, van hout! Niet naar alle schoongemaakte schoenen gekeken of gevraagd, maar wel naar de banden van de fietsen. Niet gekeken of er geen weasles in de pasta of de rijst zaten. Ik had nog stukken ui in de koelkast en knoflook in een bakje, maakt niet uit, het gaat om termieten (Timber Risk Assessment). Alles werd goed bevonden en na 45 minuten van onderzoek kregen we de Certificate of Pratique waren we voor $280 officieel goedgekeurd om Australische grond te betreden, toch wel een mijlpaal na een jaar van zeilen.

Brisbane is een grote, leuke, moderne levendige stad met ruim 2 miljoen inwoners en ligt aan de Brisbane rivier. We varen met de ferry naar en door de stad, doen wat toeristen doen en eten bij Stokehouse Q, een toplocatie aan de rivier met uitzicht op de skyscrapers, een geweldige Australische steak. We huren een auto, en rijden naar een mooi natuurgebied, de Glasshouse Mountains, en naar een winery, waar de wijn beter was dan uit de kartonnen dozen aan boord... De wijn werd eigenlijk drie uur rijden verderop verbouwd, maar dit om het de toeristen van de Gold Coast wat makkelijker te maken...
Maar het allerbelangrijkste waarvoor we naar Brisbane kwamen was de reparatie van de beruchte generator. Die werd uiteindelijk na een half jaar gemaakt - waarover later meer - en we konden door naar onze eindbestemming van onze Transpac, naar Sydney.

Vanuatu

08 October 2018 | Vanuatu
De overtocht van Fiji naar Vanuatu was geen pretje, zoals te lezen is in onze laatste blog. Rather lively out there, noemde een Engelse zeiler het met gevoel voor understatement. De laatste ochtend, scherp aan de wind, met snelheden van 8 tot 9 knopen en stampend door de vier tot vijf meter hoge golven zorgden voor de laatste spannende uren. Dick lag te schudden in zijn kooi, en ik zat op het puntje van mijn kruk, op de klok kijkende wanneer ik hem weer wakker kon gaan maken, want ik voelde mij niet helemaal gelukkig met al dat gestamp en geslinger.
Dick had gedurende onze overtocht al gezegd: "Vanuata moet wel heel erg leuk zijn, wil dit allemaal de moeite waard zijn..." En wel, de vijf zware dagen waren snel vergeten na aankomst in Port Resolution, Tanna island.

Er was zon, dat was al heel wat. De wind verdween in een prachtige baai, omringd door hoge bergen en een vulkaan met een hoge grote rookpluim erop. Hoe vaak zeil je ergens binnen met het zicht op een echt actieve vulkaan?
Anker er in, dinghy omlaag, en we gingen meteen naar de buren, een vrolijk jong stel uit Noorwegen, om wat informatie te krijgen. We kregen te horen dat ze bijna een week regen hadden gehad en dat voor het eerst de zon scheen. Mooi mazzel voor ons.

De kant op, naar de Port Resolution Yacht Club, een groot woord voor een lokale rieten hut met veel zeilvlaggen, maar met heel aardige mensen en een marien-biologisch onderzoeksteam uit Australië dat onderzoek deed van het rif. Auto geregeld voor de volgende dag, om aan de andere kant van het eiland, in Leneker te gaan inklaren. Daarna meteen door het dorp gelopen, en al snel bleek dat we op een bijzondere plek waren aangekomen. De bevolking is Melanesisch, en zien er kompleet anders uit dan op de Polynesische eilanden die we tot nu toe hebben bezocht. Qua uiterlijk zien ze er uit als de Australische Aboriginals en de bewoners van Papua New Guinea. Donkerder met kroeshaar en een grover gelaat. Het dorp bestond uit veel simpele hutten, veel naakte kleine kinderen en buitengewoon vriendelijke en goedlachse bewoners. Ondanks hun grote armoede schijnen ze tot de gelukkigste mensen ter wereld te behoren - plaats vier op de World Happiness Index (?) Het grote witte strand met een indrukwekkende surf maakte het plaatje kompleet. We zijn blij dat we deze tocht hier naar toe gemaakt hebben.

De volgende dag moesten we om 7.00 aan wal zijn om naar Leneker te vertrekken, vroeg opstaan dus. Ik schiet wakker om 6.30, maak Dick wakker, proppen snel een ontbijt erin en scheuren met de dinghy naar de kant. Met moeite de dinghy het steile strandje opgetrokken, ik kijk nog eens op mijn horloge, en begin te lachen... het is pas 6 uur! Dick is not amused... Maar zo vroeg aan de kant zorgt er wel voor dat we een mooi uitzicht over de baai hebben, en her en der aan de overkant pluimen rook langs de waterkant en tussen de bomen omhoog zien komen: scheuren waar dus hete lucht en rook van de vulkaan naar buiten wordt geperst.
Om 7 uur geen auto en geen Stanley. Ik loop na een tijdje het dorp in, vind de hut van Stanley en een aardige dame weet te melden dat Stanley nog ligt te slapen na te veel kava (de lokale soft drug) en wodka de vorige avond, vanwege het verkiezingsfeest... Uiteindelijk zitten we tegen 8 uur in de 4 wheel drive, met John de chauffeur en een slapende Stanley die duidelijk wat hoofdpijn heeft en zijn roes moet uitslapen. De tocht naar Leneker is bijzonder mooi, we rijden langs de vulkaan door een maanlandschap, over een grote lava asvlakte en ruige natuur en prachtige vergezichten. De bank in Leneker heeft nu zelfs een ATM, we hebben weer geld en gaan direkt door naar de lokale markt.
De Immigration officer is er niet, die zit op het hoofdeiland, en we besluiten om Customs dan maar samen met Immigration te doen, als die weer terug is. Dat we zonder in te klaren gewoon het eiland rond te kunnen reizen is geen probleem.

De zelfde middag gaan we met een groepje zeilers naar de vulkaan, wat gedaan wordt met zonsondergang, want dat is het spektakel het beste te zien. We rijden de vulkaanhelling op, tot vlakbij de kraterrand en lopen het laatste, steile stuk omhoog. En wat een spektakel, wat een bijzonder iets om zo dicht bij een heel actieve vulkaan te kunnen staan. Dikke rookwolken komen omhoog en met het donker worden zien we duidelijk gloeiend rood lava hoog de lucht ingespoten worden. Knallen, klappen en gedonder, terwijl de zon ondergaat en we langs de kustlijn kijken en het donderende natuurgeweld ervaren. Wat een ervaring! een van de Noren vloog met zijn drone boven de vulkaan. Dat kan je dus beter niet doen met die hitte en die as, maar daar kwam hij later pas achter...

We hebben een prima paar dagen in Port Resolution, vinden de mensen bijzonder aardig en beseffen dat dit wel eens de laatste keer is, voorlopig, dat we op zo'n afgelegen bijzondere plek zullen zijn. Vanaf nu grote steden: Noumea, New Caledonia, en Brisbane, Australië.
Met wat weemoed varen we de mooie baai uit, richting New Caledonia, 250 mijl te gaan met weinig wind. Als afsluiter van onze prima tijd in Tanna, hebben we als afscheid zo'n 12 zeer grote dolfijnen voor de boot. Dag vulkaan, dag Vanuatu....




Fiji

03 October 2018 | Fiji
Van Tonga naar Fiji, 420 mijl, hadden we niet veel wind en kwamen we helaas pas na 92 uur aan, na vier dagen en vier nachten. Omdat we ook met de motoren bij niet harder konden, moesten we vertragen om niet met donker aan te komen en helaas pas op zaterdag, met dubbele douane, immigratie, health en "biosecurity" tarieven... Buitengewoon vriendelijke officials overigens in de leuke simpele Copra Shed Marina.
Fiji is geen Polynesië meer, maar Melanesië. Een donkerder ras dus, maar bovendien is de helft van de bevolking Indiër. Een kleurrijke mix... Ander soort eilanden ook, mooier dan Tonga. Wel even grijs weer.
Fiji is de 'soft coral capital of the world', met top tien duikplekken. Mooi gedoken in de Namena Lagoon.
In Fiji was alles weer goed geregeld. We gingen naar de airport, een kleine strip met een container als kantoor, in de hoop onze dieptemeter op te kunnen halen. Die zou daar naar toe zijn gestuurd, hoopten we. In de onbewuste verwachting uiteraard dat ze aan de balie zouden zeggen: huh, parcel? hm, no...
Maar de man aan de balie herkende ons gelijk als yachties en had het pakketje al gereed, alleen even tekenen en klaar. Wat waren wij opgelucht. En de nieuwe depth & speed transducer deed het ook nog eens, plug & play, SeaTalk... Wow.

Grijs weer met stormachtige vooruitzichten. Vijftig mijl terug, tegen de wind in naar Viani Bay, nog een van die top tien duikplekken ter wereld, of doorzeilen naar Vanuatu, nu, of over een week met beter weer? Decisions, decisions...
Dit was het Marine Weather Bulletin:
"A STRONG WIND WARNING REMAINS IN FORCE FOR ALL FIJI WATERS.
Situation:
A trough of low pressure with associated cloud and showers remains to the north of Vanua Levu. This trough is expected to gradually drift south and merge with another trough approaching from the west and affect Fiji from Wednesday. Meanwhile, a high pressure system to the
south of Fiji directs a strong easterly wind flow over Fiji waters.
Easterly winds 25 to 30 knots.
Rough to very rough seas.
Moderate southerly swells.
Poor visibility in areas of heavy showers."

We besloten maar te vertrekken. Eerst een stuk halve wind, dan verder voor de wind. We hadden wel vaker zo veel wind gehad, en downwind valt het wel mee...
Maar het bleek eerst 100 mijl aan de wind, in het pikkedonker met riffen alom. Umnyama vaart als een speer aan de wind, net zo hoog en snel als een monohull, maar buitengewoon oncomfortabel in golven tot vijf meter.
Net toen we overstag moesten vanwege een voorliggend rif verschijnt er opeens op de AIS midden in de nacht een grote ferry op aanvaringskoers in de nauwe passage waar wij ook door wilden. Radiocontact gezocht, ze hadden ons al gezien op hun radar en wij mochten onze koers behouden en zij verlegden hun koers wel wat. Thanks...

Eindelijk in open zee konden we wat ontspannen in die very rough seas.
Dick gaat slapen en Monique houdt de wacht. Tot ze Dick toch maar wakker maakt, omdat ze een knipperlicht ziet, achter ons. Hm? Licht achter ons en niet eerst voor of naast ons? Quick flash, oranje licht. Spooky. Op de kaart zijn we ruim verwijderd van alle eilanden en riffen, denken we. We kunnen het licht, dat steeds vaker achter de hoge golven verdwijnt niet thuis brengen. Als je niet weet wat het is, is het een visser. Toch klopt er iets niet. Een meetboei? Een FAD, een fish aggregating device? Die horen in de kaart te staan. Licht verdwijnt, Dick gaat weer proberen wat te slapen.
Volgende ochtend ziet het er bij daglicht allemaal wat beter uit. De hoge golven, die je 's nachts niet ziet zijn er nog steeds. En het schip gaat nog steeds tekeer als een beest en valt met grote klappen van de golftoppen af met oorverdovend kabaal. Sterk schip gelukkig.
Dan valt het oog op de lege houder van onze dan-buoy, de automatische zelf opblaasbare reddingsboei met knipperlicht. Die wordt overboord gezet bij man over boord. en die zit dus niet stevig vastgesjord, maar alleen vast met shock cord. Door alle geweld is die dus losgeraakt, overboord gevallen en geactiveerd, met oranje knipperlicht... Haha, die dure dingen werken dus wel.

Na vierenhalve dag zeilen en 670 mijl zien we het eiland Tanna waar we op 3 oktober voor anker gaan in de baai bij Port Resolution, onder de rook en de gloed van de vulkaan Yasur, 250 jaar na Captain James Cook.


Tonga

18 September 2018 | Tonga
Van Niue naar Tonga was 250 mijl in 48 uur, helemaal voor de wind met alleen de genua op. Onderweg bleek een van de vier huisaccu's dood. Na uitschakeling daarvan kon Monique de energiehuishouding weer redelijk in de hand houden.
Het koninkrijk Tonga was nooit gekoloniseerd. Een bijzondere archipel dus, met niet al te vrolijke mensen en zeer strikte regelgeving en dus uitgebreide inklaringsprocedure. Vanwege feestdagen konden we gelukkig aan de kade van Neiafu blijven liggen, want alle moorings waren bezet en er zijn weinig ankerplekken.
Grijs, soms onstuimig weer. Paar eilanden aangedaan, alleen in de noordelijke Vava'u groep.
We kwamen hier voor de walvissen. De bultruggen, de humpback whales die hier elk jaar naar toe trekken vanuit Antarctica om hier te baren en te paren.
Geen walvis gezien, tot we op een grijze dag, toevallig net in onze bijboot in de verte twee walvissen zagen. Je mag ze niet dichter benaderen dan 100 meter, en je mag niet in het water om ze te bekijken. Er zijn strenge regels en hoge boetes. Toen ze dichterbij kwamen staken we om de beurt ons hoofd met duikbril onder water maar zagen niks. Het zicht was slecht. Toen maar onze GoPro camera onder water gestoken. Pas later terug aan boord zagen we de beelden en hoorden we het geluid: Whale songs! Boven water hoorden we ze soms wel, maar het onderwatergeluid was overweldigend. We zullen proberen het op YouTube te zetten.
En toen kwamen ze op ons af, moeder en kalf en dieper, op enige afstand de escort, een mannetje van 25 ton. Ze doken fraai onder onze dinghy door om aan de ander kant weer boven te komen. Was spannend en betoverend tegelijk. Mooi cadeau voor Monique haar 60e verjaardag.
Cadeau was ook een mooie free dive in een grot met een grote school vis en net even zon.

Twee grijze dagen later en met harde wind gingen we met een duikschool mee, op zoek naar de walvissen, in de hoop daarmee te kunnen zwemmen.
Na een halve dag zoeken in slecht weer gaven we de hoop bijna op. Toen moesten we opeens hals over kop het water in, en wat we toen zagen was onbeschrijflijk mooi. Weer drie walvissen, weer een moeder met kind, langzaam zwemmend dicht onder het wateroppervlak, en dieper daaronder de escort. Hoewel we probeerden afstand te bewaren kwamen we toch heel dicht bij ze en werd Dick zelfs door een vin en door de staart aangeraakt. Ze zwommen heel relaxed, maar keken je wel aan. Ze maakten geen geluid. Awesome...



Map
UMNYAMA's Photos - Main
Roadtrip with the boys
15 Photos
Created 6 December 2018
5 Photos
Created 13 October 2018
4 Photos
Created 8 October 2018
Cave diving with sardines and three whales under the dinghy
7 Photos
Created 9 September 2018
5 Photos
Created 18 August 2018
13 Photos
Created 8 August 2018
13 Photos
Created 8 August 2018
14 Photos
Created 3 July 2018
8 Photos
Created 3 June 2018
2 Photos
Created 2 April 2018
12 Photos
Created 25 March 2018
3 Photos
Created 21 March 2018
3 Photos
Created 19 February 2018
4 Photos
Created 4 February 2018
20 Photos
Created 17 December 2017
2 Photos
Created 24 April 2017
No Photos
Created 16 January 2017
4 Photos
Created 23 December 2016
3 Photos
Created 3 December 2016
3 Photos
Created 28 November 2016
Met nieuwe opstappers, Theo, Jet en Marij voeren we met weinig wind van Porto naar Faro.
6 Photos
Created 12 November 2016
Met twee 'opstappers' Piet Hein en Harm staken we de Golf van Biskaje over en rondden we Kaap Finisterre.
No Photos
Created 12 November 2016
Met twee 'opstappers' Piet Hein en Harm staken we de Golf van Biskaje over en rondden we Kaap Finisterre. In Porto bosbranden en bemanningswissel.
20 Photos
Created 12 November 2016
Dit zijn wat foto's van de bouw van het schip. We reisden geregeld naar La Rochelle. Het hele proces werd begeleid door mijn vriend van de kleuterschool Chris Minnee (Jan de Boer catamarans) die ik door mijn overstap naar de catamaranwereld na 60 jaar weer ontmoette...
23 Photos
Created 11 November 2016
16 Photos
Created 10 July 2016

About & Links

Photo Albums
06 December 2018
15 Photos
13 October 2018
5 Photos